– Nie, inaczej – mruknęła, podpierając się pod boki.

Stała właśnie w salonie i zamieniała miejscem donice z kolorowymi kalateami, mrużąc przy tym oczy. Wczorajszego dnia robiła tutaj małe przemeblowanie, żeby jakoś wpasować we wnęki te nieszczęsne akwaria – jedno całkiem spore krewetkarium, teraz prezentujące się już naprawdę dobrze, bo wypełnione w środku  formacją skalną i wodnymi roślinami. Kolorowe krewetki najwyraźniej były zadowolone, bo pływały wesoło, zamiast się chować. Musiała jeszcze wkomponować w to całkiem spore pomieszczenie dwa trochę mniejsze akwaria (a w każdym był piękny, kolorowy bojownik; jeden kobaltowo-karmazynowy, a drugi krwistoczerwono-biały) oraz te rośliny, które chciała trzymać właśnie tutaj – wymyśliła sobie, że najlepiej sprawdzą się w salonie razem z akwariami te, które lubią wyższą wilgotność. I teraz ciągle coś przestawiała, bo najwyraźniej któryś element nadal zaburzał jej salonowe feng-shui. A jak ruszysz jedną część układanki, to zwykle było tak, że trzeba przy okazji ruszać też kolejne.

Siadała na minutę, maksymalnie dwie i znowu wstawała, nie przejmując się wcale tym, że ma tu teraz gościa, który zajął jeden z foteli.

Ani, że Luna zajęła jego kolana. Mała zdrajczyni mruczała w najlepsze, zupełnie nie przejmując się poruszeniem w pomieszczeniu, jakimś niespokojnym zachowaniem Victorii, która musiała mieć absolutnie wszystko poukładane tak, żeby pasowało i miało swoje miejsce w kompozycji, bo inaczej dostawała szału. Szał objawiał się jak wyżej. Przestawiała rzeczy. Kwiatki, jakieś książki czy inne drobiazgi. Aż w końcu założyła dłonie na piersi i nieco niecierpliwie zastukała trzy razy stopą. Jeśli Christopher chciał mieć potwierdzenie, że Victoria nie jest wcale niewzruszoną królową lodu, to miał to właśnie jak na dłoni przed swoimi oczyma.

– Wybacz, ciągle nie umiem tego ułożyć tak, żeby coś mnie nie denerwowało – powiedziała po chwili i usiadła, sięgając po swoją filiżankę z herbatą. Druga rzecz jasna stała przed Chrisem, tuż obok rysunków, które obiecała mu przynieść z biura: jeden portret pamięciowy przedstawiał starszego mugola w charakterystycznym ubraniu, ze strzelbą w ręce, a drugi faceta niepodobnego do nikogo innego, paskudnego jak najpaskudniejszy pająk (i który poruszał się jak on w ostatnim koszmarze, który o nim śniła). Błękitny kwiatuszek znalazł sobie miejsce na parapecie, obok tych roślinek, których Victoria nie ruszała co chwilę i wydawałoby się, że leżał całkiem spokojnie, gdyby nie to, że jego ogon chyba żył własnym życiem.

Za oknem było już całkiem ciemno. Ale o tej porze roku następowało to już szybciej niż później.

Victoria była po prostu perfekcjonistką na każdym polu. I do tego pedantką, która potrafiła strzepywać z ubrań nieistniejący kurz, lub wygładzać cos, co wcale nie jest zagniecione. Po prostu wszystko musiało być idealnie, nie zadowalała się półśrodkami, a jej rodzina akurat tę cechę jej charakteru podsycała przez całe życie. Przecież Victoria również musiała być idealna. Na pewien sposób ta presja ją przytłaczała, pomimo tego, że robiła co mogła, byle tylko sprostać oczekiwaniom rodziny. I paradoksalnie rozwinęła skrzydła, gdy się rodzinie postawiła. Nadal wszystko musiało być idealnie, ale gdy w pełni kontrolę nad wizją idealności miała ona, to jakoś tak mocno nie przytłaczało, nawet jeśli nikt jej już nie wyznaczał kierunku i musiała (i właściwie to chciała) w pełni polegać tylko na sobie.

