Otaksował uważnym wzrokiem fasadę budynku. Nie dało się ukryć, że trochę im zeszło, zanim przeszli do konkretów w kwestii wyboru psa. A raczej, z którego świata tenże będzie pochodził. Psidwaki nie były złym pomysłem, jednak biurokracja związana ze zdobyciem odpowiednich pozwoleń, sprawiła, że gdzieś między balem charytatywnym, Ostarą, diagnozą w kwestii klątwy i innymi prywatnymi sprawami, musieli zacząć mierzyć siły na zamiary. Zwykły pies też na pewno odnajdzie się w ich domu.

Z okazji wizyty w niemagicznej części miasta Erik postanowił przywdziać nieco bardziej powszechny strój. Dalej biła od niego elegancja, jednak nikt by się za nim nie obejrzał, będąc pod wrażeniem jego marynarki czy spodni. Te były dobrze skrojone, jednak nie sprawiały, że automatycznie widać było, że wpakował w ubranie całą górę pieniędzy. Trzeba było mieć trochę umiaru przy mugolach. Tak na wszelki wypadek.

— Zaczynam rozumieć, czemu rodzice nie wybrali się z nami do takiego miejsca — stwierdził, unosząc minimalnie kąciki ust, jakby właśnie odkrył jedną z większych rodowych tajemnic. — Chyba za trudno by było im odmówić nam obojgu, biorąc pod uwagę rodzinne tendencje do pomagania innym.

Nie musiał się jakoś mocno wysilać, żeby wyobrazić sobie podobne wydarzenie. Elegancko ubrani rodzice przyprowadzają swoje dwie pociechy do schroniska, aby wybrać tego jedynego, wymarzonego zwierzaka, który idealnie wpasuje się w dynamikę rządzącą ich familią... Tylko po to, aby dziesięć minut spojrzeć po sobie ze zgrozą, gdy dzieci wyrażą chęć adopcji całego stada. I co powiedzieć w takim przypadku?

Kategorycznie odmówić? Bądź co bądź, to świadczyło, że nie potrafili przejść obojętnie wobec krzywdy innych, a podobne odruchy należało pielęgnować. Ciężko by było znaleźć równowagę w takiej sytuacji, jeśli chciało się jednocześnie zadowolić swoje dzieci, jak i nie zmienić rodowej posiadłości w hodowlę psiaków.

— Chciałbym zapewnić, że skończy się na jednym — zaczął, po czym chrząknął znacząco — ale byłoby to nieszczere. I nieco naiwne. Może chociaż mają tutaj w miarę dobre warunki? To powinno sprawić, że nie będzie nam aż tak... przykro?

Gdyby mieli do czynienia z najgorszą możliwą placówką w Londynie, to prawdopodobnie najpierw by się popłakali nad losem tych zwierząt, pogrozili pracownikom, złożyli skargę, a potem zaczęli wysyłać listy do wszystkich znajomych i członków rodziny, żeby wyratować jak najwięcej niewinnych stworzeń. Oby tak nie było, bo możliwe, że powrót do domu z liczbą psów przekraczającą trzy sztuki sprawiłaby, że doszłoby do morderstwa. I automatycznej utraty lwiej części potencjalnych dziedziców. Chociaż... Może dziadek nic by nie zauważył? Gdyby przemycili do domu cały miot psów tej samej rasy, to gdyby zadbali o to, aby tylko jeden był na widoku przy innych domownikach, to może by to przeszło. Oczywiście do czasu, aż ktoś by ich nie wydal.

— Powiedzmy, że gdy przekroczymy wybranie pierwszych dwóch, to dam Ci pierwsze ostrzeżenie, że czas wrócić na ziemię — skomentował, gdy już weszli do środka.

