Podmuch wiatru uderzył w nią zupełnie niespodziewanie. Nie zdążyła zareagować, jej chusta pofrunęła na wietrze, a ona ruszyła za nią w pościg. Zupełnie bezmyślnie, w końcu znajdowali się na cmentarzu, Aloysius opowiedział jej o tym grabarzu, którego to ponoć ktoś albo coś tutaj zamordowało, a ona ruszyła przed siebie za chustą tańczącą na wietrze, jakby to była sprawa życia i śmierci. Biegła, ile tylko miała sił w nogach, ale wiatr był równie szybki, nie miała pojęcia skąd właściwie się wziął, przed chwilą jeszcze nie dało się wyczuć takich silnych podmuchów. Nie oglądała się za siebie - miała całkiem jasny cel, złapać swoją część garderoby. Mijała kolejne nagrobki, bardzo zwinnie między nimi lawirowała, wyciągnęła rękę przed siebie, bo chusta znajdowała się tuż obok, ale nic to nie dało - zerwał się kolejny podmuch wiatru. - To jakiś nieśmieszny żart. - Rzuciła sama do siebie, po czym poprawiła włosy, które zaczęły jej wchodzić do oczy i ruszyła dalej. Nie miała pojęcia, że potrafi tak szybko biegać, bo raczej rzadko kiedy to robiła, jak widać jednak nigdy nie zna się dnia ani godziny, kiedy będzie się zmuszonym nauczyć się czegoś nowego. Nie wiedziała, gdzie jest Aloysius, nie obejrzała się nawet na sekundę, bo nie chciała stracić z oczy prezentu od babci. Później będzie się martwić tym, jak właściwie stąd wyjdzie. Było przecież ciemno, a ona znajdowała się na tym cmentarzu pierwszy raz, nie miała pojęcia jak się po nim poruszać, co jednak nie wydawało się przeszkodą, kiedy goniła wiatr, to znaczy swoją chustę tańczącą na tym wietrze.

W końcu nieco się uspokoiło, chusta opadła na ziemię i przestała się poruszać. Bletchley nachyliła się, aby ją złapać - udało jej się to tym razem. Uśmiechnęła się sama do siebie. - Mam Cię! - Odparła jeszcze, jakby w ogóle ubranie było w stanie zrozumieć, co do niego mówiła. Teraz mogła się wrócić, poszukać swojego towarzysza, a później razem mogli opuścić to miejsce, no to znaczy przejść przez cmentarz i znaleźć się w miasteczku, dzięki czemu uda jej się dotrzeć do Londynu. Plan był całkiem prosty.

Właśnie się podnosiła, kiedy usłyszała jakieś dziwne dźwięki, wtedy go zobaczyła. Mrugnęła, aby się upewnić, że patrzy na to, co jej się wydaje, ale nie zniknął. Czyli faktycznie tutaj był. Stał przed nią typ z toporkiem w głowie, ubrany bardzo dziwnie, zdecydowanie nie wyglądał jak ktoś z ich świata, wręcz przeciwnie, wyglądał jakby umarł bardzo dawno temu. Zrobiła krok w tył, bo nie wydawał jej się być szczególnie przyjazny. Nie wyglądał też na kogoś kto miał dobre zamiary, no szlag miał toporek wbity w głowę, nie wydawało jej się, że ktokolwiek inny też nie stwierdziłby, że pewnie chce mu zrobić krzywdę.

Do tego słowa, które padły z jego ust brzmiały jak bełkot. Nie zrozumiała nic, ani jednego słowa BLA BLA BLA. Jak niby miała mu odpowiedzieć, skoro nie wiedziała co do niej mówił, znajdował się na brytyjskim cmenatarzu, powinien do Morgany mówić w ich języku!

