Jesień na dobre już rozgościła się na ulicach Londynu. Dni były wietrzne i chłodne, padał zimny, nieprzyjemny deszcz, w powietrzu unosił się zapach wilgoci i zgniłych liści. Miało to swój urok. Przynajmniej dla Prudence. Od zawsze spoglądała na tę porę roku z pewnym sentymentem, kojarzyła jej się z kolorowymi liśćmi, dłuższymi wieczorami, a że była to jej ulubiona pora dnia, to i ta pora roku zawsze była dla niej nieco wyjątkowa.

Czas w biurze wyjątkowo dzisiaj jej się dłużył. Kiedyś bez większego problemu potrafiła odciąć się od całego świata, siedziała między trupami godzinami i zupełnie tego nie odczuwała. Tak właściwie to była główna część jej życia. Trupy, papiery, śledztwa. Teraz, kiedy miała do kogo wracać wyglądało to nieco inaczej, nie była już taka chętna do nadgodzin, wręcz przeciwnie spoglądała na wiszący na ścianie zegar z rozczarowaniem obserwując jak wolno porusza się jego wskazówka. Westchnęła cicho pod nosem, do siebie, był to poniekąd komentarz do tego, że musiała tutaj siedzieć, a zdecydowanie wolałaby być w tej chwili gdzieś indziej. To nie tak, że nie lubiła swojej pracy, jednak aktualnie nieco zmieniła do niej swoje podejście.

Ułożyła wszystko na biurku, pozostawiając jak zawsze na nim idealny porządek. Nie znosiła chaosu. Wszystko musiało znaleźć się na swoim miejscu, inaczej pewnie nie opuściłaby tego miejsca. Zostały jeszcze dwie minuty, podczas których nie przestała wpatrywać się w zegar, gdy w końcu wskazówka znalazła się na pełnej godzinie podniosła się z krzesła, zabrała swój płaszcz i ruszyła do wyjścia, żegnając się z tymi którzy mieli zostać tutaj dłużej.

Gdy opuściła mury ministerstwa założyła na głowę kaptur. Tak jak się spodziewała pogoda nie odpuszczała. Kiedy tylko znalazła się na zewnątrz w jej twarz uderzył zimny podmuch wiatru, włosy zaczęły jej się plątać, dlatego właśnie sięgnęła po kaptur - liczyła, że pozwoli jej uniknąć kołtunów na głowie, nie do końca bowiem była pewna, że uchroni ją przed deszczem, bo ten padał całkiem intensywnie. Taki urok jesieni, czy coś. Podniosła głowę w stronę chmur, aby przez chwilę spojrzeć na zachmurzone niebo, na którym zdążyły już się pokazać gwiazdy, nie świeciły jednak wyjątkowo jasnym blaskiem, trudno było je dostrzec. Mogła w końcu ruszyć w stronę domu.

Ostatnio jej powroty były bogate w dziwne zbiegi okoliczności i nie do końca normalne sytuacje, miała więc nadzieję, iż ten będzie odrobinę spokojniejszy. Los mógł jej odrobinę odpuścić, to nie tak, że nie radziła sobie z tym wszystkim, co dla niej szykował, jednak nie do końca była przyzwyczajona do tego, że w jej całkiem nudnym i spokojnym życiu działo się, aż tak wiele.

Nie roztrząsała tego jednak jakoś bardzo. Wiedziała, że była żona jej aktualnego męża nie pojawiła się w okolicy zupełnie przypadkowo, martwiło ją to, aczkolwiek nie chciała pozwolić jej mieszać w ich życiu samą swoja obecnością. Ufała Benjy'emu, wiedziała, że nie chciał mieć z tą kobietą nic wspólnego, dobrze byłoby gdyby sama zainteresowana w końcu się z tym pogodziła. Najwyraźniej mimo tego, że minęło tak wiele lat nie do końca potrafiła pogodzić się z tym, że ruszył dalej, co było naprawdę powalone zważając na to, że to ona go zostawiła. Ludzie byli dziwni. Nie miała zamiaru dawać jej jednak satysfakcji, wolała skupić się na tu i teraz i ich wspólnym szczęściu, licząc, że tamta zauważy, że nie ma tu nic do zrobienia, c czy powiedzenia, bo nikt nie chciał z nią dyskutować.