Co tu dużo mówić, wnętrze całkiem nieźle oddawało atmosferę, jaką epatowała część budynku wystawiona na wzrok przypadkowych przechodniów. Kiedy w końcu udało im się znaleźć jakiegoś pracownika, przedstawili mu pokrótce swoją sprawę. Faktycznie pamiętał rozmowę telefoniczną z Brenną i po sprawdzeniu dokumentacji, poprowadził ich w stronę miejsca, gdzie trzymane były psy o większych gabarytach.

Do uszu Erika dosyć szybko doszły odgłosy szczekających psów i machinalnie zwolnił, przygotowując się na to, że resztki samokontroli w kwestii adopcji, zmienią się w pył, gdy tylko zobaczy na własne oczy to całe stado psów.

— Słodki Merl... Słodki Jezu — poprawił się Erik, gdy zobaczył boksy, w których trzymane były zwierzaki. Praktycznie co drugi pies na ich widok zbliżył się do krat i wystawił nos. W tym samym czasie pracownik schroniska opowiadał Brennie o konkretnych kandydatach, jak i rasach, jakimi obecnie dysponowali.

Zupełnie nie słucham, uświadomił sobie, a jego wzrok po prostu przeskakiwał od jednego psa do drugiego. Wiele z nich było starszych, jednak zauważył parę młodszych osobników. Czyżby konsekwencje Świąt Bożego Narodzenia i porzucenia zwierzaków, które nagle się "znudziły"? Przeklął w myślach. Czarodziejów i mugoli mogło dzielić wiele, ale w niektórych kwestiach nie różnili się aż tak bardzo. Podobne wypadki zdarzały się też w Yule. Ludzka natura.

A kim miałby być ten ktoś rozsądny? Większość rodziny zapewne zdołaliby przegadać lub udowodnić swoją rację przy użyciu logicznej argumentacji swoich przekonań. Poza tym było też zagrożenie zaognienia całej sytuacji. Gdyby, na przykład, zabrali ze sobą jeszcze Mavelle, szanse na to, że opuszczą ośrodek z dodatkowym zwierzakiem, stałyby się jeszcze wyższe, gdyż wzajemnie by się na pędzali. Znajomi i przyjaciele? Ci, którzy znali ich nieco słabiej mogliby nawet się nie zająknąć z obawy przed zmasowanym atakiem rodzeństwa. Na palcach jednej ręki można by policzyć osoby, które faktycznie byłyby w stanie wyegzekwować trzymanie się przez Erika i Brennę określonych zasad.

— I pokazać, że nie jesteśmy w stanie podjąć jednej rozważnej decyzji bez kontroli z zewnątrz? — zwrócił uwagę Erik, podnosząc pytająco brew. Po chwili i z jego ust wydobyło się ciche westchnienie. — Skoro jesteśmy tu sami, to przynajmniej wspólnie zdołamy wymyślić jakąś dobrą wymówkę dla nieuchronnie nadchodzącej chwili słabości.

Trzeba było myśleć też o reputacji. W gruncie rzeczy w wielu kręgach uchodzili raczej za rodzinę, w jakiej panuje swego rodzaju równowaga. Oczywiście, czasami się chwiała, jednak w gruncie rzeczy wiadomo było czego się po nich spodziewać. Gdyby ktoś obcy zobaczył, z jakim trudem przychodzi im trzymanie się ściśle określonego wcześniej planu w takich chwilach, być może poddano by pod wątpliwości, jakim sposobem funkcjonują normalnie na co dzień.

— Mamy też spore podwórze — dodał po tym, jak siostra w samych superlatywach opisała ich obecne lokum w Dolinie Godryka. — Psiaki będą miały gdzie się wybiegać. W domu też nie zabraknie ich opieki i rozrywki.

Zacisnął na moment usta w wąską linię. Cóż, to było szybkie. Nie pies, od razu psiaki. I gdzie podziała się ta silna wola? Najwyraźniej zostawił ją na progu schroniska. Poza tym w jego słowach tkwiło sporo racji. Co jak co, ale okoliczne sady był idealnym środowiskiem dla różnego rodzaju zwierzaków. Zwłaszcza teraz, kiedy wiosna zaczynała powoli królować na tamtejszych terenach. Wraz z wyższymi temperaturami pojawi się też więcej okazji ku temu, aby wybyć z domu, a spacer z psem to równie dobry powód, jak każdy inny. Wszyscy na tym skorzystają.