Patrzył się na nią bardzo intensywnie, znajdował się zdecydowanie zbyt blisko jej twarzy. - Czego chcesz? - Zapytała w końcu, chociaż nie sądziła, że szybko dostanie jakąkolwiek odpowiedź. Kolejne blablablablabla padło z jego ust, co niby miała z tym zrobić? Jak mu odpowiedzieć. Jak nic mówił w innym języku, tyle, że nie kojarzyła w jakim, no a na pewno nie potrafiła w nim mówić, więc mieli lekki problem. - Weź się odsuń i zajmij swoimi sprawami, jak będziesz tak wisiał to zgubisz toporek. - Tutaj pokazała palcem w kierunku jego głowy, żeby zasugerować duchowi o czym do niego mówiła.

Próbował z nią rozmawiać, mówił coś, jednak znowu nie wyłapała ani jednego słowa. W jakim języku się z nią komunikował? Próbowała to wyłapać, być może w jakichś księgach, które kiedyś czytała widziała podobne słowa. Zawiesiła się na moment, dłuższy, wertowała w głowie niewidzialne kartki, tyle, że trudno było połączyć tekst z książek z ich brzmieniem, do tego nie mogła mieć pewności, że nie używał jakiegoś przestarzałego języka. Wyglądał jakby znalazł się tutaj bardzo dawno temu. Fantastycznie. Mrugnęła, żeby wrócić do rzeczywistości.

Zmrużyła więc oczy i wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. O co mu właściwie chodziło? Po co do niej gadał, nie miał czegoś lepszego do roboty? No, pewnie nie skoro utknął tutaj na wieki, że też musiała stać się przypadkową rozrywką dla jakiegoś obcego ducha, a mogła słuchać Aloysiusa… nie - wcale tego nie pomyślała. Ten tutaj zdecydowanie nie wyglądał na grabarza, bardziej na jakiegoś wojownika.

- Nie wiem dlaczego nie przestajesz do mnie mówić, skoro to nie ma sensu. Nie rozumiem Cię przecież. - Przewróciła jeszcze oczami i tupnęła nogą o ziemię. Ta dyskusja niczego nie wnosiła do jej życia i jego nieżycia, nie byli w stanie się porozumieć, więc dlaczego po prostu nie odfrunął sobie gdzieś daleko, w siną dal tylko nadal zagradzał jej drogę.

W pewnym momencie pokazał jej swój toporek, westchnęła ciężko i pokręciła głową z niedowierzaniem. - Fajny, naprawdę fajny jest, ale co z tego? Po co mi go pokazujesz? Grozisz mi po Twojemu? Ja się wcale Ciebie nie boję. - Dopowiedziała jeszcze, chociaż w sumie nie czuła się wcale zbyt pewnie, bo przecież zgubiła gdzieś Aloysiusa, a kto wie w jaki sposób ten duch mógłby chcieć uprzykrzyć jej życie. Nie mogła jednak dać po sobie, że odczuwa lekki strach, oni zawsze szybko to wyczuwali. Na szczęście miała lata doświadczenia w radzeniu sobie z takim jednym, trudnym typem.

- Posłuchaj kolego, to bardzo niegrzeczne tak nagabywać zupełnie obce osoby, jeszcze straszyć je swoim toporem. - Tu ponownie pokazała palcem na jego broń, później wykonała lekki ruch ręką, który miał oznaczać, żeby się posunął, poprosiła o to też na głos. - Weź się przesuń, bo nie chciałabym wejść w Twoje ciało, to znaczy w Ciebie bo chyba nie masz ciała, a zajmujesz strasznie dużo miejsca. - Nie zamierzała przez jakiegoś tam ducha nadrabiać drogi i iść na około, zwłaszcza, że było ciemno, wolałaby jednak się teraz nie pomylić i nie zgubić drogi do miejsca z którego tutaj przyszła. Musiał jej wybaczyć, ale ktoś na nią czekał - w sumie co do tego też nie mogła mieć przecież pewności. Wokół było bardzo cicho, nie miała pojęcia, gdzie właściwie był Wish i czy nie zostawił jej tutaj samej. Nie, na pewno by tego nie zrobił, naprawdę wierzyła w jego dobre zamiary.