Prue szła przed siebie całkiem pewnym krokiem, co chwilę jednak podnosiła głowę odrobinę do góry i obserwowała okolicę, aby uniknąć kolejnego spotkania z jakimś złośliwym duchem, nie zamierzała dać się złapać po raz kolejny, uczyła się na swoim własnych błędach, nie powtarzała ich. Szła więc przed siebie, wsunęła ręce do kieszeni, bo było chłodno, chciała się znaleźć w domu jak najszybciej.

Droga, którą pokonywała należała raczej do tych spokojnych. Przechodziła tędy niemalże codziennie. Znała doskonale trasę, którą miała pokonać, wiedziała, gdzie znajdują się ślepe zaułki, z których ktoś może na nią wyskoczyć, dlatego przyspieszała kroku, gdy miała je mijać. Była ostrożna, wiedziała, że nie jest to najbardziej bezpieczny moment w czasie z możliwych, rożne rzeczy ostatnio przytrafiały się ludziom, wolała więc chuchać na zimne, czy coś. Była dorosła, potrafiła o siebie zadbać, a jedną z metod by to osiągnąć było ograniczenie ewentualnego zagrożenia.

W okolicy nie znajdowało się zbyt wielu ludzi, pewnie tylko ci, którzy tak jak ona wracali właśnie po pracy do domu, pogoda nie zachęcała do spacerowania. W sumie może to i lepiej, mniejsza szansa na to, że spotka ją znowu coś, czego wolałaby nie przeżywać. Czy złośliwe duchy zaprzestawały swoich czynów, kiedy lał deszcz? Nie miała pojęcia, liczyła na to, że jednak tak. Pogoda była wystarczająco nieprzyjemna, aby popsuć niektórym dzień, więc może one przynajmniej nie dokładały do tego swoich okropnych żartów.

Szła przed siebie już dłuższą chwilę, uliczki były coraz bardziej opustoszałe. Nie zmieniało to jednak faktu, że nadal nasłuchiwała tego, co się wokół niej działo. Musiała być ostrożna, zawsze była ostrożna, no chyba, że przypadkiem pozwalała nieco odpłynąć sobie w swoich myślach, wtedy bywało różnie, potrafiła zawiesić się na dłuższą chwilę i wgapiać w jedną z kamienic. Dzisiaj jednak tego nie robiła, była zdeterminowana, aby dotrzeć do domu jak najszybciej, zdjąć z siebie ten mokry płaszcz, zmyć ze swojego ciała zapach kostnicy i zaszyć się pod kocem w całkiem miłym towarzystwie. Plan był całkiem prosty, może niezbyt ekstrawagancki, ale niespecjalnie się tym przejmowała. Nigdy nie należała do osób, które potrzebowały jakichś oryginalnych doznań. Prue była całkiem prostym człowiekiem, którego cieszyły takie drobne, zwyczajne przyjemności.

Pogoda nie odpuszczała, miała wrażenie, że z każdą minutą pada coraz mocniej, spojrzała na swoje buty i nogawki spodni, które robiły się coraz bardziej mokre. Cóż, nie było to niczym zaskakującym o tej porze roku w Londynie. Wzruszyła więc sama do siebie ramionami, jakby mówiła, że to nic takiego.

