Lipiec 1956, Pustostany na Nokturnie

Lipcowy wieczór rozlał się nad Nokturnem ciężkim, dusznym gorącem. Powietrze stało nieruchomo między kamienicami, niosąc zapach rozgrzanego bruku, ścieków i starych murów. Stał tu taki szereg pustostanów bardziej nadających się do zawalenia niż zamieszkania. Powybijane szyby w oknach straszyły pustką, a ściany trzymały się tu wyłącznie siłą przyzwyczajenia. To właśnie tutaj zbierali się wieczorami. Kilku chłopaków siedziało na murku i stertach cegieł. Łyse głowy błyszczały od potu w pomarańczowym świetle zachodzącego słońca. Wyglądali niemal identycznie. Chudzi, kościści, w za dużych kurtkach odziedziczonych po starszych braciach albo znalezionych na śmietniku. Jeszcze nie mężczyźni, ale bardzo na takich aspirujących. Maddox siedział wśród, oparty plecami o ścianę pustego budynku. Pod palcami czuł chropowatą cegłę, przysłuchując się reszcie obracał w dłoniach, tak jak cała reszta, cierpkie jak cholera piwo, które kompletnie mu nie smakowało. Wyróżniał się już na pierwszy rzut oka. Jako jedyny nie miał głowy ogolonej do skóry. Włosy nosił krótko przycięte, ale zostawiał ich tyle, by nie wyglądać jak kolejny odlew z tej samej formy co reszta. Nie dlatego, że się próbował się buntować. Po prostu nie miał jeszcze przyzwolenia, by wyglądać tak samo jak oni. W Sforze nawet na to trzeba było sobie wypracować. Ogolona głowa, połatane ubrania, spojrzenie młodego zbira; to nie był przypadek. To był mundur. Przywilej i oznaka przynależności. W ich rozumieniu wyglądanie zwyczajnie było czymś niemal wstydliwym. Zwyczajni byli ludzie z powiezrchni. Ułożeni uczniowie Hogwartu. Dzieciaki wracające wieczorem do domów. Dopiero wygląd odszczepieńca robił z człowieka kogoś wartego uwagi. Maddox kpił sobie z tego w myślach. Nie zależało mu na tym, by wyglądać jak wszyscy. Właściwie nie musiał wyglądać w ogóle. Gdyby mógł, najchętniej pozbyłby się całego tego przedstawienia. Włosów, ubrań, póz, min i wszystkich tych głupich rytuałów, które miały udowadniać, kim się jest. Ale nie czuł się od nich przez to lepszy i nie czuł by byli od niego głupsi, gorsi. Bo patrząc na nich, miał czasem wrażenie, że wszyscy próbują zbudować sobie tożsamość z rzeczy, które można zgubić albo ukraść. Rozumiał to. Przecież bez Sfory byli właściwie niczym. Świat dbał o to, żeby nigdy o tym nie zapomnieli. W ich świecie, jedynym który znali, byli tylko brudnymi bachorami, którymi można było pomiatać. Niektórych wyżucono z domów. Inni nigdy żadnego nie mieli. Część znała głód lepiej niż własnego ojca. Każdy z nich miał historię, której nikt nie chciał słuchać. Sfora była jedyną rzeczą, która pozwalała uwierzyć, że znaczą coś więcej. Że są kimś. Nie pojedynczo. Razem. Bo kiedy świat przez całe życie powtarzał ci, że jesteś nikim, każda oznaka przynależności zaczynała mieć wartość większą niż.