– Ciągle mam przed oczami jak się paskudnie uśmiecha i pełznie po moim łóżku – Victoria skrzywiła się wyraźnie i nawinęła kosmyk długich ciemnych włosów na palec. Luna w tym czasie mruczała w najlepsze, najwyraźniej niezrażona tym, że Chris, którego postanowiła obdarzyć swoją atencją i jej puszystą mością, wcale jej nie głaszcze, tylko wgapia się w jakieś kartki. Po chwili, gdy już blondyn wyciągnął swój rysunek i położył go obok tych, które przyniosła mu ona, nachyliła się trochę nad stolikiem i przysunęła do siebie te przedstawiające „mugola” do porównania. To znaczy już w sobotę, gdy o tym rozmawiali, była przekonana, że to ten sam gość, ale teraz, gdy porównywali oba rysunki, mieli chyba stuprocentową pewność. – Taak… To on – mruknęła, nadal bezwiednie bawiąc się włosami, gdy tak patrzyła na rysunek, który do tej pory trzymała w pracy, a następnie na ten kreślony ręką Chrisa. A potem spojrzała na niego. Nie chciała go dobijać, na Merlina, wręcz przeciwnie. Ale bardzo też chciała, żeby był uważny, zwłaszcza w tych niespokojnych czasach. – Mam nadzieję, że to tylko przypadek… Ale gdybyś jakimś cudem w przyszłości czuł, że jesteś obserwowany, to kogoś poinformuj. Tak na wszelki wypadek – ale nie mogła się pozbyć wrażenia, że „mugol” faktycznie przepędził tego drugiego. Może zwietrzył wtedy lepszą ofiarę… I oby już sobie więcej o nim nie przypomniał, bo nie chciała dla niego tego, co sama wtedy przeżywała.

Odłożyła rysunki na stół i wtedy wpatrzyła się podejrzliwie w imbryk, i aż zmarszczyła brwi, bo wydawało jej się, że ta pokrywka podskoczyła. Był to zestaw, który kupiła wczoraj; gdy wyszli z kawiarni po śniadaniu i akurat spojrzała przez witrynę sklepu z antykami i jakoś tak… pomyślała, ze sobie weźmie, chociaż miała już w domu zestaw do herbaty, to żeby mieć coś dla odmiany…

Tylko czemu do licha ciężkiego pokrywka podskakiwała?

Victoria zmarszczyła ciemne brwi, a pokrywka na jej oczach (i oczach Chrisa) podskoczyła raz jeszcze, na jakieś pół stopy do góry, czym przykuła również uwagę obu kotów, których główki śledziły jej lot zupełnie tak samo, jakby oglądały mecz Quidditcha. A gdy pokrywka wróciła na miejsce, podskakiwać  zaczął cały imbryk.

– Co do… – wymamrotała, aż zsunęła się ze swojego fotela, i teraz wsadziła dłoń do strategicznej kieszeni na swojej sukience, żeby wydobyć z niej swoją różdżkę.

Wiedziała, że pod względem wychowania, to Lestrange swoje dzieci chowali wyjątkowo surowo. Teoretycznie pozwalano na wiele, ale w praktyce, gdy nie szło to z wizją rodziny, albo jej głowy, to nie było wcale kolorowo. Matka Victorii była do tego apodyktyczna i choć wcale jej nie groziło, by miała nagle zostać kandydatką na osobę, która poniesie ich ród dalej, to Isabella i tak na swoje najstarsze dziecko położyła mnóstwo presji, zakazów i nakazów. Przynajmniej jej siostry miały chociaż trochę lżej. Ale Victoria się nie skarżyła, bo i nie znała innego życia. Obiecywała sobie za to, że jeśli sama kiedykolwiek zostałaby matką, to nie naraziłaby swojego dziecka na coś podobnego.

– Tamtej nocy przeniosłyśmy się do Maida Vale – przyznała i usmiechnęła się krzywo. Dla Victorii była to ostateczność, bo teraz mieszkali tam też jej rodzice, ale to było ważniejsze niż jej napięte stosunki z matką. Może i domownicy zdziwili się przy śniadaniu, gdy zastali trzy dodatkowe osoby, które zjawiły się w środku nocy niezapowiedziane, ale zostało to przyjęte z całkowitym zrozumieniem. – A pościel kazałam wyrzucić. Więcej tam nie spałam… – niedogodność zresztą nie trwała jakoś przesadnie długo, bo kilka dni później kupiła ten dom i niedługo później można się było do niego wprowadzać. Spały w Maida Vale ile… dwa tygodnie maksymalnie, może nawet niecałe. A teraz były tutaj… ona i Primrose. Bo Daphne została jednak w Maida Vale. – Nie, tutaj nic takiego się nie działo. Prim też niż nie mówiła, ani moja skrzatka – tutaj na całkowitym obrzeżu Grasmere, niewielkiej mugolskiej wioski nad malowniczym jeziorem, było zupełnie spokojnie. – A uczuliłam je, że jeśli usłyszą jakieś stukanie, pukanie, dudnienie, bębny, ryki, wrzaski, dziwne śpiewy, albo zobaczą jakąś dziwną klapę w podłodze albo drzwi, których wcześniej nie było, albo cokolwiek, co jakkolwiek odbiega od schematu, to mają mnie powiadomić – czy Victoria była sfrustrowana? Była, czemu dała upust przy tej całej wyliczance, a najgorsze było to, że była wzięta z życia, a nie wytworu jej chorej wyobraźni. Przy tym Chris dobrze zakładał, że sypialnie były na górze, tak jak i pokoje dla ewentualnych gości. – Tak, ale gdyby jednak coś się stało, to ktoś może zareagować wtedy od razu, szybciej, a nie… – Victoria przygryzła usta. – Kiedy mnie zaatakował, to byłam całkiem sama. Gdyby nie to, że moją przyjaciółkę tknęło i wpadła do nas w środku nocy, no to nie wiem jakby to się skończyło – może zdołałaby zawołać skrzata. Może jednak Sauriel by ją znalazł, bo czując że grozi jej niebezpieczeństwo, jednak dostał się do jej domu. Ale to wszystko to było gdybanie.

