Tak naprawdę, to nie było dobrego momentu dla żadnej ze spraw, które wszyscy mieli na głowie. Po tym, co wydarzyło się podczas Spalonej Nocy chyba wszyscy w Ministerstwie mieli ręce pełne roboty i Victoria zdążyła zapomnieć, co to znaczy „czas wolny” (pomijając te krótkie momenty, w których nie była w pracy, ale wtedy nie siedziała po prostu na fotelu i nie patrzyła tępo w ścianę). I jednocześnie te cholerne czarne róże z Maida Vale spędzały jej sen z powiek – a tym bardziej po tym, co zobaczyła tam 4 dni temu, co spowodowało, że napisała do Mirabelli Abbott. I był to list, który pociągnął za sobą kolejny ciąg zdarzeń, jak to, że napisała do Brenny, chociaż nie chciała jej zawracać głowy, ale to wszystko mogło być… miała takie poczucie, że jakoś powiązane. Czarne róże, pustynna mandragora, jej nagłe zniknięcie. Głowa ją trochę bolała i potrzebowała odpoczynku, ale był to ten rodzaj luksusu, na który nie było ją w tej chwili stać i to pomimo niemałej fortuny, która spoczywała na koncie w banku Gringotta.

Skrzatka była w tym mieszkaniu dopiero od czterech dni, ale Pani Księżyca wiedziała, jak bardzo jej obecność pomagała trzem zapracowanym czarownicom. Gdy więc Brenna pojawiła się w przedpokoju kamienicy na Pokątnej, ta kręciła się po kuchni i nie zareagowała od razu na charakterystyczny trzask teleportacji. Ale usłyszała krzyk kobiety i stanęła w przejściu z kuchni do przedpokoju, zastając teczkę i papiery na podłodze, a Brennę przyciskającą się do drzwi, z zamkniętymi oczami.

– P-p-panienko L-longbottom? – zaskrzeczała, jak zwykle się jąkając, mnąc swój fartuszek, gdy patrzyła na brązowowłosą swoimi wielkimi, zielonymi oczami. I gdy Brenna kucnęła, by pozbierać te papiery, ta rzuciła się jej na pomoc. – J-j-ja p-pozbieram, p-p-panienko – wyjęczała.

I tę właśnie scenę zauważyła Victoria: skrzatkę i Brennę zbierające papiery z podłogi, gdy wyszła z piwnicy. Wcześniejszy krzyk Brenny i ją zaalarmował, bo jakoś nie pasowało to do całej sceny, że Brenna zjawia się w jej mieszkaniu. Normalnie pewnie przyszłaby po nią skrzatka i Victoria bardzo wątpiła, że ta nagle zapomniała jak się podejmuje gości. Poza tym… Brenna by przecież tak nie wołała…?

– Hejj, coś się stało? – zapytała, zbliżając się do Brenny i Strzałki. – Wybacz, zasiedziałam się trochę nad kociołkiem – dodała, patrząc na zegarek na ręce. Powinna być gotowa trzy minuty temu.

Nie tak łatwo było zmusić skrzata do tego, żeby nie pomagał, tym bardziej, gdy czuły, że muszą i że to ich obowiązek i tak samo było ze Strzałką, która nie chciała słyszeć o tym, że ma stać i patrzeć jak Longbottom w pojedynkę kuca i zbiera papier, nawet jeśli to ona je upuściła.

– S-strzałka po-pomoże, p-p-panienko – nie dawała za wygraną i część tych papierów podała Brennie sama, tworząc w teczce jeszcze większy bałagan.

Victoria nie miała rzecz jasna prawa wiedzieć, co właśnie działo się w głowie Brenny, ale miała oczy i widziała chociaż tyle, że coś jest nie do końca w porządku, tylko nie wiedziała co dokładnie. Z początku założyła, że jej przyjaciółka jest po prostu wykończona – zresztą jak oni wszyscy – a teraz jeszcze zamiast odpoczywać, to przychodziła do niej z papierami na temat sprawy, o której sama jej zawracała głowę… I trochę czuła wyrzutów sumienia, ale z drugiej strony ta cholerna pustynna mandragora mogła się im wszystkim jeszcze przydać.

