Kiedy kupił sobie tę wyspę kilka lat temu w ramach przedwczesnej emerytury, w pierwszej chwili bardzo chciał zmienić jej nazwę. Kalokairi brzmiało jak nieśmieszny żart ludzki, którzy potrafili nazywać swoje dziecko Summer czy inne… April. Pokpiwał nawet, że co kwartał miejsce to powinno się przemianowywać zgodnie z kalendarzem, na το φθινόπωρο, ο χειμώνας i oczywiście η άνοιξη. Finalnie jednak to właśnie imię wysepki zapadło mu w pamięci, a Jonathan… cóż, jego słodki Jonathan uznał, że na jesień życia idealnie nada się miejsce z latem w nazwie.

Kim więc był, żeby mu odmawiać?

Z pewnością nie fanem greckiego wina - to wciąż sprowadzał ze swojej prowansalskiej winnicy, nie dbając o to, że lokalni mieszkańcy pukali się w czoło wyzywając go od głupków. To znaczy… teraz już tak nie robili, szybko nauczywszy się, że elegancki anglik ze stanowczo za dużą ilością piegów na twarzy ma nie tylko kieszenie wypchane złotem, ale też bardzo dużą łatwość do języków obcych. Z czasem wszyscy biegali do niego z prośbą o tłumaczenia jak pojawiali się co bardziej egzotyczni turyści, bo Anthony lubił mimo wszystko przepływ ludzi przez swoją wyspę. Ludzie zawsze oznaczali opowieści. Byli jak krew w żyłach. I tak… kochał ich miny, gdy okazywało się, że nie jest turystą tak jak oni a… bezimiennym gospodarzem całego tego terenu. Dla tego wyrazu twarzy warto było pozwalać turystom odwiedzać ich miejsce na ziemi.

No i też Mona musiała mieć coś do roboty, och ta ruda diablica nie znosiła się nudzić. Oczywiście mógł ją wspierać bardziej niż oferując pracę (te smoczoogniki! Wszystkie w pewnym sensie jego!), ale znał ją na tyle, żeby wiedzieć, że obrazi się śmiertelnie nazywając wszystko jałmużną i jadąc gdzieś ze swoim roziskrzonym skarbem, którą to Lizzy tak uwielbiał rozpieszczać, będąc jej honorowym dziadkiem (nawet jeśli słowo dziadek tak ciężko przechodziło mu przez gardło). Dlatego nie powiedział obu o swoim małym funduszu na edukację dla Lizzy, zamierzając wrobić Jonathana w czynienie honorów przy jakiejś okazji, w której Mona będzie miała lepszy dzień.

Czy to tylko wrażenie, czy oboje codziennie uznawali, że to niekoniecznie dziś?

Kiedy Rowle'ówna znalazła go w miasteczku, oceniał właśnie rozłożone przed nim baklavy. Pokrojone w kąski o połowe mniejsze niż zwykle były degustowane niespiesznie z wrodzoną Antoniuszowi skrupulatnością.
– Za dużo orzechów. Za mało migdałów… Za dużo… uh… czy to róża?! Absolutnie zabronić, wyrzucić z karty. Niech ktoś to zapisze i przekaże pozostałym, że baklava z różą jest absolutnie zabroniona w tej szerokości geograficznej! Cóż to za pomysły w ogóle… Ja wiem, ja wiem, że ładny kolor Georgios, nic jej nie brakowało, ale powiedziałem swoje. – szybko sięgnął po kieliszek wina i spłukał smak kulinarnej propozycji z niesmakiem osoby, która od 20 lat nie powinna być zazdrosna, a jednak jej się czasem zdarzały tego typu wybuchy, gdy nie patrzył nikt, kto mógłby donieść Jonathanowi.

Na widok Mony jednak na twarzy sześćdziesięciolatka rozlał się serdeczny uśmiech. Mężczyzna wstał od razu i rozpostarł ku niej ramiona w zapraszającym geście. Przewiewne lniane odzienie sugerowało, że jest na wakacjach. I była to prawda. On miał obecnie wakacje cały czas.

– Kαλημέρα Mona! Pięknie dziś wyglądasz! Cóż Cię sprowadza do miasteczka o tej porze? Coś… coś się stało któremuś ze smoczogników? – zapytał z wyraźną troską w głosie, bo przecież kobieta wyglądałaby zdecydowanie inaczej, gdyby chodziło o Lizzy, tę myśl więc od razu odsunął od siebie.

Słomkowy kapelusz osłaniał jej oblicze przed bezlitosnym greckim słońcem, jednakże pozostawiał bezbronną wobec trosk, które rodziły się w jej własnym sercu. Lizzy była niespokojna i nie był to lęk młodej kobiety oczekującej decyzji uniwersyteckiej komisji. Rowle znała swoją córkę zbyt dobrze!

