Rozbolała ją głowa, świat zaczął się rozmywać, uliczka na Pokątnej gdzieś zniknęła, tak samo jak dziewczynka, która chwilę wcześniej znajdowała się przed nimi. Nie miała pojęcia, co właściwie się działo i dlaczego się działo. Poczuła się bardzo niepewnie, bo Prue zdecydowanie nie lubiła nie wiedzieć. Nie znosiła czuć się bezsilnie, a w tym przypadku nie mogła w żaden sposób zareagować na to, co się właśnie teraz działo.

Mrugnęła. Wtedy dotarło do niej, że znajdowali się już gdzieś indziej, a najgorsze było to, że doskonale znała to miejsce. Była tu już wcześniej i nie było to przyjemnym doświadczeniem, chociaż powinno być, czyż nie? Każda panna młoda bardzo długo czekała na ten wyjątkowy dzień, kiedy będzie mogła wybrać suknię, w której pójdzie do ślubu. Ona jednak nie pamiętała tego w taki sposób, było to dla niej bardzo upokarzającym doświadczeniem, o którym nikt miał nie wiedzieć, tak jak o wielu innych sytuacjach związanych z jej narzeczonym. Nie opowiadała o tym, nie zwierzała się nigdy nikomu na ten temat, no, nie licząc niektórych chwil, jak tak, której właśnie mieli przyjemność być świadkami.

Dosyć szybko dotarło do niej, że stoi przed nimi jej młodsza wersja, bardzo niepewna siebie i wystraszona. Pamiętała, kiedy weszła do tego salonu, liczyła na to, że to będzie naprawdę przyjemny dzień, ale nim postawiła w nim swoje stopy już miała kiepski humor. Nie zmieniło go towarzystwo, nie zmieniło go to miejsce - które było na swój sposób magiczne. Na pewno większość dziewcząt chciałaby się tutaj znaleźć, aby spełnić swoje marzenia, wiele z nich w końcu czekało na ten dzień, ważne było dla nich w czym pójdą do ślubu, chciały poczuć się wtedy wyjątkowo, ona też, kiedyś, być może, wtedy jednak nie czuła, aby wszystko miało pójść dobrze, towarzyszyło jej bardzo dziwne uczucie.

Salon był naprawdę bardzo uroczym miejscem, w którym każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Gotowe suknie były powieszone w kolejności kolorystycznej na wieszakach, można było tutaj zauważyć każdy możliwy odcień bieli, ale nie tylko, tak, żeby nawet te najbardziej awangardowe panny coś mogło zauroczyć, w ostateczności można było uszyć coś wyjątkowego.

Prue spojrzała na kobiety stojące przed nimi. Były młodsze, to musiał być tamten dzień, widziała swoją minę, widziała to rozczarowanie w swoich oczach, przełknęła głośno ślinę, bo nigdy, ale to nigdy nie chciała wracać do tego momentu, a na pewno komukolwiek o nim wspominać, a teraz jej mąż stał tutaj obok niej i widział to wszystko. To było naprawdę okropnie upokarzające.

- To ja, kilka lat temu. - Mruknęła cicho, patrząc raczej na swoje stopy, niż na to co działo się wokół, albo na swojego męża. Jej pantofelki wydawały się być w tej chwili najbardziej interesującą rzeczą na świecie.