– Tutaj? – Lestrange zmarszczyła lekko brwi i sama rozejrzała się po korytarzu, unosząc głowę i patrząc po ścianach i suficie w poszukiwaniu czegoś, czego zdecydowanie nie powinno tutaj być. – Hmm, nic tu chyba nie ma… Nie widziałam żadnych dziwnych rzeczy od miesiąca – znaczy od czasu poltergeista, który napsuł jej krwi bardzo mocno. – Strzałko, widziałaś tutaj coś?

– N-nie, panienko. S-strzałka nic nie w-widziała, ani n-nie s-słyszała o-odkąd tutaj j-j-jest – padło w odpowiedzi, a wielkie oczy skrzata patrzyły to na jedną, to na drugą.

– W porządku… Zrobisz nam dzbanek herbaty? – poprosiła, co spotkało się z kiwnięciem głowy i skrzatka domowa niemalże pobiegła do kuchni, a Victoria przyglądała się jeszcze chwilę Brennie. – Dægberht odwiedził mnie przedwczoraj, przyniósł mi syrop własnej roboty… Taki, po którym ma się zrobić milej, gdy będzie już zbyt trudno. Napijesz się go ze mną? – im wszystko było trudno, wszyscy byli zmęczeni… ale fakt faktem Victoria nie miewała omamów (a przynajmniej nie od kilku miesięcy). – Jadłaś coś? Poproszę Strzałkę, żeby nam coś przygotowała – chociaż tyle mogła zrobić, skoro Brenna po godzinach przychodziła do niej popracować nad kolejną sprawą. Sprawą, którą najwyraźniej zrzucono na nieopierzonych młodzików.

– Chodzi o to, że badaliśmy tę mandragorę w lipcu i już wtedy zachowywała się dziwacznie. Mocno niestandardowo – mówiła, gdy szły po schodach na piętro, bo prowadziła je do salonu, gdzie powinno być im zdecydowanie wygodniej. I gdzie właśnie urzędowały oba koty Victorii, a jakże. – A dokładniej to żerowała na innych roślinach i to bardzo dosłownie, Brenn. Urosła w ekspresowym tempie, zjadła rośliny, z którymi była znaleziona w magazynie OMSHM-u, atakowała ludzi… Pomijając, że była ogromna… tak naprawdę ogromna, o wiele za duża niż klasyczna mandragora jaką mieliśmy na zielarstwie. Była trzymana w takiej wysokiej na dwa metry tubie, Brenn... Podejrzewam, że tak urosła przez te dziwne anomalie związane z roślinami, ale to nie tłumaczy dlaczego w wielkiej tubie z ziemią były dwie sztuki zamiast jednej i jedna była zjadana… wchłaniana… przez drugą. Czuć było od niej coś, czego nie powinno tam być. Nie wiem czy to czarna magia, ale podejrzewam że przy sadzonce ktoś eksperymentował nekromancją, a może chodzi o coś jeszcze innego. No i tak gigantyczny okaz nie mógł tak po prostu sobie zniknąć. Nas zaatakowała podczas badania i to nie tylko swoim wrzaskiem – to nie był… nieszkodliwy okaz. Pomijając, co krzyk dorosłej mandragory mógł zrobić z człowiekiem, to to, jak się zachowywała, było bardzo alarmujące. I to było w lipcu, a dwa miesiące później? Jak duża była teraz?

– Ile ostatnio śpisz, Brenn? – zapytała, patrząc na przyjaciółkę z wyrazem współczucia, ale też pewnego zrozumienia. Sama nie sypiała zbyt dużo, była przemęczona, wszyscy byli prawdę powiedziawszy, a braki snu powodowały pewne przywidzenia… słuchowe, wzrokowe… taki tryb życia nie był dobry dla nikogo, ale też obecnie nie mieli za bardzo wyjścia. Może więc wypicie tej herbaty z kilkoma kroplami syropu od Berhta chociaż odrobinę trosk ściągnie z ich barków? Choćby na chwilę.

Fakt, Kwiatuszek tylko otworzył jedno, czujne oko, i łypnął na Brennę ze swojej doniczki, w której zwykle się mościł, po czym ziewnął przeciągle, za to Luna, jak zwykle rozpierana przez energię, gdy tylko zauważyła nowy element na horyzoncie, wystartowała ze swojego miejsca, gdzie drzemała i dwie sekundy później już się kręciła wokół nóg Brenny, domagając się całej atencji, jaką tylko mogłaby otrzymać. Mała czarna kulka nie potrzebowała wiele, by zacząć mruczeć i już chwilę później dawała ewidentne znaki, że najchętniej to by się pobawiła.

