POCZĄTEK SPALONEJ NOCY

Helloise & Bertie

Koty. Koty nie do końca zajmowały teraz głowę Bertiego. W sumie to w ogóle nie miały one miejsca w jego jaźni, jakby uciekły dokładnie tak samo jak i te żywe, albo chowające się przed strasznościami które kryły się w Kniei, albo zostały przez nie pożarte (czego całe szczęście biedny Bott nie wiedział, bo by mu chyba połowa włosów wypadła). Co innego było dla niego problemem - terror, który sypał się właśnie z nieba. Szarawe płatki popiołu nie były czymś, co należało traktować w tych rejonach ze spokojem, a już w szczególności nie w momencie, kiedy te sypały gęsta z nieba, szczególnie kiedy zdawało się że robiły to dosłownie wszędzie. U niego na posesji, w sadzie, po ścieżce którą obrał i wreszcie na wrzosowiskach. Tak, wrzosowiskach, bo Bott uznał się biegnięcie na przestrzał przez barwiące się wrzosy to był idealny sposób by dostać się w bardziej ucywilizowane rejony miasteczka.

Nie biegł ścieżka, a przynajmniej nie tą jasno wytyczoną między krzewinkami i dlatego też nawet nie zwrócił uwagi na podejrzanie poruszające się gałązki, które pewnie każdego innego razu przykułyby jego spojrzenie. Jeśli więc Helloise liczyła na to, że sobie spokojnie poleży, to szybko się przeliczyła, bo została prawie stratowana. Prawie, bo Bertie całe szczęście nie przebiegł po niej tak zwyczajnie, zamiast tego zahaczając o nią stopą, przelatując nad nią i lądując we wrzosach.

- Pani Heluniuuu - zawył, bardziej martwiąc się oczywiście o czarownicę, a nie o siebie. - Nic pani nie jest? Słodka Matko, łaskiś pełna, niech mi pani powie że wszystko dobrze. Ja przepraszam, naprawdę, przepraszam. Ale czy pani widzi co się dzieje? Koniec, to koniec! - mężczyzna wyrzucał z siebie kolejne słowa niezwykle szybko, próbując jednocześnie podnieść się z ziemi i stanąć na równe nogi, jednocześnie się przy tym otrzepując, ale nawet nie z ziemi tylko nerwowo strącając osadzający się na flanelowej koszuli popiół.

Wydali z siebie zaskoczony okrzyk oboje, aczkolwiek ten Bertiego był zdecydowanie głośniejszy i mocniejszy. Wydobył się pełną piersią, wiedziony po części strachem, który kazał mu tak szybko biec przez wrzosowiska. Nie był to strach paniczny, co pewnie warto byłoby zaznaczyć, bo Bott doskonale wiedział gdzie biegnie i po co - żeby ratować wszystko co się da, skoro swoje domostwo zostawił pod bezpiecznym okiem pracownika. Zwierzątka miały być zabezpieczone, budynki tak samo. Pozostawało więc działać w sprawie innych.

Mimo tego strachu i jakiejś nietypowej dla niego zaciętości, słowa Helloise wyraźnie wybiły go z rytmu. Podniósł, strzepnął ubranie, ale robił to jakby wolniej i wolniej, w takt wypowiadanych przez nią słów. To co mówiła brzmiało bardzo fatalistycznie i depresyjnie, a on nie był specjalistą - nie wiedział więc czy mógł udzielać rad psychologicznych. I to takich, które by działały.

— Pani Heluniu, ja wierzę, że Matka ma nas w swojej opiece — zapewnił ją na wstępie. Szkoda tylko, że dzisiaj chyba miała ich jakoś mniej, postanowiwszy zesłać im na głowy kataklizm. — Ale pada! Pada, pani to widzi? Szare, okropne, złe. NIENATURALNE?! Matka nam nigdy by czegoś takiego nie zrobiła!- wytarł dłoń w koszulę, ale po to by zgarnąć z niej szare smugi i pokazać jej to prosto przed twarzą.