- Naprawdę myślisz, że to mógł być tylko żart? Serio? Miałam się zaśmiać w momencie, w którym stwierdził, że to obojętne, w czym pójdę do ślubu, bo i tak nigdy nie będę wyglądać odpowiednio? - Pokręciła głową, nigdy nie była szczególnie wylewna, ale w tej chwili miała ochotę to z siebie wyrzucić. Nie miała w zwyczaju się żalić, bo przecież to był jej wybór, prawda? Nikt nie zmuszał jej do przyjęcia oświadczyn, nikt nie kazał jej wychodzić za mąż, przynajmniej w teorii. Widziała te uśmiechy na twarzach rodziców, kiedy Liam poprosił ją o rękę, nie wiedziała dlaczego zrobił to przy nich i przy jego rodzinie, ale na pewno trudniej jej było wtedy odmówić, powiedzieć, że potrzebuje czasu. By wszystkich zadowolić powiedziała więc tak, jednak nie pojawiło się w jej piersi to mityczne uczucie, tak właściwie nigdy się nie pojawiało, nie było motyli, raczej ćmy, a może nawet gasnące światło, jakby Bones wysysał z niej cała energię, niszczył jej wnętrze kawałek po kawałku. Próbował ją zmienić na kogoś, kto mógłby być ideałem, ideałem dla rodziców, czy obcych osób. Tyle, że ona nigdy nie stała nawet blisko czegoś takiego. - Co Twoim zdaniem może oznaczać porównanie do stracha na wróble? Czy naprawdę widzisz w tym jakiś głębszy sens, bo dla mnie wydaje się to całkiem jednoznaczne. - Nie miała pojęcia dlaczego ona go broniła, być może faktycznie przesadzała? Brała do siebie za bardzo te słowa, co jeśli faktycznie żartował? Tylko, czy żartowało się w ten sposób o kimś, kto miał stanąć z Tobą na ślubnym kobiercu, no nie była co do tego jakoś za bardzo przekonana. Zacisnęła usta w wąską linię, musiała jakoś to przetrawić, przecież nie mogła się teraz wycofać, nie kiedy zorganizowali już wszystko, rozesłali zaproszenia, wybrali każdy posiłek, kwiaty, to wszystko, co niby miało mieć znaczenie. Jakże to możliwe, że już na samym początku popełniła błąd i wybranek okazał się być nietrafiony? Ona - ona, która przecież zawsze wszystko przesadnie analizowała, jak pozwoliła się sobie znaleźć w takiej patowej sytuacji. Gasła, chyba nigdy jeszcze nie była taka przygaszona. - Pewnie masz rację, to na pewno był tylko głupi żart, pewnie go nie zrozumiałam, zresztą Liam mówi, że za nim nie nadążam, pewnie to prawda. - Miał problem z tym, że zdarzało jej się nieco zawieszać w rzeczywistości, że jej umysł nie działał tak jak powinien, dołączając do tego, to, że czasem przypadkowo zagłębiała się w historie innych ludzi przez miejsca, czy przedmioty… Tak, była dziwna. Nie pasowała do normalności, miała szczęście, że postanowił się z nią ożenić, inaczej pewnie do końca życia byłaby sama jak palec, a jej rodzice byliby bardzo rozczarowani, nie chciała ich zawieść.

W końcu podniosła wzrok, przestała się wpatrywać w swoje buty. Spojrzała na tę kobietę, którą kiedyś była. Miała ochotę ją przytulić, powiedzieć, że to wszystko to stek bzdur. Niestety obawiała się to zrobić, nie chciała ingerować we wspomnienia. Wyglądała żałośnie, nie miała pojęcia, jak mogła myśleć, że tak to powinno wyglądać. Liam zepsuł jej jeden z dni, które miały być bardzo wyjątkowe, nie wracała często do tego wspomnienia, tak właściwie to starała się unikać w archiwach w swojej głowie wszystko, co było z nim związane, bo dopiero po czasie dotarło do niej to, jak ją traktował. Nie było sensu do tego wracać, ani się nad tym rozwodzić. Nie były to przyjemne powroty, mimo, że już nie żył, mimo, że nie doszło do ślubu… wolała jednak nie myśleć, jakby wyglądało jej życie, gdyby potoczyło się to inaczej. Jak bardzo nieszczęśliwa i stłamszona by była? Nie chciała nawet o tym myśleć, była sobą rozczarowana, ale przeszłości nie dało się przecież zmienić.

- To… - Zaczęła mówić, głos jej drżał. Nie do końca wiedziała, jak powinna się z tego wytłumaczyć, Benjy raczej nie widział jej nigdy takiej, w Hogwarcie nigdy nie pozwalała doprowadzić się do podobnego stanu, tutaj naprawdę nie było z nią najlepiej. - Nie ma o czym mówić, tak właściwie, było minęło. - Niekoniecznie wiedziała w jaki sposób powinna się do tego odnieść, Benjy i tak widział swoje, mógł sam ocenić to, co się przed nim znajdowało.

Prue nie lubiła wracać do tamtego okresu czasu w swoim życiu. Nie opowiadała o nim jakoś szczególnie. Jej najbliżsi myśleli, że strata narzeczonego była dla niej bardzo bolesna. Nie przeszkadzało jej to, że podeszli do tego w ten sposób. Tak było wygodniej, nosiła pierścionek zaręczynowy po martwym narzeczonym - nie był to jednak dla niej symbol utraconej miłości, bardziej tarcza, która miała ją chronić przed popełnieniem tego samego błędu po raz kolejny. Nie zamierzała już na siłę bowiem uszczęśliwiać innych, bo miała świadomość z czym się to wiąże. Mówili jej, że powinna ruszyć dalej, poszukać sobie kogoś, ale ona wiedziała, że to tak nie działa. Nic na siłę, już raz przecież bowiem próbowała to robić i była w tym wszystkim tłamszona. O czym nie wiedział nikt, bo przecież nie powiedziałaby nikomu o tym, jak się z tym czuje. To było dla niej typowe, nie lubiła opowiadać o swoich niepowodzeniach, miała sporo szczęścia w nieszczęściu z tym, że nie doszło do ślubu, bo pewnie w tej chwili byłaby zupełnie innym człowiekiem.

