Życie mugolskie, zdawało się być prostsze niż czarodziejskie. Przynajmniej tak to odczuwał Tristan, kiedy poznał świat magiczny. Poniekąd współczuł czarodziejom, że los zmusił ich do ukrywania się z magią. Jak zostali wieki temu potraktowani przez jego społeczność. Skoro został obdarzony darem magii, rozwinął go. Zapragnął tym samym pomagać jednym i drugim. Niezależnie od pochodzenia, statusu krwi. Dość mocno jednak spotkał się z nietolerancją jednej strony społeczności czarodziei. Zaś cudem przeżył tragiczne spotkanie z tymi, co mugolaków zabijali. Okaleczony, po przeżyciu strat w rodzinie, wycofał się ze świata magicznego, powracając do swojego zwyczajnego, mugolskiego. I to nie sam, ale mając u swego boku kobietę, którą pokochał całym sercem. Czarodziejkę.

Podczas remontowania domu, nie zawsze mógł prosić Olivię o pomoc. A też niekoniecznie magia w tym pomagała. Przy chociażby naprawie dachu, lub wstawienia nowej belki, potrzebował pomocy drugiego mężczyzny. Tak się złożyło, że dnia wczorajszego, napisał do niego stary znajomy, wręcz nauczyciel z Biura Aurorów – Pan Tarpaulin. Po długim czasie, miło było znów zobaczyć jego charakter pisma. Miał do niego zlecenie, na które Tristan bez zastanowienia, przyjął. A nawet zaprosił mentora do siebie. Bardzo mało było osób w jego życiu, którym mógłby zaufać. W tej kwestii był także ostrożny, jeżeli chodziło również o podawanie adresu zamieszkania.

W chwili, w której Pan Woody przybył pod drzwi domu Warda, Tristan siedział przy stole przeglądając gazetę mugolską z oferowanymi miejscami pracy, oraz szkoleniami. Szukał kontaktów, aby gdzieś móc dodatkowo zarobić. Z drugiej strony szukał ogłoszeń ze sprzedażą używanych ale w dobrym stanie rowerów. Na samochód i zrobienie kursu, nie było go stać, ale zamierzał poszukać kogoś, kto by go tego nauczył. Rower był podstawą, aby móc z tego miejsca, dojechać spokojnie do miasta po zakupy.

Na tym samym stole, gdzie Tristan czytał gazetę w przerwie od pracy, leżała mugolska skrzynka z narzędziami otwarta. A on sam był ubrany w strój wychodzony, wytarty, nadający się tylko do prac budowlanych. Gdzieś obok leżał wyrysowany przez niego szkic dobudówki na tyłach domu, aby móc stworzyć swoje miejsce do pracy z piecem. Gdy usłyszał pukanie, automatycznie jego głowa i spojrzenie powędrowały w stronę drzwi.

Tristan zmarszczył brwi i możliwe, że kogoś się spodziewał, to jednak sięgnął po swoją różdżkę. Uzbrojony podszedł do drzwi i powoli je otworzył. Ulżyło mu, kiedy zobaczył znajomą twarz. Różdżkę opuścił, lekko się uśmiechnął i zrobił przejście Tarpaulinowi, zapraszając do środka, małego korytarza, który prowadził pierw do wnętrza kuchni z jadalnią, a z drugiej w głąb samego budynku.

Tristan o istnieniu jakiegoś Zakonu Feniksa nie miał pojęcia. Nawet nie wiedział, że jego ukochana należy do tej tajnej organizacji. Kiedyś wierzył, że zwyczajni ludzie mogą żyć w zgodzie z czarodziejami i że przeszłość została już zapomniana. Jak bardzo się mylił, kiedy doświadczył tragedii w swoim życiu, tracąc dosłownie wszystko. Nadzieja na ponowne życie w tym świecie pojawiła się wraz z tą jedną dziewczyną. Odbudowa strat i zaczęcie żyć na nowo. Choć drugi raz został zaatakowany, tym razem nie stracił wszystkiego. Nie stracił swojej miłości.

Tristan uścisnął dłoń Woody’ego na powitanie i skinął głową w potwierdzającej odpowiedzi, że również cieszy się na widok byłego przełożonego. Cieszył się, gdyż i on był cały, w jednym kawałku. To silny facet z bagażem doświadczeń, za którym młodzi by mogli chętnie podążyć ścieżką aurora. I tak życie później, każdego z nich, potoczyło się inaczej.

Ward przeżył ostatni atak. Choć był kontuzjowany, teraz sprawnie stał i mógł pracować. Remontować i rozbudowywać ten dom, aby móc ułożyć sobie na nowo życie z Olivią. Różdżkę schował i zaprosił Tarpaulina do kuchni, gdzie na stole było trochę rzeczy. Od razu zabrał się za sprzątnięcie skrzynki z narzędziami ze stołu, aby postawić na komodzie pod ścianą. Usłyszał wtedy pytanie o urządzenie się w tym domu. Nie mogąc jednak udzielić odpowiedzi słownej, wyjął podręczny notes z kieszeni i długopis mugolski, zapisując w nim odpowiedź.

