Benjy wybrał swoje lekarstwo. Ruda nie spodziewała się, że zadziała tak fenomenalnie. Sama nie zanurzyła swoich ust w alkoholu - bo obawiała się, że mogłaby nie wrócić do domu w jednym kawałku, właśnie dlatego szła koło tego wielkiego typa, który postanowił się z nią podzielić swoim talentem wokalnym, o którym wcześniej nie miała zielonego pojęcia. Najwyraźniej absynt wyciągał z niego to, co najwspanialsze.

Starała się dzielnie iść obok niego, chociaż było to bardzo trudne. Kilka razy musiała się zatrzymać i powstrzymać śmiech, kto by się spodziewał, że Benjy Fenwick jest taki fanem quidditcha? Na pewno nie ona. Był pełen tajemnic, powoli zaczynała odkrywać większość z nich, co tylko powodowało, że czuła, że łączy ich więcej niż mogła się spodziewać.

Pokręciła głową, gdy zaczął obrażać Osy, najwyraźniej zapomniał/ nie przyswoił informacji, że jej matka była gwiazdą os od kilku lat, nieładnie tak śpiewać o najbliższych członkach rodziny swoich przyjaciół, bardzo nieładnie. Zapamiętała, że musi podesłać mu bilety na ich mecz, żeby mógł zobaczyć, jak naprawdę gra się w quidditcha.

Nie wytrzymała i parsknęła bardzo głośnym śmiechem, gdy opamiętał się przy przyśpiewce o Harpiach. Najwyraźniej jego pijany mózg pamiętał, że ona kiedyś tam grała. To było naprawdę interesujące, nie spodziewała się bowiem po nim takiej reakcji. Niesamowite.

Najwyraźniej Heather Wood nie była fanką akurat tej drużyny, miała nadzieję, że Benjy wybaczy jej dołączenie do tej zabawy, ale nie mogła się powstrzymać.

Nachyliła się w końcu, bo wydawało jej się, że znalazła idealny patyk, to znaczy chrust, patyk, który był chrustem, już dotarło do niej, że to wcale nie było takie proste i nie każde drewienko nadawało się do rozpalenia sabatowego ognia. Obejrzała go dokładnie w ręce i pokiwała sama do siebie głową z aprobatą.

Nie spodziewała się po swoim kompanie takiej podzielności uwagi. Doskonale radził sobie z wyśpiewywaniem kolejnych przyśpiewek w połączeniu z poszukiwaniem najwspanialszego kawałka chrustu. To było całkiem intrygujące. Nie miała wcześniej świadomości, że jest fanem quidditcha, do tego nie patrzył na nią dziwnie, kiedy się poznali, z drugiej strony mógł podróżując po świecie nieco nie nadążać ze zmianami w drużynach, czasem dochodziło do nich bardzo szybko.

Wyglądał trochę jak niedźwiedź, który najadł się fermentowanych jagód. Nachylał się i wstawał, do tego sobie śpiewał, całkiem zabawny widok. Heath nie wytrzymała, nie wydawało jej się, aby ktokolwiek inny by sobie z tym poradził - przez to zaczęła się śmiać, z początku bardzo cicho, później głośniej. Bawiło ją to, że on zdecydowanie miał swój świat, do którego ona nie do końca pasowała - była trzeźwa, a więc mogli mieć lekki problem z komunikującą i zrozumieniem.

Postanowiła jednak dołączyć do jego gry, dlatego wyśpiewała ten krótki, ale jakże chwytliwy utwór, który miał irytować fanów Zjednoczonych - widać to działało, bo jej kumpel się obruszył, co w sumie też ją bawiło.

- Co to jest za drużyna,
co mułem jebie tak,
pierdoleni Zjednoooczeni,

i nie ma drugiej takiej,
co mułem jebie tak,
pierdoleni Zjednoczeni,

kolory brązowe,
loty chujowe,
pierdoleni Zjednoczeni,

najstarsza drużyna,
a jednak padlina,
pierdoleni Zjednoczeni.


[a]Nie było to szczególnie górnolotne, ale chyba nikt tego nie oczekiwał, czyż nie, nie spodziewała się, że będzie musiała sięgać pamięcią do czasów, kiedy była gwiazdą quidditcha, na szczęście to wcale nie było tak dawno temu.

Być może powinna w końcu spauzować, bo nie miała pojęcia jak Benjy zareaguje na dalsze przyśpiewki, ale jakoś tak nie umiała się powstrzymać, w końcu tylko zbierali chrust, co złego mogło się wydarzyć? Nachyliła się właśnie, aby zebrać kolejne, ładne drewienko.