Tempo jej kroków nie było zbyt szybkie, to znaczy dla niej było całkiem zwyczajne, jednak bez problemu, gdyby ktoś chciał to mógłby ją dogonić. To właśnie ją zaniepokoiło, bo miała wrażenie, że ktoś za nią idzie. Nieco przyspieszyła kroku, aby oddalić się od tej osoby. Ona jednak nie odpuszczała. Nie mogła się tak po prostu zatrzymać, żeby sprawdzić co działo się za nią, bo to mogło doprowadzić do ewentualnej konfrontacji, a tej jednak wolałaby uniknąć, bez problemu jednak pewnie dałoby się ją dogonić. Dreszcz przeszedł jej po plecach, bo nie miała zielonego pojęcia, kto za nią podąża, czuła, że ktoś za nią idzie, nie była w stanie jednak wsłuchać się w te kroki, bo deszcz je zagłuszał.

Wydawało jej się, że ta osoba z każdą minutą znajdowała się coraz bliżej, co nie wróżyło niczego dobrego. Po ostatnich wydarzeniach, które ją spotkały była nieco przewrażliwiona, naprawdę liczyła na to, że dzisiejszy powrót do domu będzie spokojniejszy, najwyraźniej jednak los nie zamierzał dawać jej spokoju. Nie wiedziała, czy osoba, która za nią podążała wiedziała, że ona wie, iż to robi, to mogło być jej jedyną przewagą w tej chwili. Jeśli chciała w jakiś sposób zareagować, to był idealny moment.

Musiała działać szybko, nie była być może wojowniczką, ale jeśli zadziała z zaskoczeniem to będzie w stanie zadać jakikolwiek cios, a to mogłoby jej pozwolić zwiać stąd jak najszybciej. Jak pomyślała tak też zrobiła, zatrzymała się, przymknęła oczy nie chcąc patrzeć na to, co właśnie robiła i rzuciła się z uniesioną do góry ręką, którą najprawdopodobniej zamierzała uderzyć tego, kto się za nią znajdował. Mogłaby sięgnąć po różdżkę, ale o tym nie pomyślała, cóż - niby była taka rozsądna. Celowała? Tak właściwie to gdziekolwiek…

Prudence nie była osobą, która wybierała przemoc. Nie zdarzało jej się to dotychczas raczej nigdy. Pojawiła się w niej jednak dziwna adrenalina spowodowana kilkoma, ostatnimi powrotami do domu. Stwierdziła, że to idealny moment, żeby spróbować czegoś nowego. Może nie było to zbyt humanitarne, ale ostatnio jakoś łatwo przychodziło jej testowanie najróżniejszych możliwości, po które kiedyś raczej nie sięgała. Ścisnęła więc tę swoją niezbyt wielką dłoń w pięść i po prostu się zamachnęła. Nie wybrała sobie żadnego celu, a mogła to zrobić - jako medyk doskonale wiedziała, która część ciała może zaboleć bardziej, a która mniej, wiedziała w jaki sposób można sprawić ból, czy wykluczyć przeciwnika z walki. Całkiem przypadkowo udało jej się trafić w takie miejsce - to był jej szczęśliwy dzień, czy coś. Miała zamknięte oczy, więc nie do końca wiedziała, kto stał się jej ofiarą - mogła się jednak wytłumaczyć, miała swoje argumenty, nie powinno się tak skradać za ludźmi.

W końcu otworzyła oczy, zrobiła krok do tyłu, przestała ściskać swoją dłoń, wtedy spojrzała przed siebie, wtedy mina jej zrzedła. Zorientowała się kogo zaatakowała i nie była już taka z siebie dumna, jak jeszcze kilka sekund temu. Jej mąż zaczął zwijać się z bólu, Prue trafiła go idealnie między nogi - gdyby był to obcy mężczyzna naprawdę byłaby zadowolona z efektu jaki osiągnęła, pewnie nawet by mu się tym pochwaliła po powrocie do domu. Teraz jednak… teraz jednak nie była do końca przekonana, czy to, że pozwoliła adrenalinie zadecydować o swoim postępowaniu było szczególnie rozsądne. Zrobiła mu krzywdę, przypadkowo, bo przypadkowo, ale jednak do tego doszło.