Jak co tydzień chłopaki zebrali się na odludziu. Opowiadali historie, które z każdym kolejnym powtórzeniem stawały się coraz bardziej nieprawdopodobne. Wyciągali z kieszeni fanty zdobyte w ciągu tygodnia: zegarki, portfele, srebrne papierośnice, czasem kilka sykli albo coś, czego wartość nawet sami nie znali. Jeden z chłopaków opowiadał właśnie o bójce z grupą starszych. Z każdą minutą przeciwników przybywało, a ich różdżki stawały się coraz większym zagrożeniem. Reszta słuchała z rozbawieniem, rzucając przekleństwa i śmiejąc się z najbardziej absurdalnych fragmentów. Wszyscy wiedzieli, że zmyśla, ale nikt nie miał zamiaru go poprawiać. Prawda nigdy nie była najważniejsza. Liczyło się samo opowiadanie. Budowanie legendy większej od własnego życia. Maddox słuchał w milczeniu. Był tu dopiero od kilku tygodni. Wystarczająco długo, żeby znać twarze. Zbyt krótko, żeby należeć. Czuł na sobie spojrzenia. Oceniające. Sprawdzające. Czekające na moment, w którym pokaże, czy jest jednym z nich, czy tylko synem przywódcy bawiącym się w wilka. Więzy krwi dawały Maddoxowi protekcję, ale nie akceptację. Nikt nie zamierzał łamać mu nosa bez zgody Fenrisa, ale też nikt nie zamierzał szanować go za darmo. Na to musiał dopiero zapracować. Nauczyć się, jak być gnojkiem. Jak kraść tak, żeby nie dać się złapać. Jak uciekać szybciej od innych. Jak patrzeć ludziom w oczy i nie odwracać wzroku pierwszy. Złodziejaszki. Bo na mordercę - czy, jak mawiali starsi, żołnierza Sfory - każdy z nich był jeszcze za wąski w karku.

Rozmowy płynęły swoim rytmem, a opróżnione butelki od razu były rozbijane o ścianę, kiedy tylko uchodziła z nich ostatnia kropla piwa. - Patrzcie no! Kilka głów odwróciło się w tym samym kierunku. Helloise najwyraźniej szła sama. Nie była szczególnie wysoka, ale przy nich sprawiała takie wrażenie. Większość chłopaków miała dopiero piętnaście, może szesnaście lat. Chudzi, niewyrośnięci jeszcze do końca, z barkami dopiero uczącymi się być barkami. Połowa była mniej więcej jej wzrostu, druga zaś, gdyby zabrać im te buciska na grubych podeszwach, mogłaby krzyczeć najwyżej do dziewczyny spod jej brody. - Ładna sukienka. Jeszcze ktoś pomyśli, że cię na nią stać. - Co tam chowasz po kieszeniach? - Nie bądź goblin, podziel się! Kilku chłopaków wybuchło śmiechem, zadowolonych bardziej z własnych komentarzy, niż z całej sytuacji. W gruncie rzeczy nie chodziło nawet o Helloise. Była po prostu kimś nowym, kto pojawił się na ich ulicy i przez kilka minut mógł stać się punktem wspólnej zabawy. Maddox obserwował całe zajście jedynie kątem oka. Siedział na skrzynce zbitej z desek, zajęty czymś znacznie ciekawszym od kolejnej nokturnowej zaczepki. W dłoni obracał nóż motylkowy, raz po raz powtarzając układ ruchów pokazany mu wcześniej przez jednego ze starszych chłopaków. Ostrze migało w świetle zachodzącego słońca, obracając się wokół palców i zatrzaskując z charakterystycznym kliknięciem. Za każdym razem próbował odtworzyć sekwencję dokładniej, szybciej, płynniej. Na razie wychodziło mu przeciętnie.

W grupie wszystko przychodziło łatwiej. To była jedna z podstawowych zasad, jakich nowy uczył się w bandzie. Samemu trzeba było uważać. Samemu było się tylko dzieciakiem. Słabym, głodnym i łatwym do złamania. Ale grupa zmieniała zasady. W grupie człowiek stawał się odważniejszy, niż był naprawdę. I głupszy. Żaden z tych chłopaków nie odważyłby się sam podejść do nieznajomej dziewczyny i rzucać podobnych tekstów. W pojedynkę większość spuściłaby wzrok albo ograniczyła się do głupiego komentarza pod nosem. Ale razem mieli publiczność.  Najważniejsze jednak było to, że odpowiedzialność rozmywała się między nimi. Nikt nie czuł się winny, kiedy winni byli wszyscy. Dlatego tak łatwo przyszło im zaczepienie dziewczyny. Była sama i tyle wystarczyło tyle.

