List, jaki otrzymała od Anthonego, a następnie od Ceolsige, wprawił ją w zdziwienie. To jest – owszem, sprawy starożytne i zagadki były jej chlebem powszednim, wszak poniekąd tym właśnie była praca archeologa, a Ginewra na wykopaliskach nie była tylko by ładnie wyglądać, albo czekać, aż coś się komuś stanie, lecz posiadała wykształcenie w historii i jak najbardziej znała się na rzeczy. Natomiast rzadko się zdarzało, żeby pisał do niej ktoś z zewnątrz, a już tym bardziej tutaj, w Wielkiej Brytanii, gdzie nie była za bardzo znana, nie wychowała się tutaj w końcu, ani nawet się tutaj nie uczyła, na żadnym etapie swojej edukacji. Ale chyba najbardziej zaskoczyła ją treść listu, jaki otrzymała od Burke: że coś w jakiś sposób dotyczyło jej rodziny. Chodziło jej o McGonagallów? Bo chyba nie o krewnych z Egiptu?

Dlatego też, gdy Ceolsige zjawiła się o umówionej porze, to Guinevere ją przywitała, upewniając się przy tym, że owszem, jest to ta sama kobieta, którą poznała dawno temu w Egipcie, a która chyba jej nie skojarzyła: i nic dziwnego, bo pomiędzy piaskami pustyni, Guinevere używała raczej swojego egipskiego imienia Nefret, oraz nazwiska matki – zwyczajnie z wygody, a to dla anglików powróciła do drugiej części personaliów. Zaprosiła ją na drugie piętro budynku, do pokoju, w którym trzymała wszystkie swoje instrumenty do wróżenia; było to przestronne pomieszczenie, dość proste w wystroju: pośrodku stał okrągły stolik nakryty ciemną tkaniną i dwa wyściełane krzesła dokładnie naprzeciwko siebie, dosunięte do niego, znajdowały się tutaj regały, a na nich stały różne kamienie, książki, ale też inne przyrządy używane przy wróżeniu. Na jednej z półek, na atłasowej poduszeczce leżała przykuwająca oczy kryształowa kula do wróżenia. To nie był pokój, w którym Guinevere mieszkała na co dzień – tu nie było żadnego łóżka, nie było tutaj niczego zbędnego. Ba, nie było nawet firan – za to czarne grube zasłony.

– Nie jestem obrażona. Sama potrzebowała chwili, żeby skojarzyć twoje imię i nazwisko – uśmiechnęła się do Ceolsige, zapraszając ją do stolika. Zwykle przy nim wróżyła, ale dzisiaj nie spodziewała się, że będzie to robić… Tym niemniej przygotowała dla nich herbatę w dzbanku, tak zwyczajniej łatwiej się rozmawiało, zwłaszcza gdy zapadały momenty ciszy. Guinevere była ubrana swobodnie, ale schludnie i raczej po egipsku, niż angielsku: w długą do ziemi dopasowaną do figury, granatową sukienkę, z geometrycznym motywem ciągnącym się od dekoltu przez klatkę piersiową, by ostatecznie kończyć się przy biodrach i do ziemi kontynuować się jedynie cienkim paskiem przedzielającym sukienkę na pół. Podobny wzór znajdował się jeszcze przy mankietach długich rękawów. Długie, ciemne włosy Ginewry puszczone były luźno. – Herbaty? – zagaiła i sama zajęła drugie z krzeseł. – Skusiła mnie praca. Dołączyłam do pewnej grupy mieszanej egipsko-angielskiej, skończyliśmy swoją pracę na jednych wykopaliskach i akurat nadarzyła się okazja, żeby kontynuować wspólnie pracę tutaj… Więc przyjechałam – a Guinevere zawsze chciała chociaż trochę popracować w Wielkiej Brytanii. Bardzo ją ciągnęły legendy arturiańskie. – A ty? Czym się obecnie zajmujesz? – pytanie za pytanie, tym bardziej że być może lekko zahaczało to o sprawę, z którą Ceolsige miała do niej i z którą tutaj w ogóle przyszła.

– Z mlekiem? – zapytała, nauczywszy się już, że Anglicy mają bardzo dziwne gusta jeśli chodziło o kuchenne zwyczaje i widziała już że zdecydowana większość dolewa mleka nie tylko do kawy (co uważała za całkowitą profanację), ale również do herbaty (z tym się nie sprzeczała, Anglicy mieli dużo większą tradycję herbacianą, więc jedynie wzruszała na to ramionami). Niezależnie od odpowiedzi Ceolsige, nalała więc napój do obu filiżanek, a złoty płyn zawirował, pozwalając osiąść fusom na dnie. Przygotowała też dla nich cukier, gdyby blondynka życzyła sobie posłodzić.

– Dla nas na pewno. O tych tutaj pisali coś w którejś z gazet, bodaj w czerwcu – ale nie wspominano tam o Guinevere, zresztą nic dziwnego, nie była tutaj przesadnie znana (prawdę mówiąc nie była prawie w ogóle znana i było jej to na rękę). To znaczy była pewna że na angielskiej ziemi jest więcej stanowisk archeologicznych, ale o tych konkretnych, walijskich, na których pracowała, rzeczywiście pisano w Proroku Codziennym. – Ale prace idą powoli – przede wszystkim mieli ciągłą rotację w składzie, jakoś nie potrafili się podocierać, bo to jednak nie był dokładnie taki sam skład grupy, jak w Egipcie i miewali spięcia na różnych liniach. – Brzmi mimo wszystko jak sporo pracy – uśmiechnęła się lekko, przerzucając ciemne włosy przez ramię na plecy, by jej nie przeszkadzały. – Wydaje mi się, że po Spalonej Nocy, mocno zmieniła się dynamika wielu przedsięwzięć, więc nic dziwnego, że nie znalazłaś na to chwili. Bo to nowe zagadnienie? – to pieczętowanie. A potem Ginewra przekrzywiła lekko głowę. – Walkę z potworami? Masz na myśli jakieś dzikie magiczne bestie? – podsunęła, sięgając po odrobinę cukru do swojej herbaty. Zamieszała powoli. – Coś cię zaatakowało? – zapytała jednocześnie, zastanawiając się być może trochę niepotrzebnie, co mogło spowodować atak magicznej bestii. Guinevere jednak nie znała się na tym zbyt dobrze, za to jej dziadkowie, a zwłaszcza dziadek – już tak. – Och nie, żadnych potworów i bestii w moich obecnych badaniach – zaśmiała się krótko, bo to nie oznaczało, że nie mieli problemów. Na przykład wrzesień przywitali wybuchem jakiejś pieczęci i sporym problemem na wykopaliskach.

– Śmiało – zapewniła, machnąwszy dłonią na znak, że rzeczywiście nie będzie jej to przeszkadzać. Była przyzwyczajona do towarzystwa palacza, Cathal, zwłaszcza jak się denerwował, to palił całkiem sporo. – Co cię do mnie sprowadza, Ceolsige? – oparła się wygodnie o krzesło i zapatrzyła na czarownicę, czując, że ta zręcznie przędzie sieć swojej opowieści, a poszczególne jej elementy pozornie tylko są ze sobą niepowiązane.