Prudence wcale nie uciekała przed nim spojrzeniem. Być może był duchem jakiegoś potężnego wojownika, ale co z tego? Zagradzał jej drogę, nie mogła wybrać innej, bo nie chciała się zgubić, a więc musiał się przesunąć, to było całkiem proste i logiczne, prawda? Założyła sobie w końcu ręce na piersiach i spoglądała na niego nieprzychylnym spojrzeniem. Komplikował jej wieczór, a miała już wystarczająco komplikacji, dlaczego nie mógł się po prostu przesunąć, a zamiast tego gadał. To znaczy blablał sobie coś pod nosem, z czego nic nie rozumiała. Ich konwersacja trwała w najlepsze… naprawdę było to nie do pomyślenia.

- Koleś, nie wiem, co do mnie mówisz, ile razy mam Ci to powtarzać? - Spróbowała naśladować te słowa, które powiedział do niej przed chwilą, ale wyszedł z tego jeden, dźwięczny bełkot, a w zasadzie to jedno BLABLABLA.

Znowu przewróciła oczami, tak widziała, że miał topór, nie musiał się nim tak bardzo chwalić, czy to był jego skarb, serio, kawałek metalu na drewnianym trzonku? Zachowywał się, jakby to było coś niesamowitego, a to przecież tylko zwyczajny topór.

Uniósł broń, spojrzała na nią - bo najwyraźniej tego oczekiwał. Wtedy wpadła na pomysł, że powie o tym narzędziu kilka miłych słów, bo może wtedy się od niej odczepi. To była całkiem bystra myśl… - Tak, niesamowity jest, naprawdę fantastyczny, kawał topora. - Pokiwała jeszcze głową z aprobatą kiedy znowu coś do niej zabablał bo pokazywał na ten swój skarb, więc postanowiła kontynuować swoje pochwały. - Naprawdę widać, że pokonał walecznych przeciwników, niesamowita broń. - Dodała jeszcze, żeby nie było. Nie sądziła, że zrozumie cokolwiek z tego co miała mu do powiedzenia, bo zdecydowanie mówili innymi językami, ale nadal podejmowała próby, bo chciała stąd po prostu odejść.

Westchnęła ciężko, kiedy znowu zaczął bablać. Najwidoczniej nie zrozumiał jej przekazu. Machnęła ręką, aby się przesunął, zrobił jej miejsce, przepuścił ją. Ten zamiast tego dalej gadał, nie przestawał mówić. Co to był za typ, chyba brakowało mu tutaj przyjaciół, bo jak niby inaczej miała wytłumaczyć to, że nie chciał dać jej spokoju, przecież nawet nie mówili w tym samym języku!

Zaśmiał się jej w twarz, to zdecydowanie nie był dla niego dobry ruch. Prudence nie lubiła, kiedy ktoś się z niej naśmiewał, wyprostowała się więc zaraz po tym bardzo dumnie i spojrzała mu w oczy. Chciał się bawić w ten sposób, niech mu będzie, proszę bardzo. Kiwnęła jeszcze głową na znak, że zrozumiała, dotarło do niej, że nic z tych negocjacji nie będzie.

Jeszcze ją do tego zachęcił pokazując palcem na nią, na siebie i na ścieżkę. Nie zamierzała się nad tym dłużej zastanawiać, musiała wrócić skąd przyszła. Ruszyła przed siebie pewnym krokiem, nie przejmowała się, że duch wisiał dokładnie w tym miejscu. Po prostu w niego weszła, przecież nie był materialny! Co za pacan, dla jego własnego komfortu zasugerowała mu, aby się przesunął, nie chciał tego zrobić, to trudno. Niech teraz leci dalej.

Nie spodziewała się jednak tego, że będzie taki zawzięty, nie zniknął w ciemności, zamiast tego jeszcze długo jej towarzyszył i bablał po swojemu, jednak nie wdawała się już z nim w polemikę.