![]() |
|
[20.07.1966] Just to sit outside your door - Wersja do druku +- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl) +-- Dział: Poza schematem (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=29) +--- Dział: Retrospekcje (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=25) +--- Wątek: [20.07.1966] Just to sit outside your door (/showthread.php?tid=6570) |
[20.07.1966] Just to sit outside your door - Lorraine Malfoy - 12.11.2026 Stara chata w Little Hangleton Hozier — From Eden ![]() Odkąd umarła Miranda, dom na obrzeżach Little Hangleton wydawał się Lorraine dziwnie pustym. Gdy podzieliła się jednak tą myślą z ojcem, który teleportował ich na miejsce, ten tylko prychnął pogardliwie. "Miranda, Miranda, Miranda, Miranda, Miranda, Miranda, Miranda, Miranda, Miranda, wciąż tylko Miranda i Miranda", rzucił ostro Armand, wypuściwszy dłoń córki z uścisku. "Nigdy nie słyszałem tak pełnego głosu z tak pustego serca, jak wtedy, gdy jeszcze żyła." Wiedziała, że poczuł się dotkniętym jej słowami, nie była jednak pewną, czy bardziej uraziło go przywołanie imienia Mirandy, czy nazwanie domem miejsca, którego tak nienawidził. Uczucia Lorraine były bardziej ambiwalentnymi. Był to dom, z którego uciekła, owszem. Był to też dom, do którego wróciła. Lorraine również poczuła się dotkniętą, nie odezwała się jednak: zacisnęła gniewnie usta, próbując powstrzymać drżenie warg. Samotnie przestąpiła próg izby, zostawiwszy ojca pod rosnącą w ogrodzie jabłonią. Przeszła przez ciasną sień, po to tylko, aby zatrzymać się przed drzwiami prowadzącymi do pokoju sypialnego. Zatrzymała się przed drzwiami pokoju rodziców, a właściwie pokoju Mirandy, bo ojciec dawno już zabrał stamtąd większość swoich rzeczy. Wcześniej dokładnie to samo zrobiła Lorraine. Sprowadziła się z powrotem w trakcie zimowej przerwy świątecznej. Sprowadziła się, chcąc wspomóc matkę, która znowu zachorzała. Miranda powiedziała jej kiedyś, że nie chce umrzeć w szpitalu. "Tylko bezdomni tam umierają", sarknęła, odmawiąc od razu wizyty u uzdrowiciela. Wiedziała przecież, że żaden nie będzie już w stanie jej pomóc. Nawet gdyby, nie chciała, żeby ktokolwiek widział jej bezradność. "Jeżeli mam umrzeć, to chcę umrzeć z godnością." Lorraine pomyślała wtedy, że matkę przeżyje w końcu jej własna duma. Może dlatego właśnie wróciła. Może dlatego została. Najpierw tylko na kilka dni. Dni zmieniły się w tygodnie, tygodnie w miesiące, Lorraine nie pozwoliła sobie jednak przywyknąć do rytyny. Nie byłoby rozsądnym zamykać się na powrót w ścianach domu, z którego kiedyś uciekła. Większość swojego dobytku zostawiła więc u Otto. Wolała trzymać Mirandę na dystans, nawet jeżeli dystans ten był nie większy od przestrzeni między stojącymi obok siebie łóżkami. Przesunęła je tak, żeby móc spać bliżej Mirandy, w nocy często wybudzanej przez palpitacje serca. Lorraine była blisko, bo na wyciągnięcie ręki zaledwie, wciąż było to jednak dalej, niż były z macochą przez te wszystkie lata. Będąc zbyt słabą, żeby czarować, matka nie mogła już bowiem sięgnąć magią do wnętrza jej głowy. Dopiero gdy pozbawiona została wglądu w jej umysł, Lorraine pojęła, jak silnie Miranda uzależniona była od legilimencji. Było coś okrutnego w odmawianiu jej dostępu