Największym przekleństwem macierzyństwa było to, że dostrzegała nadchodzącą burzę. Na bogów…

— Nie, smoczęta mają się dobrze. Gdyby coś się im stało, zapewniam cię, usłyszałbyś mnie jeszcze z Aten — odpowiedziała czule. Tylko ona, nawykła do pracy z istotami, które potrafiły odgryźć palec w ramach „czułości”, mogła tak o nich powiedzieć. Smoczęta nie były przecież smooczognikami. Kiedyś Mona uznałaby podobne pomieszanie pojęć za godne ubolewania i stanowiące wykroczenie przeciw sztuce smokologii. Obecnie miała starego przyjaciela przed sobą, w którego się przytuliła bez zastanowienia. Oparła policzek o jego ramię, aby zaczerpnąć z niego odrobiny spokoju. Następnie wyjrzała ponad nim na tacę z baklavą. — Wyjaśnij mi, jak cywilizacja, która wydała światu filozofię, tragedię i geometrię, mogła jednocześnie dopuścić do istnienia baklavy z różą. Gdzie na wszystkich bogów podziewa się twoja lepsza połowa, Anthony?
Potem zmartwiona matka wpadła w słowotok. 
— Smoczoogniki mają się dobrze, hotel jeszcze stoi ku zaskoczeniu wszystkich zainteresowanych, a Lizzy wpędza mnie w stan permanentnego zamartwiania się właściwy chyba wszystkim matkom od początku świata. Usiłuję przekonać samą siebie, że to zupełnie normalne, że dorosła córka od tygodnia zachowuje się tak jakby za chwilę miała sprowadzić na całą rodzinę katastrofę! — Rowle odsunęła się od niego, wygładziła materiał jego ubrania oraz strzepnęła niewidzialny pyłek z ramienia. Westchnęła ciężko. — Potrzebuję twojej pomocy — odliczyła na palcach. — Po pierwsze, czy widziałeś gdzieś ten cały niebieski list zaadresowany do Elizabeth? Po drugie, czy w swoich niewyczerpanych zasobach życiowej mądrości posiadasz wiedzę jak zachować spokój, gdy twoje dziecko najwyraźniej przeżywa egzystencjalny kryzys, a ty nie wiesz, czy należy je przytulić, zaparzyć herbatę czy też rzucić zaklęcie ochronne na cała wyspę? Czy to naprawdę staje się łatwiejsze? Patrzenie, jak dorastają? Fy annwyl?
Jeszcze wczoraj wydawało jej się, że Elizabeth mieściła się na jednym przedramieniu, zaciskając maleńkie palce na jej dłoni. Bogowie po cichu odliczyli dwadzieścia wiosen. Jej perełka! Jej słodka dziewczynka!

— Pani Rowle! Pani Rowle! W miasteczku pełno turystów! Szukają hotelu!
Mona odwróciła się szybko. 
— Ilu? — zapytała.
— Kilkunastu. Jeden wygląda na bardzo ważnego. Ma teczkę.
Na tę wiadomość jej oczy rozbłysły. To już brzmiało jak kłopoty albo pieniądze, a czasami ku chwale przedsiębiorców jedno i drugie. Zdążyła już policzyć wolne pokoje, koszt dodatkowej pościeli, zapas oliwy, chleba oraz sera, a także zysk, jaki można było osiągnąć, jeśli tylko nikt nie zacząłby się targować po brytyjsku. Kobieta, nie oglądając się na niego, poprawiła kapelusz i ruszyła energicznym krokiem ku placowi.
— Idę go znaleźć — rzuciła przez ramię Anthony’emu, jeszcze posyłając mu całusa.

Właśnie zwietrzyła niezwykle rzadki okaz zwierzyny. Studia Elizabeth nie opłacą się przecież same.

Zaśmiał się serdecznie na jej zapewnienia, ale też i po to, żeby nieco napięcia zeszło z barków przyjaciółki.
– Oczywiście, oczywiście… nie wątpię w to, wszyscy byśmy wiedzieli – uspokajał go również fakt, że nie mówiła mu od razu o co chodzi, bo to znaczy, że problem nie był aż tak naglący, a te zwykle można było rozwiązać odpowiednią ilością czasu albo pieniędzy. Albo obu. A tych zasobów Anthony'emu J. Shafiqowi zaiste nie brakowało. – Nie wiem i szczerze nie chcę wiedzieć. To przecież nawet dobrze nie wygląda całe takie zszarzałe… – Oczywiście kawałki ciasta ociekały różem, czyniąc jednak przez to Anthony'emu niesmak nie tylko wspomnieniem wyliniałego francuskiego wampira, ale również samą warstwą wizualną-estetyczną. Gdyby miał wybrać cokolwiek co mogłoby dobrze współdziałać z baklavą, to byłby to raczej likier curacao i może kwiaty klitorii i bławatka z lekkim aromatem herbaty… To brzmiało jak eksperyment o który mógłby raczej poprosić Botta niż - z całym szacunkiem - ludzi znajdujących się na jego wyspie. Grecy. Niech robią oliwę i pieką jagnięcinę, a nie eksperymentują z kwiatami w deserach! – Gdziekolwiek jest teraz moje serce, dziękujmy okolicznym duchom opiekuńczym, że tego nie widział… – dodał ciszej, nie precyzując, czy chodzi o ciastko, czy raczej o jego zgorszoną minę. Nawet jeśli pocieszającym był fakt, że pomimo ich stażu nadal potrafił być zazdrosny. W końcu… trudno nie było być zazdrosnym o tak wyjątkowego mężczyznę.

