Nigdy wcześniej nie była na Nokturnie. A przynajmniej… nie świadomie, bo być może zawędrowała tutaj podczas Spalonej Nocy. Prawda była też taka, że jeśli chodziło o Magiczne Dzielnice Londynu, to Guinevere nadal potrafiła się tutaj zgubić. I dzisiaj trochę niepewnie zmierzała w kierunku Nokturnu, opatulona w ciemny płaszcz, z włosami spiętymi w wysoki ogon. Kilka razy zapoznała się z listem, jaki otrzymała od… nie była w sumie pewna od kogo dokładnie, na pewno nie od Jonathana ani Anthonego – tyle wiedziała. Do opanowania był jakiś bardzo trudny pies, którego trzeba było poskromić mięsem… I dlatego to mięso, które otrzymała w drugiej przesyłce, spakowała do woreczka ze skóry wsiąkiewki, żeby przypadkiem nikt jej nie okradł: bo choć na Nokturnie nigdy nie była, no to przecież nie bez powodu, okolica była bardziej niż szemrana i kto to wie, na kogo tam w ogóle trafi…? Wolała być więc przygotowana i nie stracić tego mięsa…

Chyba się trochę zgubiła. Nie była przekonana, czy skręciła we właściwą uliczkę, czy znalazła się pod odpowiednim lokalem. Wszystko było tutaj takie obskurne, szare i smutne, zwłaszcza w porównaniu z Walią, gdzie spędzała najwięcej czasu. Poprawiła płaszcz na ramionach, było już bardzo chłodno a McGonagall nie przywykła do aż takiego chłodu, wychowana pośród gorących piasków Egiptu.

Nie wiedziała nawet, jak wygląda czarodziej, z którym miała się na Nokturnie spotkać. Dostała wytyczne, gdzie ma się udać i o której godzinie – i naprawdę miała nadzieję, że znalazła się pod odpowiednim numerem, bo rozczytanie tutaj czegokolwiek, graniczyło trochę z cudem.

Jedną rękę miała w kieszeni płaszcza, ściskała tam różdżkę. A oczy… złote oczy o pionowych źrenicach wpatrywały się czujnie w przestrzeń. Czekała.

I była przekonana, że kompletnie nie pasuje do tego obrazka. Że musi się odznaczać na tle Nokturnu niczym latarnia morska prowadząca statki do portu.

To twój szczęśliwy dzień – nic się nie dzieje.

Dość niepewnie rozglądała się wokół siebie, starając się przy tym nie kręcić zanadto, żeby trochę mniej zwracać na siebie uwagę. Zła sława Nokturnu dotarła przecież i do niej i to już dawno, dlatego jakoś nigdy nie kusiło ją, by się zapuszczać aż tutaj. Chyba niczego konkretnego się po tym miejscu nie spodziewała, ale jego ponura aura i tak ją zaskoczyła.

A potem usłyszała tętent kopyt, automatycznie odwróciła w tamtą stronę wzrok i je dostrzegła: wychudłe, może nawet trochę upiorne konie z teraz złożonymi skrzydłami. Tak, widziała je, chociaż prawdę powiedziawszy nie miała ku temu zbyt częstej okazji… dopiero po chwili zwróciła uwagę na wóz, który ciągnęły. Zrobiła nawet krok w tył, żeby ten mógł przejechać i na pewno jej nie zahaczył, a jej nikt nie zaczepił, gdy wtem zatrzymał się i z kozła zeskoczył facet w kapeluszu i…

Zaczepił ją.

– Zależy na kogo pan czeka – odpowiedziała, mówiąc z wyraźnym egzotycznym akcentem, ani odrobinę nie kryjąc się z tym, że właśnie otaksowała go wzrokiem od dołu do góry. No i technicznie to ona czekała… ale ugryzła się w język. Złote kocie oczy, odbijające światło, może nie dość dobrze łapały kolory, ale w obecnym oświetleniu i tak nie miało to większego znaczenia. Bardzo krótko spojrzała w bok na drugiego gościa, który nadal siedział na koźle i już miała zrobić krok w tył, kiedy kapelusznik zaczął się do niej zbliżać jeszcze bardziej, ale wtedy zapytał ją w sposób tak charakterystyczny, że zamarła w tym półkroku do tyłu i miał już teraz jej niepodzielną uwagę.