do siebie, w patrzeniu, jak łypie na nią przerażonymi oczami, nie mogąc wyczuć jej intencji. Łamało to Lorraine serce, gdy zmuszona była słuchać paranoicznych dociekań matki. Czasem czuła się niemal winną, że pozwala sobie być odrębną od niej, że nie chce podzielić się z nią życiem, które sobie ułożyła. Matka nie umiała znieść tej niewiedzy. Nigdy nie pogodziła się z unikami ze strony Armanda, wiedziała jednak, że tego należy się po mężu spodziewać. Zdrada córki była z kolei naruszeniem, na które Miranda nie umiała przystać. Być może dlatego Lorraine poprosiła ojca, żeby jej dzisiaj towarzyszył. Nie mogła znieść pustki, bo zbyt głośno wybrzmiewały w niej niewypowiedziane nigdy wyrzuty. Pchnęła z całej siły drzwi do sypialni, aż skrzypnęły w zawiasach. Przez chwilę miotała się po domu tak samo, jak niegdyś robił to ojciec, pozostawała jednak nieświadomą tego, jak bardzo podobną jest do niego podobna. Armand Malfoy niszczył i tworzył z jednaką pasją, a z pasji tej narodziła się Lorraine. Miała w sobie tę samą intensywność, skłonność do teatralności w przeżywaniu targających nią uczuć: teatralnym było przecież jej zachowanie, chociaż uczucia były prawdziwe. Jeszcze przed chwilą fantazjowała o zniszczeniu wszystkiego wokół siebie. Niechby zawalił się dom, skoro ośmielał zachowywać się tak, jak gdyby nic się nie wydarzyło! Niechby pogrzebał Lorraine wraz z wspomnieniami tej, która istniała, którą utraciła, a której utraty nie umiała opłakać! Krążyła gniewnie po pokoju otwierając szuflady, przestawiając krzesła. Złościła się na przedmioty, że pozostawały na swoich miejscach, na meble, że nie ustępowały pod naporem jej dłoni. Na zegary, że nie przestawały odmierzać czasu, chociaż nie było już nikogo, dla kogo miałby płynąć. Chciała je wszystkie zniszczyć, bo odmierzały jego upływ zbyt szybko. Wyrwać sprężyny, roztrzaskać mechanizmy. Rozbiła metronom, bo jego wychylenia wciąż zdawały się przyspieszać. Nie umiała zatrzymać jedynie maszynerii swojego serca, które wciąż biło w piersi. Bez niego czas płynąłby w sposób pozbawiony wszelkiej miary. Nie wyznaczały go już bowiem pory posiłków, kolejne dawki lekarstw; nie było narzuconej potrzebami matki rutyny. Niczego już nie było, a przynajmniej Lorraine próbowała udawać, że niczego już nie ma. Zasłoniła okna, zaciągnęła wszystkie zasłony, ale w ciemności ogarniętego żałobą domu widok jej włosów i białej sukienki porażał wciąż nagłą jasnością. Zasłoniła więc zaśniedziałe lustro. Zasłoniła je, bo nie mogła znieść, że jej oczy wciąż lśnią życiem, gdy oczy Mirandy zasnute zostały welonem śmierci. Nie mogła znieść świata bez filtra ciemnego woalu, którym okryła głowę na pogrzebie, zasłoniła więc twarz drżącymi dłońmi. Każdy przejaw życia zdawał się występkiem w domu pogrążonym w żałobie. A jednak patrząc na panujący wokół rozgardiasz, Lorraine nie potrafiła pozbyć się wrażenia, jak gdyby Miranda miała zaraz wrócić, upomnieć się o pozostawiony nieporządek. Lorraine wyjmowała przecież z szaf kolejne ubrania, układała je na łóżku. Pakowała je z powrotem do kufra, po to tylko, żeby po chwili wyciągnąć je na wierzch. W końcu usiadła na podłodze, nie wiedząc już, co począć z własnymi rękoma. Wsparła się o matczyny kufer, wyobrażając sobie, że oto