Po tym jak bardzo spektakularnie wywalono je za drzwi Dziupli kobiety wcale nie stwierdziły, że była to dość mocna sugestia, aby skończyły swoje wyjście. Zamiast tego trafiły do kolejnego pubu, gdzie wypiły już nie wino, a kilka, może kilkanaście shotów, kto by tam to liczył? Na pewno nie Prue, wszystko stało jej się obojętnie, bo całkiem dobrze sią bawiła. Może wyjście z domu nie było takie złe, całkiem nieźle pomagało w zapominaniu… no na pewno nie miała pamiętać zbyt wiele z tej nocy.

Jako, że rozkręciły się już całkiem nieźle nie przejmowały się tym, gdzie je nogi poniosą. Wiadomo - czasem alkohol wzbudzał w człowieku wędrowca i one znajdowały się właśnie na tym etapie. Znalazły się w Chinatown, co tu robiły, czego szukały? Nie miała pojęcia. Oparła się o parapet, nieco zmęczona życiem, wsadziła sobie do ust papierosa, wcześniej bardzo nieudolnie złożyła swoją parasolkę z nietoperzymi uszami, która przeszła dosyć sporo tej nocy, ale póki co nadal była z nimi, Cressida również miała swoją, co było dobrą oznaką.

- Wiesz soooo, naprawdę tego potrzebowałam. - Spoglądała na Cressidę wsadzając fajkę w usta. Robiła to bardzo niezgrabnie, deszcz nie przestawał padać, na szczęście ten parapet na którym przycupnęła miał niewielki daszek, dzięki czemu udało jej się jakoś odpalić szluga. - Chsesz? - Zapytała jeszcze swojej przyjaciółki, bo wymagała tego kultura. Nieco się chwiała, ale nie było, aż tak źle jak na ilość alkoholu, którą wypiła.

W kamienicy na przeciwko paliło się światło, spoglądała bardzo intensywnie w tamtym kierunku, musiała zmrużyć oczy, aby przeczytać to co znajdowało się na szyldzie. Studio tatuażu. Niesamowite, że też akurat  znalazły się w okolicy. - Wiesz Ida, skarbie, zawsze, ale to zawsze, marzszyłam o tym, żeby zrobić sobie tatuasz, jakiś taki, taki to chyba znak od Merlina, w sumie Morgany, od Morgany, bo to kobiety rządzą światem, to chyba znak od niej, ższe nadszedł ten dzień. - Machnęła jeszcze ręką w powietrzu, żeby pokazać Cressidzie o co jej chodziło.

Prue nie zauważyła tego, że Cressida porusza się jakoś tak mniej zwinnie niż zazwyczaj. Ciężko jej było złapać ostrość, obraz odrobinę jej się rozmywał, przez co nie dostrzegła jej walki z grawitacją. Zresztą przecież nie upadła, nie było czego komentować, radziła sobie bardzo dobrze. Zresztą chodnik był śliski, więc na pewno była to wina nieodpowiedniego podłoża, jak to ktoś kiedyś powie tory były złe, tak tutaj chodnik był zły.

- Jak scesz. - Skoro miała swojego, to całkiem logiczne, że wolała sięgnąć właśnie po niego. Prue pewnie też wolałaby swojego własnego od czyjegoś innego. Prosta sprawa.

- Tak jets! Jak ja mam, to masz Ty, to wspólne, więc bierz. - Wyciągnęła w jej kierunku papierośnicę, zrobiła to bardzo niezgrabnie, miała problem z tym, aby utrzymać prosto rękę. Problemem było też to, że próbowała jej patrzeć w oczy, bo widziała, że ona to robi, przez co nie do końca udało jej się kontrolować ruchy jej ciała, miała ogromny problem z koordynacją. - No zsłap to, już blisko. - Udało jej się w końcu na moment stanąć w miejscu w zupełnym bezruchu, nigdy nie spodziewała się, że to może być aż takim wyczynem.

Później zobaczyła to światło, jakimś cudem przeczytała szyld i stwierdziła, że lepszej okazji nigdy nie będzie, no bo niby kiedy i jak? To był bardzo, ale to bardzo dobry pomysł, nie mogła wpaść tej nocy na nic lepszego. Oczywiście, Cressida tego nie negowała, nie, żeby spodziewała się tego, że mogłaby jej przeszkodzić, ale w tej chwili była głosem rozsądku, mówiła, że to znak od losu. Nie, żeby potrzebowała kogoś, kto ją w tym utwierdzi, ale skoro tak się stało to teraz nie widziała już odwrotu. Podjęła decyzję, bardzo szybko ją podjęła, bo przecież zawsze była tak okropnie spontaniczna.

