Christopher & Atreus

Pan Mruczkens

   

Od momentu kiedy rozstał się z Cressidą, bardzo starał się o niej nie myśleć. Nie to, że przychodziło mu to przesadnie trudno, bo kiedy nudził się kimś ostatecznie, tak jak nią, ta osoba nad wyraz łatwo wypadała z głowy. Szkoda tylko, że Avery robiła wszystko, żeby przemocą niemal na nowo zaistnieć na kartach jego życia. Pojawiała się na balach czy innych spotkankach socjety, i co prawda nikt jej tego nie mógł zabronić, ale czuł na sobie wtedy jej intensywne spojrzenie, nie mówiąc już o tym że wybierała czasem zgromadzenia, na których wcześniej jej stopa by nie postała. Były też plotki i ploteczki, bo czemu Cressida miałaby się w tym temacie powstrzymywać? Sam już stracił rachubę w tym, jak była w stanie obsmarować człowieka, a na szczęście nie miał też czasu, by prowadzić cały katalog głupot które gadała. A potem? Potem stwierdziła, że będzie umawiać się z Christopherem - Atreus w jakimś swoim egocentryzmie oczywiście był absolutnie przekonany, że kobieta zrobiła to tylko po to, żeby mu dogryźć. Ale jeśli Rosierowi miało się podobać, to co mu do tego, szczególnie że był ostatnim który rzucałby kamieniem w tym temacie.

A potem przyszło rozstanie i pozostawało przyjacielowi współczuć, bo Bulstrode doskonale zdawał sobie sprawę z tego, do czego Cressida była zdolna. Dlatego wspaniałomyślnie stwierdził, że przejście się do jakiejś przyjemnej knajpy na Pokątnej było wręcz wyśmienitym pomysłem. Nic tak nie potrafiło ukoić myśli jak alkohol.

- Gdybym miał galeona za każdym razem, kiedy Avery odstawi coś durnego, to mogłoby to stanowić moje jedyne źródło przychodu - mruknął w stronę Chrisa. Lokal znajdował się niedaleko, będąc nieco schowanym przed tłumem który przechadzał się po głównej arterii Pokątnej. Jeszcze trochę i będą na miejscu.

- Pierdolisz - zakomunikował Atreus, z niedowierzaniem spoglądając na Chrisa, zanim usta rozciągnęły się w coraz większym uśmiechu, w miarę jak dochodziło do niego że nie, absolutnie teraz nie zmyślał i był jak najbardziej poważny. Wreszcie prychnął i zaśmiał się w głos, bo już widział oczyma wyobraźni całą tę sytuację. Cressida była w swoim zachowaniu niezwykle wręcz absurdalna i żadne zdrowe argumenty do niej nie trafiały, jeśli już się na coś zdecydowała. Mógł więc sobie wyobrazić frustrację wszystkich zgromadzonych, Avery, Rosiera i przede wszystkim jego ciotki. Ale historia nie kończyła się tutaj, o nie nie. Szło to wszystko dalej i to w jakieś włamanie nawet. Bulstrode prychnął znowu, odsuwając na moment od ust odpalonego papierosa i kręcąc przy tym głową z niedowierzaniem. - Jestem jeszcze w stanie zrozumieć naskoczenie na twoją ciotkę... Znaczy nie rozumiem, ale to wariatka, więc powiedzmy że wyobrażam sobie jak robi takie kretynizmy. Raz próbowała naskoczyć na moją siostrę, więc można powiedzieć że ma już to w historii. Ale włamanie? No, no, tego już się nie spodziewałem. Prędzej bym zakładał że da ci jakiś zaklęty obraz, przez który obserwowałaby jak śpisz - bo jednak to włamanie to jednak był dość inwazyjny sposób. Za to można już było wnieść oskarżenia i zgłosić sytuację na bum. A obraz? Obraz było ciężko rozpracować. - I co, ostatecznie jej się udało czy ją przegoniłeś? - zapytał jeszcze z zaciekawieniem.

Szli dalej przed siebie, podążając w kierunku kolejnego baru, o który chcieli zahaczyć. Poprzedni im się znudził, chociaż przynajmniej zdążyli już się odpowiednio w nim zaprawić. I kiedy z pobliskiego zaułka popłynął dziecięcy płacz, Atreus nawet nie mrugnął okiem, albo nie słysząc, albo udając że nie słyszy, a może i zwyczajnie uważając że czyjekolwiek to dziecko było, to rodzice się nim w jakiś sposób zaraz zajmą. Idąc jednak dalej, nieuchronnie zbliżali się do źródła płaczu, a kiedy zza winkla wychynęła na nich ślepo zakończona alejka, wyskoczyła z niej zapłakana dziewczynka, wczepiając się rączkami w szatę Atreusa.

- Pomocy! - krzyknęła cienkim głosikiem, z oczami czerwonymi i buzią mokrą od łez. - Proszę, nie mogę złapać mojego kotka!

- Najwyraźniej swoją ciotkę - mruknął Atreus pod nosem bardzo, ale to bardzo cichutko, mając jeszcze w sobie jakieś resztki instynktu samozachowawczego. Głupio by było, gdyby się teraz pobili o to czy Chris faktycznie miał coś lub nie do swojej ciotki.

- Wiesz co, ja nie jestem pewien jak to do końca przebiegło, ale powiedzmy że był to jeden z ważniejszych powodów dla których przestaliśmy się spotykać - bo były jednak pewne granice, a posiadanie jakichkolwiek problemów do Florence, cóż, były tymi nieprzekraczalnymi. Nawet nie dlatego, że wyjątkowo troszczył się o swoją siostrę, bo ta akurat w tym wypadku potrafiła sobie znakomicie sama poradzić, ale bardziej chodziło o jakąś potrzebę, by to on przypadkiem nie stanął na linii ostrzału.