obejmuje jej trumnę. Ostatni raz ucałowuje bezkrwiste usta przed zapieczętowaniem wieka. Pochowała Mirandę w jej najlepszej sukni, tej, którą przywdziewana była może raz do roku, od święta. Suknia, którą wyciągnęła przed chwilą z kufra, była zdecydowanie starszą, nosiła również ślady zużycia. Oto był relikwia lepszych czasów, czasów, gdy jeszcze im się powodziło. Suknia była prezentem od Armanda na rocznicę ślubu. Lorraine pamiętała, że to w niej matka zagrała ostatni ze swych koncertów fortepianowych. Ciężka, czarna tkanina podkreślała kruchość kobiety, która była w nią przyobleczona, nie przytłaczała jednak: wrażenie ciężkości równoważył bowiem krój sukni, który był prostym, lecz efektownym. Było zaiste coś potężnego w tej prostocie. W tym, jak uwydatniała ostrość szlachetnych rysów Mirandy, przydając jej drapieżnej elegancji, maskowanej zwykle przez wrodzoną powściągliwość. Wtedy, na sali koncertowej, gdy kłaniała się publiczności z rzadkim uśmiechem na ustach, matka zdawała się Lorraine najpiękniejszą kobietą na świecie. W oczach córki matka jest zawsze pierwszym z ideałów — nie tylko wzorem kobiecości, ale i jej obietnicą. Tak oto wzór kobiecości Lorraine został zdegradowanym z salonów do wiejskiej izby. Zanurzyła nos w czarnych fałdach sukni, przytuliła policzek do materiału, który przesiąkł zapachem matki. Przez chwilę po prostu oddychała Mirandą. Miranda pachniała kadzidłem i ziołami z przydomowego ogródka, pachniała rumiankiem i rozmarynem. We włosy wcierała sok z pokrzywy, a oddech jej wonął miętą, z której przygotowywała lecznicze napary. Kobiecość była niegdyś obietnicą piękna i niedostępnej elegancji. Palce, które przebiegały po klawiszach fortepianu, teraz umorusane były jednak ziemią. Budząca zachwyt suknia wieczorowa przysposobiona została do pracy wokół obejścia. A jednak Miranda była w oczach Lorraine piękną nawet wtedy, gdy na drogą suknię nakładała fartuch i szła pielić grządki. Była piękną bez publiczności, bez wystawnej sali koncertowej; była piękną nawet wtedy, gdy nie miała powodu do uśmiechu. Ale być może obietnica kobiecości nie była nigdy dla Lorraine uwarunkowana tym samym, co dla Mirandy. Wtulona w matczyną suknię, Lorraine przysiadła pod drzwiami sypialni. Podciągnąwszy kolana pod brodę, nasłuchiwała odgłosów domu. Słyszała skrzypienie drewnianych krokwi, trzask osiadających mebli. Słyszała szelest gałęzi jabłoni ocierających się o szyby. W głowie wciąż rozbrzmiewały wrzaskiem słowa, jakie padły w trakcie ostatniej kłótni z ojcem. "Chcę ją! Nie ciebie — j ą !", krzyczała przed pogrzebem, teraz jednak pilnie nasłuchiwała odgłosu jego kroków wokół obejścia. Gdzieś jesteś, chciała zapytać. "Gdzie byłeś, gdy… Gdy ona…" Nie wiedziała nawet, co chciała mu wtedy wyrzucić. Nie umiała znaleźć słów, żeby wyrazić to, co czuła. "Jej już nie ma — jej już nie ma!", powtarzała tępo. Chcę ją! Nie ciebie — j ą !" A jednak go chciała, zrozumiała, odchyliwszy do tyłu głowę. Ojciec przystanął w progu. Powiedział coś. Nie usłyszała, co. Chciała go zapytać, czy on też tęskni za Mirandą. Czy tęsknisz, tato? Nie miała przecież nikogo innego, kogo mogłaby o to zapytać. Nikt poza ojcem by nie zrozumiał, bo i jak można zrozumieć coś takiego, jeżeli się tego wprzódy nie