![]() |
|
[08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence - Wersja do druku +- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl) +-- Dział: Poza schematem (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=29) +--- Dział: Retrospekcje (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=25) +--- Wątek: [08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence (/showthread.php?tid=6577) |
[08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence - Benjy Fenwick - 17.11.2026 Nie miałem pojęcia, w którym momencie wycieczka do Szkocji przybrała tak nieoczekiwany obrót, ale najwyraźniej musiałem przegapić jakieś istotne zwroty akcji albo poważnie uderzyć się w głowę, skoro od dobrych kilkunastu minut szedłem obok Prudence Bletchley, drugi raz w przeciągu zaledwie kilku dni będąc z nią sam na sam, chociaż tym razem żadne z nas nie podjęło jeszcze próby zamordowania drugiego, nawet przy pomocy słów ostrych niczym sztylety - zazwyczaj wystarczało nam mniej więcej pięć minut, żeby jedno z nas powiedziało coś wyjątkowo nieprzyjemnego, drugie odpowiedziało jeszcze gorzej, po czym rozpoczynała się dyskusja, w której żadne nie zamierzało ustąpić, nawet gdyby od tego zależało nasze życie - wprawdzie nie zamierzałem wyciągać z tego zbyt daleko idących wniosków, bo znałem ją wystarczająco długo, żeby wiedzieć, że spokój w jej towarzystwie bywał zjawiskiem krótkotrwałym, ale było naprawdę całkiem miło. Nie miałem zamiaru przyznawać, że dobrze mi się z nią szło, wolnym, spacerowym tempem, byłoby to niepotrzebne ustępstwo, którego mogłaby użyć przeciwko mnie przy najbliższej okazji, jednak nie przeszkadzało mi to korzystać z aktualnie sprzyjających okoliczności. Miałem swoje standardy, nawet jeśli nie zawsze dawało się je zauważyć, aktualnie były one spełnione, a nawet ja potrafiłem docenić dobre towarzystwo, szczególnie kiedy nie próbowało mnie udusić przy pierwszej nadarzającej się okazji. Sierpień w tym miejscu okazał się przyjemny, nie taki gorący jak nasz ostatni dzień w Wielkiej Brytanii, pogoda dopisywała, miałem przy sobie papierosy, trochę trawki i wystarczająco dużo pieniędzy w sakiewce, żeby w razie potrzeby móc kupić sobie coś do jedzenia, do pełni szczęścia brakowało mi wyłącznie świętego spokoju, ale tego akurat nie dostawałem nawet we własnym domu, więc nie miałem szczególnych oczekiwań. Od kilku dni przemieszczaliśmy się całą grupą po okolicy, zaliczając kolejne punkty programu, podczas gdy ja coraz poważniej rozważałem możliwość upozorowania własnego zaginięcia, byleby tylko na chwilę zostać sam. Lubiłem chłopaków, przeważnie, pod warunkiem że akurat nie pożyczali moich rzeczy bez pytania ani nie zadawali pytań, na które nie miałem ochoty odpowiadać, lecz tym razem zdawali się robić to i to, z całkowitą premedytacją, bo nie chciałem podzielić się z nimi historią o tym, co wydarzyło się po wyciągnięciu przeze mnie najkrótszej zapałki. „To nie była, kurwa, ich sprawa”, nadal czułem się dziwnie z tamtą sytuacją, nie był to jednak dobry moment, by o tym myśleć, zdecydowanie nie należało tego robić w tej chwili. Nie miałem nic przeciwko Szkocji. Szkocja była w porządku. Podróż była w porządku. Zwiedzanie było w porządku. Bletchley była w porządku. Przynajmniej przez chwilę, szczególnie że to jej pomysł, aby pójść coś zwiedzić, tak przy okazji bycia w okolicy, dał mi całkiem wymówkę, by odłączyć się od reszty i pójść za nią. Nie pytałem