– Technicznie chyba tak… Pytanie kiedy ta mandragora zaginęła, bo jeśli to było już po Spalonej, no to może złodzieje wykorzystali jakiś chaos związany z tym, jak bardzo to dotknęło być może członków towarzystwa i tak dalej? Pani Abbott napisała mi o tym dlatego, że kilka dni temu przyszło mi do głowy, by może jakoś porównać wyniki badań nad mandragorą z tym co się dzieje u nas w ogrodzie… czekaj, pokażę ci, co mi napisała dokładnie – i z tymi słowami Victoria teleportowała do swojej sypialni, żeby zabrać stamtąd list od Mirabelli. Mniej-więcej w tym samym czasie pojawiła się też skrzatka z dzbankiem herbaty i w ciszy rozkładała filiżanki na stoliku. Chwilę później Victoria wróciła z kopertą*, którą wręczyła Brennie, rzuciła jakąś dzwoniącą kocią zabawkę-myszkę Lunie, która zerwała się z miejsca i za nią pognała, i postawiła na stoliku flakonik z syropem od Flinta. Sięgnęła po raport, który wcześniej przysunęła do niej Brenna i na moment zapadła cisza, gdy szybko przebiegła go wzrokiem.

– Trudno powiedzieć jak oni je w ogóle stamtąd wynieśli… Brenn, ta mandragora obudziła się jak tylko trochę wyciągnęliśmy ją z ziemi. Wrzask to jedno, ale ona ma też takie… witki… którymi jest w stanie bić dookoła i paraliżować ludzi – skrzywiła się na samo wspomnienie, bo transportowanie czegoś takiego nie było łatwe, a kradzież? – My je rozdzieliliśmy i siedziały potem w dwóch tubach, ale nie mam pojęcia skąd nagle wzięły się dwie, skoro jak przynieśli je do Towarzystwa, to była jedna. W każdym razie obie tuby są puste – więc technicznie to zaginęły dwie wielkie mandragory, a nie jedna, chociaż praktycznie nic to nie zmieniało, bo fakt pozostawał faktem. – Kto wie, może zdarzyło się tam coś drastycznego, wątpię, że były grzeczne – mruknęła. – Na pewno trzeba przejrzeć tamto miejsce. Wpuszczą nas, nie będą robić problemu.

Nie, nie było w Ministerstwie nikogo takiego, a na pewno nie w komórkach szybkiego reagowania, jak choćby w biurze brygadzistów czy aurorów. Wszyscy mieli masę roboty i tonę nadgodzin, i nikt chyba nawet nie oczekiwał, że to się szybko skończy, biorąc pod uwagę skalę zniszczeń. Victoria też mało sypiała, ale teraz już nawet się nie łudziła i nie próbowała zasnąć bez wspomagaczy: codziennie przed snem piła eliksir nasenny, albo zapalała kadzidło, ale eliksiry zwykle działały szybciej. Nadal było to za mało, ale każdy potrzebował trochę snu raz na jakiś czas. I miała szczerą nadzieję, że Brenna również się nie wygłupia i po prostu kładzie się spać, kiedy miała taką możliwość, a nie forsowała się do upadłego, bo w tym zawodzie chroniczne niewyspanie oznaczało potencjalny uszczerbek na zdrowiu: swoim, a może nawet czyimś, o ile nie coś gorszego.