W jej głowie pojawiło się kilka pytań, co właściwie tu robił, dlaczego nie uprzedził jej, że pojawi się w okolicy ministerstwa, dlaczego się za nią skradał, zamiast poinformować o swojej obecności? Co miał w głowie, kiedy tak po prostu sobie za nią szedł. Myślał, że go zignoruje, nie zauważy, pozwoli się śledzić? No nie, to nie było przecież w jej stylu.

Nie do końca wiedziała, czy powinna do niego teraz podejść, nie miała pojęcia dokładnie, jaki ból odczuwał, nie wyglądało to jednak najlepiej, jasne spotykała się z różnymi urazami, ale trudno jej to było ocenić w skali bólu, no bo sama nie miała kutasa, więc nigdy nie miała też poczuć tego, jak to dokładnie wyglądało. Benjy zdecydowanie nie prezentował się teraz najlepiej. Musiała faktycznie mocno go poturbować… była jednak całkiem samodzielna.

Zrobiła krok do przodu, wyciągnęła dłoń w jego kierunku, ale zatrzymała ją w powietrzu, nie do końca wiedziała, czy to był dobry pomysł, po czymś takim. - Nie chciałam… - Zaczęła mówić, w sumie to chyba kłamała, zdecydowanie chciała skrzywdzić tego, kto się za nią skradał. - To znaczy, nie wiedziałam, że to Ty. W sumie to chciałam, ale gdybyś to nie był Ty. - Sprostowała swoje poprzednie słowa, chociaż zaczynała się nieco motać w zeznaniach. - Czy naprawdę uważałeś, że śledzenie mnie jest rozsądne? - Musiała zadać to pytanie, naprawdę zastanawiała się o czym myślał, kiedy postanowił podążać za nią w ciemności… - Przepraszam za to. - Wypadało chyba przeprosić go za to, że tak celnie trafiła, bo nie bez powodu teraz zwijał się z bólu. - Pozwolisz, że zerknę? Może nie tu… w sumie to głupie. - Stali przecież na środku jakiejś uliczki, gdzie w każdej chwili ktoś mógł się pojawić, ale była lekarzem, mogła mu jakoś ulżyć, chyba, w sumie sama nie wiedziała czy mogła, bo takie przypadki nie trafiały jej się zbyt często.

Czy chociaż jeden raz nie mogła wrócić do domu bez żadnych przygód? Los mógłby się w końcu nad nią zlitować.

Prue chyba jeszcze nie zdarzyło się go widzieć w podobnej sytuacji. Nawet tamtej pamiętnej, październikowej nocy nie zachowywał się równie dramatycznie. Najwyraźniej jej cios był bardzo celny, chociaż w ogóle nie miała pojęcia w co trafi. Ups, naprawdę nie do końca to chciała osiągnąć, zwłaszcza, gdy okazało się, że zaatakowała swojego własnego, prywatnego męża. Nie chciała mu zrobić krzywdy, tyle, że no właśnie - nie miała zielonego pojęcia, że to właśnie on się za nią pojawił. Sam się o to prosił, ona tylko starała sobie poradzić sama z ewentualnym zagrożeniem, które okazało się nie istnieć. Może była trochę przewrażliwiona? Pewnie tak, musiał jej to jednak wybaczyć.

- Nie sądzisz, że eskortowani ludzie powinni wiedzieć o tym, że są ochraniani? To mogłoby zapobiec podobnym wybrykom. - Zwłaszcza po ciemku, w miejscu z niezbyt dobrą widocznością, gdzie trudno było znaleźć jakąś żywą duszę. Współczuła mu w tej chwili, ale nie mogła pominąć tych komentarzy. Uważała to, że postanowił za nią iść zupełnie bez słowa, że krył się w ciemności było ogromną głupotą. Co jeśli postanowiłaby jednak sięgnąć po różdżkę, zrobiłaby mu większą krzywdę? Jasne, to co zrobiła też nie należało do szczególnie przyjemnych doświadczeń, ale ból powinien przejść za chwilę, przynajmniej tak się jej wydawało, nie miała szczególnego doświadczenia z podobnymi przeżyciami, tak jednak zakładała.