o pozwolenie, ale nikt inny nie wyraził takiej chęci, więc chyba średnio miała możliwość odmówić, nawet jeśli zapewne nie była zbyt zadowolona z takiego obrotu sprawy. Oczywiście, nie robiłem tego z dobroci serca, zostało mi trochę towaru, niezbyt dużo, zdecydowanie za mało, żeby dzielić się nim z całą bandą idiotów, którzy najwyraźniej uznali, że wakacyjny nastrój był doskonałą okazją do sprawdzania, ile razy dało się zapytać kolegę, czy miał jeszcze coś do palenia, więc chciałem go w spokoju wypalić. Sam. Prudence natomiast mogła, co najwyżej, mnie podkablować do swojej babci - istniało takie ryzyko, ale przynajmniej nie musiałem dzielić się z nią swoim zapasem, więc w ostatecznym rozrachunku pozostawałem na plusie, zwłaszcza że miałem nieodparte wrażenie, iż papieroski jej babci również nie należały do najzwyklejszych - sama młodsza Bletchley nie wyglądała jednak na szczególnie zainteresowaną podobnymi umilaczami czasu, co było jedną z niewielu jej wad, których nie uważałem za całkowicie dyskwalifikujące, szedłem więc całkiem swobodnie obok niej, kopiąc po drodze drobne kamienie, które staczały się z ubitej ścieżki i wpadały w gęstą trawę przy poboczu. Tym razem wyjątkowo to ja dawałem się prowadzić, nie znając ani trasy, ani szczególnie zbyt wielu informacji o tym, gdzie zmierzaliśmy. - Wiesz, zaczynam się zastanawiać, czy ty w ogóle potrafisz odpoczywać. - Kopnąłem kolejny kamień, który potoczył się po drodze i zatrzymał przy krawędzi usypiska, nie mówiłem tego ironicznie ani po to, aby ją obrazić, zwyczajnie musiałem przekierować gdzieś myśli. - Normalne dziewczyny w wakacje leżą sobie gdzieś na trawie, jedzą lody, ewentualnie robią coś głupiego z koleżankami, za co później muszą przepraszać matkę. - Spojrzałem na nią z ukosa, po czym poprawiłem rękaw koszuli, sięgnąwszy do jednej z wielu kieszeni spodni po zapalniczkę. - Co właściwie takiego jest w tym miejscu, że tak bardzo chcesz je zobaczyć? To przecież tylko sterta głazów. - Spytałem, brzmiąc dokładnie tak jak się czułem, tym razem naprawdę byłem zaintrygowany, wsadzając sobie skręta między wargi, pstrykając i zaciągając się dymem, podczas gdy czekałem na odpowiedź. [inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=8r1U2sW.png[/inny avek] RE: [08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence - Prudence Fenwick - 17.11.2026 [inny avek]https://2img.net/i.imgur.com/f4UY50P.png[/inny avek] Okazało się, że wypad do Szkocji nie był wcale taki najgorszy. Spędzanie czasu z bratem i jego kumplami potrafiło dawać w kość, ale ona całkiem zgrabnie potrafiła się wywinąć od ich towarzystwa, kiedy nikt nie patrzył. Byli tutaj pod opieką Ellie - uważała, że starsza Bletchley nie miała pojęcia w co się pakuje, z drugiej strony znała babkę na tyle, żeby wiedzieć, że robiła to dlatego, aby banda dzieciaków miała miłe wspomnienia z wakacji. Pozwalała im na wiele, nie wnikała w szczegóły, nie wypytywała gdzie łażą i czego szukają. To było całkiem miłą odmianą od rodziców, którzy jednak lubili nieco bardziej kontrolować sytuację. Na swojej liście do odwiedzenia miała sporo miejsc. Dzisiaj postanowiła wybrać się na spacer na pewien most, o którym oczywiście przeczytała w jednej ze swoich książek. Nie zamierzała nikogo ze sobą ciągnąć, bo najlepiej bawiła się w swoim własnym towarzystwie, kiedy jednak towarzysz sam się jej nawinął nie skomentowała tego w żaden sposób. Nie chciała się kłócić, były