Secrets of London
[08/1956] It was supposed to be a piece of cake.| Aloysius, Prudence - Wersja do druku

+- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl)
+-- Dział: Poza schematem (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=29)
+--- Dział: Retrospekcje (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=25)
+--- Wątek: [08/1956] It was supposed to be a piece of cake.| Aloysius, Prudence (/showthread.php?tid=6580)



[08/1956] It was supposed to be a piece of cake.| Aloysius, Prudence - Prudence Fenwick - 19.11.2026

[inny avek]https://2img.net/i.imgur.com/3WQLqpL.png[/inny avek]

Znajdowali się na środku wielkiego, głębokiego jeziora. Siedzieli w malutkiej łódce, która aktualnie kręciła się wokół własnej osi. Prue była zirytowana, bardzo, ale bardzo jej się to nie podobało, zwłaszcza, że jej głowa ledwie wystawała zza dwóch wielkich toreb z zakupami, do tego grzywka lepiąca jej się do czoła też nie ułatwiała sprawy. Nie było jej wygodnie, wręcz przeciwnie. Do tego słońce bardzo mocno prażyło, a nie mieli się za bardzo jak schować przed jego promieniami.

Jak do tego doszło? To akurat wiedziała. Ellie stwierdziła, że ostatnia, wspólna wyprawa poszła im tak dobrze, że powinni to powtórzyć. Nie było losowanie słomek, po prostu wyznaczyła ich do tego, aby zajęli się zakupami. Jak wiadomo starsza pani miała bardzo mocną siłę przebicia, doskonale wiedzieli, że dyskusja nie miała sensu i nie pozostawało im nic innego, jak dostosować się do jej prośby, to znaczy rozkazu. Wręczyła im listę zakupów, wspomniała o tym, gdzie mogli znaleźć najbliższy sklep, no i z resztą musieli poradzić sobie sami. No i najważniejsze - pokazała im gdzie znajdowała się łódka, która miała służyć za ich dzisiejszy środek transportu. Droga w pierwszą stronę nie była taka znowu najgorsza, z początku mieli drobne problemy z wyważeniem ciężaru, ale jakoś udało im się dopłynąć do miejsca docelowego. Warunki zresztą były zdecydowanie bardziej sprzyjające, bo wtedy wiał jeszcze lekki wiatr i słońce nie smaliło, aż tak bardzo.

Później jednak nie było tak prosto. Ciężar się zmienił, bo mieli ze sobą sporo zakupów, trudno było to ponownie wyważyć, doszli do tego, że one powinny siedzieć z Prudence, bo Aloysius był od niej dużo cięższy, więc w sumie to mogło trochę równoważyć ich masę. Łódka jednak teraz płynęła zdecydowanie wolniej niż wcześniej, pewnie też miała swoje ograniczenia, nie, żeby jakoś bardzo się na tym znała, ale tak się jej wydawało.

Próbowała poruszyć wiosłem, ale nie było to wcale takie łatwe, powoli zaczynały boleć ją ręce od tego bezsensownego machania, no i co najgorsze nie miała za bardzo jak wygodnie się ułożyć między tymi zakupami. Nie spodziewała się tego, że będzie, aż tak źle. Zaciskała jednak zęby, nie narzekała. Byli na wakacjach, takie rzeczy się zdarzały, nic nie miało jej popsuć tego czasu. Skoro znosiła towarzystwo Rookwooda tak lekko, to i z każdą inna niedogodnością miała sobie poradzić. Po raz kolejny machnęła wiosłem, które tym razem nawet nie dotknęło tafli wody, tylko przeleciało gdzieś obok łódki, w sumie nie zauważyła, że zawędrowało bardzo blisko jego głowy - cóż, była tylko dziewczyną, czyż nie. Tak naprawdę to po prostu miała ten swój moment, w którym na chwilę odpłynęła, to znaczy zaczęła przeszukiwać archiwa w swojej głowie, czy czytała kiedyś statystyki o tym, ile osób zginęło na takich łódkach? Szukała, szukała, ale nic nie znalazła, więc nie mogła mieć pewności. Mrugnęła, żeby wrócić do rzeczywistości.