Całe szczęście pracownik schroniska nie pokazał im szczeniaków. Konsekwencje tego mogłyby być opłakane dla rodzinnej posiadłości, jak i osób, które dzieliły z Longbottomami miejsce zamieszkania. Gdyby opowiedziano im historię jakiegoś porzuconego na śmietnisku miotu małych, uroczych stworzonek, to ich serca zapewne natychmiast by się rozpłynęły. Tak samo, jak spora kwota pieniędzy w banku Gringotta. Bądź co bądź, takie stadko należałoby odpowiednio wyposażyć.

— Nie będę się kłócił — stwierdził równie przyciszonym głosem, z trudem odwracając wzrok od spragnionych uwagi ze strony odwiedzających psów. — Jeśli w domu spytają o ubytki w skrytkach, to powiem, że podnieśli ceny moich ekhm leków. Na tym nie oszczędzamy.

Mówiąc o lekach miał oczywiście na myśli wywary łagodzące efekty likantropii. Przygotowanie ich nie było łatwym procesem, a znalezienie odpowiednich i zaufanych ludzi również nie było wyjątkowo łatwe. Na szczęście w ciągu lat udało im się zawiązać całkiem niezłą siatkę kontaktów, co znacznie ułatwiło sprawy. Mimo to, płatności za składniki, jak i samą usługę dalej uiszczali. Na biednych nie trafiło. Erik pokręcił głową, starając się odwrócić swą uwagę od tych myśli. Schronisko. Adopcja. Na tym powinien się skupić.

— No cześć — zaczął mężczyzna, podchodząc do boksu i klękając.

Uśmiechnął się do dużych rozmiarów psa. Futro miał w całkiem dobrym stanie, chociaż od ostatniej kąpieli i czesania raczej minęło trochę czasu. Ten wlepił pełen nadziei wzrok w Erika, jednak nie podszedł do niego od razu, zamiast tego robiąc powoli krok za krokiem, jak gdyby był przygotowany na to, że człowiek w każdej chwili może odejść. Dopiero gdy upewnił się, że Longbottom zainteresował się nim, wystawił pysk i wywalając na wierzch język. Erik zbliżył palce, pozwalając mu się po nim polizać.

Podniósł wzrok na Brennę, jak gdyby chciał się pochwalić tym pokazem zaufania, jednak szybko zauważył, że dziewczyna skupiła się na zupełnie innym kandydacie. Wstał powoli z podłogi i podszedł do siostry.

— Coś się sta... Oh. Jesteś... Jesteś pewna? — spytał, a potem wciągnął powietrze do płuc. Początkowe rozrzewnienie na jego twarzy zmieniło się we współczucie. Przez co musiał przejść ten pies? Zagryzł dolną wargę. To zdecydowanie był ten moment, w którym ważyły się losy tego, z iloma podopiecznymi opuszczą to miejsce. Zerknął na mężczyznę, który ich oprowadzał: — Może Pan nam coś o nim opowiedzieć?

To było jak kopanie sobie własnego grobu. Lub poproszenie kogoś, aby zrobił to za ciebie, wręczając mu przy tym łopatę. Wystarczyłaby przecież krótka smutna historia psiaka, a oni od razu poczuliby się w obowiązku, aby jakoś pomóc. Jeśli potrzebował pomocy specjalistów, to szanse na to, że placówka mu takową zapewne było niskie. Skoro prosili o dodatkowe koce i karmę, to co mówić o profesjonalnej opiece lekarskiej dla zwierząt?