Zaczął się wyprostowywać, nie szło mu to najlepiej, robił to powoli, ale być może było to oznaką, że powoli miał się lepiej - fantastycznie, naprawdę nie chciała go uszkodzić na dłużej, gdyby był kimś innym pewnie też nie o to by jej chodziło, to miało być tylko ostrzeżenie, aby za nią nie podążać, bo potrafiła o siebie zadbać. Była przecież bardzo samodzielna, w sumie to, co udało jej się teraz osiągnąć chyba to potwierdzało, nawet jeśli było to tylko i wyłącznie dziełem przypadku, a nie zaplanowanym działaniem. Spontaniczność dzisiaj jej służyła.

- Świetnie to sobie wszystko przemyślałeś, naprawdę. - Skomentowała jego słowa. Sprawdzał, czy nikt za nią nie łazi… naprawdę doskonale, szkoda, że tylko ona sama wzięła go za kogoś takiego - wybitny to był plan, nie ma co. - Twój plan chyba nieco nie wyszedł. - Dodała jeszcze, jakby sam tego nie zauważył. - Następnym razem lepiej się pokaż od razu. - Może lepiej, żeby nie było następnego razu… ale kto mógł wiedzieć, co mu znowu strzeli do głowy, Benjy był nieobliczalny. - Szybko poszło, co nie? Najwyraźniej kolejne pokolenia nie są nam pisane, los tak chciał, czy coś. - W końcu nie zaplanowała tego, że trafi go między nogi, wszystko było dziełem przypadku, a że nic nie działo się bez przyczyny… to wyciągnęła swoje wnioski, no, a przynajmniej odrobinę się z nim teraz droczyła, ale to on zaczął, nie ona!

- Jesteś pewien? Nie potrzebujesz pomocnej dłoni? - Starała się być poważna, ale teraz nie do końca jej to wychodziło, kącik ust drgnął jej w uśmiechu, na szczęście udało jej się nie roześmiać, bo pewnie nie do końca powinno ją to bawić, ale było zupełnie inaczej. Sądził, że ją zaskoczy, a to chyba ona zaskoczyła jego i to w dość brutalny sposób.

- Jasne, zapamiętam sobie na przyszłość, mimo wszystko wolałabym, aby jednak nie było następnego razu, ale o to musisz zadbać Ty, nie skradaj się do mnie w ten sposób, w domu możesz robić co chcesz, ale nie tutaj. - Dodała jeszcze. Oczywiście, że leżało to w jego naturze, miał te swoje ponadprzeciętne zmysły, ruchy, zwał jak zwał, jednak kiedy znajdowali się poza domem nie mogła mieć pewności, że to właśnie on postanowił ją zaskoczyć, więc przypadkiem mogłaby mu zrobić krzywdę, zdecydowanie wolałaby tego nie powtarzać.

Nie dało się ukryć, że tym razem Benjy'emu mogło zabraknąć argumentów, by przekonać ją, że jego pomysł mógł mieć szansę wypalić. Wszystko świadczyło o tym, że niestety - tym razem nie mogło mu się udać. Intencje być może miał dobre, ale wiadomo, co było wybrukowane dobrymi chęciami. Oczywiście, to całkiem miłe, że chciał jej w ten sposób okazać troskę, ale okazało się to być zupełnie niepotrzebne.

