Samhain zbliżało się wielkimi krokami. Udekorowali już z Benjym dom, wyglądał naprawdę fantastycznie, prawie tak jak sobie to zwizualizowała we własnej głowie, co wydawało jej się sporym sukcesem. Mieli jednak jeszcze sporo punktów do odhaczenia z jej listy, którą przygotowała specjalnie na tegoroczne Samhain. Prue uwielbiała listy, a że był to ich pierwszy, wspólny sabat we własnym domu to bardzo długo pracowała nad tą. Wszystko musiało być dopracowane, zależało jej na tym, aby nie pominęli żadnego punktu. Siedziała przy stole, trzymając w dłoni kubek z kawą i analizowała to, co miała zapisane. Większość punktów była już przekreślona - co oznaczało, że zadanie zostało zrealizowane. Pozostały jednak te związane z kadzeniem domu i zasłonięciem luster. Powinni się tym zająć teraz.

Nasłuchiwała uważnie próbując zorientować się w której części domu był jej mąż. Miała dla niego bojowe zadanie. Jak na złość jednak nie słyszała żadnych dźwięków. Dziwne - być może zajmował się czymś na zewnątrz. Podniosła się z miejsca i ruszyła w stronę najbliższego okna, żeby sprawdzić, czy tam go znajdzie. Nie zauważyła jednak znajomej sylwetki, uśmiechnęła się za to sama do siebie widząc kościotrupa, który bujał się na huśtawce. Udało im się go tam całkiem elegancko usadzić, nie wydawał się być nawet z tego powodu niezadowolony, nie uciekł - więc było całkiem nieźle. Upiła łyk kawy, po czym zmrużyła oczy, nadal nasłuchiwała, jak na złość jednak dom milczał, akurat teraz, kiedy zamierzała poprosić Benjy'ego o wsparcie.

Dopiła zawartość swojego kubka, po czym postanowiła wyruszyć na poszukiwania. Nie wychodził do pracy, a przynajmniej tak się jej wydawało, nie wspominał o tym, że musiał być gdzieś wcześnie, nie było więc innej opcji jak to, że właśnie rozrabiał w którymś pomieszczeniu, bo jak wiadomo, gdy jest zbyt cicho to znaczy, że ktoś właśnie zajmuje się czymś nieodpowiednim, była to całkiem prosta logika. Odstawiła pusty kubek na blat, po czym wyszła z kuchni i ruszyła na piętro. [a]Przypomniała sobie jeszcze o tym, że kupili konar, który wypadało wsadzić do kominka, to znaczy nie zapomniała o tym oczywiście, bo Prue pamiętała o wszystkim z racji na swoją doskonałą pamięć, tyle, że nieco przesunęła to na liście zadań do realizacji, ale może to też był odpowiedni moment na to, aby go rozpalić.

Wiedziała, że gdzieś się zaszył. Nie podejrzewała go broń Merlinie o to, że się obijał, a jednak musiała sprawdzić, czym dokładnie się zajmował, zwłaszcza, że na jej magicznej liście pozostało jeszcze trochę punktów do odhaczenia. Im szybciej się nimi zajmą, tym szybciej będą mogli odpoczywać, jej zdaniem był to całkiem niezły argument za tym, aby kontynuowali realizowanie zadań. Kolejnym argumentem było to, że czuła dziwną satysfakcję, kiedy wykreślała kolejne ukończone przez nich czynności. To nie tak, że coś by się stało, gdyby coś pominęli, lub zostało niedokończone, jednak Prue naprawdę wyjątkowo dobrze czuła się, gdy wszystko szło według planu.

Nie skradała się, zresztą nie potrafiła pojawiać się nagle, zupełnie znikąd jak jej mąż. Zdecydowanie miał szansę usłyszeć, że się zbliżał, miał czas na to, aby się przygotować do spotkania z nią. Tak właściwie to humor jej dopisywał, bo prace szły im wyjątkowo sprawnie, okazało się, że bardzo dobrze im się współpracowało, dzielili się zadaniami, dzięki czemu wszystko było bardzo proste.