Maddox widział ten mechanizm już wcześniej. Na Ścieżkach, czy w Hogwarcie. Wszędzie, gdzie zbierało się kilku znudzonych chłopaków przekonanych, że muszą coś sobie udowodnić. Nie było w tym nic wyjątkowego. Dlatego początkowo nie poświęcił całej sytuacji większej uwagi. Dopiero gdy usłyszał znajome "Hej!", uniósł wzrok znad noża. Dopiero wtedy połączył twarz z nazwiskiem. Przez moment był zwyczajnie zaskoczony. Nie spodziewał się zobaczyć jej tutaj, pośród brudu Nokturnu. Zawołanie dziewczyny podziałało na nich skuteczniej niż jakakolwiek grośba, czy prośba. Rozmowy urwały się niemal natychmiast. Najpierw spojrzeli na nią. Potem ich wzrok powędrował do Maddoxa. Niektórzy zmarszczyli brwi. Inni wymienili krótkie spojrzenia. Nikt nie spodziewał się, że obca dziewczyna przechodząca przez ich miejscówkę zatrzyma się i zawoła jednego z nich. W końcu jeden z chłopaków przerwał ciszę. - Znasz ją? Westchnął cicho. Od razu wiedział, jak to się skończy. Niemądra dziewucho. Wystarczyło odejść, jeszcze kilka kroków. Jeszcze jeden zakręt. Pomyślał sobie. Teraz to był również jego problem. Nóż motylkowy obrócił się między jego palcami jeszcze raz, ale Maddox nie patrzył już na ostrze. Wzrok miał wbity w dziewczynę, chłopaków i dystans między nimi. Rozważał najprostsze rozwiązanie. Udawać idiotę. Odwrócić wzrok. Pozwolić sytuacji potoczyć się własnym biegiem. Przecież nie byli przyjaciółmi. Nie wisiał jej żadnej przysługi. Nie należał do jej świata bardziej niż ona do jego. Mógł siedzieć dalej na murku i nic nie robić. Tak byłoby łatwiej. Nie… Napięcie, które na moment zawisło nad grupą, rozpłynęło się równie szybko, jak się pojawiło. Ktoś prychnął. Ktoś splunął na bruk. Świadomość, że nie stoi za nią nikt, kogo należałoby brać pod uwagę, natychmiast dodała im odwagi. - Głucha jesteś? - Może myśli, że jest od nas lepsza. - Każdy tak myśli, dopóki nie musi wracać do domu bez sakiewki. -  Albo bez butów. Jeden z chłopaków ruszył szybciej od pozostałych. Piegowaty, z nosem krzywo zrośniętym po jakiejś dawnej bójce. Wyciągnął rękę i złapał ją za ramię. Tak jakby w ogóle próbowała przed nim uciekać.

Wtedy przypomniała mu się Asena. Jak pieprzyła te wszystkie swoje mądrości. Że człowiek staje się tym, obok czego przechodzi obojętnie. Że najpierw śmieje się z cudzej krzywdy, potem ją toleruje, a na końcu sam zaczyna ją zadawać. Że przystanie do śmieci i sam stanie się śmieciem. Maddox nie znosił przyznawać jej racji. Zwłaszcza wtedy, gdy ją miała. Helloise była w porządku. To pamiętał. Pamiętał dziewczynę z Hogwartu, która miała więcej odwagi niż rozsądku. I dobre serce, lepsze niż chcieli jej w szkole przypisać. Kramarze i sklepikarze mieli pełne sakiewki. Nie zbiednieją od kilku brakujących sykli. To był zupełnie inny rachunek. Ale Helloise była inna. Nie zasłużyła sobie na to, żeby stać się rozrywką dla bandy znudzonych gówniarzy. - Nie skroicie jej. Zamknął nóż jednym płynnym ruchem i podniósł się z murku. Już po jego minie można było poznać, że właśnie odebrano mu święty spokój. Cisza ponownie zapanowała na placu. Kilku chłopaków spojrzało po sobie, próbując zrozumieć, czy dobrze usłyszeli. Jeszcze przed chwilą sytuacja wydawała się prosta.  - O co ci chodzi? -odezwał się piegowaty. - O to, że nie zarobicie na niej. Teraz zrobiło się dziwacznie, jakby nikt nigdy wcześniej nie stworzył precedensu, w którym zatrzymuje grupę. - Fenris wie, że rozdajesz obcym prezenty? Tutaj pięści mu się same zacisnęły. Chociaż to było oczywiste, że jak mają go w coś uderzyć to w ojca, ale i tak drażniło go to. Czuł jakby miał teraz do uratowania nie tylko Helloise, ale również swój honor. - Twoja matka rozdaje obcym i nikt nie robi z tego problemu. Kilku chłopaków zanuciło charakterystyczne buczenie, podjudzając konflikt. Napięcie zawisło między nimi. Maddox czuł, że część chłopaków najchętniej by odpuściła. Nie chodziło nawet o dziewczynę. Po prostu zabawa przestała być zabawna w chwili, gdy zaczęła grozić konfliktem we własnym gronie. A pieprzcie się ty i… Piegowaty nie zmienił zdania, wręcz przeciwnie. Poirytowało go to na tyle, że szarpnął dziewczyną i krzyknął do niej. - Kim ty w ogóle jesteś, co?!