- Akurat tego wolałabym nie wygrywać, ale niestety samo tak wyszło. - Zwłaszcza, że to jej ruch spowodował jego klęskę. Nigdy nie miała zamiaru udowadniać mu swoich racji w taki drastyczny sposób, dzisiaj to wydarzyło się samoistnie, z czego nie była do końca dumna. Fakt, wygrała, tylko co z tego, skoro on zwijał się przed nią z bólu? Nie patrzyło się na to dobrze.

- Wyszło, jak zawsze. - Dokończyła za niego, trochę się z nim droczyła, bo to nie było, aż takie oczywiste, ale nie mogła się powstrzymać, skoro sam podrzucił jej ku temu okazje. Nie odpuszczała mu mimo tego, że nie był w najlepszym stanie, ale stało się to trochę na jego własne życzenie, a więc musiał jej wybaczyć, no nic nie musiał, ale lepiej by było, aby tak się stało.

- Myślę, że nikt nie mógł tego przewidzieć. - Było to zaskakujące nawet dla niej. Nie spodziewała się, że zostanie oskarżona o zamach na ich ewentualnych potomków, ale trochę tak to wyglądało, kiedy jej pięść wylądowała na jego… cóż. Nie zrobiła tego intencjonalnie, ale stało się. Mógł uznać ją za winną, nie, żeby planowali posiadanie jakiegokolwiek potomstwa, wręcz przeciwnie, wyglądało na to, że nieco zbyt dosłownie potraktowała jego słowa. - Cóż, jeszcze raz przepraszam, nie planowałam tego. - Było jej trochę głupio, że tak wyszło, ale tylko trochę, nie zapominała bowiem dlaczego w ogóle doszło do takiej sytuacji - na szczęście zawsze o wszystkim pamiętała. Jego widoku zwijającego się z bólu też nigdy nie wyprze z pamięci.

Prue była otwartą księgą, wyraz jej twarzy mówił wszystko, dało się zauważyć jak zmieniało się jej podejście do tej sytuacji wraz z rozwojem ich konwersacji. - Wtedy nie wyglądałeś jakbyś jej potrzebował. - Dodała jeszcze, wręcz przeciwnie wtedy wydawało jej się, że ma niecne zamiary wobec niej, kto normalny odwróciłby się i zapytał, czy podążający za nim obcy nie potrzebuje może pomocnej dłoni? No sam prosił się o to, aby to wszystko tak się potoczyło. Nie zamierzała jednak już dłużej go męczyć, stało się - poniósł dość drastyczne konsekwencje przez swoją nadgorliwość, nie musiała mu teraz suszyć głowy, to nie miało już żadnego sensu.

- Będę trzymać moje obie ręce z dala od Ciebie, wedle życzenia. - Być może nieco je nadinterpretowała… ale trudno. - Wiesz, że jestem cierpliwa, poczekam, aż zmienisz zdanie, kiedy zrobisz się tam na dole fioletowy. - Jak zawsze próbowała go nieco wystraszyć, wiedziała, że czasem wystarczyła odpowiednia wizualizacja możliwych konsekwencji, aby pacjent zmienił zdanie na temat możliwości, jakie mogła mu zaoferować. Trochę blefowała, ale dlaczego miałaby nie skorzystać z takiej okazji. Trudno jej było utrzymywać dłużej powagę, naprawdę mocno ze sobą walczyła, aby nie roześmiać się w głos, to było tak abstrakcyjne, że nie do końca potrafiła przetrawić, co właściwie się wydarzyło.

- Ok, mamy deal, będzie tylko lepiej. - Wyciągnęłaby teraz mały palec, aby mogli sobie to na nie obiecać, ale miała trzymać póki co swoje ręce z daleka od niego więc tego nie zrobiła, musiała więc mu wierzyć na słowo. - Tak właściwie, to zapomniałam się z Tobą przywitać, cześć kochanie, dobrze Cię widzieć, to miłe, że postanowiłeś mnie dzisiaj odebrać z pracy. - Nie mogli bez końca roztrząsać tego niezbyt miłego przywitania.