Tymczasem Mona poprosiła go o pomoc i już nadstawiał ucha.
– List. Cóż, dobry kolor jako wyróżnik, – zauważył powracając do swobodnego tonu pełnego słonecznej przedwczesnej emerytury i konsumowania dóbr z miłością swojego życia u boku – niemniej od rana siedzę tutaj i degustuje przekąski na dzisiejszą fiestę, aby uchronić gości od takich abominacji jak róża… różana baklava… Niemniej… znajdziemy oczywiście na to radę – jego uśmiech stał się nieco bardziej zawadiacki, bo lubił, jakże lubił chwalić się swoimi nowymi zabawkami. Przysunął dłoń do ust i nie odwracając oczu od Mony wyrecytował do sygnetu o intensywnym lazurowym kamieniu osadzonym pośród szczotkowanego, matowego złota:

"Nieś mą wieść w daleki kraj, niech usłyszą ją mój druh Ioannis: Η μπλε επιστολή για τη Λίζι χάθηκε. Πρέπει να μου παραδοθεί αμέσως. Θα είμαι στου Νικόλαου για άλλη μια ώρα και μετά θα με βρεις στο ξενοδοχείο. Μπορείς να κλείσεις το κουκουβάγι. Βρες το για μένα χθες. – wypowiedział płynnie, a zaraz gdy skończył z kamienia wychynęła błękitna karteczka z dokładnie spisaną treścią tej wiadomości. Na oczach obojga złożyła się sztuką origami w żurawia i pofrunęła prosto do lokalnej sowiarni. – Prosiłem, żeby natychmiast go oddali mnie, podejrzewam, że będę mniej się przenosił niż Ty w najbliższych godzinach, więc… jak tylko go dostanę w swoje ręce, pierwsza się o tym dowiesz. A i… sowiarnie nie będą działały dopóki to się nie wydarzy. Nasza mała ma priorytet. – Był taki moment, że ludzie spekulowali, tym bardziej Anthony nastawał, żeby kruszynka zwracała się do niego dziadku, uważając, że to jedyny słuszny kierunek plotek, na który mógł pozwolić. Plotka, która teraz niejako odbiła się w niego rykoszetem z kolejnym pytaniam Mony. Tym razem spoważniał, zamyślił się i dał wybrzmieć rozterkom, traktując je absolutnie poważnie. Jeszcze dwadzieścia lat temu, sugerowałby zawalenie Lizzy obowiązkami, aby odwrócić jej uwagę. Albo obu. Z resztą, dwadzieścia lat temu nieustannie przekonywałby i namawiał Monę na wypuszczenie dziecka i udział w setce kursów i podróży, które pozwolą jej odnaleźć drogę, pasję w której będzie mogła być najlepsza. Teraz jednak, gdy sam zrozumiał ślepą uliczkę ambicji i ambicjonalnego podejścia do życia swoich bliskich, był odległy od rzucania takimi poradami.
– Przytulić. Zaparzyć herbatę. Tak. Być. Kochać. Wysłuchać. Ale musisz też pozwolić jej polecieć. Popełnić błędy. Zedrzeć sobie kolano. Będziemy czuwać, ale nie możemy… wiesz, że nie możemy tego zrobić za nią.– Był spokojny, ciepły, nawet jeśli gdzieś wewnątrz czaił się smutek, wobec niektórych wyborów życiowych jego rozmówczyni. On pośród zawiei, w cichym alpejskim pokoiku pewnego dnia skonfrontował się z uczuciami i do dzisiaj czerpał z tego tytułu korzyści. Mona miała Lizzy, ale gdy dziecko w końcu zacznie szukać swojej drogi… czy wystarczy jej grupa przyjaciół, aby poradzić sobie z pustym gniazdem.

Już miał się zająknąć na temat funduszu i zabezpieczenia finansowego tej wędrówki, nawet jeśli Jonathana nie było w pobliżu, zdawało się to idealnym czasem i miejscem do tego.

I w tym momencie przybiegł posłaniec z informacją, która zrujnowała wszystko. Westchnął rozczarowany brakiem swojej odwagi cywilnej, choć znów – w takich sprawach brak odwagi nadal był czystą przyjemnością. Pieniądze od tego nie znikną, no i w końcu kiedyś na pewno powiedzą o tym obu zainteresowanym.

Oddał powietrznego całusa Monie (do dziś nie mając pojęcia skąd były plotki o ich romansie) i powrócił do swojego jakże ważnego zajęcia, trudnej sztuki wyboru tapasów. – Vai! Gdzie te kiełbaski! Nie mamy całego dnia andiamo! - popędził kuchcików skrzętnie pakujących wszystkie różane baklawy oraz inne różane niespodzianki do pudeł oznaczonych "absolutnie nie na dzisiaj ani nigdy"