Jej słowa trafiły go celniej niż jakikolwiek kamień, który mógłby dzisiaj polecieć przez tę ulicę. Maddox odruchowo skrzywił się lekko, choć sam nie był pewien, czy bardziej z powodu samej obelgi, czy tego, jak szybko rozpoznała jego intencje. A właściwie ich brak. W jednej błyskawicznej odpowiedzi zdążył zrobić dokładnie to, czego najbardziej się obawiał. Zawieść kogoś i jednocześnie nie zyskać niczego w zamian. Nie chciał problemów. Nie chciał stawać naprzeciw własnej grupy. Nie chciał tłumaczyć się z obcej dziewczyny znalezionej pośrodku Nokturnu. Wybrał więc najprostszą drogę. Wyparł się znajomości. I Helloise natychmiast wyczuła w tym słabość. Jego obrzydliwe tchórzostwo.  Poczuł każdą kroplę żalu, którą wyrzuciła z siebie tym jednym zdaniem. Dopiero wtedy, po raz od pierwszy od początku całego zajścia, zrobiło mu się zwyczajnie wstyd. Jakby nagle spojrzał na siebie oczami Aseny. Jak na mokrego kundla wygrzebanego ze śmietnika, który spuszcza wzrok dokładnie wtedy, gdy powinien go podnieść. Bo Helloise miała rację. Powinien zachować się inaczej. Po prostu zabrakło mu odwagi.

