Przez ostatnie kilka lat nie przyprowadziła nikogo do swojego domu. Było więc to dla niej dosyć sporym wydarzeniem, nie sądziła jednak, że może to potoczyć się w podobny sposób. Jasne, pierwsze spotkania bywały niezręczne, nieco przesadnie oficjalne, mimo wszystko nawet ona wyczuła jak bardzo napięta atmosfera panowała w salonie. To uświadomiło jej, że ojciec musiał połączyć kropki. Zajęło mu to najwyraźniej mniej czasu niż jej, ona przecież potrzebowała do tego trzech spotkań.

Nie skomentowała tego w żaden sposób, nie wyjaśniała niczego, nie wydawało jej się, aby miała do tego prawo. Chciała spędzić ten wieczór całkiem zwyczajnie, właśnie dlatego zaprosiła Benjy'ego do swojej rodziny, wydawało jej się to jeszcze dzisiaj rano całkiem dobrym pomysłem. Najwyraźniej jednak wyjątkowo nietrafnie oceniła sytuację. Nie miała pojęcia, że jej ojciec się czegoś domyśli. Była niemalże pewna, że rozgryzł kim naprawdę był jej chłopak - inaczej nie zareagowałby w ten sposób. Nie zachowywał się tak, kiedy poznawał nowych ludzi. Miała wrażenie, że podczas kolacji mogliby zawiesić w powietrzu siekierę, tak bardzo gęsto tam było.

Żałowała, że wydawało jej się to dobrym pomysłem, nie chciała, żeby Benjy czuł się niekomfortowo w jej rodzinnym domu, wręcz przeciwnie liczyła na to, że ten kawałek normalności dobrze mu zrobi, tyle, że dzisiaj było tam naprawdę daleko od normalności. Sama czuła ogromny dyskomfort, to jak dopiero on się musiał tam czuć. Była rozczarowana, zawiedziona, nie podobało jej się to jak zachował się ojciec, a przecież nie widziała wszystkiego. Nie była w stanie ocenić wszystkich szkód, jakie mogły wyniknąć z jego zachowania. Była na siebie zła, że nie przemyślała tego zbytnio, że ryzykowała tym, że tożsamość Fenwicka mogła zostać rozpoznana. Czuła do siebie żal, że nie do końca rozważyła to, jak się to może skończyć.

Dotychczasowe doświadczenie Prudence z przyprowadzeniem swoich wybranków na rodzinne kolacje wyglądało nieco inaczej, nie żeby było dość spore, bo zdarzyło jej się zjawiać w domu rodziców wyłącznie ze swoim martwym narzeczonym, jednak robili to całkiem często i jednak nigdy nie towarzyszyła im, aż taka niezręczność. Zaskoczyło ją to i spowodowało, że zaczęła myśleć, że coś jest na rzeczy, że jej ojciec wiedział. Nie chodziło przecież wyłącznie o aparycję jej chłopaka, nie chciało jej się w to wierzyć, John nie był, aż tak bezmyślny, chyba? Kto wie, czego mogła się po nim spodziewać, po tym wieczorze wydawało jej się, że zobaczyła nową stronę swojego ojca.

Była dorosła, nigdy nie spowodowała, aby rodzice mogli wątpić w jej osąd, zawsze podchodziła do wszystkiego z rozsądkiem, nie dała im powodu, by jej nie ufali. Tym razem poczuła się jednak w ich towarzystwie jak głupia nastolatka, chociaż przecież w głos nie padły nawet żadne konkretne słowa, nie musiały - atmosfera panująca w domu mówiła sama za siebie.

Nim znaleźli się na zewnątrz pożegnała się ze wszystkimi, zrobiła to dosyć szybko jak na siebie, nie pozwoliła nawet Penny wepchnąć sobie pozostałości deseru. Czuła, że potrzebuje świeżego powietrza i nie wydawało jej się, że była w tym osamotniona. Drzwi się zamknęły, oni mogli ruszyć przed siebie, zostawić za sobą tę nieszczęsną kolację.

