Krzyki ojca rozeszły się po Prawach Czasu, nie docierając do niej z tego prostego powodu, że była w łazience. Było to niewątpliwie ciekawe doświadczenie, być zajętą w takim miejscu i słyszeć jak Vakel rozpaczliwie domaga się jej obecności. Kiedy jednak wyszła i poszła do pokoju, z którego miała wrażenie że ją woła, nie zastała nikogo. Tylko dynie. Ładną, dorodną, pomarańczową dynię. I faktycznie nie wiedziała co z nią zrobić. Na szczęście Vakel zaraz wrócił, w towarzystwie Peregrinusa i zaraz dowiedziała się, po co im było to wielgachne warzywo.

Miała z niego zrobić lampion.

Dziewczyna zmarszczyła lekko brwi, oglądając się za ojcem, który złapał za Czarownicę i rozsiadł się w fotelu. Potem jej spojrzenie pomknęło w stronę Trelawneya, jakby ten miał jej powiedzieć coś więcej w tym temacie. A na sam koniec wróciła do nieszczęsnej dyni. No dobra, miała kroić to kroić będzie. Wzięła nóż i coś do wyskrobywania z wnętrza miąższu. Rozcięła dynię, a potem zaczęła ją oczyszczać, narzędzie wprawiając w ruch zaklęciem i nadzorując jego pracę.

Szło jej całkiem dobrze i sprawnie, chociaż nie można było powiedzieć, że przesadnie się z całym zadaniem śpieszyła. — Robiłam sobie ten test i wyszło mi, że powinnam wyjść za Rookwooda — tak naprawdę to jej wyszło, że powinna wyjść za Dolohova, ale jeszcze tak mocno na głowę nie upadła. A za Rookwooda… oh, mogłaby za niego wyjść. Bo czego mieć nie mogła, tym bardziej chciała.

— Drążymy — zapewniła Peregrinusa, odwracając się na przeznaczone jej warzywo i biorąc w ręce nóż. Ostrze poszło w ruch, powoli nacinając górę dyni, tak by mogła ją otworzyć i dostać się do środka. Nie było jednak w jej twarzy przesadnego przekonania co do tego, co miała zrobić. Zadanie zostało jej wręczone, jakby najoczywistszą rzeczą było, że akurat miała się go podjąć i zwyczajnie nie potrafiła odmówić. Pomarańczowa skórka była więc znaczona śladami po nożu, a Lyssa myślała sobie o tym, jak we Francji zawsze drążyła lampiony w towarzystwie. Nie chodziło o siedzenie przy jednym stoliku, podczas gdy inni czytali gazetę, a jedna osoba próbowała dojść do artystycznego porozumienia z warzywem. Brakowało jej jakiegoś wspólnego doświadczania czynności, gdzie każdy robił to samo. Brakowało jej śmiechów koleżanek i kolegów, bo przygotowania do Samhain odbywały się podczas roku szkolnego, pozwalając uczniom się w nie zaangażować i wprawiać się w rzeźbiarskich umiejętnościach.

— Rookwooda. Tamten test chyba nie był w stanie pokazać za którego — odpowiedziała, otwierając wreszcie dynię i zaglądając do jej środka. Odłożyła na bok nóż i złapała za łyżkę, chcąc za jej pomocą pozbyć się zalegającego wewnątrz miąższu i nasion. Nie chciała się bardziej roztkliwiać nad tematem jakichkolwiek konkretnych Rookwoodów, wciąż chyba czując się w pewien sposób niepewnie co do tego co miała w głowie. Ostatnie miesiące były jednym wielkim rollercoasterem i niepotrzebnie wywlekała go na wierzch. A potem ściągnęła lekko brwi i oderwała spojrzenie od warzywa, przenosząc je na twarz Vakela. — Wizję czego? — zapytała nieco niemrawo, w pierwszej chwili nie rozumiejąc o co mu chodziło. Zerknęła jednak zaraz na dynię, potem znowu na niego i tak parę razy, chcąc upewnić się bez słów, że myśli podążają w dobrym kierunku. — Nie, chyba nie. Wydrążę ją i potem się zastanowię. No chyba, że masz jakiś pomysł, jak powinna wyglądać?