Jej natomiast najwyraźniej nie brakowało niczego. Była cięta, zadziorna i wściekła jak osa. Przekleństwa wypluwała z taką swobodą, jakby całe życie spędziła między tymi pustostanami, a nie herbacianych spotkankach. Chłopakom wyraźnie się to spodobało. Najpierw kilku parsknęło śmiechem, potem następni zaczęli szczerzyć zęby. - Jaka ty w gorącej wodzie kompana. - Ale mordę to ma niewyparzoną! Padło nawet kilka gwizdów. Rozbawienie rozeszło się po grupie błyskawicznie. Nawet piegowaty wyglądał bardziej na rozbawionego niż obrażonego. Papierosy, które rzuciła na ziemię, nie zrobiły na nikim większego wrażenia. Zysk z kradzieży przestał mieć znaczenie. Od chwili, w której zaczęła odpowiadać. Od chwili, w której pokazała że ma charakter. Teraz chodziło już wyłącznie o widowisko. I trzeba było przyznać, że Helloise dostarczała go aż nadto. Większość ludzi, których zaczepiali, reagowała przewidywalnie. Uciekali wzrokiem i przyspieszali kroku. Udawali, że nie słyszą. Robili wszystko, by jak najszybciej oddalić się od kłopotów. Ona natomiast jakby każdą kolejną chwilą robiła wszystko, żeby tych kłopotów sobie nazbierać. Maddox widział, jak sytuacja zaczyna wymykać się spod kontroli szybciej, niż był w stanie coś wymyślić. Chłopaki otoczyli Helloise ciasnym półkolem. Jedni śmiali się, inni pokrzykiwali coś ponad ramionami kolegów, a piegowaty wciąż trzymał ją za ramię, jakby sam teraz decydował kto tu jest teraz na świeczniku. Maddox zaklął pod nosem i zanim zdążył się rozmyślić, cisnął pustą butelką pod jego nogi. Szkło roztrzaskało się o bruk z głośnym trzaskiem. - Jak cię tak swędzą łapska, to do mnie wyjdź! Kilka głów odwróciło się w jego stronę. Wyszedł przed grupę, próbując przejąć ich uwagę, zanim wydarzy się coś naprawdę głupiego. Czuł jak serce bije mu szybciej. Nie dlatego, że bał się bójki. Bał się raczej tego, że właśnie popełnił niewybaczalny błąd wybierając między nimi a nią. — Co jest, Greyback? Teraz będziesz bronił swojej dziew… Helloise rzuciła się na niego, zanim zdążył zamknąć usta. Piegowaty stracił równowagę i runął na bruk, a przez podwórko natychmiast przetoczył się wybuch radości. Chłopaki zbiegli się bliżej, tworząc ciasny krąg wokół szamoczącej się dwójki. Jedni kibicowali koledze, drudzy, ku własnemu rozbawieniu, zaczęli dopingować dziewczynę, która właśnie położyła jednego z nich na łopatki. Dla bandy nie było nic ciekawszego od niespodziewanej bójki i nic śmieszniejszego od chłopaka przegrywającego z dziewczyną. Piegowaty próbował zrzucić ją z siebie, odepchnąć wyprostowanymi rękami jak najdalej od własnej twarzy. Szarpał się chaotycznie, wrzeszczał i miotał pod jej ciężarem, a każdy kolejny krzyk wywoływał jeszcze większą falę śmiechu. Maddox miał inaczej. Podczas gdy wszyscy wokół ryczeli ze śmiechu, jemu robiło się coraz zimniej. Stał nieruchomo, z zaciśniętą szczęką i wzrokiem pełnym obawy. Jako jedyny słyszał w jego głosie coś więcej niż upokorzenie. Ten wrzask nie brzmiał jak złość ani strach przed przegraną. Brzmiał jak ból.

Wszystko wydarzyło się w ciągu kilku sekund. Wrzask piegowatego zmienił się w coś nieludzkiego, a zaraz potem jego ciało zaczęło wyginać się w bolesnej przemianie. Śmiechy szybko ucichły. Nawet największe głąby ze Sfory potrafiły rozpoznać ten widok. Palce wydłużyły się w szpony, szczęka trzasnęła obrzydliwie, wysuwając się do przodu. Zwierzę zaczynało przejmować kontrolę. Maddox nie miał czasu na zastanawianie się. Wypuścił własną hybrydę niemal odruchowo. Świat natychmiast stanął mgłą wokół niego. Widział, jak piegowaty wyrywa się spod Helloise i obraca ku niej łeb. Wilkołacza paszcza otworzyła się szeroko. Dopadł go w ostatniej chwili. Jego kły zacisnęły się na szponiastym przedramieniu chłopaka, a potem szarpnął całym ciężarem ciała. Piegowaty przeorał kilka metrów bruku, odciągnięty od dziewczyny, zanim Maddox w końcu go puścił. Dopiero wtedy stanęli naprzeciw siebie. Potem przyszła panika. Rozpierzchali się na wszystkie strony. Ktoś przewrócił się o własne nogi. Ktoś inny przeskoczył przez mur. Kilku rzuciło się do pustostanów, szukając schronienia za zawalonymi ścianami. Nagle nikt nie chciał być już częścią widowiska. Na środku podwórza zostali tylko oni. Nastolatka-rebeliantka i dwie hybrydy. Dwa kłęby napiętych mięśni, kłów i instynktów. Powietrze drżało od niskich pomruków. Została tylko przemoc. Surowa, pierwotna i głodna. Początek należał do Maddoxa, ale z każdą kolejną chwilą przewaga przechodziła na stronę piegowatego. Tamten był większy, cięższy i walczył jak ktoś, kto nie czuje już bólu. Kilka razy przewrócił Maddoxa na ziemię, rozciął mu bark szponami i w końcu przyszpilił go do bruku. Ostatecznie jednak nie siła zdecydowały o wyniku starcia. Przemiana dopadła piegowatego zbyt gwałtownie i zbyt wcześnie. Organizm nie wytrzymał wysiłku. Hybryda zaczęła się rozpadać równie szybko, jak powstała. Futro cofało się płatami, szpony skracały, a ciężki oddech przechodził w kaszel. Chłopak zachwiał się, splunął krwią na bruk i spojrzał na Maddoxa jeszcze przez chwilę. Nie było w nim już ochoty do walki. - Każdemu innemu już bym odgryzł ten głupi łeb… Odwrócił się i po prostu odszedł, znikając między ruinami pustostanów. Maddox również nie utrzymał formy długo po jego odejściu. Ciało wróciło do ludzkiej postaci, pozostawiając po sobie jedynie ból, drżenie mięśni i piekące rany. Leżał na plecach pośród kurzu i rozbitego szkła, wpatrzony w ciemniejące niebo nad Nokturnem. Próbował się podnieść, ale ręce odmówiały mu jeszcze posłuszeństwa. Mógł tylko leżeć i oddychać ciężko.