– Nie bezpośrednio wspólnego – aż tak daleko nie szła w swoich botaniczno-nekromanckich teoriach. – Ale moim zdaniem za wzrost i rozrost jednego i drugiego odpowiadają te dziwne anomalie – i skrzywiła się lekko przy tym, bo i Brenna i Victoria doskonale wiedziały przecież co to oznaczało: zachwianą równowagę której miedzy innymi ona była powodem, wziąwszy nieintencjonalnie energię z Limbo. Energię, której prawdę mówiąc oddawać wcale nie chciała, bo po pierwsze Śmierciożercy nie oddadzą dobrowolnie tego, co sami zabrali, a po drugie to kto wie, może im się to jeszcze przyda (nawet jeśli Victoria nie testowała, w jaki sposób kontrolować tę nadmiarową energię, którą w sobie miała). – Chciałam zrobić może jakieś badania i porównać jedno i drugie – ale obecnie nie było to możliwe… a jedyna próbka, jaką udało im się pobrać w lipcu, została zniszczona (nawet jeśli „niechcący”, ale nie byłoby to słowo użyte przez Victorię) przez jedną z osób, która brała udział w tamtych badaniach. – Przy mandragorze używano nekromancji, może czarnej magii, a przy różach… Sama wiesz, coś tam jest mocno nie tak – zapach popiołu czuły przecież obie i to przed Spalona Nocą. – Sama pomyśl. OMSHM znajduje paczkę, w niej mała mandragora, która zeżarła wszystko inne, dostarczają to do Towarzystwa Herbologicznego, które dba o mandragorę, ta rośnie w zastraszającym tempie do olbrzymich rozmiarów, a w trakcie badania okazuje się, że ta jakoś… nie wiem. Podzieliła się w swojej gigantycznej donicy i jadła swoją córko-siostrę bliźniaczkę. Z jednej mamy dwie. I te róże w Maida Vale… wzięły się znikąd, wcześniej zostały wytępione. Wyniosłam jedną, jest tutaj – wskazała głową w stronę regału, na którym stała sobie donica z jedną, samotną, czarną różą, na którą Brenna mogła wcześniej nie zwrócić uwagi. – A kilka dni temu w oranżerii widziałam drugą taką donicę. I samotną różę. Znowu – ktoś z premedytacją sadził samotne róże w zajebiście starych donicach? Victoria tego nie wiedziała, ale skądś te róże musiały się brać.

– Tuby zostały, wyniesiono ich zawartość i to jest właśnie problem, bo musieli je z tych tub wyciągnąć i przy tym jakimś cudem nie obudzić, albo poradzić sobie z ich wrzaskiem i gwałtownością, a potem jakoś przetransportować – Victoria skrzywiła się wyraźnie. – Potrzebowaliśmy sześciu czy siedmiu osób, żeby je od siebie rozdzielić do dwóch osobnych tub i uspokoić – przyznała z zamyśleniem, przygryzając przy tym usta, po czym westchnęła i nalała sobie i Brennie herbatę, po czym sięgnęła po flakonik od Flinta. – Chcesz? – zapytała Brennę, nie mając zamiaru dolewać jej żadnego syropu-eliksiru bez jej zgody, ale do swojej filiżanki odmierzyła dokładnie jedną kroplę i wymieszała wszystko łyżeczką. – Myślę, że wiedziały na pewno osoby, które tam pracują tak na co dzień i opiekują się roślinami w szklarni… A oprócz tego… No nie wiem czy dosłownie wszyscy członkowie Towarzystwa wiedzieli. Nie wiem nawet kto dokładnie należy do Towarzystwa, dołączyłam do niego dopiero w lipcu i poznałam tylko kilka osób – tych, które tam wtedy były. No, wiedziała, że Berht należał do Towarzystwa, ale nie było go wtedy w Anglii, nie wiedział nawet, że Victoria dołączyła do klubu, więc pewnie nie wiedział też nic o mandragorach. A inni? Zagadka. – OMSHM… Na spotkaniu Towarzystwa był wtedy Jonathan Selwyn i mówił, że jakaś jego pracownica została sparaliżowana, gdy odkryli przesyłkę… Chyba można  założyć że wie całe OMSHM albo przynajmniej połowa, takie plotki pewnie się rozchodzą, że coś się wydarzyło z przesyłką w magazynie – przeglądała ten raport, starając się jakoś poukładać w głowie co się tam mogło potencjalnie stać, ilość osób, które coś wiedziały i ile z tego w ogóle było w raporcie… – Nie miałam za bardzo okazji się ze wszystkimi tam, wiesz, zakolegować… Sama wiesz, jak wyglądał mój lipiec i sierpień – sięgnęła po swoją filiżankę. – Ale myślę, że można po prostu porozmawiać tak nieoficjalnie z ludźmi, którzy tam pracują… Może coś słyszeli, albo chociaż jakieś plotki.