Naprawdę? A ja uwielbiam, skomentował w myślach, okazując swoje samozadowolenie za pomocą szerokiego uśmiechu, gdy Brenna się z nim zgodziła. W ostatnich tygodniach, gdy wspólnie pracowali nad projektem pod tytułem „Bal Charytatywny”, musiał co chwilę chodzić na ustępstwa lub przystawać na propozycje siostry, po to, aby uniknąć zbyt dużej ilości obowiązków, z jakimi wiązałoby się wdrożenie w życie jego własnych planów. Tym bardziej usłyszenie takich pochlebstw sprawiało, że jego ego wyginało się z radości.
— Jesteś pewna? W Twoim przypadku to prawie jak asceza. — Spojrzał na nią podejrzliwie.

W przypadku kogokolwiek innego zapewne pochwaliłby taką postawę. W gruncie rzeczy była ona nawet godna do naśladowania, jeśli człowiek nie chciał się nagle zadłużyć lub doświadczyć ubytków w portfelu. Z drugiej jednak strony, znał zamiłowanie dziewczyny do zakupów dzieł kultury współczesnej, jak i słodyczy. Postanowienie było na swój sposób piękne, aczkolwiek wątpił, aby długo pozostawało w mocy. Mniej więcej do czasu, aż Nora postanowi nieco rozbudować ofertę cukierni w tym miesiącu, aby przyciągnąć nowych klientów.

— Na co dzień, staram się nie roztrzaskiwać niczyich marzeń. Oczywiście, że idzie z nami — odparł, jednak jego zgoda w najmniejszym stopniu nie wynikała z rozkazu siostry. To była jego własna, samodzielnie podjęta, decyzja.

Pogłaskał lekko psa po pysku, a oczy same mu się roześmiały. Ciekawiło go w sumie, jak będą na niego reagować psy, gdy już zadomowią się w domu. Bądź co bądź, przez klątwę wilkołactwa mógł być im nieco bliższy, niż większość ludzi. Wiedział, że Salem niezbyt za nim przepadał, więc może w tym przypadku spotka go miła niespodzianka? Wysłuchał słów pracownika, przesuwając wzrok to na niego, to na własną siostrę, a koniec końców na psa. Cóż, jeśli sama aparycja zwierzaka ich w pełni nie przekonała do tego, aby go adoptować, to historia, nawet jeśli skrócona do trzech zdań, przypieczętowała umowę.

— To raczej nie będzie potrzebne — skomentował, woląc uprzedzić mężczyznę, że Brenna nie zajmie boksa na najbliższy tydzień. Coś mu podpowiadało, że wystarczyłoby go zostawić ich razem na pięć minut, aby paplanina pani detektyw sprawiłaby, że z miejsca otrzymałaby wszystkie dokumenty potwierdzające adopcję, bez żadnych zbędnych pytań. Niedługo później kontynuował: — Choroby zawsze można wyleczyć, a przy dobrej karmie raczej uda nam się go doprowadzić do porządku.

To zdecydowanie powinien być ich priorytet. Pytanie, czy najpierw powinni się odezwać do magizoologa, czy mugolskiego weterynarza. W gruncie rzeczy obie opcje miały swoje korzyści, chociaż znalezienie dobrego lekarza poza magicznym Londynem byłoby zapewne dla nich wyzwaniem. Specyfiki czarodziejów raczej z zasady powinny działać szybciej niż ich niemagiczne odpowiedniki, więc okres leczenia mógłby zostać drastycznie skrócony. A na tym chyba im zależało, czyż nie? Dzięki temu będą mogli skupić się na procesie zaadaptowania podopiecznych do nowego środowiska.

— Tak sobie myślę, że zrobiliśmy całkiem dobry uczynek — stwierdził, rozglądając się po kolejnych boksach. — Myślisz, że te dwa, to wystarczająco jak na nasze waru — Zamrugał, gdyż miał wrażenie, że coś poruszyło się w jednym z pustych boksów w ciemnym kącie, jednak nie był w stanie określić coś. Przechylił lekko czubek głowy w bok w charakterystycznym dla siebie geście i wytężył wzrok. — O cholera. Aż się przestraszyłem.