- Dźiemki, że tam ze mną pójdziesz. - Uśmiechnęła się jeszcze, oczy miała zamglone, a uśmiech nie był do końca naturalny, chociaż naprawdę się cieszyła z tego, że znalazły się akurat tutaj. Mogła spełnić swoje nastoletnie marzenie.

- Ono jest straższnie nierówne, szczeba to gdzieś zgłosić. - Również miała drobne problemy z poruszaniem, nie dopaliła papierosa rzuciła niedopałek na bruk i przydepnęła go swoim pantofelkiem, chwilę zajęło jej trafienie w peta, ale w końcu jej się udało.

- Jeszli się nas zapytają o wiek, to powiemy, ższe to nie jest ich zasrany interes, bo jestmśmy damami! - To było całkiem jasne, że kobiet nie można było pytać o wiek, niech tylko ktoś spróbuje to zrobić.

Przejście na drugą stronę ulicy okazało się być odrobinę skomplikowane, bo Prue nie zauważyła krawężnika, o który się potknęła, przez co wylądowała na drzwiach do studia tatuażu, nie zdążyła się przygotować, nie ustaliły która puka, a która mówi. Drzwi się otworzyły, stanął w nich wielki, wydziarany typ przez co ona cofnęła się o krok, tak, że wpadła na Cressidę. Próbowała stanąć prosto, ale z tym również miała drobny problem. - Ździeń dobry. - Warto było się przywitać, prawda?

Na jej twarzy pojawił się promienny uśmiech, skłonny rozświetlić najciemniejszą noc. - Wiem, szże jestem najlepszża, Ty tesz jesteś najlepższa, razem jestemśmy. - Była to bardzo ważna konkluzja. Kto inny włóczyłby się z nią po Londynie poszukując szczęścia? No nikt. Były w tym razem, nie mogła mieć lepszego towarzystwa. Do tego Cressida jak nikt inny wydawała się rozumieć potrzeby pijanej Prue. Nie zadawała pytań, nie męczyła jej, po prostu akceptowała to, co ona zamierzała zrobić. Wspierała ją w tym, nie mogła sobie wymarzyć lepszej przyjaciółki w tym momencie.

Gdyby trafiło na kogoś innego, to podejrzewała, że próbowałby ją zatrzymać, a ona w tej chwili chciała się poczuć przede wszystkim wolna, przestać myśleć o konsekwencjach, którymi zawsze się przejmowała. Ile razy nie zrobiła czegoś, bo zastanawiała się, co ludzie powiedzą? Zbyt wiele razy, tak wiele, że nie byłaby w stanie tego policzyć. Cressida nie podcinała jej skrzydeł, pozwalała jej latać, to było najwspanialsze w tym wszystkim.

Udało im się podjąć wspólną decyzję, a to oznaczało, że mogły wyruszyć na drugą stronę ulicy, żeby sprawdzić, czy to światło faktycznie świadczyło o tym, że ten ktoś, kto tam siedział może w tej chwili wykonać usługę. Niby droga nie była wcale daleka, ale okazała się bardzo wyboista, kobiety miały pewne problemy z problemy z pokonaniem jej. Wjechały w drzwi studia tatuażu niczym dzik w maliny, na szczęście jakoś się otrzepały i złapały równowagę, chociaż może to było zbyt dużo powiedziane, bo ciągle wyglądały, jakby trochę walczyły o życie.

Wtedy w progu stanął on. Potężny niczym dąb, wytatuowany od stóp do głów, a przynajmniej tak wyglądał, jakby pod ubraniami miał bardzo dużo tatuaży, to podpowiadała jej intuicja. Wyglądał też bardzo specyficznie, trudno było go nie połączyć z pewnymi poglądami, spojrzała od razu na Cressidę, aby zobaczyć jej reakcję, zastanawiała się, czy zblednie, czy jednak wszystko będzie z nią w porządku - gość zdecydowanie nie wydawał się być przyjemniaczkiem, a one nawet nie miałyby się jak bronić, gdyby teraz wyciągnął kastet, biegać też nie potrafiły, co zostało potwierdzone parę godzin wcześniej.

- OOOO. - Zawtórowała swojej przyjaciółce. Był to dźwięk, który wyrażał więcej, niż tysiąc słów. Czuła dokładnie to samo co ona i nie miała, co do tego najmniejszych wątpliwości.

