[21.10.1972] Wielkie otwarcie Zaklętej Łyżeczki

— Wielkie otwarcie Zaklętej Łyżeczki —

Nad wejściem do restauracji błyszczał wielki, złocisty napis "Zaklęta Łyżeczka". W jego towarzystwie natomiast wisiał szyld, przedstawiający złotą łyżeczkę deserową, która bujając się na boki, dotykała co jakiś czas znajdującego się obok niej ciastka i ,niczym za dotknięciem magicznej różdżki, zmieniała je na inne. Ciasto z kremem, szarlotka, deser w salaterce… jedno przeskakiwało powoli w drugie, w nieskończonej gonitwie i jednocześnie przyciągając spojrzenia przechodniów ruchem. Tych natomiast trochę było, bo była przecież sobota, dzień wolny, więc każdy mógł przyjść, zapoznać się z wnętrzem i poczuć w nim jak w domu. Przynajmniej tak to wszystko planował Bertie Bott.

Wejście stało otworem; drzwi zostały zablokowane, gdzieś obok znajdowała się informacja o Wielkim Otwarciu. Dołączono do tego balony, świeże rośny w donicach, które zieleniły fasadę i sprawiały, że ta wyglądała mniej smętnie w jesiennych klimatach. Po wejściu można było natrafić na kelnera lub kelnerkę, którzy odprowadzali do stolików. Pojedyncze osoby sadzane były przy wolnych miejscach, a dla większych grup starano się znaleźć wspólny stolik.

Gości prowadzono od wejścia dalej, przez krótki przedsionek, którego drzwi prowadziły do właściwej sali restauracyjnej. Do wnętrza wpadało barwne światło, bo okna zostały częściowo przeszklone witrażami, a stoliki można było znaleźć w różnych rozmiarach; tak samo dla par, jak i wieloosobowych grup. Parę kroków od wejścia znajdowały się też schody, którymi można było udać się na piętro, gdzie znajdowały się miejsca zapewniające nieco więcej prywatności; przestrzeń została przedzielona kolumnami, a gdzieniegdzie znajdowały się między nimi przepierzenia. Na miejsce na piętrze mogły liczyć osoby, które znały Bertiego Botta nieco bliżej.

Serwowane dzisiejszego dnia menu było okrojone specjalnie na tę okazję. Wybrano parę potraw, a serwowane one były w małych porcjach, które sprzyjały zaznajomieniu się z nimi, ale pozwalały uniknąć przejedzenia. Można było więc spróbować wszystkiego po kolei i nie cierpieć na ból brzucha. Każdemu odwiedzającemu pozwalano wylosować upominek, będący tajemniczym opakowaniem słodyczy, przygotowanych przez Bertiego Botta. Aby to zrobić, należało włożyć rękę do kosza, którego otwór został zaklęty tak, by nie dało się podglądać co było w środku.

Pośród tego wszystkiego był Bertie Bott; uśmiechnięty, elegancko ubrany i gotowy na ten wielki dzień. Witał każdego gościa, krążąc od stolika do stolika i oddając się przelotnym rozmowom. To był niewątpliwie jego dzień, ale gotowy był oddać całą glorię i chwałę w ręce odwiedzających, w końcu bez nich Zaklętej Łyżeczki w ogóle nie było!

— Menu —

Zupy

Brązowa zupa windsorska — zupa wołowo-jagnięca, podawana z kaszą jęczmienną. Niektórzy mówią, że to danie rodziny królewskiej, ale nie ważne jak stoi prawda, jedzący i tak poczuje się w centrum uwagi.
Zupa warzywna — zagęszczony częściowo blendowanymi warzywami i podawany z grzankami. Sprzyja mówieniu tego, co ma się na myśli.

Dania

Zapiekanka pasterska — potrawka z mielonego mięsa jagnięcego z dodatkiem warzyw, przykryta ziemniaczanym purée i zapieczona. Pełen serca posiłek, po którym docenia się bardziej swoich bliskich.
Niedzielna pieczeń — pieczone mięso (do wyboru wołowina lub kurczak), yorkshire pudding, warzywa oraz sos. Sycący i sprawiający, że jesteśmy gotowi na wszelkie przeciwności losu.

Desery

Jabłkowy zawrót głowy — tradycyjna tarta z jabłkami, podawana z bitą śmietaną i gałką lodów waniliowych. Uspokaja nerwy.
Trifle — deser składający się z warstw; ciasta biszkoptowego nasączonego winem Chateaux des Dragones, galaretki owocowej z owocami, sosu z cukrem i wodą różaną. Całość zwieńczona jest bitą śmietaną. Osładza życie i przywołuje wspomnienia dzieciństwa.