Wymsknęło mu się, gdy zdał sobie sprawę, że w cieniu czaił się sporych rozmiarów pies, który był dosłownie czarny, jak noc i tylko błyszczące oczy świadczyły o tym, że nie stanowił jedności z ciemnością wokół niego. Cóż, ten to dopiero potrafił się chować.

— Mam nadzieję, że wytrwasz w tym postanowieniu dłużej niż do pierwszej wizyty w księgarni. Myślę, że dołączenie do jakiegoś zakonu i przywdzianie habitu również mogłoby wyjść Ci na dobre? — odparł, uśmiechając się lekko na wzmiankę o zakonie. Cóż, teoretycznie już była w jednym. Nie wymagał on wprawdzie konkretnego stroju, ale żeby do niego dołączyć, należało odznaczać się pewnymi wartościami. I nie mieć rozregulowanego kompasu moralnego.

Gdyby znał myśli siostry, to prawdopodobnie przyznałby jej rację. Zdecydowanie nie podchodziła lekką ręką do wydawania dużych kwot bez wyraźnego powodu. Porównując ją z działaniami Elliotta Malfoya, szczerze wątpił, aby wydała dwadzieścia tysięcy galeonów na jedną kolację. Naturalnie, jeśli pieniądze miałyby pójść na cel charytatywny, pewnie by coś wykupiła, ale raczej nie sięgnęłaby po główną nagrodę. Jak to dobrze, że chodzili po tym świecie ludzie, którzy byli jeszcze bardziej szczodrzy niż ród Longbottomów.

— A ty wielu mężczyzn — odparował bez zastanowienia, zanim Brenna za daleko się zapędziła. Poczuł, jak gorąco uderzyło w jego policzki. Rozumiał, że mogła chcieć wyciągać na światło dzienne jego „miłostki” przy przyjaciołach lub przy rodzinie, ale przy kompletnie obcych ludziach? Miejże litość dziewczyno! Zerknął kątem oka na pracownika schroniska. — Proszę jej wybaczyć. Ona tak z radości, że będziemy mieli psa. To znaczy psy. W liczbie mnogiej.

Erik również nie ruszył się z miejsca, zamiast tego błądząc wzrokiem po psach, które już wybrali i trzeciego, który go wystraszył. Pokiwał lekko głową, gdy siostra zwróciła mu uwagę na podobieństwo między czarnym psiskiem a znanym w świecie czarodziejów omenem śmierci. Sąsiedzi mogliby się nieco przestraszyć. Tak samo, jak niektórzy domownicy. Nawet dziadek mógłby być nieco niezadowolony, że sprowadza mu się takie symbole do jego domu. Ehh...

— Dzięki za przypomnienie — mruknął, bo teraz wychodziło na to, że to ona jego przestrzegała przed lekkomyślnością. — Rozumiem, że ściągnięcie czarnego psa do domu to niezbyt dobry omen? Dobrze, niech będzie, odegram rolę tego odpowiedzialnego. Zamiast tego wpłacę jakąś darowiznę, okej?

Ewidentnie poczuł się urażony tym, że zwrócono mu uwagę, jednak Brenna miała trochę racji. Dwa psy to było już sporo, a musieli też mieć pewność, że zwierzaki dogadają się nie tylko z ludzkimi domownikami, ale też skrzatem i między sobą. Każdy dodatkowy psiak oznaczał, że będą musieli przeznaczyć więcej czasu na wpojenie im odpowiedniej dyscypliny, żeby posiadłość nie zmieniła się w cyrk na kółkach. Lepiej, żeby ograniczyli się do tej jednej pary.

— Wciąż możesz ją minąć na mieście — zwrócił uwagę, jakby celowo chciał zasiać w jej głowie wątpliwości.