Słuchał tego co miał do powiedzenia Rosier i dalej nie dowierzał trochę całej tej jego historii. Znaczy w sumie trochę tak, a z drugiej strony podawane przez niego przykłady zakrawały na zwykły przejaw paranoi i zapominalstwa, bo nie jeden źle zamknął okno, albo miał cholernie zły dzień i myślał że wszyscy się na niego uwzięli. Nie zamierzał jednak powiedzieć koledze wprost, że chyba mu się to przyśniło, albo że powinien sprawdzić poziom swojego ego, bo chyba na za duże zaangażowanie ze strony jakiejkolwiek panny liczył, skoro uważał że trafiła by się taka, co kombinowałaby przy oknie. Ale kto wie, może w jakiejś wersji tego świata, Cressida Avery faktycznie próbowała mu w nocy otworzyć okno i wkraść się do sypialni.

- Może to ten mugol przegonił ci Cressidę. Pewnie by się takiego brzydziła. Ze strzelbą to pewnie taki myśliwy, a ona nosa w życiu raczej nie wyściubiła na łono natury - prychnął. A jeśli już pobiegała po łączkach, to w kontrolowanych warunkach, gdzie obok było miejsce na elegancji podwieczorek lub kącik malarski.

Doszli do zaułka i zasmarkana dziewczynka wypadła z niego. Bulstrode zesztywniał, trochę nie wiedząc co zrobić w pierwszej kolejności, bo coś w nim chciało to dziecko zwyczajnie odstawić i powiedzieć, żeby radziło sobie samo bo właśnie smarkało mu na szatę. To wypomnienie bycia bohaterem, jakoś jednak na niego chyba zadziałało, bo odrobinkę się napuszył i spojrzał w głąb alejki, szukając tego nieszczęsnego kota. Futrzak siedział na jakimś śmietniku i patrzył, przenikliwie żółtymi oczami lustrując całą trójkę.

- Jasne - mruknął i odsunął od siebie dziecko, popychając je w stronę Rosiera. Niech z jego szaty robi sobie teraz chusteczkę. Następnie ruszył w stronę kota, chcąc zwyczajnie złapać go rękoma.

- No co mogę powiedzieć, współczuję stary - podsumował, bo w sumie to akurat była prawda, że z Cressidą nie znało się ani dnia, ani godziny. Pojawiała się w najmniej spodziewanym momencie, jakby sobie to wpisywała w kalendarz. - No no, widzę że byłbyś gotowy na wielkie poświecenia - zagwizdał nawet, a łamanie kodeksu tajności można było jakoś obejść. Na przykład stawiając na mugolaka. Też by odpowiednio brzydził, ale nikt nie mógłby się do tego odpowiednio przyczepić. Atreus tez może i nawet trochę współczułby skrzatowi Rosiera, gdyby ten podzielił się z nim dalszymi przemyśleniami, bo trzymanie takiej nocnej straży to jednak było wymagające zadanie.

Trochę nie myślał co z tym dzieckiem robił. Dla niego liczyło się najbardziej to, żeby smarkula oderwała się od jego własnego płaszcza i go nie brudziła. Bardzo też chciał załatwić to inaczej, ale no Chris musiał się odezwać i tak oto teraz latał za tym kotem w zaułku. Kotem, który oczywiście okazał się niezwykle zwinny. Wygiął się, niczym to kot, nagle jakby zmieniając stan skupienia i uciekł od rąk Atreusa z jakąś taką miną pełną wyższości. A auror, oczywiście, zaklął najszpetniej na świecie, nie zważając na obecność dziewczynki, która w jakimś szoku zakryła usta, tylko po to by zaraz krzyknąć - Pan brzydko powiedział! - nagle głosem trochę mniej wstrząśniętym i zasmarkanym. Bulstrode nie zwrócił na to większej uwagi i pognał dalej za tym kotem.

Poganianie w niczym nigdy nie pomagało w takich sytuacjach, ale może i los zwyczajnie się nad Atreusem ulitował i zadziałał swoją magię. Kot uskoczył, ale kiedy Bulstrode natarł na niego ponownie, jego wykręcanie się nie było już tak efektowne i oto futrzak znalazł się w objęciach aurora. Szarpał się przez chwilę jak opętany, ale nikt nie miał zamiaru go wypuścić i ten wreszcie poddał się jakoś całej sytuacji. Całe szczęście. Dziewczynka zapiszczała szczęśliwa i klasnęła w dłonie wesoło, zaraz wyciągając ręce po swoją zgubę. Dostała ją, bo taki chuj że Atreus by tego siersciucha nosił pod pachą, szczególnie że Rosier zamiast dać sobie spokój, chciał czynić dobro i to dziecko odprowadzać. Jego przyjaciel westchnął tylko ciężko i wywrócił oczami, ale co innego miał zrobić.

- Pić sok - oznajmił niemal w tym samym momencie, co Rosier o tym mleku. Ciekawy wybór, z tym mlekiem. Niby rozumiał, że bo to odpowiedź dla dziecka i kości mocne, sranie w banie, ale jak dorosły facet miał pić mleko to jakoś tak dziwnie. Jakoś krzyczało to o nieprzepracowanych problemach z własną matką i dzieciństwem. Odstawili dziewczynkę do domu, a potem mogli już wrócić do poprzedniego zajęcia, czyli spaceru do kolejnej lokacji pijalnej.

- Oj stary, opowiem ci, ale najpierw do tego się trzeba odpowiednio zaprawić - poinformował grzecznie. Potem, oczywiście, dotrzymał obietnicy. I wszystko była wina Cressidy, żeby nie było.