Napoje

Piwo raptuśnikowe — przyjemnie musujące i łaskoczące podniebienie, sprawia że pijącemu polepsza się humor. Śmieje się częściej i rzuca żartami jak z rękawa.
Smoczy grzaniec — na bazie wina z winnicy Chateaux des Dragones. Pobudza zmysły i sprawia, że pijącemu robi się przyjemnie ciepło. Uwaga, odradza się picia duszkiem, gdyż może wywołać puszczanie pary nosem.
Nalewka babuni — o smaku wiśniowym lub ziołowym. Wzmocni ciało i umysł, sprawiając że pijący ma ochotę wspominać stare, dobre czasy. Bo kiedyś to było…
Soki — o smaku jabłkowym i gruszkowym, prosto z sadów Doliny Godryka. Czai się w nich nutka melancholii, sprawiająca że w pijących budzi się troska o drugiego człowieka.
Herbata — ziołowa, czarna, owocowa. Tradycyjny napój, poprawiający samopoczucie i skłaniający do zwierzeń.

*Potrawy można poprosić w wersji wegetariańskiej i bez laktozy, należy jednak wspomnieć o tym przy zamówieniu.

Każda postać która pojawi się w temacie, może rzucić kością z wykrzyknikiem, !Słodycze Bertiego. Zawiera ona paczuszki ze słodyczami, które rozdawane są każdemu wizytującemu. Rzucić można tylko raz na postać.
Jeśli potrzebujecie pomocnej dłoni czy towarzysza do pisania, nie bójcie zagadać się do Bertiego, od tego jest żeby swoim klientom pomóc i ucieszyć do nich buzie. Jeśli natomiast marzy wam się, by ktoś odegrał dla was jakiegoś npc typu kelnerka/ ciocia/ przypadkowy odwiedzający usadzony z wami przy stole, również jestem do waszej dyspozycji, ale dla spokojności ducha dajcie mi znać, bo czasem nie umiem patrzeć.
W przypadku wylosowania słodyczy, które w jakiś sposób nachodzą efektem na już posiadane przewagi, można poprosić mnie o wymienienie ich.
Pić mogą państwo do woli, ale uprasza się o wybranie tylko jednej zupy, dania i deseru z karty.
Cała impreza jest zorganizowana tak, że każdy może się na niej pojawić, bez rezerwacji miejsc i zapowiedzi. Przyjść z ulicy, jak kto woli.
Pamiętajcie proszę, że jest to impreza towarzyska i podlega zasadom opisanym w ich temacie.
Całość imprezy trwa od dzisiaj do końca sierpnia.

Kożuch szanował Bertiego Botta. Nie jako człowieka, rzecz jasna, bo ludzi szanował mniej więcej podobnie, jak psy z krótkimi mordami. Szacunkiem darzył jego twórczość. A konkretniej czekoladę. Czekolada była bowiem jednym z największych osiągnięć magicznej cywilizacji zaraz obok ogrzewanych rur i kocimiętki. Psy jej nienawidziły. Psy po niej zdychały. Kożuch uważał to za wyjątkowo eleganckie rozwiązanie problemu psów. Dlatego tylko kiedy tylko usłyszał, że Bott otwiera własną restaurację, a przy okazji organizuje darmowy poczęstunek, zadek zaczął mu drżeć z podniecenia. Gdy zaś dotarło do niego, że wśród darmowych rzeczy znajdować się będą również napoje wyskokowe, sprawa była już przesądzona. Nie miał zamiaru przepuścić takiej okazji obok wąsów. Człowiek jeśli rozdawał alkohol za darmo, należało przynajmniej okazać mu elementarny szacunek i pojawić się osobiście.