"Staramy się, aby przed zimną skończyć. Obecnie jestem na ukończeniu naprawy dachu, zostało mi kilka belek i desek do zamontowania od środka. Chcę jeszcze zrobić dobudówkę, warsztat dla siebie do pracy, aby nie musieć prosić się szefa o użyczenie dostępu do pieca. "
Napisawszy to, podszedł do Woody’ego i pokazał mu notes z napisaną treścią. Odczekawszy aż przeczyta, podchodząc do stołu, pokazał mu szkice małej dobudówki. Trzy dodatkowe ściany z dachem i otworem na komin, aby mógł tam zbudować piec. Przygotowanie pracowni dla Olivii zajęło mniej czasu, gdyż wystarczyło wybrać jedno z pomieszczeń, odświeżyć i wstawić odpowiedni stół oraz inne wyposażenie meblowe. Warzenie eliksirów miało mniejsze wymagania przestrzenne, w przeciwieństwie do kowalstwa.
Oprócz szkiców na stole, leżały też gazety mugolskie ze stronami ogłoszeń.

Zreflektowawszy się po chwili, Tristan wziął notes i dopisał zdanie.

"Napije się Pan czegoś?"
Pokazał, tym samym chcąc go dobrze u siebie ugościć. Nie widzieli się dawno, a jeżeli mentor miał czas, mogli go spożytkować dobrze, nie tylko na omówieniu zlecenia, ale w innych sprawach.

Tristan doskonale wiedział, jak to jest stracić dom. Stracił rodzinny wraz z rodzicami. Może nie spłonął, ale stał się ruiną, zniszczony przez wysadzające zaklęcia. Pozostawiając po sobie tylko wspomnienia, krew i ból. Ciężko było pozbierać się po takich przeżyciach, zwłaszcza, że samemu przeżyło się tracąc głos. Druga sytuacja miała miejsce w spaloną noc, gdy stracił mieszkanie przez klątwę. Lecz teraz, miał powód do życia i walki. Ma kobietę, z którą może spędzić resztę życia. Zbudować razem z nią własny wymarzony dom.

O stracie jaka dotknęła Woody’ego, nie miał jeszcze pojęcia.

Słysząc pochwałę, Tristan uśmiechnął się w podziękowaniu. Odpowiedź na pytanie, zapisywał na kartce notesu.
"Większość, tak. Pomaga mi Olivia i czasami posiłkujemy się podstawowymi zaklęciami."
Tutaj zrobił przerwę, słysząc od Tarpaulina oferowanie swojej pomocy. Druga para męskich rąk byłaby mu przydatna. Nie ukrywał tego w swoich oczach, gdy spojrzał na byłego przełożonego. Dopisał kolejne zdanie.
"Bardzo mi się przyda pomoc."
Po napisaniu, pokazał Woody’emu te dwa zdania, nie ukrywając wdzięczności, że oferowanie mu pomocy. Od razu zaakceptował pomoc samych mięśni, niż cokolwiek więcej. To mu wystarczało. Przybijaniem, sam się zajmie. Ale przyda się ktoś, to belkę przytrzyma, albo pomoże ciężkie rzeczy przenieść, przesunąć. Olivia by odpoczęła od takiej pracy.
Wzajemna pomoc przyjacielska. W tych czasach, było to każdemu potrzebne.

Słysząc kolejne pytanie, nawiązujące do rozłożonych gazet na stole, Tristan pierw spojrzał na nie, po czym na Woody’ego a następnie zapisał odpowiedź znów w swoim podręcznym notesie.
"Bardziej szukam dodatkowej pracy. Nie wiem, czy dostanę jakieś zlecenia poza Pańskim, które mam wykonać. Chyba bezpieczniej dla mnie będzie podjąć się czegoś w kręgach swojego pochodzenia."
Podsunął do przeczytania, dając do zrozumienia w treści, że nie chce ryzykować kolejnej pracy w magicznych częściach miasta. Tym samym zrezygnował z pracy w Księgarni Esy i Floresy. A wcześniej, odszedł przecież z Biura Aurorów.

Pytając w pisemnej treści o napój, sam Tristan był winny tego, że nie doprecyzował pytania. Być może dlatego, że obecność Woody’ego go tak ucieszyła, że o tym zapomniał. Choć, gdyby padło pytanie o coś mocnego, to zapewne by Ward poinformował, że nic takiego nie mają. Ale oczywiście, chodziło mu bardziej o kawę czy herbatę.

Padło więc na czarną kawę. Ward skinął głową w zrozumieniu, skierował się do czajnika, gdzie nastawił wodę i przygotował kubek, wsypując do niego kawy. Czekając na zagotowanie wody w czajniku, spojrzał na gościa, który wyjął właśnie materiał, potrzebny do wykonania kolczyków. Perły w pudełku. Podszedł, aby przyjrzeć im się bliżej. Fakt, nie były prawdziwe, ale wystarczająco piękne, aby zrobić z nich to, o co proszono. Kiwał głową, że jest okej. Oczywiście przyjrzał im się, jeżeli Tarpaulin na to pozwolił. A odkładając, zapisał w notesie swoje pytania.
"Z tych pereł mam zrobić kolczyki? Zawieszka ma być złota czy srebrna?"
Dopytał, aby mieć też pewność, jaki metal preferuje żona Tarpaulina. Czy nie ma na któryś ze surowców uczulenia.