A imbryk chyba oszalał.

Błękitny Kwiatuszek prychnął na niego, i najeżony stanął na parapecie, po czym zeskoczył i zwiał, wymijając Victorię. Luna najwyraźniej nie bardzo wiedziała co się dzieje, ale w tym małym ciałku, które nie znało czegoś takiego jak “krzywda”, nie było strachu, a ciekawość. Victoria zaś czuła, jak poziom jej cierpliwości gwałtownie topnieje, pod wpływem gorącej złości (bardzo podobej do temperatury, jaka normalnie musiałaby się znaleźć w czajniczku, by ten zaczął tak gwizdać). Zmrużyła oczy, zacisnęła usta i wycelowała różdżką w czajnik, ale ten teraz szybował i kręcił się (brakowało tylko żeby migał).

– Jak ostatnio sprawdzałam, to nic się tu nie działo – oczywiście, że sprawdziła, czy dom nie jest nawiedzony, bo wolała się drugi raz nie nadziać na coś podobnego. Nie był. Ale wcale nie była pewna, czy coś się jednak nie przyplątało już po, bo może coś się uczepili jej? Skrzywiła się i machnęła różdżka, próbując rozproszyć jakąkolwiek magię, jaka działała na imbryk i sądziła że to wystarczy, chociaż w tym momencie nie wiedziała jeszcze, co się tu do ciężkiego licha działo.

Nie była taką egocentryczką, by uważać, że jest jakąś główną bohaterką w historii świata i że los się na nią uwziął, zrzucając na nią co raz kolejne przeciwności. Daleka była również od okrzyknięcia siebie za pechową, nawet jeśli w tym roku rzeczywiście wiele spraw nie układało się po jej myśli. Uważała za to, że coś się do niej przykleiło. I że to coś od pewnego czasu robi jej na złość: może to ten poltergeist, a może poltergeist był tylko skutkiem, zaś powodem było coś innego, co się na nią uwzięło.

– Miej nadzieję na najlepsze, ale bądź gotowy na najgorsze – potwierdziła i uśmiechnęła się lekko. Miała nadzieję, że Christopher nie będzie się tym niepotrzebnie zadręczał, bo rzeczywiście jak mówił – minęło już sporo czasu i może to był tylko przypadek, pomyłka, albo zbieg okoliczności… Ale w głębi duszy Victoria czuła, że wcale nie, bo przecież Borgin też prowadził jakąś sprawę, w której ktoś został zaatakowany – chyba rok temu właśnie, ale już sama nie pamiętała dokładnie. Znaczy się, że to już trwało, a modus operandi było w zasadzie całkowicie nieznane, a przynajmniej nie dla nich.

Luna nie protestowała, zgarnięta jedną ręką – zresztą i tak była za mała i niezbyt jeszcze silna, żeby móc się wyrwać z czułych ludzkich rąk, które ją właśnie teraz trzymały i broniły przed… imbrykiem. I jakimś szaleństwem, które obserwowała z wielkimi oczami, miauknąwszy raz czy dwa, przebrała łapkami ale poza tym nie próbowała się wyrwać Chrisowi, najwyraźniej przyzwyczajona do takiego trzymania przez Victorię. Lestrange zaś w odruchu z gracją odskoczyła do tyłu, gdy jej zaklęcie podziałało, a imbryk poleciał na ziemię i zaczął zalewać jej dywan. Czarnowłosa ze zdumieniem obserwowała jak imbryk zaraz podnosi się.

I podskakuje, chociaż mniej żwawo.

Christopher zdołał go odepchnąć tak, ze ten podjechał na drugi koniec salonu, skąd teraz próbował w podskokach dostać się z powrotem do nich, ale równie niezgrabnie co przed chwilą i jakby trochę wolniej, jakby stracił wiele ze swojej pary po tym, co zrobiła Victoria – która z kolei zachodziła w głowę, jakim cudem tak silne zaklęcie z jej strony podziałało… ale nie do końca.