Gdy znalazła się na piętrze wychylił się z jednego z pokoi, nie musiała nawet go szukać, sam postanowił się pokazać. To był dobry znak - nie chował się przed nią, mimo tego, że miała drobną obsesję związaną z odhaczaniem punktów z ich listy obowiązków. Uniósł ręce w geście niewinności, przez co przystanęła w miejscu, zmrużyła oczy i zaczęła lustrować go wzrokiem. Coś przeskrobał? Dlatego był tak cicho? Nie, to niemożliwie, chociaż każdemu mogła powinąć się noga.

- Tak naprawdę to nie chciałam nic mówić, ale teraz… - Sam zachęcił ją do tego, aby kontynuowała. Przyszła tutaj tylko sprawdzić, co właściwie się z nim działo. - Czy powinnam coś powiedzieć? Coś się stało? Było tutaj dziwnie cicho. - Postanowiła wytłumaczyć skąd wynikały jej obawy.

Prue nie przestawała się wpatrywać w swojego męża. Wyglądał jakby przyłapała go właśnie na gorącym uczynku, tylko jeszcze nie wiedziała co właściwie knuł. Wpatrywała się w niego mrużąc oczy, próbowała zrozumieć, co właściwie się działo, skąd ta obronna poza? Na pewno miał coś na sumieniu. Musiała tylko jeszcze rozgryźć co, ta postawa nieco ją niepokoiła.

- Jakoś Ci nie wierzę. - Sam to sobie zrobił, sam spowodował, że Prue zaczęła zastanawiać się nad tym co tutaj robił, mógł nie zachowywać się tak dziwnie. Czyżby postanowił ukryć się na piętrze przed resztą punkcików, które trzeba było odhaczyć z ich przedsabatowej listy? Nieładnie. Bardzo nieładnie. To by wyjaśniało tę ciszę panującą w domu. Nie chciał rzucać się jej w oczy, więc postanowił się schować. Wszystko zaczęło jej się całkiem jasno klarować.

Uniosła pytająco brew. Szlifował ostatnie detale. To było całkiem jasne, tylko, skoro na liście było jeszcze trochę punktów do odhaczenia, to jak mógł szlifować ostatnie detale, to nieco jej się nie zgadzało. Najgorsze było to, że wcale nie musiała mieć przy sobie fizycznego papierka, wszystko bowiem znajdowało się w jej głowie, idealnie zapamiętane. Zawiesiła się na moment, a jakże. Przed jej oczami pojawiła się ostatnia wersja listy, z tym co było wykreślone oraz czekało na realizację. Tak jak jej się wydawało nie było tam nic o prasowaniu, coś jej się nie zgadzało.

Prasował? Plasował? Pracował? Co właściwie robił. Coraz większe niezrozumienie malowało się na jej twarzy. Mrugnęła. Trochę głupio, że nie zrozumiała tego, co mówił do niej własny mąż, ale jeszcze zdarzały jej się momenty, kiedy nie do końca rozumiała każde wypowiedziane przez niego słowo, była to właśnie jedna z takich chwil.

Odsunął się od drzwi, dzięki czemu po prostu mogła zajrzeć do środka i zobaczyć czym właściwie się zajmował, to pozwoliło jej uniknąć dalszego zastanawiania się nad tym, co właściwie robił przez ostatnie kilkadziesiąt minut. - Zastanawiam się, jak można szlifować ostatnie detale, kiedy jest jeszcze sporo rzeczy do zrobienia? - Widziała w tym jakiś błąd, coś jej się nie zgadzało. Postanowiła w końcu zajrzeć do środka. Otaksowała wzrokiem pomieszczenie, nie wchodziła do środka, po prostu tam zaglądnęła. Dostrzegła rytualny sztylet, który dość mocno się błyszczał, szmatkę no i pakunek do kadzenia. Odwróciła się na pięcie i na niego spojrzała. - Polerowałeś ten sztylet tyle czasu? - Zapytała jeszcze bardzo spokojnie, najwyraźniej to było szlifowanie detali, tylko, czy właściwie mieli czas, aby skupiać się tak bardzo na każdym, najdrobniejszym szczególe?

