Biblioteki bywały przerażającym miejscem, zawierającym masę wiedzy spisanej na papierze. Richard nigdy nie słynął z miłości do czytania książek, jak jego brat. Ale kiedy musiał, potrafił się przemóc i te kilka godzin spędzić nad jedną lekturą. Istniał jeden przedział kategorii, w którym można było go zawsze znaleźć. Czy to biblioteka czy księgarnia. Dział sportu był jego jedynym z ulubionych. A w szczególności o tematyce Quidditcha.

Dla brata był wstanie zrobić wszystko. Nawet w dość sprytny sposób okraść kilka skandynawskich bibliotek, narażając na utratę pracy pracowników danego miejsca. Wystarczyło słowo Roberta, że czegoś potrzebuje, Richard był wstanie mu to dać. Poświęcając nawet swój czas na przetłumaczenie podręczników z norweskiego na angielski. Dawne dzieje. O to, co przypomniał sobie Mulciber, kiedy stojąc na Alei Horyzontalnej, spojrzał na szyld i wejście do Biblioteki Maeve.

Jeszcze w kamienicy, podczas golenia się, zastanawiał czy powinien odwiedzić takie miejsce. Co prawda, wiele książek z tworzenia świec i kadzideł, mieli w swojej prywatnej bibliotece. Kilka również zeszytów z zapiskami ojca i brata. Ale może znalazłby coś, co byłoby napisane na tyle prostym językiem, który on lepiej zrozumie?

Spojrzał w swoje zmęczone bezsennością odbicie w lustrze, wytarłszy twarz ręcznikiem. Gładko ogolony, tak jak lubił to Robert. Nie przypominając żadnego menela, jak to brat lubił zwracać mu uwagę. Im dłużej by się sobie przyglądał, tym bardziej mógłby go w tym odbiciu widzieć. Jakby Robert stał po drugiej stronie lustra.

Westchnął, opuszczając głowę. Oddalił się od lustra, odkładając ręcznik na miejsce. Wyszedł z łazienki i wrócił do pokoju ubierając się tradycyjnie w czysty czarny golf i spodnie. Śniadanie jedynie skubnął, ale czarną kawę wypił. Standardowo też wypalił papierosa, gdyż inaczej bez tego funkcjonować nie mógł.

Skrzata poinformował, że wychodzi, nie mówiąc mu raczej gdzie konkretnie. Ubrał czarny płaszcz i obuwie wyjściowe. Narzucił na szyję czarny szalik i po prostu wyszedł.

Chłodne powietrze, podobno pomagało w samopoczuciu. A może nawet w orzeźwieniu umysłu, czy jak to ludzie mówią. Nawet podczas spaceru, w magicznej części Londynu, zapalił sobie papierosa, docierając właśnie do jednej z bardzo znanych bibliotek. Wypalił do końca papierosa i wtedy wszedł do środka.

W tej akurat bibliotece był może spore lata temu. Może jak jeszcze chodzili do Hogwartu? Nie pamiętał dokładniej. Wyprowadzka do innego kraju sprawiła, że niektóre znane miejsca, po latach przestały być znajome. Włożył ręce do kieszeni spodni i ruszył przed siebie, rozglądając się po bokach, raz może nawet pod sufit, jakby oceniał to miejsce. Tylko, że od nadmiaru tylu książek, zaczęło go mdlić. Na pewno nie planował spędzić tutaj całego dnia, albo i życia, na szukaniu konkretnego działu go dzisiaj interesującego. "Potrzebuję kogoś, kto ogarnia ten powalony labirynt…" – rzekł sobie w myślach, jakby na marne pocieszenie.

"Gdzie do cholery mają dział związany z rzemieślnictwem?" – zastanawiał się.
- Pan Mulciber? Dawno Pana nie widziałem.
Usłyszał Richard lekko ściszony obcy sobie głos męski, że aż serce mu się ścisnęło. Odwrócił głowę, spojrzawszy na mocno wiekowego czarodzieja. Jego długa siwa broda jak i włosy, jasno mówiły o jego daleko seniorskim wieku. Lecz warto dodać, że odziany był w dość eleganckie turkusowe szaty. Obcy dla Richarda mężczyzna, wydawał się być sympatyczny. Ale dlaczego?
Chciał już coś odpowiedzieć. Otworzył już usta.
- Pewnie znów Pan coś potrzebuje z działu Rzemieślniczego?
Wyprzedził go pytaniem. Jakby czytał w myślach. Czy może znał Roberta, ale wieść o jego śmierci do niego nie dotarła? Czy to znaczyło, że Robert tutaj kiedyś przychodził? Musiał. Przecież mu raz powiedział, że szukał konkretnych egzemplarzy książek, ale tu w Londynie i Szkocji ich nie dostał.
- Tak.
Odpowiedział z powagą, potwierdzając, że tego szuka. "Wskaż mi drogę. Błagam.." – mówił do siebie w myślach. Jakby liczył na jakiś cud.
- Tak też przeczuwałem. Trochę się ostatnio pozmieniało. Ale tego działu akurat nie ruszali. Jest tam gdzie zawsze. Przestawili jedynie dział sportowy. No ale, nie będę Pana zatrzymywać. Miłego dnia.
Machnął na pożegnanie staruszek, oddalając się.
Richard stał przez moment jak słup. Jakby nie ogarnął, co przed chwilą miało miejsce.
”Pięknie. Jestem durniem." – stwierdził. Mógł mężczyznę wyprowadzić z błędu. Mógł zapytać o drogę.
Westchnął zrezygnowany. Gotowym będąc już opuścić ten budynek. Lecz kiedy znów się rozejrzał i minął kilka regałów, dostrzegł jakąś tabliczkę, gdzie znajdzie dział sportowy. Może tam powinien zacząć? Skierował się w tamtym kierunku.

