— Ja mam w ogóle wrażenie, że od ukończenia szkoły nie zdarzyło mi się ani razu — powiedział z pewnym zdziwieniem, jakby musiał sobie to parę razy przeliczyć w głowie i odpowiednio przetrawić nabyte w ten sposób informacje. Nie przeszkadzało mu to ani trochę, ale było to zwyczajnie… dziwne. Kiedyś pociąg wyznaczał pewien rytm roku, ale w momencie kiedy skończył się siódmy rok, wszystko skończyło się gwałtownie, zostało spakowane do walizki i zwyczajnie zapomniane.

Wyglądał przez okno, obserwując przesuwający się tam krajobraz, na szybie wyłapując co jakiś czas swoje własne odbicie. Cieszył się z powrotu na swoje miejsce, dokładnie tak samo jak Brenna. Cała zamiana ciał z udziałem Poltergeista i to jeszcze w momencie kiedy mieli iść w świat i prowadzić sprawę, była okropnym wręcz zrządzeniem losu. Atreus też był przekonany, że jeszcze przez bardzo długi czas nie zapomni tego, jak cudacznie Bren zachowywała się wciśnięta w jego ciało.

— I gdzie jechałaś? — dopytał, wreszcie odwracając wzrok od krajobrazu i samego siebie, by unieść spojrzenie na nią. Siedzieli obok siebie, ale Atreus osunął się na swoim siedzeniu, opierając głowę o jej ramię. Całe szczęście nie wyglądało to przesadnie dziwacznie, bo byli w miarę podobnego wzrostu.

— Mam parę uwag odnośnie całej tej… uwagi. Po pierwsze, na całe twoje szczęście, raczej nie musisz już tego praktykować na co dzień. Po drugie, przysięgam, w normalnej konfiguracji wyglądałoby to lepiej. A w ogóle po trzecie, to chcę powiedzieć, że mam podobne przemyślenia do tego co ty robiłaś — zaczął niby poważnie, ale z każdym kolejnym punktem, było w jego głosie słychać coraz większe… poruszenie. — Po czwarte to nawet mi nie sugeruj, że ten Poltergeist tak robi. Robi?

— Maidstone? Gdzie to w ogóle… — zmarszczył na moment brwi. — Cholera, ja nawet byłem w Maidstone. Była taka taka sprawa, jeszcze w lecie, że rozprowadzali tajemnicze maski. Ktokolwiek je założył, nagle zaczynał zachowywać się w zupełnie inny sposób, często agresywny i tym samym sprawiając kłopoty. Faktycznie, całkiem ładne miejsce. I masz rację, że okropnie nudne — parsknął, chociaż po prawdzie mieścina wydawała mu się wtedy co najwyżej przeciętna, nie wspominając już o tym, że miał inne rzeczy na głowie niż zastanawianie się nad tym czy było coś tam konkretnego do roboty.

— Proszę cię, obawiałbym się, że pierwszą twoją próbą byłoby wepchnięcie do jakiejś dziury — przyznał, udając śmiertelną powagę. — No to było nas dwoje. Moim zdaniem to najlepiej o całym zdarzeniu w ogóle zapomnieć — deklaracja poważna, czy nie, szybko straciła na ważności, bo Atreus już wykrzywiał niezadowolony twarz w odpowiedzi na to co Poltergeist mógł. Serio ktoś go powinien złapać i zamknąć, żeby wszyscy mieli z nim spokój, bo to nie mogło przecież tak wyglądać, że coś podobnego szalało po magicznym Londynie bezkarnie.

— A pomyśl, że to tylko przez te wyskoki, o których zdążyła się dowiedzieć. Miło jednak mieć świadomość, że tak się działało na ludzi — parsknął z rozbawieniem, bo Hogwart wydawał się teraz tak cholernie daleko. Za dużo teraz było zmartwień, ale z drugiej strony czy chciałby tam wrócić? — Chyba nie. Fajnie było, ale ile można. Znowu to zielarstwo albo opieka nad magicznymi stworzeniami. Okropieństwo — chociaż ciekawe, czy gdyby do czegoś podobnego doszło, Borgin też by tam trafił. Czy nagle wszystko to, co się pokomplikowało, w ogóle by się nie wydarzyło.

Odwrócił głowę w bok, podążając mimowolnie za ruchem i po chwili zdał sobie sprawę, że coś leżało na podłodze. Uniósł się więc lekko, łapiąc w ręce pudełeczko i nawet chciał zaczepić kobietę, która przeszła chwilę temu korytarzem, ale ta zniknęła.
— Z resztą, gdyby się cofnąć do Hogwartu to ciekawe czy bylibyśmy jak przed Beltane czy teraz.