przeżyło? W końcu nie zapytała jednak, zniknęła bowiem ojcowska ręka, która gładziła ją po głowie: nie wiedziała, jak długo, bo zegary nie mierzyły już dłużej czasu; rozbity metronom nie dzielił go na porcje. Czas nie istniał w ciemnym pokoju, z oknem przesłoniętym kirem. Nie istniał rozpościerający się za nim świat, choć domagał się uwagi tak rozpaczliwie, jak nowonarodzone dziecko: krzykiem i buzią wykrzywioną płaczem. Wreszcie, nie istniała nawet ona. Spowita w ciemności jak we wnętrzu matczynego łona, chociaż to nie łono Mirandy wydało ją na świat. Powiedziałaś, że jestem twoją córką, ale czy naprawdę nią byłam? Czy wciąż nią jestem? Przycisnęła do ciała czarną suknię, nie zwracając uwagi na skrzypnięcie drzwi za plecami. Ojciec wreszcie zostawił ją samą. Może gdyby włożyła ją na siebie, pomyślała nagle, po czym zaczęła gorączkowo rozsznurowywać tasiemki gorsetu. Może gdyby włożyła na siebie jej suknię, może wtedy mogłaby wciąż poczuć się częścią niej. Ściągnęła przez głowę wysłużoną sukienkę, którą nosiła na co dzień wokół obejścia. W pełnym nabożności ceremoniale wdziała na siebie ubranie należące do matki. Zgarnęła ciemne spódnice, podciągnęła rękawy, które zsuwały się z ramion. Śliski materiał zdał się dziwnie ciężkim, tak samo przytłaczającym jak zapach Mirandy. Wzdrygnęła się, gdy poczuła dotyk zimnej tafty na skórze, gdy usłyszała znajome poruszenie sukien. Gwałtownym ruchem zdarła prześcieradło z lustra, jak gdyby spodziewała się zobaczyć Mirandę tuż obok. W tafli ujrzała jedynie swoje odbicie: falującą we wzburzonym oddechu pierś i nieprzywykłe do światła oczy, które musiała przymrużyć, patrząc w lustro. Sukienka była na nią za duża. Miranda wiedziałaby, jak ją zwęzić. Przez lata zdążyła nabrać wprawy w szyciu, nie chwaliła się tym jednak: większość sukienek, jakie nosiła, wyszło spod jej rąk, wolała jednak udawać, że wciąż ma wystarczająco pieniądzy, aby korzystać z usług krawcowej. Lorraine potrzebowała czasu, aby złapać do tego dryg, a jednak pod matczynym okiem zdołała uszyć kilka porządnie wyglądających ubrań dla swej lalki. Odkąd wróciła do domu, zaczęły wspólnie haftować, przynajmniej wtedy, gdy Miranda miała lepszy dzień. Praca podnosiła ją na duchu, gdy nie była powodowana potrzebą. Haftowanie kwiatów na serwetkach było zajęciem godnym damy, ale cerowanie dziur w pończochach przypominało o tej godności braku. Przypominały o nim sfatygowane ubrania wymagające naprawy, nowe sukienki przeszywane ze starych kreacji, zbyt już niemodnych w fasonie, żeby pojawić się w nich w towarzystwie. Wszystkie te rzeczy wciąż powracały, tak samo te złe, jak i te dobre, a Lorraine wciąż na nowo uświadamiała sobie, że straciła matkę. Nie usiądą już razem przy planszy imitującej pianino. Nie odśpiewają majowej litanii. Nie wypielą wspólnie ogródka, nie posadzą kwiatów. Nie wysłuchają już nigdy niedzielnej audycji radiowej, którą tak lubiły. Nie rozłożą się z robotą w kuchni, nie przejrzą katalogów z wykrojami. Nie pokłócą się o dobór guzików przy palcie, o kolor nici, jakimi należałoby je przyszyć. Ostrożnie zsunęła z siebie matczyną suknię. Nie dała już nawet rady płakać. Miranda nie znosiła widoku łez, uważając je za słabość, nie wolno więc było płakać. Suchymi były