Nie do końca wiedziała, co właściwie powinna powiedzieć, brakowało jej słów, a to nie działo się przecież zbyt często. Było jej trochę głupio, że zabrała go do tego miejsca, miała nadzieję na to, że przywitają go ciepło, a wyszło zupełnie inaczej, no gdyby nie ojciec pewnie byłoby dużo lepiej, ale ten siedział przy tym stole i spoglądał na nich oceniającym wzrokiem, jakby zrobili mu jakąś krzywdę samą swoją obecnością. Westchnęła ciężko, aż w końcu się odezwała.

- Przepraszam. - Nie mogło być inaczej, bo czuła się winna za to, jak potoczyła się ta sytuacja.

Prue nie lubiła takich sytuacji, zwłaszcza, że nie mogła w żaden sposób zareagować i zasugerować ojcu, że zachowuje się nieodpowiednio. Miała szacunek do swoich rodziców, wydawało jej się, że ona również na niego zasługiwała, ale ten wieczór nieco zweryfikował jej zdanie na ten temat. John powinien wiedzieć, że skoro przyprowadziła Benjy'ego do domu, to zależało jej na tym, aby był odpowiednio potraktowany. Nie należała do osób, które pojawiały się tutaj w towarzystwie partnera co chwilę, nie było to dla niej codziennością. Powinien więc wiedzieć, że to wiele dla niej znaczyło, że Benjy był kimś wyjątkowym. Najwyraźniej jednak jej ojciec miał problem z tym, aby połączyć te kropki, a być może połączył je zbyt dobrze? Nie miała pojęcia. Wyszła z domu rodziców bardzo zmieszana, bo nie przywykła do tego, aby panowała tu podobna atmosfera. Nie przyprowadziła tutaj Benjy'ego po to, aby znowu czuł się oceniany, wręcz przeciwnie - naprawdę sądziła, że wszystko pójdzie gładko, wypiją nieco alkoholu, porozmawiają, zjedzą kolację i będzie nie najgorzej. No przeliczyła się, bardzo się przeliczyła.

- Nie powinno mi się wydawać, że to dobry pomysł. - Nie wydawało jej się, aby w ogóle był sens, żeby udawać, że kolacja w towarzystwie jej rodziców okazała się być trafiona. Wolała szczerze podejść do oceny tego, jak przebiegło to spotkanie, a no ślepy by zauważył, że atmosfera była wyjątkowo napięta. Naprawdę chciała, aby to wyglądało inaczej. Liczyła na odrobinę zrozumienia ze strony swoich rodziców, to również nie było dla niej łatwe przyprowadzić do domu kogoś po tylu latach. Nie spodziewała się, że John zachowa się w ten sposób. Wydawało jej się, że powinna przeprosić Benjy'ego za to, że niekoniecznie dobrze oceniła sytuację, zwłaszcza, że miała wrażenie, że wynikało to z tego, że jej ojciec połączył kropki, co w tym przypadku mogło nieco skomplikować jego i tak skomplikowaną sytuację.

- Wiesz, ja mam to - tutaj pokazała dłonią na swoją głowę, wierzyła, że zrozumie o co mu chodzi. - po nim. - Jej przypadłość, jej umysł. John cierpiał na to samo, a więc jak i ona potrafił sobie przypominać pewne rzeczy, pamiętał dosłownie wszystko, tyle, że nie spodziewała się, że wystarczy tylko chwila, rzut okiem, może go nie doceniała, albo to ona wyjątkowo długo nad tym rozmyślała. Nie miała pojęcia, wolała jednak uprzedzić swojego chłopaka o tym, jak mogła wyglądać ta sytuacja.

Pamiętała, że ojciec nie przepadał za Aloysiusem, miał na jego temat wyrobioną swoją opinię, to poniekąd wyjaśniałoby aktualne podejście, nie lubił też jego ojca, o czym wcale nie krępował się mówić. Całkiem proste jej zdaniem było do wydedukowania to, że mógł połączyć kropki. Nie miała niby pewności, ale przeczuwała, że to było coś więcej niż niezbyt dobre pierwsze wrażenie.