wakacje, mogli nieco odetchnąć, zresztą ich wspólna podróż do tego miejsca wzbudziła w niej dziwne emocje. Być może miał już dość towarzystwa kumpli - co wcale jej nie dziwiło, byli okropnie głośni, pewnie sama by zbyt długo nie wytrzymała w ich obecności, nie analizowała tego, po prostu wyraziła niemą zgodę na to, aby jej towarzyszył w tym spacerze. Miała nadzieję, że nie pożałuje tego po kilku minutach wspólnej drogi. Pogoda nie była najgorsza, nie było upalnie gorąco, co można było uznać za naprawdę miłą odmianę, nie było jednak również deszczowo, wręcz przeciwnie był to idealny dzień na zwiedzanie, co powodowało, że humor jej dopisywał, bo najwyraźniej nawet pogoda postanowiła z nią współpracować, nic więc nie mogło popsuć jej planów, łącznie z człapiącym gdzieś za nią Rookwoodem. Szli w ciszy, a więc naprawdę nie miała się do czego przyczepić, bo dzięki temu nie występowały powody, aby się ze sobą pokłócili. Nie miała pojęcia, co zamierzał teraz robić, miała świadomość, że korzystali z różnych używek podczas tego wypadu, ale nieszczególnie ją to obchodziło. Skoro Ellie się na to zgadzała, a byli pod jej opieką to i ona mogła przymknąć na to oko, przecież nie była znowu taka idealna, aby czepiać się każdej pierdoły. Nie wspominała nawet nic o tym, że podebrała kilka ziołowych papierosów z papierośnicy jej babki, aby w samotności je sobie wypalić. Jakoś nieszczególnie lubiła się chwalić tym, że ona również czasem robiła to, co mogło się wydawać nieodpowiedzialne, a skoro nikt poza nią o tym nie wiedziała - to by oznaczało, że to wcale się nie działo. Była to całkiem prosta filozofia. - A co Twoim zdaniem teraz robię, przecież to jest odpoczynek. - Jasne, mogłaby leżeć gdzieś na kocu, nie robić nic, ale to wydawało jej się bardziej wyczerpujące od spacerowania i odkrywania nowych miejsc. Nie znosiła leżeć w bezruchu, bardzo szybko zaczynała się wtedy nudzić i była jeszcze bardziej zmęczona niż zazwyczaj. To zdecydowanie nie był jej sposób na spędzanie wolnego czasu. - Czyli jestem nienormalna, to komplement? - Odwróciła się w jego kierunku i uniosła pytająco brwi. W sumie mogła go uznać za specjalistę do spraw dziewczyńskich rzeczy, bo miał przecież w domu swoje małe stado sióstr, więc akurat tutaj raczej nie powinna zarzucać mu niewiedzy. - To nie jest tylko sterta głazów. - Inaczej przecież nie pojawiłaby się w tym miejscu. Most Overtoun jest znany jako most psich samobójców. Chciałam zobaczyć, jak wygląda i czy jest w nim coś ciekawego. - Kto wie, może przypadkiem zobaczy coś intrygującego? Zdarzały jej się rzuty widmowidzenia, w sumie nie przemyślała tego do końca, że może jej się przytrafić tutaj coś w jego towarzystwie, ale póki co nie było się czym przejmować, w końcu oficjalnie chodziło o psy, a nie o ludzi, ale kto wie, jeszcze nie umiała stwierdzić, które miejsce miało jej coś ciekawego do opowiedzenia. RE: [08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence - Benjy Fenwick - 17.11.2026 Zaciągnąłem się skrętem, zatrzymując na moment wzrok na jej profilu, po czym wypuściłem dym powoli przez usta, odchylając głowę nieco do tyłu i przez moment wpatrując się w zielone pagórki, które nas otaczały. Prue miała rację, spacerowanie mogło uchodzić za odpoczynek, szczególnie jeżeli ktoś miał w sobie tyle energii, że samo zbyt długie siedzenie na tyłku zaczynało go męczyć bardziej od najdłuższych wędrówek. Włóczenie się, nawet bez głębszego celu, było