Przez dłuższą chwilę leżał nieruchomo na rozgrzanym jeszcze od słońca betonowej wylewce, wsłuchując się we własny oddech. Każdy wdech palił. Każdy wydech ciągnął za sobą ból rozlany po żebrach i barkach. Twarz pulsowała nieprzyjemnie, jedno oko zaczynało puchnąć, a rozcięcia pozostawione przez szpony piekły przy każdym ruchu. Było też kilka śladów po kłach, płytkich, bardziej straszących wyglądem niż naprawdę groźnych. Paradoksalnie to nie rany męczyły go najbardziej. To ta przemiana. A właściwie dwie przemiany. Wymuszone jedna po drugiej. Młode organizmy nie były do tego stworzone. Żaden z nich nie był. Cała ta banda była jeszcze dzieciakami bawiącymi się w dorosłych wilkołaków. Potrafili przywołać hybrydę, owszem.  Ale stabilność przychodziła z doświadczeniem. Ich ciała za wciąż płaciły za takie sztuczki wysoką cenę. Powoli odzyskiwał siły. Najpierw wróciło czucie w palcach, potem w ramionach. W końcu zdołał lekko unieść głowę. - Przestań się mazać… Powiedział to spokojnie, niemal leniwie. Kącik ust uniósł mu się lekko, przynajmniej ten, którym jeszcze potrafił poruszać. Z puchnącej powieki ledwo widział jej twarz, ale słyszał wystarczająco dobrze.

I wtedy dotarło do niego coś znacznie ważniejszego niż ból. Przyjemna, rozlewająca się po całym ciele. Ulga, smakowała jeszcze lepiej, gdy przypomniał sobie, co powiedziałaby Asena. Nawet teraz potrafił usłyszeć jej głos w głowie. Najpierw bezlitośnie wypomniałaby mu, że spanikował. Że zabrakło mu odwagi dokładnie wtedy, kiedy była najbardziej potrzebna. Że najpierw wyparł się znajomości, a dopiero później postanowił zrobić to, co należało zrobić od samego początku. Nie oszczędziłaby go ani trochę. Ale odrobina racji była też jego. Nie dlatego, że wygrał. Bo przecież nie wygrał. Tylko dlatego, że ostatecznie zdobył się na odwagę. Zrobił to późno, niezdarnie i dopiero wtedy, gdy sytuacja zaczęła się walić. Nie pozwolił sobie przejść całkiem obojętnie obok czegoś, co uważał za złe. Może właśnie dlatego miało to jakąś wartość. Łatwo było być przyzwoitym człowiekiem, kiedy nic człowieka to nie kosztowało. Znacznie trudniej zawrócić z drogi, na którą już zdążyło się wejść. Asena pewnie powiedziałaby, że nadal jest śmieciem. Na samą myśl o tym przez jego spuchniętą twarz przemknął cień uśmiechu. Tak, śmieciem, lle może już nie takim, którego należy wyrzucić do rynsztoka i zapomnieć, że kiedykolwiek istniał. Śmieciem do recyklingu. Materiałem, z którego przy odrobinie pracy dałoby się jeszcze zrobić coś przyzwoitego. Nie był jeszcze człowiekiem, z którego mógłby być dumnym. Nie był nawet blisko. Ale po raz pierwszy od dawna miał wrażenie, że może kiedyś coś z niego będzie. O ile wcześniej nie da się zabić przez własną głupotę.