Prudence miała pewne doświadczenie, wręcz spore doświadczenie zawodowe. Od razu wyczuła w jego zachowaniu coś niepokojącego, coś jej nie pasowało. Przez to też zaczęła już w swojej głowie wszystko, ale to wszystko bardzo dokładnie analizować. Powinien się tego spodziewać, to nie było żadnym zaskoczeniem. Oj nie. Zniknięcie na piętrze było naprawdę podejrzane, zwłaszcza, że z dołu nie słyszała żadnych dźwięków. Nic nie zostało przesuwane, jego kroków mogła nie słyszeć - bo przecież potrafił poruszać się niczym duch, jednak swojej aktywności związanej z przygotowaniami do sabatu raczej nie mógł ukryć. Tyle, że właśnie, ona jakby nie istniała przez ostatnie kilkadziesiąt minut. Czyżby postanowił dyskretnie wykręcić się od realizacji kolejnych zadań? Zamknął się w pokoju i odpoczywał, czy naprawdę mógł tak postąpić? Aktualnie była skłonna w to uwierzyć. Niedobrze, bardzo niedobrze, mogło to się bowiem równać marnowaniu wolnego czasu, a tego nie mieli przecież zbyt wiele. Sabat zbliżał się wielkimi krokami, a oni, oni nie byli jeszcze na niego idealnie przygotowani.

-Szlifowanie ostatnich detali to końcowy etap pracy nad jakimś projektem, dziełem lub zadaniem, polegający na eliminowaniu drobnych błędów i nadawaniu całości ostatecznego, perfekcyjnego kształtu. - Wyrecytowała jeszcze bardzo sucho z pamięci, musiała sięgnąć po jakiś słownikowy opis, który znajdował się w jej głowie, na moment się przy tym oczywiście zawiesiła, ale powiedziała, co wiedziała. Skoro on odpowiedział tak, nie, być może - to zamierzała mu nieco ułatwić znalezienie sensu, jego słowa bowiem nie były klarowne. To mogło mu nieco rozjaśnić sytuację.

Nie wydawało się jej, aby znaleźli się już na takim etapie. Mieli przed sobą jeszcze trochę zadań z listy, do szlifów było zdecydowanie daleko, a on teraz zaszył się tutaj i szlifował ostatnie detale, interesujące, naprawdę interesujące, już ona miała w swojej głowie wizję tego, czym naprawdę się tutaj zajmował.

- Sprawdzałeś? - Ponownie uniosła brwi. Sprawdzał, to brzmiało lepiej od polerowania, tylko, czy w tym przypadku nie było poniekąd tym samym. Na jej logikę to siedział tu przez ostatnie kilkadziesiąt minut i oglądał sztylet… czy naprawdę jeden nóż potrzebował, aż takiego zaangażowania? Niekoniecznie jej się tak wydawało, ale słuchała tego co do niej mówił, bardzo uważnie, musiała w końcu pozwolić na to, aby uargumentował swoje zachowanie.

- Nie mogłeś tego po prostu wrzucić do wody i umyć, byłoby szybciej? - Zapytała jeszcze. Skrobanie, identyfikacja, chuje, muje dzikie węże, czy nie można było tego ugryźć nieco prościej? Zadała to pytanie, bo przecież sama nie zajmowała się takimi rzeczami, ale wydawało jej się to nieco łatwiejszą drogą, mniej czasochłonną.

- Jeśli dobrze rozumiem, siedziałeś sobie tutaj przez ten czas i sprawdzałeś, czy sztylet będzie współpracował? - Wolała mieć pewność, że na pewno wszystko dobrze odebrała, nie wyglądało to najlepiej w jej oczach.