To nie tak, że chciała ukrywać ten moment w swoim życiu przed Benjym, raczej po prostu wstydziła się pokazywać, że była wtedy bardzo słaba i podatna na wpływy innych. Łatwo przyszło jej uwierzyć w to, że była wybrakowana, że nie pasowała do rzeczywistości. Kiedy ktoś powtarza Ci coś podobnego przez kilka lat zaczynasz bowiem uznawać to za prawdę, czyż nie? Nawet ktoś taki jak ona kwestionował swoją wartość, a przecież wcześniej to się nie zdarzało. Trochę zajęło jej poukładanie sobie tego w głowie, chociaż, właściwie? Nadal miewała momenty, w których czuła się niewystarczająca i nie brało się to znikąd, miała ku temu swój powód. Wiedziała, że Benjy jest inny, traktował jej wady, jakby były czymś wyjątkowym, widział w niej zdecydowanie więcej, niż tamten człowiek z jej przeszłości. Tyle, że mleko się wylało, nasłuchała się przez te kilka lat naprawdę sporo, chcąc nie chcąc nie była w stanie wyrzucić tego ze swojej głowy, chociaż starała się zakopać akurat to bardzo głęboko.

Bardzo dokładnie pamiętała tamten dzień, zresztą jak wszystkie inne, jednak zdawała sobie sprawę z tego, że był to tylko jeden z kolejnych momentów, kiedy zastanawiała się nad tym, czy wie, co robi. Podskórnie czuła, że decyzja, którą wtedy podjęła nie była dobra. Nic z tym jednak nie zrobiła, nie chciała być rozczarowaniem rodziców, którzy tak okropnie cieszyli się na tę nadchodzącą uroczystość. Zwłaszcza, że nie była już najmłodsza, jej koleżanki ze szkoły dawno zdążyły ułożyć sobie życia, ona sporą część czasu poświęciła nauce i rozwijaniu swojej kariery medycznej. Mówili, że wypada w końcu zająć się czymś innym, że nie tylko praca się liczy, no to ich posłuchała. Tylko dlaczego czuła, że to, co robi jest niewłaściwe? Postępowała wbrew sobie samej i nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości, a jednak nie potrafiła tego przerwać, nie umiała się postawić, potulnie opuszczała głowę, potakiwała, mówiła, że rozumie, że się zmieni, jakby naprawdę było z nią coś nie tak.

Tamta Prue była zdecydowanie dużo bardziej przygaszona, w jej oczach brakowało iskry, która była dla niej dość charakterystyczna. Wyglądała, jakby ktoś żywił się jej energią, jakby nie miała zbyt wielu chęci do życia. Nie lubiła oglądać tamtej wersji siebie. Kobieta spojrzała na koleżankę, która stała przed nią i starała się jej wmówić, że czasem tak się zdarza, bardzo zaciekle broniła Liama, a ona w to uwierzyła, chociaż czy na pewno, w głębi duszy wiedziała przecież, że nie podejmuje właściwego wyboru. - To prawda, może nawet bardziej często, niż czasami, taki już jego urok, czyż nie? - Wiedziała przecież z kim ma do czynienia, nie ukrywał tej części swojej natury, no, może na samym początku, kiedy zaczęli się spotykać. Później było zupełnie inaczej, pokazał jaki jest naprawdę, a ona mimo to przyjęła te nieszczęsne zaręczyny. Teraz, kiedy już wszystko zorganizowali było za późno na to, aby zmienić decyzję. Zresztą to potwierdziłoby tylko jego słowa, że jest niestabilna, niezdecydowana, nieodpowiednia.

Zamyśliła się na chwilę, jak na nią patrzył? Mrużył oczy, spoglądał na nią tak, jakby tylko czekał na jej kolejne potknięcie, które później mógł zacząć jej wytykać, jakby ciągle szukał kolejnych powodów do tego, aby powiedzieć jej coś nieprzyjemnego. - Mógł ująć to w inne słowa. - Może nie mógł, może znowu nieco ją poniosło, może doszukiwała się problemu tam gdzie wcale go nie było? Może faktycznie ona miała rację, to z nią było coś nie tak. Powinna nabrać dystansu, nie brać wszystkiego do siebie, przecież to było całkiem normalne, że ludzie w związkach czasem sobie dogryzali, prawda? To nic wielkiego. - Czy naprawdę uważasz, że te słowa można odczytać w te słowa, jak dla mnie to wyglądało zupełnie inaczej. - Ona wydawała się być jedna przekonana o tym, że Liam miał dobre intencje. Tyle, że raczej nigdy nie zdarzało mu się jej komplementować, wręcz przeciwnie. Mówił, że jest jak wieszak, strach na wróble, że powinna wyglądać inaczej, zmienić się, wybierać inne kolory i nie przypominać śmierci. Zacisnęła usta w wąską linię, nie powinna dłużej o tym myśleć, bo wyjdzie z tego coś złego.