- Obawiam się, że tego nie wie nikt. - W końcu nie powiedział niczego konkretnego przy stole, po prostu był nieprzyjemny i oschły, a to mogło oznaczać różne rzeczy. Uwierzyła w kłamstwo Benjy'ego, wydawało jej się, że jest z nią szczery, nie miała pojęcia, że potrafi tak świetnie naginać prawdę.

- Do dzisiaj nie miałam pojęcia o istnieniu jakichkolwiek standardów. - Powiedziała zgodnie z prawdą. Była to dla niej zupełnie nowa sytuacja i zdecydowanie nie potrafiła się w niej odnaleźć. - Przed Tobą przyprowadziłam do nich tylko jednego człowieka, gdybym wiedziała, że ta zareagują nie zrobiłabym tego, ojciec powinien mieć świadomość ile to dla mnie znaczy. - Być może nie powinna mu o tym mówić, bo przecież ustalili, że to co ich łączy miało określony termin ważności, jednak nie zmieniało to faktu, że dla Prudence Benjy był w pewien sposób wyjątkowy, być może chciała, żeby o tym wiedział. To nie było dla niej zwyczajne, że zabierała ze sobą kogoś do domu i przedstawiała rodzicom, naprawdę liczyła na to, że podejdą do tej sytuacji inaczej, właściwiej, to znaczy ojciec, Penny jak zawsze nie zawodziła, ale jak wiadomo istotne było całkowite wrażenie, a te przez Johna było raczej bardzo gorzkie.

Prudence nie spodziewała się, że jej ojciec może zachować się w ten sposób. Nie dawał jej wcześniej ku temu powodów. Jak widać, nie wiedziała jeszcze wszystkiego o swoim ojcu. Jeśli chciał, potrafił być wyjątkowo nieprzyjemny. Jej nigdy nie traktował w ten sposób, nie zdarzało mu się to. Nie spodobała się jej ta nowa wersja ojca, którą zaprezentował podczas świątecznej kolacji, szczególnie, że zdawał sobie sprawę, jak wiele to dla niej znaczyło. Nie przyprowadzała do domu kogokolwiek, nie miała tego w zwyczaju, John powinien więc mieć świadomość, że było to dla niej coś wyjątkowego, najwyraźniej zupełnie się tym nie przejął. To ją zabolało, bo zdecydowanie pokazywał, że nie akceptuje podejmowanych przez nią decyzji, potraktował ją bardzo protekcjonalnie, a przecież Prue zawsze wiedziała co robi, nigdy nie dała rodzicom powodu, aby mieli w stosunku do niej jakieś problemy z zaufaniem.

Nie pojawiłaby się w swoim rodzinnym domu z Benjym u swojego boku, gdyby nie była pewna tego, co o nim myśli, czy do niego czuje. Był dla niej ważny, bez względu na to, czy niedługo miał zniknąć z jej życia, czy nie. Chciała, aby spędził z nimi sabat, zależało jej na tym, aby spotkała go odrobina normalności, skoro już znajdował się w Wielkiej Brytanii, cóż - najwyraźniej nie mogła poprosić nawet o takie podstawowe rzeczy.

- Wiesz, że nie o to mi chodzi. - Nie wątpiła w to, że złapał aluzję, tylko teraz odbiegał od tego, co chciała mu przekazać. Nie spodobało jej się to, miała dziwne uczucie, że nie powinni tego w tej chwili lekceważyć, a on jednak najwyraźniej nie chciał poruszyć tego tematu. Właściwie, czy powinna mu się dziwić. Ten wieczór nie należał do najlepszych, właściwie to raczej plasował się na dole listy. Nie mogła mieć pewności co do tego, co jej ojciec wiedział, czego nie wiedział, nie mówił o niczym wprost i to też ją okropnie irytowało. Być może powinni po prostu udawać, że to się nie wydarzyło, ale chyba nie potrafiła w ten sposób.

