— Helloise? — czujne spojrzenie, wypatrujące kolejnego klienta, uwiesiło się na twarzy czarownicy, w pierwszym momencie z niezrozumieniem. Przyzwyczaiła się nadto oglądać ją w otoczeniu o wiele bardziej naturalnym. W zieleni i brązach otaczających ją drzew i w tęczowości kwiatów. Nokturn był wszystkim, ale nie tym. Było tu ciemno, chłodno, brudno i nudno. Do niedawna też śmierdziało, ale pod koniec lata Ambrosia zainwestowała w remont z prawdziwego zdarzenia i ten etap życia miała już za sobą. Całe szczęście. A potem McKinnon mrugnęła szybko, z jeszcze większym niezrozumieniem. Dopiero dalsze słowa wskazały jej właściwy trop. — Nie — uniosła lekko podbródek, jakby w tej deklaracji kryła się jakaś duma. W końcu zrobiła dokładnie to, czego nie oczekiwał od niej Louvain, jak więc miała być niezadowolona ze swojej decyzji? — Wystarczyło mi, że wcześniej tamtej nocy musiałam na jednego z moich gości patrzeć. Nie sądziłam… — a może trochę sądziła, bo Hela może i nie krzyczała o pomstę do nieba za znieważenia odnośnie czystej krwi, ale to też nie było tak że w ogóle się niczego nie domagała — Nie wiedziałam, że byłaś tutaj w Spaloną Noc — ale nawet gdyby wiedziała, niczego by to nie zmieniło. Nie ucięłyby sobie pogawędki, nie opowiedziały jak tam gnębienie mugolaków, czy cokolwiek czym zajmowali się zwolennicy Czarnego Pana. Ona spędziła ten czas na Podziemnych Ścieżkach. W bezpiecznych murach Kościanego Zamtuza, pomagając rodzinie w aranżacji całej tej zmiany wejścia.

Nigdy nie uważała Nokturnu za miejsce złe. Dla niej było w nim coś specyficznego, coś co kryło się między wszechobecnym zapachem czarnej magii, a nieuchronnego rozkładu. Znała te ścieżki aż za dobrze, tak samo na powierzchni, jak i skryte głęboko pod ziemią, a co najważniejsze – Nokturn nigdy nie wyśmiewał jej za to kim była. Jeśli wiedziało się czego szukać, można było z powodzeniem znaleźć kogoś, kto nie był tylko kolejnym mętem, przeżutym i wyplutym przez społeczeństwo na własne życzenie. To było miejsce ludzi przedsiębiorczych, zaradnych i ona była wycięta z dokładnie tego samego materiału. Łapała okazje, nawet jeśli czasem czekała na nie tak długo, że inni uznawali ją za wariatkę.

Tę lekkość, wpisała w nią chyba jej własna matka. Rodzinnym darem oderwała od ciężkich hałd ziemi, które czernią oddzielały Londyńskie ulice od Podziemnych Ścieżek. Sama Ambrosia nie nazywała jednak tego lekkością, a zwyczajną utratą zmysłów i pełnego kontaktu z rzeczywistością. Zdarzało się to od czasu do czasu, ale nie trwało zbyt długo, więc nie uważało tego za coś czym należało się przejmować.

— Zmusili to takie brzydkie słowo — westchnęła blondynka, zerkając na moment w sufit. W piękny, rozłożysty żyrandol, który wisiał tam sobie, błyszcząc kryształkami. Pewnie cudownie odbijały światło, kiedy w pomieszczeniu świeciło coś więcej niż zapalone świece. — Opowiem ci historię, co ty na to? Pewnego razu była sobie dziewczyna, po uszy zakochana. Kochała chłopca, który wyparł się jej, kiedy nadeszła chwila próby. Czemu nie, zdarza się każdemu, prawda? Kochała go tak mocno, i on kochał też ją, wracając do niej przez lata. Zawsze przy sobie, nigdy razem — ujęła twarz w dłonie, wspierając się łokciami o krawędź stołu przy którym siedziała. — Ale okazało się, że chłopiec narobił sobie wrogów. Wrogów, którzy gotowi byli zniszczyć wszystko, co było mu bliskie. A jeśli nie zniszczyć, to wyrwać przemocą. Dlatego przyszli do jego dziewczyny. Biedna dziewczyna nie wiedziała wtedy, kim byli. A kiedy jej ukochany przypomniał sobie o niej wrócił, grzmiąc by trzymała się od jego wrogów z daleka, było już za późno. Jego wrogowie mają ją w swoich rękach, a wiesz co jest najzabawniejsze? On też jest jednym z nich — skończyła z nieco dziwnym, zbyt wesołym uśmiechem. Jakby całe jej nieszczęście bawiło ją wręcz niewymownie. Zabębniła wreszcie palcami w stół. - Zmusili, jest więc niedopowiedzeniem. Półprawdą. Czemu mogę cię dzisiaj gościć, Helloise?