Dopiero po chwili spojrzał na klęczącą obok dziewczynę. Powinna być zła. Powinna wyzywać go za to, że najpierw się jej wyparł. Zamiast tego wyglądała, jakby cała sytuacja przygniatała ją bardziej niż jego. Maddox znał ten rodzaj strachu. Przed odpowiedzialnością za cudze cierpienie. Słyszał ją. Słyszał, jak tłumaczy, że to nie jej wina. Jakby próbowała przekonać nie jego, lecz samą siebie. - Nie masz przypadkiem papierosa? Skrzywił się przy próbie podparcia na łokciu. On już niczym się nie przejmował.  Ból był tylko bólem, przejdzie. Widział już gorsze rzeczy i przeżywał gorsze rzeczy. Tym razem przynajmniej wszystko skończyło się tak, jak powinno, wystarczająco dobrze. Był dokładnie tam, gdzie chciał być. Spłacił swój dług. To było warte znacznie więcej niż kilka siniaków.

Dopiero po chwili dotarło do niego, że najwyraźniej odebrała jego słowa zupełnie inaczej, niż zamierzał. Zamiast rozładować napięcie, jeszcze bardziej je zaostrzył. Nie chciał umniejszać jej strachowi ani wyśmiewać troski, którą go obdarowała. Po prostu próbował zrobić to, czego sam nauczył się na Ścieżkach. Obrócić wszystko w żart. Udawać przez chwilę, że nic wielkiego się nie wydarzyło. Że kilka rozcięć, podwójna przemiana i bójka z rozwścieczonym wilkołakiem to tylko kolejny kiepski wieczór na Nokturnie. Nonszalancja była wygodniejsza od szczerości. Łatwiej było zaśmiać się z własnej krwi, niż przyznać, że jeszcze przed chwilą sam bał się bardziej, niż chciałby kiedykolwiek komukolwiek pokazać. Chciał odwrócić jej uwagę od tego strachu, rozluźnić atmosferę choćby odrobinę. Najwyraźniej wyszło mu to równie kiepsko, jak cała reszta dzisiejszego wieczoru. Maddox syknął cicho, kiedy popchnęła go z powrotem na bruk, ale bardziej z zaskoczenia niż bólu. - Ej noo… Co jest z tobą nie tak? W jego głosie nie było pretensji. Prędzej rozbawienie zmieszane z niedowierzaniem. Jeszcze przed chwilą próbowała ratować mu życie, a teraz sama jakby chciała dołożyć mu kolejną porcję siniaków. W jej oczach miało to swój osobliwy urok. Zaraz potem opadł na plecy, a z jego ust wyrwało się krótkie parsknięcie, które natychmiast przerodziło się w kaszel. Żebra zaprotestowały boleśnie. No tak. Chyba faktycznie dostał mocniej, niż początkowo sądził. Odetchnął ciężko i pokręcił głową z cieniem rozbawienia. Szkoda. Papieros byłby całkiem elegancką kropką nad i całego wyrazu tego zamieszania. Chociaż całość powinna brzmieć bardziej I chuj z wami.