Prudence robiła się coraz bardziej zmieszana, tym razem nie byli po jednej stronie, każdy miał swoją własną wizję tego, czym przed chwilą zajmował się jej mąż. Ona patrzyła na ogół, on najwyraźniej podchodził do każdego zadania osobno, co nieco kompikowało wizję Prudence. Lista przecież była ważna, to z niej należało wykreślać każdy, kolejny punkt, a nie rozdrabniać go jeszcze na kilka części, bo tak to na pewno nie uda im się jej zrealizować do końca. Niedobrze, bardzo niedobrze. Im bardziej tłumaczył jej czym się zajmował, tym bardziej była w tym wszystkim zagubiona, jej logika gdzieś się w tym pogubiła.

Nie przestawała mu się przyglądać, kiedy po raz kolejny zaczął tłumaczyć jej, co dokładnie robił z tym swoim nożem. Czy naprawdę to było potrzebne? Nie dało się nie zauważyć konsternacji malującej się na twarzy Prudence, przecież to był tylko nóż, jeden niewinny nożyk, czy naprawdę trzeba było robić wokół niego tyle zamieszania?

- Niczego nie ominąłeś, prawda? - Skoro było to takie ważne, to na pewno podszedł do sprawy z odpowiednią dokładnością. - Tak właściwie to, czy dużo masz takich noży? - Być może powinna je również wyszczególnić na liście zadań do realizacji, zwłaszcza, że zajęcie się jednym zajmowało jak widać dużo czasu, najwyraźniej źle oszacowała ich punkty do realizacji przed sabatem, przez co mogli położyć całe przygotowania. Niedobrze, bardzo niedobrze, zmartwiło ją to nieco, bo wydawało jej się, że odpowiednio podeszła do tego całego przedsięwzięcia. Zabrakło jej jednak najwyraźniej pewnych danych, przez co teraz mogli polec, a tego bardzo, ale to bardzo by nie chciała, nie przy ich pierwszym, wspólnym sabacie.

- No tak, do wody, to byłoby szybsze. - Nie wiedziała, czy nie dosłyszał, czy co właściwie się stało, że powtórzył jej słowa jak pytanie. Mówiła chyba całkiem wyraźnie.

Nie spodziewała się tego, że to, co powiedziała doprowadzi go do palpitacji serca. Zauważyła zmianę w jego postawie, dostrzegła minę swojego męża. Najwyraźniej musiała powiedzieć coś bardzo nieodpowiedniego. Ups.

Później, później nazwał ją w ten sposób i wiedziała, że zrobiła coś bardzo, ale to bardzo złego. Chciała tylko podejść do sprawy praktycznie, czy to naprawdę była, aż taka różnica? Woda przecież nie mogła popsuć noża, nawet rytualnego? Prawda? Nie mogła tego zrobić. Najwyraźniej jednak miała jakieś drobne braki w wiedzy, powinna być może wcześniej, nim się odezwała przejrzeć w swojej głowie jakieś informacje na ten temat. Nie zrobiła tego jednak, przez co Benjy najwyraźniej zamierzał jej teraz przeprowadzić bardzo szybką lekcją na temat tego jak dbać o narzędzia rytualne. Fantastycznie, kolejne zmarnowane minuty, które mogliby poświęcić na wykreślanie zadań z listy i sama się w to wpakowała.

- Dlaczego się jej nie wrzuca do wody? Przecież nie mówię o moczeniu jej godzinami, a po prostu o krótkiej kąpieli. - Pokręciła jeszcze głową. Czy naprawdę woda mogła zaszkodzić takiej potężnej, rytualnej broni, która radziła sobie z różnymi nieczystymi siłami? Woda mogłaby ją w jakiś sposó naruszyć? To była tylko woda…

Założyła sobie ręce na piersiach, kiedy zapytał o jej zaręczynowe athamé. Sprawa zaczęła się odrobinę bardziej komplikować. - Czy to takie ważne co z nim robię, skoro jak zauważyłeś to moje, zaręczynowe athamé? - Nie mogła się powstrzymać od zadania tego pytania, poczuła się tak, jakby przyłapał ją na robieniu czegoś nieodpowiedniego, co nie do końca jej się podobało. - Noszę je w torebce, co niby mam z nim robić? - Jak przystało na prawdziwą kobietę, miała w swojej torebce wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy.