Secrets of London
[08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - Wersja do druku

+- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl)
+-- Dział: Poza schematem (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=29)
+--- Dział: Retrospekcje (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=25)
+--- Wątek: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence (/showthread.php?tid=6584)



[08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - Prudence Fenwick - 20.11.2026

[inny avek]https://2img.net/i.imgur.com/f4UY50P.png[/inny avek]

Ciągle stali tuż przed mostem, jeszcze nie udało im się na niego wejść. Na Prudence robił on całkiem majestatyczne wrażenie, wyglądał na taki, który mógł odebrać sporo żyć, tak właściwie nie tylko tych psich. Uważała, że w sumie dobrze wybrała miejsce na dzisiejszy spacer, tak właściwie to nie mogła też narzekać na towarzystwo, chociaż z początku dosyć sceptycznie do tego podchodziła. Aloysius miał jednak chyba jeden z tych dni dobroci dla zwierząt, bo był wyjątkowo przystępny, w sumie ona też miała nieco lepszy humor niż zazwyczaj, bo nie czepiała się go, chociaż miała ku temu okazję i to nawet nie jedną.

Dyskusja była całkiem owocna. Potrafili znaleźć całkiem konstruktywne argumenty na swoje tezy, nie chcieli sobie przy tym wydrapać oczu, co też było sporym sukcesem. Najwyraźniej wcale nie tak trudno było im się odnaleźć w innej dynamice, być może przez to, że kiedyś było to dla nich całkiem normalne. Potrafili rozmawiać ze sobą godzinami o różnych pierdołach i nigdy się przy tym nie nudzili, wtedy również miewali różną opinię, ale nigdy nie doprowadzała ona do kłótni na śmierć i życie.

Wypadało w końcu się ruszyć i obejrzeć z bliska to niesamowite dzieło architektury. W końcu po to się tutaj znaleźli, czyż nie? Zrobiła więc krok w przód, raczej niezbyt szybki. - Wydaje mi się, że możemy go sobie dokładnie obejrzeć. - Przecież po to się tutaj znaleźli, to znaczy to był jej plan, a że Aloysius postanowił do niej dołączyć to w sumie powinien chyba ruszyć się z nią, chyba, że wolał zostać tutaj, gdzie się właśnie znajdowali.

Krzaki, które znajdowały się kilka kroków od mostu się poruszyły. Nie pierwszy raz tego dnia. Tym razem jednak w końcu stworzenie, które się tam czaiło postanowiło się zaprezentować, to znaczy po prostu wybiegło na drogę, która prowadziła do mostu. Pies nie zwalniał, wręcz przeciwnie im bardziej zbliżał się do mostu tym szybciej się poruszał, jakby faktycznie miał klapki na oczach i nie widział niczego, co znajdowało się obok. Minął Aloysiusa, minął Prudence, biegł przed siebie bardzo szybkim tempem.

Bletchley zatrzymała się, kiedy zwierzę przebiegło obok, mrugnęła - chyba jej się nie wydawało, nie, kiedy otworzyła oczy pies był kilka metrów dalej, ciągle biegł przed siebie. Najwyraźniej mieli być świadkami tego, w jaki sposób działał ich instynkt.




RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - Benjy Fenwick - 20.11.2026

Dopaliłem skręta, po czym zgasiłem go o kamienny fragment murku, przy którym staliśmy, jednocześnie przenosząc wzrok na Prue, gdy się do mnie odezwała - miałem już otworzyć usta, żeby przytaknąć przedstawionej przez nią propozycji, ponieważ skoro udało nam się przetrwać tyle czasu bez prób skakania sobie do gardeł, byłem naprawdę dobrze nastawiony do dalszej części naszej wyprawy, ale właśnie wtedy zauważyłem ruch pomiędzy nie tak odległymi krzewami. Początkowo nie zwróciłem na niego większej uwagi, bo w okolicy z pewnością kręciło się sporo dzikich zwierząt, nie każdy dźwięk musiał koniecznie świadczyć o czymś niezwykłym, ale kiedy dostrzegłem otyłego psa zmierzającego w stronę mostu, wyprostowałem się nieco i odruchowo przesunąłem wzrok w kierunku jego króciutkich łap poruszających się w naprawdę imponującym tempie. Jamnik, bo chyba właśnie tym było nieforemne stworzenie - brudnym, lecz niewątpliwie nie zagłodzonym walcem przypominającym tłustą parówę, która postanowiła usamodzielnić się i opuścić lodówkę - nie rozglądał się szczególnie na boki, był skupiony na czymś znajdującym się najprawdopodobniej wyłącznie w zasięgu jego nisko zawieszonego wzroku. Nie wyglądał na zwierzę, które po prostu wyrwało się właścicielowi, chociaż trudno było mi powiedzieć, co dokładnie najbardziej zwróciło moją uwagę i natychmiast przypomniało mi o teoriach przedstawianych przez Prue jeszcze przed paroma chwilami - może sposób, w jaki szarżował przed siebie, może fakt, że nie reagował na otoczenie, może brak smyczy i właściciela, nie było to aż tak znowu istotne.
- O kurwa. - Wyrwało mi się, donośne i brzmiące może odrobinę zbyt radośnie, jak na okoliczności, ale przecież właśnie po to tu przyszliśmy, żeby przyjrzeć się temu miejscu i zweryfikować, czy rzeczywiście prezentowało się tak makabrycznie, choć nie przypuszczałem, że będziemy mieli okazję obserwować coś podobnego na własne oczy. Nie za bardzo wiedziałem, co powinienem był zrobić, w końcu Prudence mogła sobie analizować przyczyny tych wszystkich przypadków, ile tylko chciała, jednak ja wolałem nie sprawdzać, czy w rzeczywistości wystarczyło kilka sekund nieuwagi, żeby kolejny pies dołączył do niechlubnych statystyk Overtoun. Potrzebowałem jednakże zaledwie mrugnięcia okiem, poniekąd takiego samego, jakie chwilę wcześniej dostrzegłem u Prue, kiedy zaskoczenie na moment odebrało jej zdolność zareagowania, tyle wystarczyło, żebym przestał zastanawiać się nad tym, czy rzeczywiście zamierzałem coś zrobić - pies znajdował się już niebezpiecznie blisko krawędzi, więc ruszyłem za nim, nie poświęcając szczególnej uwagi temu, co mogło wydarzyć się sekundę później - wyciągnąłem przed siebie ręce, próbując pochwycić zwierzę, zanim zdążyłoby wykonać swój niefortunny ostatni wyskok.
[inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=8r1U2sW.png[/inny avek]


RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - Prudence Fenwick - 20.11.2026

[inny avek]https://2img.net/i.imgur.com/f4UY50P.png[/inny avek]

Przed nimi pojawił się pies. To znaczy chyba był to pies, bardzo otyły pies, który biegł przed siebie na krótkich łapkach, bujał się przy tym na boki, zastanawiała się nawet, czy jego brzuch nie ociera się właśnie o ziemię. Jakim cudem doprowadził się do tego stanu? Pewnie lubił jeść, co w przypadku miejsca, w którym się znajdowali nie wróżyło dla niego zbyt długiego życia. Przed chwilą przecież dyskutowali o tym, że ten most przyciągał do siebie takich osobników, mamił ich zapachami dochodzącymi spod niego. Wpatrywała się w psa nie do końca wiedząc, co właściwie powinna zrobić. Wyglądał na bardzo zdeterminowanego, a ona zdecydowanie nie należała do bardzo szybkich osób. Z chwilowego zawieszenia wyrwał ją głos Aloysiusa, właściwie to ta soczysta kurwa, którą rzucił. Nie do końca wiedziała, jak powinna ją odebrać, przez co spojrzała przez ramię, aby zobaczyć wyraz jego twarzy, żeby móc się czegokolwiek dowiedzieć.

Nie miała szansy wyczytać z niej czegokolwiek, bo Rookwood zaczął biec. Zareagował zdecydowanie szybciej od niej. Dobrze, był szybki, zwinny, na pewno uda mu się dogonić tę wyrośniętą parówkę. Na pewno.

Nie spodziewała się tego, że przyjdzie im być świadkami psiego samobójstwa, co innego było czytać o tym w książkach, czy dyskutować, a co innego widzieć to na własne oczy. Nie chciała, żeby zwierzę zginęło na ich oczach, więc naprawdę cieszyło Prue to, że jej towarzysz w przeciwieństwie do niej od razu coś zrobił. Miał długie nogi, był wysportowany, dzięki czemu bardzo szybko ją minął, a po chwili dobiegał do jamnika, który ciągle nie przestawał biec przed siebie. Prudence ruszyła za nimi, w końcu weszła na most, zrobiła nawet kilka kroków do przodu, kiedy ponownie się zatrzymała. Dotarlo do niej, jak wysoko się znajduję, jak niebezpieczne było to miejsce, jak bardzo nie znosiła wysokości. Najgorsze było to, że z dwóch stron rozciągała się nicość, po lewej stronie znajdowało się coś na kształt kamiennego balkonu wyrytego w kamieniu, dziewczyna przełknęła głośno ślinę i zamknęła oczy. Bardzo, ale to bardzo nie chciała rozglądać się wokół siebie. Tyle, że z przodu był pies, był też Aloysius i nie miała pojęcia, czy uda mu się go złapać.

Zrobiła kolejny krok do przodu, tyle, że jej nogi w tej chwili były wyjątkowo ciężkie, nie była w stanie się poruszać, że też nie potrafiła sobie radzić z takimi miejscami. Starała się patrzeć przed siebie, na to co działo się na samym moście, ale świadomość tego, że znajdowała się nad ziemią wystarczała, żeby czuła się bardzo niekomfortowo.

Miała nadzieję, że Rookwood poradzi sobie z psem, naprawdę bardzo by tego chciała.

Jamnik człapał przed siebie, wydawało się, że świata nie widzi poza tym postem, jakby faktycznie miał klapki na oczach, tyle, że jego kondycja nie pozwalała mu na dłuższy bieg, w końcu więc zwolnił, ale nadal zmierzał do celu. Aloysius wyciągnął przed siebie ręce, miał sporą przewagę nad psem chyba w każdej, możliwej dziedzinie, więc udało mu się do niego doskoczyć, tyle, że pies zaczął się wierzgać, na szczęście jeszcze nie pokazał zębów, stwierdził najprawdopodobniej, że Rookwood postanowił się z nim pobawić.

Prue w między czasie przesunęła się do tego kamiennego balkonu, przy którym przykucnęła, licząc na to, że dzięki temu poczuje się nieco lepiej, objęła rękoma swoje kolana i zaczęła po cichu odliczać do dziesięciu, naprawdę wypadało, aby przestała panikować i wreszcie się uspokoiła.




RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - Benjy Fenwick - 21.11.2026

Most Overtoun zdecydowanie zasługiwał na swoją reputację, chociaż musiałem przyznać, że dotychczas wyobrażałem sobie nieco inne okoliczności, w których przyszłoby nam to zweryfikować. Z bliska prezentował się równie nieprzyjaźnie, co w opowieściach, które Prue zdążyła mi przytoczyć - patrząc na niego z bliska, nie miałem już żadnych wątpliwości, skąd wzięła się jego ponura sława, bo chociaż wokół rozciągała się typowa szkocka zieleń, gęsta od drzew i krzewów, spod których gdzieniegdzie wyłaniały się fragmenty skalnego podłoża, sama konstrukcja zwieszała się nad czymś, na co zdecydowanie wolałem nie spoglądać zbyt długo, przynajmniej nie bez myślenia o pokiereszowanych zwierzęcych ciałach - nie miałem jednak szczególnie dużo czasu na podziwianie architektury, ponieważ naszą wycieczkę postanowił urozmaicić wyjątkowo zdeterminowany przedstawiciel psiego gatunku, który właśnie zapierdalał przed siebie na krótkich łapach, z zadziwiającą prędkością przemieszczając swój pokaźny zad w kierunku krawędzi. Najlepsze było to, że jego krótkie łapki pracowały z godną podziwu zawziętością, podczas gdy reszta ciała zdawała się podążać za nimi siłą rozpędu. Poważnie zastanawiałem się, ile musiał zjeść, żeby osiągnąć tak imponującą szerokość, innych okolicznościach jego determinacja pozostawałaby bowiem w dość zabawnym kontraście z warunkami fizycznymi, ponieważ był na tyle otyły, iż przypominał kulę toczącą się z górki, szkoda tylko, że wprost w kierunku głębokiej przepaści ziejącej kawałek dalej. Brzuch podskakiwał mu przy każdym kroku, boki kołysały się na zmianę, uszy latały w przeciwnych kierunkach, natomiast sam zainteresowany najwyraźniej nie dostrzegał żadnych przeszkód na swojej drodze - miałem wrażenie, że gdyby ktoś podsunął mu pod nos miskę z jedzeniem, zatrzymałby się najwyżej po to, żeby ją pochłonąć, po czym z równym zaangażowaniem wróciłby do realizowania swojego samobójczego planu - w każdym razie dopadłem go, zanim zdążył zrobić coś naprawdę głupiego, na przykład zdążył dotrzeć do krawędzi i rzucić się w dół, chociaż kwestionowałem, czy byłby w stanie doskoczyć wyżej niż na kilka cali. Złapanie go okazało się być jednak zadaniem wymagającym zdecydowanie więcej wysiłku, niż początkowo zakładałem, gdyż parówczak zaczął się wiercić, wykręcać w moich rękach i napierać łapami na moje przedramiona, na co pochwyciłem go jeszcze mocniej i w odpowiedzi usłyszałem donośne, pełne pretensji sapnięcie, po którym nastąpiło kolejne, tym razem połączone z próbą odwrócenia pyska w stronę mojej dłoni.
- No już, spokojnie, ty pierdolnięta parówo. - Mruknąłem pod nosem, odruchowo zerkając w stronę krawędzi, od której dzieliło nas zdecydowanie zbyt niewiele, na co sam pies zareagował kolejnym gwałtownym szarpnięciem, więc zrezygnowałem z dalszej dyskusji, skupiając się, żeby utrzymać go w ramionach i odsunąć się z nim jak najdalej od niebezpiecznego miejsca. Całe szczęście, nie należałem do szczególnie delikatnych, gdyż w innym razie jego gabaryty w połączeniu z zapałem do ucieczki mogłyby sprawić mi całkiem sporo kłopotu.
- Nawet mi się nie waż… - Ostrzegłem go pod nosem, przytrzymując go mocniej pod spasionym brzuchem, nie miałem pojęcia, skąd brał na to wszystko siłę, szczególnie że jego gabaryty sugerowały raczej zamiłowanie do wielogodzinnego odpoczynku w pobliżu pełnej miski niż do forsownych wycieczek krajoznawczych. Musiałem jednak przyznać, że wykazywał wyjątkowo dużo determinacji, ale właściwie był niedoszłym przypadkowym samobójcą, więc prawdopodobnie nie powinno było mnie to specjalnie dziwić, bo zapewne móżdżek miał odwrotnie proporcjonalny do reszty masy. Nie wątpiłem, iż nadal należało uważać, żeby nie pozwolić mu się wywinąć, ponieważ zwierzę z dużym prawdopodobieństwem nie podzielało mojego pomysłu na zmianę trasy i z uporem godnym lepszej sprawy próbowało obrócić się w kierunku, z którego właśnie je zabrałem.
Dopiero wtedy, kiedy udało mi się go jako tako unieruchomić, podniosłem wzrok i odszukałem Prue - spodziewałem się zobaczyć ją kilka kroków za sobą, może z rękami opartymi na biodrach, gotową do wygłoszenia jakiegoś komentarza na temat mojego nagłego zrywu, tymczasem dostrzegłem ją przy kamiennym balkonie - kucała, obejmując rękami kolana, z głową pochyloną tak, że trudno było mi dostrzec jej twarz, ale i bez tego wyglądała na tak bardzo skupioną na utrzymaniu się w jednym kawałku, że ani przez moment nawet nie przyszło mi do głowy, żeby ją zawołać. Most, na który właśnie wpakowałem się w pogoni za psem, zdecydowanie nie należał do miejsc, po których chciałbym urządzać sobie poranny jogging, szczególnie że jego konstrukcja pozostawiała sporo do życzenia, jeśli chodziło o komfort psychiczny osób mających jakiekolwiek zastrzeżenia do przebywania na dużych wysokościach. Nie musiałem więc długo się zastanawiać, żeby zrozumieć, co się stało, pamiętałem o lęku wysokości, pamiętałem również, że potrafił skutecznie odebrać jej zdolność do poruszania się, nawet jeśli znajdowała się w punkcie, z którego teoretycznie można było bezpiecznie zejść. Nie byliśmy już przyjaciółmi, od dawna zresztą nie mieliśmy ku temu szczególnych powodów, ale pewne rzeczy zostawały w pamięci, niezależnie od tego, ile czasu upłynęło i jak wiele zdążyło się między nami popsuć.
Zakląłem pod nosem, tym razem zdecydowanie ciszej, po czym spojrzałem na psa, który nadal lekko wiercił się w moich ramionach, na szczęście już mniej niż chwilę wcześniej, zdążył już w głównej mierze przejść do donośnego dyszenia z jęzorem na wierzchu, najwyraźniej niezadowolony z faktu, że jego samobójcze plany zostały pokrzyżowane przez jakiegoś nadgorliwego dupka, ale powoli akceptujący fakt znalezienia się w powietrznym więzieniu. Zadziałałem odruchowo, również tym razem, poprawiając chwyt i ruszając w stronę Bletchley, a kiedy znalazłem się obok niej, przykucnąłem bez słowa i wcisnąłem sobie psi pysk pod ramię, dzięki czemu przynajmniej na moment ograniczyłem jego możliwości ruchowe - jamnik sapnął z wyraźną urazą, po czym spróbował wysunąć łeb z drugiej strony, co skwitowałem mocniejszym ściśnięciem jego tłustego cielska - nie zamierzałem ustępować.
- Wiesz, że właśnie złapałem największego niedoszłego samobójcę, jakiego w życiu widziałem? Serio, Pruey, dawno nie widziałem takiego zawodnika. - Odezwałem się, zniżając nieco głos, starając się zabrzmieć na tyle porozumiewawczo i swobodnie, by przyciągnąć całą jej uwagę. - Ten tłumok waży więcej niż kafel. Ba, bliżej mu od tłuczka, choć i to mogłoby być niedoszacowanie. Przysięgam, że gdybyśmy mieli go przerzucać przez boisko, musielibyśmy najpierw znaleźć odpowiednio wytrzymałą miotłę. - Delikatnie dotknąłem łokcia dziewczyny, nie próbując od razu zmuszać jej do podniesienia głowy ani tym bardziej do spojrzenia w dół, bo przecież nawet mimo upływu czasu wiedziałem, że w takim stanie podobne polecenia mogły przynieść odwrotny skutek, dlatego zależało mi przede wszystkim na tym, żeby poczuła, że nie została tutaj sama. Przesunąłem dłoń nieco wyżej, ostrożnie dotykając brzegu rękawa Prue, musnąwszy jej palce, po czym odezwałem się ponownie, spokojniej, pilnując, żeby mój ton pozostał miarowy, ale względnie normalny. - Spójrz tylko na niego. Widzisz te serdle zamiast łap? Przecież on nawet nie powinien mieć prawa tak szybko zapierdalać. Jakim cudem utrzymuje tę masę na tak krótkich nogach? - Zapytałem, poprawiając chwyt pod jego brzuchem, bo jamnik ponownie spróbował się wyswobodzić, chociaż tym razem chyba głównie po to, by ją polizać - prawdopodobnie dlatego, że wyczuł zapach balsamu czy czegoś takiego, przynajmniej taką wysnułem teorię, choć uwagę wciąż miałem skupioną na niej, obserwując, czy chociażby trochę odrywała myśli od tego, co znajdowało się po obu stronach mostu, w dole.
[inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=8r1U2sW.png[/inny avek]