Między regały, prowadzące do działu sportowego, wszedł od drugiej strony, gdzie ku jego zaskoczeniu, zobaczył na wysokości wzroku podręczniki hobbystyczne. Uśmiechnął się do siebie kącikiem ust, jakby to było zabawne. Nie tracąc czasu, zaczął przeglądać tytuły, odnajdując półki, które zawierały w sobie tematykę świec i kadzideł. "Kształty, barwy  i symbolika świec". Tutaj się zatrzymał, przypominając sobie co tworzył jego syn. "Nie ma mowy…" – stanowczo sobie narzucił. Aż tak daleko nie będzie się edukował. To nie na jego cierpliwość. nie po tym, co odwalił jego Charles. Szukał dalej.
"Świece i rytuały", "Zastosowanie świec w praktyce i magii". Wszystko co czytał po tytułach, wyglądało jak czarna magia dla zaawansowanych. Półkę niżej coś znalazł. "Świece – podręcznik dla początkujących twórców." Wyciągnął z półki i zaczął przeglądać, sprawdzając wydanie. Tego chyba nie mieli u siebie. A być może Robert z ojcem wypożyczali i mogli potem oddać. Nie zastanawiał się. Zamknął książkę i zaczął szukać jeszcze jednej. Kadzidła. Nawet nie zwracał uwagi, że ktoś jeszcze przebywał w tej części korytarza między regałami.

Akurat zestawienie książek dotyczących kadzideł, znajdowały na wyższych półkach. "Terapia z kadzidłami", "Historia kadzidła w wybranych kulturach”. Przesunął wzrokiem dalej i znalazł. "Magia zapachu – Jak stworzyć kadzidło." Jak na jego wzrost książka była wysoko. Sięgnięcie ręką było wystarczające, że udało mu się ją chwycić i wyciągnąć. Musiał się trochę wspomóc, stojąc na palcach, podpierając regału. Miał już w rękach dwie książki. Otworzył tę z kadzidłami i chyba w spisie treści miała to, czego potrzebował. Tylko czytając to, miał wrażenie, że pracy nad tym jest znacznie więcej niż przy zwykłej świecy. Czy może tylko mu się będzie wydawało?

Zamknął książkę, trzymając obie w jednej ręce, ruszył przed siebie, mijając właśnie kobietę, która próbowała coś dosięgnąć. Wtedy usłyszał jej słowa. Nie od razu rozpoznając głos. Odwrócił głowę w kierunku półki, którą wcześniej wskazywała. Podszedł bliżej, aby spojrzeć na przedstawione przez nią tytuły. Nie było wysoko. Nie dla niego.
"Wademekum..." – dostrzegł tytuł. Znał ten podręcznik. Miał go może nawet u siebie w domu, tylko nie kojarzył które wydanie. Bez problemu sięgnął po egzemplarz, zdejmując go z półki. Stał dość blisko tej kobiety. Spojrzał niżej, widząc jej twarz.
Zamarł.
Nie spodziewał się jej tutaj spotkać.
Co ona tutaj robiła?
Od razu jego umysł przywołał wspomnienia z kamienicy, kiedy nie raz trafiali na siebie w domowej bibliotece. Jak ten jeden raz ją złapał, chroniąc od upadku. Żałował, że jej nie puścił, że nie połamała sobie czegoś. Żałował też tego, że kiedy miał okazję, nie zabił jej pod nieobecność brata. A może by Robert wciąż żył?
Milczał.
Milczał, patrząc na nią z góry. Książki jej nie podał.

Zlustrował ją uważnie, oceniająco. Szata Wizengamotu.  Rzucił spojrzenie na regał z podręcznikami sportowymi, półkę z tematyką Quiddittcha. Zerknął znów na tytuł książki, jaką dla niej zdjął z półki. Aż ostatecznie jego wzrok brązowych oczu spoczął na jej obliczu.

- Zamierzasz teraz zostać sędzią Quiddittcha?
Zapytał. Niby to złośliwie, niby to z ciekawości. Od kiedy zaczęła się interesować sportem?