całkiem niezłym zajęciem, szczególnie kiedy nie trzeba było podążać krok w krok za przewodnikiem wycieczki, wysłuchiwać opowieści o następnych zabytkach i udawać, że kolejna śmiertelnie nudna historia o dworskim życiu w tym konkretnym zamku, jednym z setek, różniła się czymkolwiek od poprzedniej. Byłem w stanie zrozumieć, dlaczego Bletchley nie chciała dłużej siedzieć w miejscu, w którym rozbiliśmy nasze tymczasowe obozowisko, tak naprawdę ani trochę się jej nie dziwiłem, ale oczywiście, że była z tym jednocześnie dosyć nienormalna, bo większość znanych mi „normalnych” dziewcząt raczej nie wyjeżdżała pod namiot z bandą kolegów brata i nie snuła się dobrowolnie po zadupiach, aby oglądać jakieś kamienie. Znałem ją wystarczająco długo, żeby mieć na ten temat całkiem solidnie ugruntowaną opinię, poza tym nie widziałem żadnego powodu, dla którego miałbym ją teraz zmieniać, bo w istocie - to był komplement, może zawoalowany, zasnuty gęstym dymem, jaki mnie otaczał, ale nie planowałem tego cofać. - Tak, Bletchley, zdecydowanie jesteś nienormalna. Tak, to komplement. - Przyznałem, gdy uniosła brwi, wypuszczając kolejną chmurę bokiem, po czym ruszyłem za nią, robiąc dwa długie kroki, żeby na nowo zrównać się z jej tempem, po czym prawie natychmiast przeniosłem wzrok na drogę przed nami, nie tyle próbując wyobrazić sobie, co właściwie takiego interesującego mogło kryć się w stercie głazów, która najwyraźniej zasłużyła na osobną pozycję w przewodniku turystycznym - choć to też mnie interesowało, rzecz jasna, inaczej bym nie poruszał tematu - co starając się nie nawiązać z nią zbyt długiego kontaktu wzrokowego, bo ostatnio skończyło się to zupełnie inaczej, niż chciałem. - Spróbuj czasem przyjąć coś miłego bez przeprowadzania dochodzenia w sprawie moich intencji. - Szturchnąłem ją lekko łokciem, dla rozluźnienia, uważając jednak, żeby nie wejść jej w drogę, zarówno faktycznie, jak i w pewnym sensie metaforycznie, bo nie uśmiechało mi się kontynuować marszu w gorszym nastroju, niż go zacząłem. Było nawet fajnie, nie widziałem powodu, by to zmieniać, przynajmniej dopóki sielanka trwała. Spojrzałem przed siebie, próbując wypatrzyć most między drzewami, gdy zaczęła tłumaczyć mi, co takiego naprawdę było celem naszej wyprawy. - A tak właściwie, dlaczego psy? - Zapytałem, strzepując popiół na pobocze, w przeciwnym kierunku do podmuchów wiatru, bo nie chciałem mieć jeszcze na sumieniu ciuchów Prue. Obróciłem skręta między palcami, po czym wyciągnąłem go w jej stronę, odruchowo, zupełnie bez głębszego zastanowienia, bo wątpiłem, żeby miała ochotę skorzystać. Zmarszczyłem przy tym brwi, mimowolnie zastanawiając się nad tym, co usłyszałem, Bletchley potrafiła zainteresować się rzeczami, które mi samemu nigdy nie przyszłyby do głowy, po czym opowiadała o nich z takim zaangażowaniem, że czasem mimowolnie zaczynałem słuchać i rzeczywiście się nad tym wszystkim zastanawiać, nie byłem przecież zupełnym ignorantem. - Trochę dziwne, że akurat one postanowiły urządzać sobie wycieczki w jedną stronę z mostu. Myślisz, że coś tam widzą? Coś, czego my nie widzimy? - Zerknąłem na nią kątem oka, zastanawiając się, czy rzeczywiście wiedziała coś więcej o tym miejscu, czy po prostu spodobała jej się nieco makabryczna historia, którą można było opowiadać przy kolacji, więc postanowiła to sprawdzić. Niezależnie od opcji, czułem się całkiem zaintrygowany. [inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=8r1U2sW.png[/inny