spazmy, które wstrząsały wciąż Lorraine od czasu do czasu, zapierając dech w piersiach. Dławiła się szlochem, który nie dał rady wydostać się ze ściśniętego gardła. Miała ochotę zwymiotować własnymi łzami, wszystkimi, które przełknęła. Z pustym żołądkiem mogła co najwyżej rzęzić w łazience, a jednak wstyd byłoby jej to robić przy ojcu. W końcu poczuła bowiem wstyd. Poczuła go, gdy rozejrzała się wokół, i zobaczyła niespakowane rzeczy matki rozrzucone po pokoju. W końcu zaczęła sprzątać, bo co innego pozostało, jeżeli nie to? Żyła. Wciąż, mimo wszystko, żyła. Może dlatego czuła wstyd, że powiedziała wcześniej ojcu, że chciałaby umrzeć. Chciała, ale mówienie tego na głos było żałosnym, zwłaszcza, gdy miała moc, aby tego dokonać. Czemu więc jeszcze tego nie zrobiła? Sama nie wiedziała. Być może podświadomie obawiała się, że matka uzna to za zdradę. Zdradą było życie dalej, mimo że ona już nie żyła, owszem: a jednak większą zdradą niż żyć dalej byłoby zabić się tak, jak zrobiła to jej prawdziwa matka. Matka, o której do tej pory wiedziała tyle tylko, że była wilą. Ojciec powiedział jej, że miała na imię Rosa. Lorraine zaczęła wtedy wyć. "Jak możesz o niej teraz mówić? Jak ci nie wstyd?", zapytała. Jej mama miała przecież na imię Miranda. Kochała ją. Czy na pewno ją kochała? Czy kochałam cię, Mirando?, zastanawiała się, przyciskając do piersi jej suknię. Może powodował nią wyłącznie obowiązek wpojony wychowaniem, jakie otrzymała. Odruch dziecka, szukającego piersi, która je wyżywi, wykształcony przez naturę instynkt przywiązania, warunkujący przetrwanie. Czy cię kochałam, czy próbowałam cię przetrwać, kochając? Jakie to ma teraz znaczenie, pomyślała Lorraine, przymknąwszy oczy. Jakie to ma znaczenie, gdy ona już nie żyje. Żadnego. Lorraine doskonale wiedziała, że została skrzywdzona. Nie wiedziała jednak, jak wytłumaczyć, że nauczyła się kochać swoją krzywdę. Jak mogła wyjaśnić to ojcu? Jak mogła wyjaśnić to komukolwiek? Zawsze się bała, gdy Miranda była obok. Bała się swojej matki, ale tylko w jej ramionach kiedykolwiek czuła się bezpieczną. Czuła się kochaną, gdy czuła jej obecność w swoim umyśle. Wybaczyłaby jej każde okrucieństwo, byleby tylko nie zostać opuszczoną. Nawet kiedy nie mogła znieść jej obezwładniającej potrzeby kontroli, gdy uciekała z domu, aby nie oszaleć, matka pozostawała w jej życiu stałą. Oto była kobieta, która ją wychowała, która dzieliła z nią wszystko poza krwią płynącą w żyłach. Lorraine była jej córką, jej uczennicą, jej powiernicą, jej wyznawczynią. Była świadectwem zdrady ukochanego i spełnieniem marzeń o rodzinie, jaką chciała z nim stworzyć. Była świadkiem jej radości i cierpienia, współuczestniczką w ich odczuwaniu, była dziedziczką niechęci i sympatii, jakie żywiła. Może dlatego świat wydawał się znośnym wtedy tylko, gdy była w mocy Mirandy. Chociaż zachowywał pełnię swej ostrości, wywierając brutalny ucisk na zmysły, Lorraine czuła się chronioną. Mogła doświadczać intensywniej, bo doświadczenie nie należało w pełni do niej — jego ważność determinowała matka. Bała się wyłącznie jej osądu, i niczego więcej. Matka była granicą jej doświadczenia. Mogła więc spacerować brzegiem przepaści na szczycie wieży astronomicznej bez strachu, że spadnie. Mogła oddać