Sowy miały to do siebie, że nie latały wcale tak szybko. Listy więc, niestety, musiały poczekać, bo Leviathan prędzej by z wycieczki wrócił, niż poczta z dnia pierwszego zostałaby doręczona. Jego zdaniem też, nie było czym się martwić. Wycieczka jak wycieczka – nie pierwsza i nie ostatnia w życiu, szczególnie że z ramienia Cutty Sark zdarzało mu się już podróżować. Jak się jednak okazało w trakcie, wcale nie było tak łatwo, prosto i przyjemnie. Znaczy pewnie niektórzy znaleźliby w tej przygodzie pozytywy, ale dla niego te kończyły się na adoptowanym niuchaczu.

Wszelkie krwawe zapędy zwierzątka skończyły się i wróciło do normalności, jakby im dalej znajdowali się od włoskiem ziemi, tym lepiej mu się robiło. Cokolwiek wtedy niuchacza opętało, zostało w podziemiach starego kompleksu, który siedział na leczniczych źródłach. O maledictusie też nie było nic więcej słychać do ich wyjazdu, co natomiast Rowla absolutnie nie martwiło, bo jeszcze by się okazało że dziewczyna cokolwiek pamiętała. W najlepszym możliwym przypadku przyjęła swoją nową formę i żyła jako żaba, gotując się w ciepłych źródłach.

Drzwi do domu skrzypnęły, ustępując pod kluczem, a potem w przedsionku poniosły się kroki. Powolne, niespieszne, a może też trochę wyliczone żeby nie drażnić zanadto wrażliwej od poparzeń skóry. Miał ze sobą niewielki kenel, w którym transportował niuchacza, ale na razie odstawił go przy wejściu do pokoju i tam zatrzymał się.

— Astoria — podłapał jej uwagę, a może było w tym i odrobinę zdziwienia, jakby od tych wszystkich przeżyć ostatnich dni zapomniał odrobinę, że ktoś mógł na niego czekać. — Co czytasz? — zainteresował się, ale w pozorny sposób, jakby chcąc czym prędzej przepchnąć konwersację na wybrany przez niego tor, a nie to co mogło się jej od razu rzucić w oczy. Skóra nosiła na sobie czerwone plamy; okropne bąble zdążyły częściowo wchłonąć się pod wpływem maści, które zaoferowali mu włoscy uzdrowiciele, ale potrzeba było nieco więcej czasu, by wszystko dokładnie wyleczyć.

Nie pierwszy i nie ostatni raz, przydarzyło mu się coś, z czego wyszedł w tak średnim stanie. Ba, pewnie nie raz kończył jeszcze gorzej niż obolały i z czerwonymi plamami na skórze, które przecież zaraz się zagoją. Dzień jak co dzień, chciałoby się powiedzieć, ale to co dla niego było codziennością, wcale przecież nie musiało być tym samym dla niej. Przez chwilę się jej przyglądał, ale wreszcie sięgnął do płaszcza i zsunął go z barków, rzucając na oparcie fotela, który stał najbliżej wejścia do pokoju dziennego. W tym czasie ona zdążyła uważnie go obejrzeć, lustrując znamiona i wreszcie wstać, by podejść do niego i ująć twarz w dłonie. Uśmiechnął się do niej łagodnie, jakby chciał w ten sposób uspokoić.

— To nic takiego — zapewnił ją. — Podczas wycieczki okazało się, że kurort w którym się zatrzymaliśmy miał… szkodniki… — prychnął pod nosem, jakby rozbawiony własnym doborem słów. — Oparzenia. Były wcześniej bąble, ale zdążyły już zniknąć. Tak, oglądał mnie medyk i dali mi nawet jakąś maść, żeby to wszystko szybciej zaleczyć i wróciło do normy. Działa, a przynajmniej tak zakładam, po tym jak szybko zniknęła opuchlizna. Zostały w głównej mierze te plamy — sięgnął do jej dłoni i delikatnie, acz stanowczo, odsunął je od swojej twarzy. — Zostało mi jej jeszcze, więc jeśli będę jej dalej używać, to za parę dni wszystko powinno być już w jak najlepszym porządku — próbował ją jeszcze uspokoić, nie będąc w stanie nie dostrzec jej wzburzenia. Czasem chyba zwyczajnie zapominał, że ktoś mógł się o niego martwić, kiedy całe swoje życie pracował z magicznymi stworzeniami. I to nie byle jakimi, a panami przestworzy, którzy w swej naturze byli jednymi z najniebezpieczniejszych bestii, jakie można było napotkać na swojej drodze.

Słyszał siebie, bardzo głośno i wyraźnie. Oprócz tego oczywiście uważał, że wcale nie brzmiał nierozsądnie i wszystko było w jak najlepszym porządku, jeśli chodziło o prowadzoną przez niego narrację. Trochę go poparzyło no i co? Zaraz się wyleczy, wszystko wróci do normy i w sumie to pewnie o całej sprawie zapomni.

W innym przypadku pewnie gotowy był stwierdzić, że to zmartwienie definitywnie działało mu na nerwy, ale doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że gdyby jej przydarzyła się podobna rzecz, martwiłby się dokładnie tak samo. Żądałby odpowiedzi, powodów, wytłumaczeń… wszystkiego, co mogłoby poznać sprawę i rozwiązać jej ewentualne problemy. Może dlatego był o wiele łagodniejszy, niż w obecności innych.

— Maledictus — odpowiedział, nie zamierzaj kryć przed nią prawdy. — Wiesz co to? To kobieta, która cierpi na klątwę. Zaszczepia w ciele czarnomagiczne stworzenie. Jakąś jego esencję, która przejmuje nad ciałem kontrolę od czasu do czasu, głównie w chwilach dużych emocji. Bestia uwalnia się, a potem wraca do środka, ale z czasem napady są częstsze i trwają dłużej. Ten konkretny? Dla niego nie było już powrotu. Zmienił się w jakąś okropną ropuchę, więc próbowałem skrócić jego męki. Kiedy maledictus przemieni się permanentnie, nie ma dla niego powrotu. I ratunku — wytłumaczył, najlepiej jak umiał. Klątwy nie były jego specjalnością, ale ta konkretna dotyczyła stworzeń. Co prawda tych, których już nie było na ich świecie, ale wciąż istniały w legendach. — Była pokryta jakimś śluzem i szlamem, co w połączeniu z gorącymi źródłami, w których się moczyła, zaowocowało nieprzyjemnymi oparami. Stąd się wzięły moje bąble — uśmiechnął się do niej słabo, ale zaraz ten wyraz rozszerzył się, a Leviathan nawet zaśmiał krótko.

— To nie szkodnik. To niuchacz — pochylił się i otworzył drzwiczki kenela. Niewielkie stworzonko, które przypominało kreta, wyjrzało z niego nieufnie. Następnie mag sięgnął do bagażu, z wierzchniej kieszeni torby podróżnej wyciągając niewielkie puzderko. — To maść. Nakładałem ją rano — bo może nie traktował swoich obrażeń przesadnie poważnie, ale jednocześnie chciał się ich pozbyć jak najszybciej.