– Tak, ale… – miała mu powiedzieć, że dom był sprawdzany trzy tygodnie temu, że poprosiła o to swojego przyjaciela, który pomagał jej też z tym skurwiałym poltergeistem, ale urwała, bo jej spojrzenie przykuł teraz kolejny ruch od strony stolika, gdzie oprócz tych filiżanek i jeszcze przed chwilą imbryka, stał jeszcze wazonik z różą, którą wczoraj zerwał dla niej Chris.

Filiżanki.

Te pierdolone filiżanki też oszalały.

– No nie! Tak się nie będziemy bawić! – nie powstrzymała się już, i wyglądała na głęboko oburzoną i obrażoną tym, co właśnie się tutaj wyczynia. Zwłaszcza, jak jedna z filiżanek skakała po fotelu jak po trampolinie, a druga kręciła młynki na stoliku wokół wazonu, rozlawszy już wszystko, co w sobie miała.

Victoria już miała ponownie machnąć ręką i rzucić zaklęcie, kiedy usłyszała stukanie od strony szafki, na której stało jedno z akwariów z bojownikiem. Odwróciła się gwałtownie w tamtą stronę i zmarszczyła brwi, a nim zdążyła cokolwiek zrobić, szafka otworzyła się i na podłogę wysypały się… kolejne filiżanki z tej serii. Ale nie pozostałe cztery, a dobre osiem. Nie, dwanaście… I zaraz zaczęły podskakiwać.

– Nosz kurwa mać – warknęła i wycelowała w filiżanki, które właśnie się multiplikowały przy szafce, próbując powstrzymać to zaklęcie, bo zaraz będą tutaj mieli cholerny problem (jakby już nie mieli). Ale przynajmniej teraz już do niej dotarło, tak mniej-więcej, co się tutaj dzieje. To był ten cholerny zestaw, który kupiła wczoraj! – Cholerne sklepy z antykami! – wycedziła, próbując opanować ten cały chaos. Bogowie, żeby tylko Rosier nie pomyślał o niej przez to wszystko źle.

Niestety ich świat stał się trochę bardziej ponury w ostatnich miesiącach (jeśli nie powiedzieć, że latach, ale ostatnie miesiące wzmogły to na sile). Był czas, że Victoria widziała świat głównie w czarnych barwach i był nawet moment, w którym straciła nadzieję. Potem odwróciło się to odrobinę i te prześwity światła wlały się odrobinę do jej życia. Obecnie walczyła, by w nim pozostały. Nie przyznawała tego na głos, ale obecność Christophera trochę to ułatwiała, nie czuła się przy nim taka beznadziejna czy bezwartościowa, jak potrafiła się czuć i wydawało jej się, że jest szczery w tym, gdy dawał jej jakiś komplement (a na pewno nie było to dla niego nic wymuszonego, czy w ogóle obcego).

– Sześć. Kupiłam klasyczny komplet herbaciany – rzuciła, marszcząc brwi, ale nie na słowa Chrisa, a po prostu na to, co za szaleństwo się tutaj działo.

I to nie zastawa do herbaty martwiła ją tu najbardziej, a to, w jaki sposób przy niej zmajstrowano (a następnie sprzedano nieświadomej osobie). Nie przejmowała się tym, że straciła na to pieniądze, bo to nie były rzeczy, które spędzały jej sen z powiek, natomiast denerwowało ją to, że wciśnięto jej bubla. I to, co tu się mogło jeszcze dziać. Bo to, że ten zestaw został w jakiś sposób przeklęty, było dla niej już w tym momencie oczywiste. Może i nie umiała łamać klątw, ale była na tyle wyedukowana i wyćwiczona w magii rozpraszania, że przynajmniej to dostrzegała.

– Sprzedali mi jakiś przeklęty zestaw! – i to przeklęty bardzo dosłownie. Victoria trochę odruchowo zrobiła krok do tyłu i trafiła udami w stolik. Patrzyła przy tym jak dwie filiżanki, które próbowały na nich natrzeć, przewróciły się po machnięciu jej różdżką, ale reszta nie ustawała w swoich zamiarach i po prostu zepchnęły te dwie na bok. Christopher popróbował rzucić jakiś czar, ale ten najwyraźniej nie podziałał na dziwacznie zaklęte naczynia. Victoria czuła, że trzeba je unieszkodliwić jak najszybciej, bo jeśli kolejne filiżanki będą wyskakiwać z szafki, to w końcu zaleje ich tu filiżankowy potok. Spróbowała więc raz jeszcze usunąć z nich wszelką magię.