27 października 1971
Theon & Lycoris, przed Ministerstwem Magii

Słowa kierownika Działu Zwierząt Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, nadal dźwięczały mu w uszach, kiedy zamykał za sobą ciężkie, drewniane drzwi. Nie do końca docierało do niego wszystko to, co właśnie się wydarzyło. Karne, czasowe przeniesienie do Biura Łączników z Centaurami brzmiało naprawdę abstrakcyjnie. Owszem. Spodziewał się tego, że zostaną wobec niego wyciągnięte pewne konsekwencje. Nie był głupi. Po prostu liczył na to, że w Ministerstwie postąpią tak jak to mieli w zwyczaju względem takich jak on - pogrożą paluszkiem, wymienią wszystkie punkty regulaminu, które złamał, a na samym końcu zadowolą się przeprosinami i obietnicą poprawy. Taką samą obietnicą jak ta, którą miał przyjemność złożyć w przeszłości. Tym razem wszystko potoczyło się jednak inaczej...

Liczący na przedstawienie, pracownicy Ministerstwa Magii jeden za drugim wyglądali na korytarz. Doskonale zdawali sobie sprawę z tego, co właśnie miało miejsce. Tym razem musieli jednak obejść się smakiem. Yaxley zachowywał się aż nazbyt spokojnie. Nie bardzo to do niego pasowało, nie z tego był znany. Można było wręcz pomyśleć, że w międzyczasie znalazł się pod wpływem jakiegoś zaklęcia albo uspokajającej mikstury.

Czyżby łyknął coś na odwagę przed wizytą w gabinecie szefa?

Nie zwracał uwagi na te zainteresowanie swoją osobą. Po kilku sekundach od momentu zamknięcia za sobą drzwi, ruszył w kierunku pomieszczenia, w którym pracował razem z innymi członkami jednostki ds. Łapania Wilkołaków. W głowie pojawiła się kolejna myśl. Potrzebował zapalić, a swoją zapalniczkę oraz papierosy, zostawił na biurku. Wyjście na zewnątrz powinno było pozwolić mu poukładać myśli.

- I jak, Meadowes mocno dał Ci się we znaki? - nie potrzeba było wiele czasu, żeby pierwszy ze współpracowników, spróbował pociągnąć Theona za język. Nie uzyskał jednak odpowiedzi. Zamiast tracić czas na rozmowy, Yaxley szybko przeszukał swoje biurko, zgarniając do kieszeni spodni paczkę fajek i zapalniczkę. Zabrał też znajdującą się na wieszaku kurtkę. Zarzucił na ramiona, zapinać nie zamierzał.

- Straszny gaduła z Ciebie, Yaxley! - mężczyzna zawołał za nim, kiedy nie otrzymał odpowiedzi, tym sposobem żegnając się z blondynem, który bez choćby jednego słowa chciał opuścić pomieszczenie.

- Odwal się, Skamander. - dało się usłyszeć. Słowa zostały wypowiedziane na tyle głośno, że mogły na spokojnie dotrzeć również do osób przebywających w sąsiednich pomieszczeniach. Zawtórował im śmiech.

Najwyraźniej niektórzy czarodzieje uważali tą sytuacje za zabawną.

Zmierzając w kierunku wyjścia, nie bardzo zwracał uwagę na innych. Śpieszył się. Chciał wreszcie móc odetchnąć świeżym powietrzem. A następnie zapewnić sobie dopływ pewnej ilości tego, które zostałoby skażone pewną ilością dymu papierosowego. Po drodze wpadł na jakąś kobietę, przez co ta upuściła dokumenty. Na pewno była zachwycona. Zignorował też kilka osób, chcących się przywitać, porozmawiać. W obecnej sytuacji nie miał na to większej ochoty.

Kiedy wreszcie udało mu się opuścić budynek Ministerstwa Magii, zatrzymał się kilka metrów od wejścia. Tak samo jak mieli to w zwyczaju robić inni czarownicy. Nie była to żadna kryjówka, nic z tych rzeczy. Z kieszeni spodni wyjął paczkę fajek i zapalniczkę. Włożył papierosa do ust. Zapalił. Choć wydawał się nie zwracać uwagi na wszystko to, co działo się dokoła, nie dał się zaskoczyć.