avek] RE: [08/1956] Some bridges are better left uncrossed | Aloysius, Prudence - Prudence Fenwick - 17.11.2026 [inny avek]https://2img.net/i.imgur.com/f4UY50P.png[/inny avek] Prue lubiła dowiadywać się czegoś nowego, a spacerowanie wiązało się z odkrywaniem nowych miejsc. Typowo dla siebie przygotowała się do tego, bo przeczytała o okolicy dosyć sporo. Nie zamierzała tracić czas na leżenie na trawie i oglądanie nieba, kiedy mogła się zapoznać z ciekawymi zabytkami. To nie było w jej stylu. Bardzo, ale to bardzo lubiła chłonąć wiedzę, a czy była lepsza opcja, niż oglądanie tego o czym czytała własnymi oczami? No nie wydawało jej się. Uznawała to za odpoczynek, bo spacery jakoś szczególnie jej nie męczyły, dobrze było od czasu do czasu rozprostować kości i wyjść poza własny pokój. Dzięki temu zresztą jej skóra zaczęła nabierać kolorów, nie była już tak blada jak zawsze. Ogólnie widać było po Bletchley, że ten czas jej służył, nie wydawała się też być, aż tak uszczypliwa jak zawsze. Uniosła kącik ust w uśmiechu. Normalność była czymś, co ceniła sobie większość osób, jednak ona nieszczególnie. Nie zamierzała więc teraz łapać go za słowa i udowadniać, że się mylił, tylko faktycznie potraktowała to tak, jakby mówił o niej pozytywnie, nie wydawało jej się też, aby ją w tej chwili oszukiwał. Być może też uznawał to za coś osobliwego. Nie komentowała tego, że właśnie coś palił. Miał na to ochotę, więc było to wyłącznie jego sprawą. Była mniej czepialska niż zwykle, bo miała całkiem dobry humor, no i znajdowali się w neutralnym miejscu, więc nie miało to żadnego sensu. Potrafiła stwierdzić, kiedy komentarze były na miejscu, a kiedy nie, dzisiaj sobie odpuszczała, bo nie chciała, aby coś popsuło jej ten całkiem dobry nastrój. - Spróbuję, chociaż raczej nie mam w zwyczaju tracić czujności. - Sam ją do tego przyzwyczaił. Musiała zawsze być w gotowości, aby się odgryźć, czy odpłacić mu się tym samym. Przyjmowanie komplementów od niego raczej nie leżało w jej naturze, ale skoro ten czas był raczej wyjątkowy to mogła spróbować to zrobić, nic nie stało jej na przeszkodzie. Pewnie prędzej, niż później tego pożałuje, ale tak to już w życiu bywa. - Och, to akurat całkiem proste. - Uśmiechnęła się, tym razem był to całkiem szczery uśmiech, bo znała odpowiedź na pytanie. Oczywiście, że przygotowała się bardzo dokładnie, chociaż nawet nie wiedziała, że ktoś może się tutaj z nią udać. Jak widać dobrze, że to zrobiła. Spojrzała na skręta, w sumie odruchowo wzięła go od niego do ręki, zaciągnęła się dymem, podrapał ją trochę w gardło jednak nie zakasłała przy tym, co mogło zasugerować, że już kiedyś próbowała coś palić. Gdy złapała się na tym, co zrobiła oddała mu tego śmiesznego papieroska bez słowa. - Spójrz na most. - Akurat zaczął wyłaniać się w oddali, powoli się do niego zbliżali. - Dla nas jest wysoki, zdajemy sobie sprawę z zagrożenia jakie powoduje. Psy jednak nie do końca są w stanie to określić. Nie potrafią oszacować wysokości, przez co nie wiedzą, co znajduje się przed nimi, a tak się składa, że ta okolica jest bardzo bogata w inne gatunki zwierząt, które mamią je swoimi zapachami. Pojawia się więc pies, czuje zwierzynę, idzie przed siebie i go nie ma, to znaczy spada w przepaść. Wszystko przez łowiecki instynkt. - Miała nadzieję, że niczego nie pominęła, starała się przybliżyć mu wszystko, o czym przeczytała jak najdokładniej. |