Gdyby tak na nią spojrzeć, bez upiornej otoczki całej sytuacji, wyglądałaby iście anielsko. Rozciągnięta pośród wrzosów, spokojna i wręcz do bólu nie pomna na jego lęki. Równie dobrze mogliby tworzyć jakiś obraz o końcu świata, gdzie on oddaje bezwolną panikę świata, a ona spokój kogoś, kto pogodził się ze swoim losem już dawno temu i w końcu dopatruje się prawdziwego wyzwolenia. Zazdrościł jej tej spokojności bardzo i gdyby tylko mógł, to chętnie by się nią zaraził. Niestety, ta nie rozprzestrzeniała się niczym choroba.

— Upiekłem? — Bertie na moment został wyrwany z panicznego, pośpiesznego rytmu. Wspomnienie o jedzeniu coś w nim wyraźnie poruszyło i zepchnęło umysł na nieco inne tory niż myślenie o popiele padającym z nieba. Co on właściwie dzisiaj…? Ah no tak. — Placek z czereśniami. Wziąłem je zamiast wiśni, żeby było bardziej kwaśne. To było na deser, a na obiad? Dusiłem dzisiaj karkówkę ze śliwkami, powinna pani spróbować, pani Heluniu, bo rozpadała się wręcz w ustach. Znaczy o ile pani mięsna… — Bott już zaczął się na poważnie rozważać, czy rozanielona Helloise jadała w ogóle mięso, bo wyglądała trochę na kogoś, kto jadłby tylko same roślinne posiłki, ale wyjątkowo duży płatek popiołu przeleciał mu przed oczami. — Nie! Pani Heluniu proszę mnie nie rozpraszać. Ja pani dam następnym razem ten placek, przysięgam, ale nie można tak leżeć pośród wrzosowiska, kiedy świat się kończy. A co jeśli te wrzosy się wreszcie zajmą ogniem? Widziałem straszny dym, oprócz tego że pada z nieba, coś na pewno już pali. Proszę, niech pani nie da się o siebie martwić, bo mi serce stanie, jak zmuszony będę tu panią zostawić samą! — złapał się zrozpaczony za głowę. — Ja nic nie wiem, a tak bardzo chciałbym wiedzieć. A co jeśli ten popiół nam spali całą Knieję? Co wtedy? Nic nie zostanie!!

Blondyn zmarszczył nieco brwi, w jakimś bezradnym wyrazie, no bo kiedy czarownica opisywała jedzenie mięsa w TAKI sposób to było to niezmiernie niezręczne. Brzmiało niezwykle obrazowo, jakoś tak brutalnie i absolutnie niesmacznie. A przecież on zawsze się tak okropnie starał, żeby wszystko było pyszniutkie i nikogo nie przerażało! Może więc miała złe doświadczenia, a może nielubiła mięsa bardziej, niż wcześniej się tego spodziewał.

— Nie wiem! — uniósł dramatycznie ręce ku niebu, bo niestety ale na te pytania nie dostał odpowiedzi. — Nie wiem! — powtórzył też zaraz, mocno mierzwiąc wilgotne od biegu włosy i na moment nawet łapiąc je w garść. — Widziałem jednak, jak ten popiół zapala. Sąsiadowi zajęła się szopa, a jak biegłem w pani stronę, to widziałem jak krzaki parę metrów dalej też się zajęły. Ot tak, jakby to wcale nie był normalny popiół — pomijał już fakt, że tego typu zjawisko było kompletnie nietypowe dla wysp. — I bardzo dobrze. Bardzo dobrze, tak trzymać. No to przynajmniej tym mi pani na sercu ulżyła, bo ja bym absolutnie nie chciał widzieć pani, pani Heluniu, w płomieniach. Nie zasłużyła pani. — uśmiechnął się do niej nerwowo, nie zapominając oczywiście o chociaż odrobinie życzliwości.

— To co? Wstanie pani, pani Heluniu? Mogę nawet z panią do pani chatki się przejść, żeby sprawdzić czy wszystko jest okej. Co pani na to?