– Och. Nie, nie, nikt mnie nie zaczepiał – potwierdziła i nawet uśmiechnęła się lekko. Ginny miewała niebywałe szczęście pod tym względem – podczas Spalonej Nocy nikt jej nie niepokoił, chociaż przebywała na ulicach Londynu bardzo długo i w celu całkowicie wiadomym, bo pomagała komu mogła, i teraz również nikt się nią nie zainteresował, a przecież wyróżniała się spomiędzy Anglików chociażby nieco ciemniejszą karnacją, nie mówiąc już o rysach twarzy, mówiących jasno, że nie jest stąd. – Guinevere McGonagall – przedstawiła się teraz i jemu. – …Guinevere McGonagall treserka psów – poprawiła się zaraz, niemalże bez zająknięcia. Rzecz jasna nią nie była, ale jej bliska rodzina faktycznie prowadziła przytułek dla zwierząt, miała więc do czynienia z różnymi gatunkami, tak całkowicie zielona nie była, i dwa lata temu przygarnęli szczeniaka po ludziach, którzy zginęli w ataku Śmierciożerców, pomagała się nim opiekować do czasu wyjazdu do Egiptu, a ten pamiętał ją do teraz i gdy przyjechała w kwietniu, to nie było w nim nieufności czy ostrożności. Oczywiście nie umywało się to do faktycznego tresowania psów, ani tym bardziej obłaskiwania jarczuka, ale to były… detale. Tak, detale. – To może się przejdziemy? Łatwiej będzie porozmawiać – zaproponowała po tym, jak Woody przedstawił swój plan. – Mam dla niego smakołyki – powiedziała i uśmiechnęła się tajemniczo, bo faktycznie nie miała przy sobie żadnej torby, ani niczego – tylko ten ukryty teraz w kieszeni woreczek i te „smakołyki” brzmiały równie nieadekwatnie do tego, czym to w ogóle było, a były to wielkie kawały mięsa… – Dziadek się ucieszy, bardzo lubi psy – powiedziała po chwili.

Nigdy jakoś specjalnie nie patrzyła na majętność facetów, za którymi się oglądała, ważniejsze były inne rzeczy, ale faktem było, że chłopcy w mundurze jakoś bardziej przyciągali wzrok… Teraz jednak nie wyobrażała sobie Woody’ego ani jako młodszego mężczyzny, ani jako młodszego mężczyzny w mundurze. Jakoś zbyt zaaferowana była samym tym, że wlazła samotnie na Nokturn i miała się tu spotkać… do teraz nie wiedziała nawet z kim, bo nie dostała nawet żadnego rysopisu, ani niczego.

– Lepiej znam się na ludziach niż na zwierzętach, jeśli mam być szczera – przyznała, ale pewnie już to wiedział, skoro zwrócił się do niej per „pani doktor”. – Ale coś tam wiem, tak – bo to nie było tak, że była całkowicie bezużyteczna w kwestii magicznych bestii i zwykłych zwierząt. Po przeprowadzce do Anglii w dość krótkim czasie musiała przyswoić całkiem sporo o podopiecznych Ostoi dla zwierząt, by móc chociaż trochę pomóc dziadkom, skoro już była na miejscu. W miarę sobie radziła. Nie był to poziom nie wiadomo jak profesjonalny, ale nie było też tak, że dałaby radę zagłodzić gumochłona.

– Z tych, to znaczy z których? – uśmiechnęła się pod nosem, ale też na moment przeniosła na mężczyznę spojrzenie swoich kocich oczu. – Ach, o to chodzi. Urodziłam się w Egipcie, moja matka jest Egipcjanką. Ale moi dziadkowie prowadzą tu pod Londynem przytułek dla zwierząt – wyjaśniła cierpliwie skąd ta jej całkowicie niecodzienna uroda, bo nie mogło chodzić o nic innego, chyba nie miał na myśli jej oczu, prawda?

Zerkała czujnie na boki, bo jednak nie czuła się tu na Nokturnie specjalnie bezpiecznie, wyglądało jednak na to, że nikt tu nie zamierzał ich niepokoić. Być może chodziło o reputację jej towarzysza… a Guinevere była całkowicie nieświadoma, że ma właśnie u boku brata kogoś, z kim kilka miesięcy temu umówiła się na randkę.

– Grimm, wielka bestia – powtórzyła. – Ładnie, pewnie mu pasuje. Ten właściciel to dawno zmarł? Psy się bardzo przywiązują do swoich ludzkich towarzyszy, zwłaszcza jak są starsze… Ale samotność na pewno mu nie służy. Myślałam, żeby go przetransportować jakoś właśnie do Ostoi. Ten dostawczak się pewnie nada… Dziadek nie będzie pytał, raczej po prostu zrobi dla niego miejsce i ucieszy się, że może pomóc – przyznała i kiwnęła głową, kiedy Woody dał jej do zrozumienia, żeby nie gadać przy Heepie o całym przedsięwzięciu. Czyli tym lepiej, że wybrali się na spacerek po tej wątpliwej w widoki okolicy. – Jest u nas jeden pies, to nie będzie sam. No i ludzie też są, zajmą się nim.