RE: [08/1956] It was supposed to be a piece of cake.| Aloysius, Prudence - Benjy Fenwick - 19.11.2026

Skoro już zostaliśmy wysłani na zakupy, należało je zrobić i wrócić, zanim starsza pani zdążyłaby dojść do wniosku, że zajmowaliśmy się czymś zupełnie innym. Nie miałem zresztą większych zastrzeżeń, przynajmniej dopóki nie zobaczyłem tego czegoś, co Ellie zaprezentowała nam do wykonania tego zadania, ponieważ już na pierwszy rzut oka trudno było uznać nadgryzioną zębem czasu łódkę za środek transportu przeznaczony dla kilku osób z bagażami. Ostatecznie jednak udało nam się jakoś zorganizować, choć już wtedy powinienem był zauważyć, że wszystko zapowiadało się… odważnie. Nie byłem, co prawda, szczególnie przywiązany do własnego życia, przynajmniej nie na tyle, żeby rezygnować z głupich pomysłów i wyzwań, ale miałem pewne oczekiwania wobec okoliczności, w jakich miałem je stracić - śmierć od uderzenia wiosłem i utopienia się na środku jeziora, podczas wakacyjnych zakupów z Prudence Bletchley, zdecydowanie nie znajdowała się wysoko na mojej liście wymarzonych zgonów - gdyby wypchnęła mnie za burtę, choćby przypadkiem, mógłbym się jeszcze jakoś podciągnąć z powrotem na pokład, ale do tego musiałbym zachować przytomność, a ona ewidentnie robiła wszystko, abym ją stracił. Każde niesynchroniczne poruszenie wiosłem powodowało, że dziób odpływał w jedną i tą samą stronę, poruszając się niczym wskaźnik wskazówki zegara, podczas gdy tył podążał za nim z pewnym opóźnieniem, przez co od dłuższego czasu kręciliśmy się wokół własnej osi, nie osiągając przy tym absolutnie żadnego postępu, prócz czucia się niczym na wodnej karuzeli. Zaczynało chcieć mi się rzygać, przez co niewiele mówiłem, zwłaszcza jak na wszystkie okoliczności zdecydowanie sprzyjające komentarzom.
Z początku naprawdę próbowałem zachować pozory, że cała ta wyprawa przebiegała zgodnie z planem, chociaż trudno było mi właściwie określić, jaki plan mieliśmy przyjąć, skoro od dobrego kwadransa obracaliśmy się w kółko na środku jeziora, ale starałem się nie stwierdzać oczywistości, nawet po to, by ironizować, po prostu wiosłowałem, usiłując przywrócić rytm, jaki mieliśmy podczas płynięcia w tamtą stronę. Byłem przekonany, że gdybyśmy wyrzucili połowę zawartości, łódka zyskałaby przynajmniej kilka dodatkowych powodów, żeby zacząć kierować się w wybranym przez nas kierunku, bo przecież jakoś udało nam się dotrzeć do sklepu, lecz oczywiście nie zamierzałem tego proponować, bo doskonale wiedziałem, jak skończyłaby się rozmowa o pozbywaniu się zakupów, które z takim trudem przetransportowaliśmy na brzeg i załadowaliśmy na pokład, wyliczając rozkład ciężaru, nim obstawiliśmy nimi Prue. Spojrzałem jeszcze na dziewczynę, potem na rozgrzaną taflę głębokiego jeziora pod nami i z powrotem na ledwo widoczną Bletchley, po czym westchnąłem ciężko, bo nagle dotarło do mnie, że nawet gdybyśmy jakimś cudem dopłynęli do brzegu, czekało nas jeszcze wniesienie tych wszystkich zakupów do domu.
Widziałem właściwie niewiele ponad kitkę na czubku jej głowy, ponieważ reszta sylwetki dziewczyny ginęła za torbami i workami - może to i dobrze, bo z tej perspektywy nie byłem w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy posyłała mi te swoje mordercze spojrzenie, naturalnie za wszystko mnie obwiniawszy - próbowałem, naprawdę próbowałem nadać łódce właściwy kierunek, lecz moje wysiłki przyniosły efekt odwrotny od zamierzonego. Pierwsza próba zmiany obecnego stanu rzeczy zakończyła się tym, że łódka obróciła się nieco gwałtowniej, niż przewidywałem, przez co jedna z toreb przesunęła się w stronę burty. Złapałem ją odruchowo, przytrzymując pakunek kolanem, zanim zawartość postanowiła zasilić dno jeziora i nakarmić znajdujące się tam potwory, po czym wykonałem kolejne, ostrożniejsze pociągnięcie i przesunięcie, starając się nie powtórzyć poprzedniego błędu. Wiosło zanurzyło się jednak w wodzie pod niewłaściwym kątem, łódka szarpnęła, a ja musiałem szybko podeprzeć się dłonią o burtę, żeby nie wylądować na zakupach i… to mnie chyba uratowało, ponieważ sekundę później coś świsnęło tuż nad moją głową.
- Na chuja Merlina, Prue! - Wyrwało mi się, kiedy odzyskałem równowagę i spojrzałem na nią z niedowierzaniem. - Kurwa mać! Próbowałaś mnie zabić, czy to była twoja subtelna propozycja, żebym wreszcie zaczął wiosłować jak należy? - Rzuciłem, bardzo retorycznie, bo w obu przypadkach jeszcze jej się nie udało.
[inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=OWvTGxm.png[/inny avek]