- Ta-tu-aaa-szu, bo tu - Postanowiła powtórzyć jeszcze po swojej towarzyszce. - bo tu jessst tak napisane. - Chodziło jej o szyld, który znajdował się nad lokalem. Pokiwała jeszcze głową. - Bardzo schce i zawszże chciałam. - Wydawało jej się to być ważne w tym momencie, bardzo ważne. - Nawe wiem sooo bym schciala, tylko to pan musi teższ chsieć. - Bo do tanga przecież trzeba dwojga.

- Mamy dobry wiek, ale nie zdrasimy go, ale prożsżę wieszyć, ższe jest dobry. - To było chyba istotne, były damami, w dobrym wieku, niczego więcej nie musiał o nich wiedzieć.

Typ patrzył na nie dłuższą chwilę, nie wyglądały na najbardziej poczytalne, ale może właśnie przez to postanowił się zgodzić, kto go tam właściwie wiedział. - Ktoś się nie pojawił. - Zaczął mówić, chociaż nie do końca wiedział, czy wiele zrozumieją z tego, co miał do powiedzenia. - Możecie wejść. - O tej porze raczej nie pojawi się już nikt inny, a skoro przygotował się do pracy, to szkoda było nie wykonać jakiegokolwiek zlecenia.

Ustaliły bardzo istotne fakty. Był dla siebie najlepsze, nie było sensu tego podważać, to idealnie działało, więc nie było potrzeby o tym dyskutować, tak po prostu miało być. Mogły przejść na drugą stronę ulicy, gdzie widziały szyld, który mógł obiecywać wiele. Droga była bardzo podstępna, musiały sobie pomagać, aby jakoś trzymać się na nogach, zaliczyły uderzenie o drzwi, później próbowały złapać równowagę… udało im się, bo jak wiadomo współpraca popłaca, a one nie pierwszy raz były partnerkami w zbrodni.

Wspólnymi siłami próbowały się dogadać z mężczyzną, który pojawił się w drzwiach - nie wyglądał szczególnie sympatycznie, ale najwyraźniej ich to nie odrzuciło. Mówiły - na zmianę jedna i druga, na pewno był w stanie je zrozumieć.

- Bardso wrażflife. - Dodała jeszcze Prue, bo naprawdę akurat tymi informacjami wolałaby się nie dzielić, bo przecież ustaliły wcześniej z Cressidą, że jak je o to ktoś zapyta, to będzie niezręcznie. Zwłaszcza, że na pewno były w odpowiednim wieku do tatuowania się, nie sądziła, aby ktokolwiek mógł mieć co do tego wątpliwości, co innego co do jasności ich umysłów, ale to była inna sprawa.

- Tak, pan nas chyba pszyjmnie. - Pokiwała jeszcze głową, najwyraźniej to miał być jej szczęśliwy dzień, okazja sama się przytrafiła, musiała z niej skorzystać, prawda? Nie mogła tak po prostu przejść obok swojego marzenia, już za chwilę miała je spełnić.

Mężczyzna nie wyglądał na szczególnie zadowolonego, ale najwyraźniej zaakceptował to, że te dwie panny nie zamierzały odpuścić, nie miał zresztą żadnych klientów, nadal tu stał, więc mógł wziąć kogoś z ulicy. Otworzył drzwi, aby zachęcić je do wejścia do środka.

- Ja tesz mam miejse. - Odpowiedziała z entuzjazmem, mieli miejsce, gdzie mogła zrobić sobie tatuaż, ale również doskonale wiedziała, gdzie na jej ciele miał się znaleźć, czyż nie składało się idealnie? No jak, że nie, wszystko szło po jej myśli. Faktycznie wcale nie najprostsze okazało się pokonywanie kolejnej przestrzeni, ale jakoś udało jej się wejść do salonu.

- Na pewno nas nie zabije… - Nie wiedzieć skąd w ogóle miała taką pewność, skoro wlazły do pracowni zupełnie obcego typa. - Szy moge siem tu połosżyć? - Wskazała na coś, co wyglądało jak kozetka, uznała, że było to miejsce, gdzie mógł nad nią pracować. - Wie pan so, ja bym schciała takie dwa skrzydełka nietoperze, nad tyłkiem, na lęźdżwiach, jak zwał tak zwał, o tuuuu - Pokazała jeszcze dokładnie miejsce o które jej chodziło, żeby nie daj Merlinie się nie pomylił.

Jak powiedziała tak się stało, położyła się na tej śmiesznej kozetce, prawie zasnęła, a pan łysy typ zrobił jej tatuaż nad dupą.