się mężczyźnie, nie dbając o to, że ten może ją skrzywdzić. Mogła plątać się po uliczkach Nokturnu z wysoko podniesioną głową, nie obawiając się konsekwencji innych niż reakcja Mirandy, gdy ta się wreszcie dowie. "Czy coś cię jeszcze ogranicza, Lorraine?" Nie umiała już odpowiedzieć na to pytanie, a może odpowiedź była dla niej zbyt przerażającą, aby umiała jej udzielić. Wiedziała, że nie spotkałaby się wówczas ze zrozumieniem, było bowiem coś niewłaściwego w jej zależności od Mirandy. Coś kazirodczego. Lorraine wiedziała, że to nienormalne, tęsknić za czymś, co sprawia ból, a jednak, tęskniła. Gdy Miranda sięgała do umysłu córki legilimencją, to było gorszym niż jakikolwiek siniak, jaki zostawiła na jej skórze. Siniaki mieniły się kolorami, po to tylko, żeby zniknąć bez śladu po tygodniu. Piętno magii było trwałym. Białe plamy w pamięci powstałe z pomieszania kolorowych wspomień nie bolały, a może Lorraine po prostu nie potrafiła opisać tego bólu. Ból był fantomowym. Oto była tragedia jej naruszenia: nie dało się już oddzielić tego, co fałszywe, od tego, co było prawdą. Skazana była na wieczną konfuzję, nie potrafiąc odróżnić czułości od gwałtu, a może nie chcąc dokonać rozróżnienia. Lorraine zamknęła wieko matczynego kufra z ciężkim westchnieniem. Z powrotem wciągnęła na siebie swoją starą sukienkę, którą w szeleście wzburzonych halek cisnęła wcześniej w kąt wraz z zakrywającym lustro prześcieradłem. W zamyśleniu przypatrywała się swojemu odbiciu zaciskając tasiemki gorsetu, spojrzenie jej wciąż uciekało jednak w stronę leżącej na łóżku sukni macochy. Resztę pamiątek już spakowała, ale tej nie chciała chować. Nie chciała się z nią rozstawać, nawet jeżeli nie była dopasowana do jej ciała. Owinęła ją w papier, włożyła do torby: była gotowa, żeby wrócić wraz z bagażami do Londynu. Nie wiedziała, ile jeszcze czasu zostało do odjazdu pociągu. Być może powinna już wychodzić, a jednak zatrzymała się jeszcze na chwilę w drzewiach, oparłszy rękę na klamce. Czy czułaś się kochaną, Mirando? Chyba po raz pierwszy w życiu postawiła przed sobą takie pytanie, żałując, że obok nie ma już tej, która mogłaby udzielić odpowiedzi. Nawet gdyby była, czy w ogóle odważyłaby się ją o coś takiego zapytać? Nie umiała już niczego żądać od Mirandy. Gdy umierała, klęczała przy jej łóżku, odmawiając modlitwy. Nie umiała już modlić się o wyzdrowienie, modliła się więc, aby matka miała przynajmniej spokojną śmierć. Niech stanie się najpiękniejszym z drzew, najpotężniejszym z nich wszystkich, prosiła, ściskając dłonie Mirandy. Niech przypadnie jej w udziale dziedzictwo Greengrassów. Zamiast pleców podpartych poduszkami niechaj będzie nieugięty pień. Niechaj nazywają jej głowę koroną. Niechaj wspomnienie tego życia nie będzie niczym więcej niż śpiewem ptaków, ulotną melodią uniesioną na skrzydłach wiatru. A jeśli i drzewo umrze, niechby przynajmniej zrobili z niego instrument, prosiła. Miranda nie nadawałaby się na budulec, ale niechby przemienili ją w kościelne organy — nie w dom, lecz w katedrę. Niechby grali na strunach jej serca, zachwycali się głębią brzmienia. Czy wtedy wreszcie czułaby się kochana? Czy czułaś się kochaną, gdy umierałaś, mamo? Lorraine cicho zamknęła za sobą drzwi. Koniec sesji
|