Z tej okazji Kożuch postanowił nawet się przygotować. Z samego rana odbył szbyki prysznic nad rynną odpływową przy rogu jednej z kamienic. Woda była lodowata, za to nie śmierdziała rdzą. W końcu była to kamienica na Pokątnej, a nie na Nokturnie. Futro odzyskało odrobinę dawnej bieli, niewiele ale zawsze coś. Kożuch otrzepał się potem z godnością tonącego szczura i przez chwilę siedział nieruchomo na murku, liżąc łapy z taką powagom, jakby przygotowywał się do wizyty w ministerstwie. Na ogół, kołtuny w sierści niespecjalnie mu przeszkadzały. Bywały wręcz użyteczne. Dzieciaki rzadziej wyciągały do niego swoje żałosne witki, kiedy wyglądał jak coś wyciągniętego hakiem z kanału. Kożuch nie cierpiał dzieci. Pachniały mlekiem w proszku, lepikiem i impulsywną potrzebą dotykania wszystkiego, czego nie powinny. Mimo wszystko dzisiaj kocmołuchem być mu się zwyczajnie nie opłacało. Brudas szybko wylądowałby za drzwiami. A wtedy pozostałoby już tylko siedzieć pod ścianą i czekać, aż wydarzenie dobiegnie końca, a wszystko co niedojedzone i niedopite trafi do miski Kożucha, czyli na śmietnik. Oczywiście miał w tej dziedzinie ogromne doświadczenie i pewną zawodową dumę, ale świeże i ciepłe zawsze było lepsze niż zimne i przeżute przez cudze dłonie.

Przez chwilę kręcił się wokół wejścia, obserwując ludzi wpływających do środka. Pachnieli perfumami, świeżo wyprasowanymi szatami i pieniędzmi. Kożuch znał ten zapach, bo zwykle zwiastował obecność osób naiwnych, a naiwni ludzie stanowili najkrótszą drogę do darmowego jedzenia. Potrzebował tylko swojego biletu do środka. Usiadł więc tuż obok wejścia i rozpoczął polowanie. Kożuch uniósł łeb i zamiauczał przeciągle, wyciągając z gardła najwyższe częstotliwości, na jakie było go stać. Brzmiało to mniej więcej jak konający akordeon, ale doświadczenie nauczyło go, że ludzie interpretowali podobne dźwięki jako “biedny kotek”. Zwłaszcza damy. Zwłaszcza po dwóch kieliszkach wina. A kiedy tylko łapał z którymś przechodniem kontakt wzrokowy, natychmiast rozpoczynał przedstawienie. Wyprężał grzbiet, przeciągał się leniwie i ocierał bokiem o najbliższy narożnik, roztaczając wokół siebie cały ten żałosny, lecz skuteczny koci czar. Mrużył przy tym ślepia z udawaną łagodnością, choć w rzeczywistości kalkulował już, kto wygląda na wystarczająco miękkiego, by przemycić go do środka. Bo Kożuch znał ludzi. Wiedział, że wystarczy kilka żałosnych miauknięć i odpowiednio smutna mina, a człowiek sam zacznie sobie dopowiadać historię. A potem taki idiota otwierał drzwi. I właśnie na to Kożuch cierpliwie czekał.

Odjebali się jak szczury na otwarcie kanału - tak przynajmniej komentowała to w myślach Senka, kiedy dreptali sobie w stronę Zaklętej Łyżeczki, a ona spoglądała na swoje odbicie w mijanych witrynach sklepowych. Nie zamierzała jednak narzekać, bo okazje by założyć coś ładnego, można było zliczyć na palcach jednej ręki. Wcisnęła się w więc w sukienkę, uczesała i miała bardzo dużą nadzieję, że nikt kto patrzył na Woodrowa nie stwierdzi, że był zdecydowanie dla niej za stary.

O samym otwarciu lokalu mieszczącego się na Pokątnej, oczywiście słyszała. Ba, chyba każdy kto czytać umiał i miał dwoje uszu, przynajmniej przelotnie zapoznał się z informacją, że Bertie Bott otwierał swój lokal pod koniec października. A jeszcze że postanowił robić dzień otwarty za darmo? O, to dopiero była gratka, której nie można było przepuścić. Nie, jeśli było się rasowym pracownikiem Rejwachu.

- Woody, tu jest jakby luksusowo - stwierdziła, kiedy stanęli przed wejściem do Zaklętej Łyżeczki. Co prawda, rzuciła to z pewnym rozbawieniem, ale nie dało się ukryć że miejsce błyszczało nowością. Czyściutkie, zadbane, do tego nigdzie nie łuszczyła się farba, albo nie kruszyła cegła, nie to co na Nokturnie. Obsługa też wydawała się niesamowicie wręcz miła i ciepło nastawiona do człowieka. Senka sama potrafiła być niezwykle łaskawa dla klientów, ale uśmiech kelnerki Łyżeczki, rozświetlał jej twarz w zatrważający wręcz sposób, kiedy prowadziła ich do wolnych miejsc. Zostawiła im karty i zapewniła, że zaraz wróci zebrać zamówienie.

- No, no. Elegancja Francja. Myślisz, ze też możemy sobie takie witrażyki zamontować?