- To prawda, był wtedy bardzo zdenerwowany. - Tylko dlaczego? Czyżby naprawdę mu na niej zależało? Być może w ten sposób wyrażał swoją troskę o jej osobę, powinna na to spojrzeć szerzej, chciał dla niej dobrze, chciał, aby pasowała do tego świata, w którym przyszło im żyć, pewnie o to mu chodziło, tylko co jeśli ona wcale nie czuła się źle? Pasowało jej to dziwactwo, z którym teraz tak bardzo walczyła.

- Tak, Penny bardzo się cieszy na to wszystko. - To akurat było prawdą, jej matka była zachwycona tym, że jedno z jej dzieci miało zmienić swój stan cywilny, długo przecież na to czekała. - Masz rację, nie ma sensu się tym przejmować, to nic takiego. - Kiwnęła jeszcze głową, chociaż w tonie jej głosu brakowało pewności siebie, chyba sama nie wierzyła w te słowa, które padły z jej ust.

- Niech będzie. - Uśmiechnęła się, no może bardziej skrzywiła, ale starała się zrobić dobrą minę do złej gry. Bufiaste rękawy, w życiu nie spojrzałaby na taką suknię. Ceniła sobie prostotę, najchętniej wybrałaby coś bardzo skromnego, ale przecież nie wypadało, panna młoda powinna zwracać na siebie uwagę wszystkich, nie mogła być w tym dniu do końca sobą, to było bardzo zrozumiałe. Wzięła do ręki suknię i udała się w stronę przymierzalni, w której miała się poczuć jak pusta lalka ubierana w piękną suknię.

Benjy się temu przyglądał. W między czasie odnalazł jej dłoń i złapał ją za rękę, czuła jego wsparcie, to było miłe, bardzo miłe, chociaż niekoniecznie cokolwiek w tej chwili działo się według jakiegokolwiek planu. Widział to wszystko, to było chyba w tym najgorsze. Nie do końca miała świadomość, czy jest gotowa na to, żeby spoglądał na nią w tamtej wersji. Nie było tu czego komentować, ta scenka mówiła sama za siebie. Była bardzo wymowna i pokazywała jak wyglądało jej życie na tamtym etapie.

- Po prostu nie spodziewałam się, że pojawi się to tak zupełnie znienacka. Miałam zamiar Ci kiedyś o tym opowiedzieć, chociaż właściwie nieszczególnie jest o czym opowiadać. - W tamtym momencie była innym człowiekiem, który miał problem z poczuciem własnej wartości. - Najwyraźniej musieliśmy przeżyć swoje, żeby dokonać właściwego wyboru. - Nie, żeby było to szczególnie pocieszające, Benjy również miał swoją historię, która nie zakończyła się szczęśliwie. W sumie miał nawet gorzej, bo zdążył zmienić stan cywilny, jej jakimś cudem udało się tego uniknąć.

- To zależy dla kogo, jeśli o mnie chodzi, to nie musiał się specjalnie starać, w sensie, to nie było nic szczególnie wyjątkowego, raczej norma. - Skoro już zobaczył to wspomnienie to nie widziała sensu w tym, aby go teraz oszukiwać, tak faktycznie wyglądało kilka lat z jej przeszłości, z czego nie była szczególnie dumna, ale nie mogła tego po prostu wymazać.

- więc tak, jeśli mam nazwać to wprost, był chujem. - Teraz to wiedziała, wtedy wydawało jej się, że jest zupełnie inaczej. Oczy jej się otworzyły, kiedy jemu się zamknęły. Niby nie powinna się cieszyć z tego, że ktoś umarł tragicznie, w tym przypadku jednak trudno jej było tego nie robić, bo ocaliło to Prue od podjęcia najgłupszej decyzji w swoim całym życiu. Być może powinna być wdzięczna tamtemu wilkołakowi… aż się wzdrgnęła, nie nie mogła myśleć w ten sposób, skrzywdził przecież wiele niewinnych osób, nie tylko Liama.

Uśmiechnęła się, kiedy zmienił temat rozmowy. Przeniosła wzrok w stronę, którą wskazał. Rzeczywiście, koronki były całkiem urokliwe. - Jesteś niemożliwy, aczkolwiek możemy pomyśleć o koronkach w przyszłości, nie mówię nie. - Jej ex pewnie zasugerowałby, żeby nie ubierała na siebie nic podobnego, bo i tak wygląda, jak wieszak, ale w tym przypadku było przecież zupełnie inaczej, czyż nie?

W pewnym momencie zaczęło im się ponownie kręcić w głowach, salon sukien ślubnych zaczął wirować, a oni rozmyli się w rzeczywistości.