Zatrzymała się w momencie, w którym usłyszała kolejne słowa, które padły z jego ust. Mrugnęła. Nie przesłyszała się, zdecydowanie się nie przesłyszała. Westchnęła ciężko, bo niekoniecznie o to jej chodziło. - Nie żałuję tego, że Cię zaprosiłam. - Wypadało to nieco sprostować. Naprawdę cieszyła się na to, że spędzi ten wieczór z jej rodziną, po prostu nie podobało jej się to, jak przebiegła ta kolacja, jak zachował się jej ojciec, zdecydowanie nie chodziło jej o Benjy'ego. - Tutaj nie chodzi o Ciebie, jest mi wstyd za niego. - Najwyraźniej musiała to powiedzieć, bo nie do końca zrozumiał przekaz jej wcześniejszych słów. - Chciałam, żeby był to przyjemny wieczór, a on musiał wszystko popsuć. Zresztą po prostu nie wiem, co sobie myślał, co wiedział, obawiam się, że mógł połączyć kropki, a nie chciałabym, żebyś przez mój głupi pomysł ponosił jakieś konsekwencje, bo mi na Tobie zależy. Nie chodzi o to, że żałuję tego, że Cię zaprosiłam. - Prudence mówiła cicho, tak, żeby nikt kto nie powinien nie usłyszał tego, o czym rozmawiali.

- Dlaczego miałbyś spędzać Mabon sam, skoro teraz jesteśmy tutaj razem? - Jasne, łączył ich tymczasowy układ, jednak niczego to nie zmieniało. Nie musiał spędzać tego wieczoru sam, mimo, że było to dla niego normalne. - Nie jesteś winny, zresztą, nie wydaje mi się, żeby akurat którekolwiek z nad było winne, to mój ojciec zachował się jak buc. - Jeśli mieli już szukać winnego, to warto było chyba nazwać rzeczy po imieniu. John był sprawcą całego zamieszania, to on ponosił odpowiedzialność za to, że ten wieczór raczej lepiej byłoby zapomnieć.

- Nie do końca rozumiem o co chodzi z byciem Tobą, przecież on Cię nawet nie zna, nawet jeśli kiedyś tak było, to przecież minęło wiele lat, nie powinien tak do tego podchodzić. - Nie spodziewała się chyba tego, że Benjy zakładał, że to nie będzie przyjemna kolacja. Jasne, pewnie na pierwszy rzut oka teraz nie sprawiał najlepszego wrażenia, ale nie wydawało jej się, aby jej rodzice mieli tendencje do niepotrzebnego oceniania ludzi, to musiało być coś głębszego. Utwierdzało ją to w tym, że ojciec po prostu domyślił się, kim był mężczyzna, który z nią przyszedł na kolację, a to powodowało, że w głowie Prudence pojawiało się coraz więcej pytań.

- Tak się składa, że niestety niekoniecznie ma w tej sytuacji jakąkolwiek decyzyjność. - To ją irytowało, że Johnowi wydawało się, że miał jakikolwiek wpływ na to, co robiła jego córka. Była dorosła, samodzielna i nigdy nie dała mu powodu do tego, aby stracił do niej zaufanie. Do tego potraktował kogoś dla niej ważnego w ten sposób. Drgnęła jej powieka, naprawdę nie była zadowolona z przebiegu tego spotkania.

- Naprawdę jest to bardzo pocieszające. - Mruknęła jeszcze cicho, dała się pociągnąć za rękę. Nie mówiła zbyt wiele, chociaż w jej głowie właśnie odbywała się naprawdę głośna debata. - Nie lubię, kiedy coś idzie nie po mojej myśli. - Przyznała jeszcze, bo głównie o to chodziło. Nastawiała się na coś, a nic z tego nie wyszło, nie brała pod uwagę innego scenariusza i czuła, że w tym popełniła błąd.

- Skoro tak mówisz. - To nie miała zamiaru dalej roztrząsać tego tematu. Nie miała pojęcia, czy uderzyło to w niego tak bardzo jak w nią. Skoro był przyzwyczajony do podobnej, świątecznej atmosfery to mogło to po nim spłynąć jak po kaczce, tylko, że ona naprawdę chciała, żeby tym razem było inaczej, żeby zapamiętał to jako coś miłego, a raczej skończyło się na tym, że zyskał kolejne wspomnienie warte zakopania.