Historia okraszona była lekkim uśmiechem i dziwną beztroską. Brakowało w tym przepracowania, a to zaczynało powoli odkładać się odrobiną szaleństwa. Traciła rozum i to w ten sposób, kiedy człowiek sam siebie pytał, czy to już był ten moment czy może jeszcze nie, ale nie było w niej chęci by ktoś utulił ten smutek. A przynajmniej nie potrzebowała, żeby zrobiła to Helloise. Była zdesperowana, ale nie na jej uwadze jej faktycznie zależało. Spojrzenie, miękkie dłonie i przyjemnie pachnące włosy, niewiele by naprawiły, gdyby czarownica zdecydowała się faktycznie zbliżyć do granic możliwości i zamknąć smutek w swoich objęciach.

Blondynka uśmiechnęła się nieco szerzej na kolejne słowa czarownicy i przeczesała włosy palcami. Powoli, w zamyśleniu, jakby faktycznie ważyła czy nie powinna Rowle wyprosić ze swojego przybytku.

— Wróg nie zapytałby, czy powinien wyjść — odpowiedziała wreszcie, a uśmiech rozbłysnął w pełni. Wyciągnęła do niej rękę i jeśli ta tylko pozwoliła, ujęła ją za dłoń. — Nie myśl już o tym. Nie ma co. Nie ma po co, a teraz powiedz mi, w czym mogę ci pomóc. Może ja będę w stanie pomóc tobie? — zapytała, z tym ślicznym uśmiechem kogoś, jak to sama Helloise pomyślała, zbyt lekkiego na coś, co miało wyjść z ziemi.

— To miłe — słowa zadźwięczały nieco głucho, ale uśmiech wciąż pozostał na miejscu. Musiała do Ataraxii przyjść najwyraźniej kobieta, żeby nikt jej do czegokolwiek nie próbował zmusić. To chyba tym bardziej zachęciło Ambrosię i zaciekawiło, pchając do przodu, prosto w ramiona Helloise i tego, co mogła dzisiaj dla niej przynieść.

Czarownica rozsiadła się przy stoliku, najwyraźniej przekonana by wreszcie podzielić się sprawą, którą chciała się podzielić z McKinnon. Ta, wyraźnie zadowolona, słuchała jej, ale jednocześnie odsuwała też rzeczy, które pozostały po wizycie klienta. Szklana kula została przykryta, świeczki przygaszone opuszkami palców, a talia tarota wyrównana i owinięta w jedwabną chusteczkę. Wszystko to Ambrosia robiła powoli, dokładnie i przede wszystkim intencjonalnie. Za każdym ruchem kryła się jakaś głębsza myśl, niezmącona opowieścią Helloise.

— No więc przyszłaś we właściwe miejsce — zapewniła ją. — A przynajmniej mam taką nadzieję. Nie znam oczywiście wszystkich i każdego jednego jełopka biegającego po Nokturnie, ale przynajmniej część z nich. W najgorszym wypadku pójdziemy do kogoś, kto już będzie to wiedział. Albo sama pójdę — bo w sumie nie była pewna czy zabieranie w razie czego Helloise na Podziemne Ścieżki, to był taki wyśmienity pomysł. — No, to jak się nazywa ten twój pan od herbarium?

Zawsze uważała prawdę, kryjącą się w symbolach, za fascynującą. Ale jeszcze nie tak dawno, ktoś bardzo jej bliski, wprost powiedział jej że w tym temacie jest zwyczajnie naiwna. Inaczej nie dało się nazwać tego, że podobno to co czytała w kartach, nigdy nie miało dorównać wielkim meandrom czasu i przestrzeni, które mogło dostrzegać trzecie oko. Uwaga zapiekła, i wcale nie dlatego ze Alexander mógł mieć rację w swoich pretensjonalnych uwagach, a z prostego powodu że Rosie połowę swojego życia zmarnowała wzdychając ze smutkiem przy rodzinnym stole, bo w udziale nie przypadło jej trzecie oko, a samo limbo.

Wróżbiarstwo było jej sposobem na połączenie z najważniejszymi osobami w jej życiu. Kiedy była mała, siadała przy stole z babcią i mamą, tylko po to by przyglądać się jak rozkładają karty. Wskazywała paluszkiem na tajemnicze obrazki i pytała. Co przedstawiały, co znaczyły, w czym kryły się rzeczy najważniejsze i ten wspólnie spędzony czas był jednym z najważniejszych dla niej przeżyć. Nie odprawiłaby więc Helloise z niczym, nawet jeśli ta zdecydowałaby się na dygresję.

— Mnie się kojarzy z bocianami — uśmiechnęła się krótko, na wspomnienie pseudonimu. — Albo z klekoczącymi szafkami kiedy duchy harcują. Albo Flądra — czarna kotka wskoczyła akurat na stół i po kociemu rozłożyła się na nim do granic możliwości, oczekując głaskania. — Ale niech się zastanowię… Klekot…