RE: [08/1956] Not every bridge leads to somewhere better. | Aloysius, Prudence - Prudence Fenwick - 21.11.2026

[inny avek]https://2img.net/i.imgur.com/f4UY50P.png[/inny avek]

Okazała się być zupełnie bezsilna w momencie, w którym pies pojawił się na moście. Zbiegło się to z uświadomieniem sobie Prue tego, jak bardzo bała się wysokości. Nie miała pojęcia, co sobie właściwie myślała, kiedy postanowiła tutaj wleźć, w sumie można by uznać, że chyba nie myślała, bo przecież wiedziała, że tak już ma. To nie był pierwszy raz, od zawsze przerażały ją takie miejsca. Nie chodziło wcale o jego reputację, o psie samobójstwa i całą tę otoczkę, tylko o to, że ten przeklęty most był okropnie wysoki, okropnie, ale okropnie wysoki, a ona miała lęk wysokości, który nie miał litości i zaatakował Prudence w momencie w którym zrobiła kilka, pierwszych kroków.

Szkoda jej było psa, bo nie miała jak mu pomóc, nim zwinęła się w kłębek, widziała, że Aloysius ruszył mu z pomocą, liczyła na to, że uda mu się ocalić tego otyłego jamnika przed śmiercią. Na pewno miał wszystko pod kontrolą, on na pewno nie bał się tak błahych rzeczy jak wysokość, pewnie niczego się nie bał w przeciwieństwie do niej, bo nie był taki słaby. Czuła, że zawiodła tego małego, grubego parówkowego psa. Oby Rookwood miał wszystko pod kontrolą. Musiała wierzyć, że mu się to uda, widziała zresztą jak się ruszył, że był całkiem mocno zdeterminowany, żeby złapać tego psiego samobójcę, jeśli komuś miało się to udać, to zapewne jemu.

Nie potrafiła nawet podnieść głowy, żeby rzucić spojrzeniem na to, co działo się wokół niej. Bała się, okropnie się bała i było to na swój sposób irracjonalne, bo przecież nic jej tak naprawdę nie groziło, wcale nie musiała spaść z tego mostu, nie wiedziała dlaczego się tak działo, to po prostu przychodziło samo, gdy znajdowała się zbyt wysoko od ziemi. Było to kolejnym z jej dziwactw, chociaż wiedziała, że akurat ten lęk towarzyszył sporej ilości osób - nie, żeby ją to jakoś specjalnie pocieszało.

Nie usłyszała kroków, nie usłyszała tego, że Rookwood się do niej zbliżał, bo była zajęta próbą zapanowania nad swoją reakcją, która przychodziła jej raczej gorzej niż lepiej. Liczyła w głowie, myśląc, że to mogłoby jej pomóc, tyle, że nie działo się nic, nadal nie mogła do końca zapanować nad swoim ciałem. Najwyraźniej miał być świadkiem tego upokorzenia, fantastycznie, jakby to, że sobie nie radziła samo w sobie nie było wystarczająco kompromitujące.

Nie skomentował jednak tego, w jakiej pozycji się znajdowała, nie zaczepił jej, nie powiedział nic na ten temat, nie wykorzystał okazji, co nieco ją zaskoczyło. Najwyraźniej miał w sobie więcej przyzwoitości, niż jej się wydawało. Odetchnęła głęboko, a po chwili otworzyła oczy, powoli, bardzo nieśmiało. - Udało Ci się go uratować. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu - zapobiegł śmierci jednego z psów, to było sporym sukcesem. Póki co jednak nie rozglądała się na boki, nadal walczyła z tym, aby spojrzeć dalej niż na swoje buty. - Nie wydawało mi się, żeby był jakiś największy, w sensie są większe psy od niego, ale ten musi być faktycznie ikoną w swoim gatunku, widziałam, że jego brzuch ledwo podnosił się nad ziemią, kiedy biegł. - To jeszcze zarejestrowała, nim ogarnął ją lęk. - Dobrze, że nie będzie służył za piłkę, dobrze też, że udało Ci się go uratować. - Tylko dzięki Aloysiusowi zwierzak jeszcze miał chodzić po tym świecie, to on został jego bohaterem, nawet jeśli pewnie w tej chwili jamnik raczej żałował tego, że nie udało mu się złapać przekąski.

Dotyk jego palców na jej ręce był bardzo kojący, uspokajała się dzięki niemu, serce biło jej wolniej, nie panikowała, jakby zaczęła zapominać jak wysoko się znajdowała. Uniosła wzrok, aby sprawdzić, czy faktycznie Aloysius miał rację. - Widzę, są całkiem urocze, chociaż wydaje mi się, że to nie jest dla niego zdrowe, prędzej, czy później jego nogi nie będą w stanie go dźwigać, nie wiem, jak ktoś mógł doprowadzić do tego, że tak wygląda, w sumie nie ma żadnej obroży, ani nic. - Jamnik zaczął się mu wyrywać w jej kierunku, poczuła język zwierzęcia na swojej ręce, przez co się zaśmiała. - Chyba nie chcesz mnie zjeść, co ? - Powiedziała tym razem do psa.

W sumie musieli zastanowić się nad tym, co z nim zrobią. Nie mogli go tutaj zostawić na pastwę losu, bo istniała szansa, że podejmie kolejną próbę, wypadało się więc odpowiednio zaopiekować zwierzęciem, skoro Aloysius został jego bohaterem. To przekonało Prue do tego, aby się podnieść, oczywiście wszystko robiła całkiem powoli, nie rozglądając się na boki. Nie skomentowała też w żaden sposób swojego ataku paniki na moście, wolała do tego nie wracać, bo było jej głupio, że zareagowała w ten sposób.


Koniec sesji