Czy perspektywa zgłębienia zupełnie nowej historii u boku nieznanych dotąd bohaterów zwyciężyłaby z niechęcią do wydawania pieniędzy? Szczerze w to wątpił. Zew starych powieści, jak i nowych tomików byłby zbyt nęcący, aby Brenna tak po prostu go zignorowała. Zwłaszcza teraz, gdy w posiadłości pomieszkiwała jeszcze Mavelle, która zdawała się traktować literaturę współczesną równie ciepłymi uczuciami. Nie uda jej się, pomyślał, żałując, że nie ma z nimi nikogo, kto przyjąłby od niego zakład w tej kwestii.

— Nie powinnaś się tak śmiać. W każdej chwili mogę wznowić akcję pod tytułem „znajdźmy Brennie randkę” — ostrzegł, jednak bardziej żartobliwie, niż poważnie.

Podobne groźby rzucał krótko po balu, kiedy był dosyć mocno zirytowany postawą siostry. Teraz, kilka tygodni później, sytuacja nie była już tak napięta i wyjaśnili sobie lwią część nieporozumień. W sumie nie musiałby nawet daleko szukać. Podejrzewał, że większość potencjalnych kandydatów dziewczyna dobrze by znała m.in. z Ministerstwa Magii. Brygada Uderzeniowa oraz Biuro Aurorów miało paru godnych wzięcia pod uwagę mężczyzn. Któryś z nich na pewno byłby w stanie przetrwać niekończącą się paplaninę Longbottomówny. Ewentualnie był głuchy, co jeszcze bardziej ułatwiłoby sprawę.

— W sumie — zaczął niepewnie, drapiąc się za uchem — skoro jest taki skryty, to nie będzie się aż tak rzucał w oczy. Reszta pewnie nie zwróci większej uwagi, że po domu lata jakaś ciemna plama i skacze z kąta w kąt, opróżniając co jakiś czas dodatkową miskę. Poza tym wydaje się całkiem cichy.

Uśmiechnął się niepewnie do wielkiego psiska, po czym obdarzył rozradowanym spojrzeniem Brennę. Cóż, odpowiedzialność odpowiedzialnością, a podano mu całkiem rozsądne argumenty przemawiające za tym, że powinni wciągnąć do rodziny jeszcze trzeciego zwierzaka. Najbardziej zadziałała na jego myśl, że nikt inny się na niego nie zdecyduje. Było w tym sporo racji. Nie było to jedyne schronisko w Londynie, a ludzie bądź co bądź mieli dosyć ograniczone miejsce, jeśli chodzi o rozmiar lokum. Jeśli ktoś mieszkał pod miastem, to raczej nie zjeżdżał do centrum, żeby wybrać sobie zwierzęcego towarzysza.

— Wygląda na to, że idziesz z nami. Mam nadzieję, że Ci się spodoba — rzucił Erik, podchodząc bliżej boksu. Cechowało go dosyć spokojne usposobienie, więc kto wie, może to właśnie ten pies stanie mu się najbliższy? Wprawdzie rodzic kocha wszystkie dzieci po równo, jednak biorąc pod uwagę, ile osób pewnie będzie się garnęło do opieki nad nimi, dobrze było mieć taki bardziej „prywatny” egzemplarz.

Gdy wszelkie dokumenty zostały już sporządzone, para Longbottomów udała się do odpowiedniego biura, aby tam zostawić po sobie wszelkie wymagane odpisy. Załatwienie formalności nie zajęło im jakoś wyjątkowo dużo czasu. Nawet jeśli na formularzach pojawiały się jakieś kłopotliwe pytania, tak radzili sobie z nimi bez większych problemów.

Najważniejsze było to, że zwierzęta nie będą pozostawione same sobie, a zajmowane przez nie lokum nie należało do ciasnych klitek, z jakich znana była stolica Wielkiej Brytanii. Co w takim razie będzie dalej? Cóż, Erik i Brenna będą musieli zająć się przysposobieniem swoich nowych dzieci, sztuk trzy, do środowiska domowego. Ale to już opowieść na inną okazję.