Leżał obok niej wpatrzony w ciemniejące niebo nad Nokturnem. Dziwnie było tak po prostu leżeć na zimnej wylewce pośrodku podwóża. Nawet dla niego była to nowość. Na Ścieżkach spędził dopiero kilka tygodni, ale zdążył już zrozumieć, że najpewniej zostanie tu na znacznie dłużej. Jeszcze niedawno dzielił pokój z rodzeństwem i żył złudzeniem, że jego świat będzie wyglądał właśnie tak. Potem Asena uciekła. Wcześniej zrobiła to matka. Fenris nie zamierzał pozwolić, by historia nie powtórzyła się po raz trzeci. Maddox nie wrócił więc do Hogwartu. Został na Ścieżkach, gdzie każdy kolejny dzień miał zrobić z niego żołnierza, wierniejszego sprawie niż własnym myślom. Ojciec nie mógł pozwolić, żeby kolejna inwestycja wymknęła mu się z rąk. Odwrócił głowę w stronę Helloise i uśmiechnął się blado, mimo że spuchnięta warga natychmiast zaprotestowała. - Dzięki - powiedział cicho. - Ale naprawdę nie ma się czym przejmować. Na moment zawiesił wzrok gdzieś między nią a ciemnymi oknami pustostanów. - Ojciec się na tym zna. Na samą myśl o powrocie do Fenrisa wiedział, że nie będzie to łatwa rozmowa. Ojciec z pewnością nie odpuści mu tej porażki. Fenris nie należał do ludzi, którzy poklepywali po ramieniu za dobre intencje. Liczył się wyłącznie rezultat. Na jego szczęście był najlepszym alchemikiem na Ścieżkach i poskładał już niejedną hybrydę do kupy.

Na pytanie Helloise zawiesił się na dłuższą chwilę. Przez ułamek sekundy był przekonany, że pyta o coś zupełnie innego. Ty zawsze taki byłeś? Zabolało go to bardziej, niż chciałby przyznać. Przez głowę przemknęła mu nieprzyjemna myśl, że miała na myśli jego wcześniejsze zachowanie. Czy zawsze był takim tchórzem? Takim człowiekiem, który najpierw odwraca wzrok, a dopiero później znajduje w sobie odwagę? Poczuł, jak żołądek ściska się nieprzyjemnie na samą możliwość usłyszenia takiego pytania. Dopiero po chwili zrozumiał, że chodziło o wilkołactwo. Odetchnął niemal niezauważalnie. To pytanie było cięższe, a jednocześnie łatwiejsze do uniesienia. Było też czymś, czego wcale się po niej nie spodziewał. Po całym zajściu, po jej opryskliwości i złości, sądził raczej, że nie będzie chciała wiedzieć o nim nic więcej. Tymczasem nie pytała o bójkę ani o jego głupotę. Pytała o niego. Jakby naprawdę chciała zrozumieć, skąd się wziął i dlaczego wyglądało to wszystko właśnie tak, a nie inaczej. - Bo nikt miał nie wiedzieć. Odpowiedział spokojnie, jakby mówił o czymś oczywistym. W jego świecie właśnie takie to było. Fenris od początku pilnował, żeby sprawa pozostała w rodzinie. Jego plan był zbyt ambitny, by dobrowolnie oddać choćby ułamek kontroli nad własną gromadą Ministerstwu. Rejestr wilkołaków nie był dla takich jak oni żadną pomocą. Był listą nazwisk, po którą można było sięgnąć zawsze wtedy, gdy należało kogoś skontrolować, przesłuchać albo znaleźć winnego. Mało który wilkołak chciał dobrowolnie się na niej znaleźć. Nie niosła ze sobą bezpieczeństwa ani leczenia. Niosła za to piętno, nieufność i świadomość, że od tej chwili każdy urzędnik może zainteresować się twoim życiem bardziej, niż ty sam byś sobie tego życzył.

Przez moment jeszcze się wahał. Nie z powodu wstydu. Po prostu przez lata przyzwyczaił się, że o takich rzeczach się nie mówi. Skoro jednak już wiedziała, skoro i tak zobaczyła więcej, niż powiniena kiedykolwiek pokazać komukolwiek, nie było sensu dalej tego ukrywać. - Taki się urodziłem. Powiedział to zwyczajnie, bez cienia dramatyzmu. Jakby informował ją o kolorze swoich oczu albo o tym, że nie lubi dyniowego soku. - I każda z tych łysych pał też jest taka. Dlatego trzymamy się razem. Chłopaków nie było już nawet słychać. Każdy obrał inną uliczkę, inny zaułek, jakby chciał jak najszybciej zapomnieć o tym, co właśnie zobaczył. Niezależnie od tego, którędy pójdą, prędzej czy później wszyscy skończą w tym samym miejscu. W wilgotnym smrodzie Podziemnych Ścieżek, gdzie czekały na nich wspólne legowiska, wspólny głód. Każdy z nich swój dzień zaczynał i kończył w kanale.