- Jeśli zamierzasz mnie zamęczać rozmową, to możesz już spierdalać, Black. - odezwał się, nie odwracając się w kierunku znajomej. - A jeśli chcesz zapalić, to na Twoje szczęście mam jeszcze jednego.

Stosunkowo łatwo dało się dostrzeć, że coś było nie tak. Na ogół pogodny, rozmowny, można powiedzieć - dusza towarzystwa - prezentował postawę z cyklu dajcie mi wszyscy spokój. I tego spokoju naprawdę potrzebował. Albo tak mu się wydawało. Stojąc ze swoim papierosem, w miejscu doskonale znanym lwiej części pracowników ministerstwa, starał się pozbierać do kupy. W takich sytuacjach jak ta, palenie pomagało. Tak twierdziło wiele osób uzależnionych od nikotyny.

Theon zaliczał się do ich grona.

Zaciągnąwszy się po raz kolejny, wyjął z kieszeni paczkę, podając Lycoris ostatniego papierosa. Bez choćby jednego słowa, ponieważ nie uważał, żeby były one teraz potrzebne. W innych okolicznościach na pewno nie zareagowałby milczeniem na to, co padło z ust koronerki. Odcięcie się nigdy nie stanowiło dla niego większego problemu. Czasami zdarzało mu się nawet powiedzieć więcej, niż byłoby na miejscu.

Nie żeby miał w zwyczaju jakoś szczególnie przejmować się tym, co było na miejscu.

- Nie pamiętam. - uciął. Nieistotne do czego chciała nawiązać.

Odsunął się od niej o ten krok, może dwa. Choć nie zwrócił jej na to uwagi, nie podobało mu się to, co właśnie zrobiła. Nie to, żeby miał problem z byciem dotykanym i inne takie. Co przyjemnego jest w obracaniu przez drugą osobę głowy w różne strony? Nie żeby po Lycoris spodziewał się czegoś innego. Kobieta miała tyle taktu, co słoń, a do tego pracowała z trupami.

Cóż. One przynajmniej nie powiedzą nie.

Minuta. Druga. Trzecia. Jedna za drugą. Wbrew temu, co sam powiedział jeszcze chwilę temu, długo w ciszy nie wytrzymał. Swoją drogą - typowe.

- Masz ochotę się napić? - zapytał, rzucając pozostałości po swoim papierosie na chodnik. Następnie przydepnął butem. Upewnił się, że pet zgasł. Powinien co prawda wrócić do pracy, ale mało prawdopodobne, żeby kogoś zainteresowało, gdzie przebywał po spotkaniu i czym się zajmował. - Bo naszła mnie właśnie ochota na kolejkę lub dwie.

Ewentualnie dziesięć, ale kto by to liczył. To tylko jedno, dodatkowe zero.

Czekając na odpowiedź kobiety, zdecydował się wreszcie zapiąć swoją kurtkę. Pogoda o tej porze roku nie zachęcała do wychodzenia na zewnątrz bez wierzchniego okrycia. Temperatura, w połączeniu z lekkim wiaterkiem, prędzej czy później musiała się odrobinę dać we znaki. Dobrze, że przynajmniej nie padało. Deszcz nie był nikomu potrzebny do szczęścia. A już na pewno nie Theonowi.

- To jak? - dopytał, podnosząc głowę, przenosząc spojrzenie na znajome oblicze. Nie dawał jej wiele czasu na podjęcie decyzji. Zaraz sam zrobił pierwszy krok, później następny. Doskonale wiedział dokąd należy się udać, żeby dostać wystarczająco dobrą whisky. Miał swoje miejscówki, do których zwykł wracać, gdzie personel znał go aż za dobrze. 

Nie miał ochoty na prowadzenie rozmowy. Nie chciał zbyt wcześnie mówić na głos o tym, co wydarzyło się za ciężkimi, drewnianymi drzwiami prowadzącymi do gabinetu szefa. Potrzebował odrobiny czasu, żeby to sobie poukładać w głowie. Choć na ogół Lycoris nie radziła sobie zbyt dobrze z ludzkimi emocjami, tym razem zachowała się jak należy. Pozwoliła mu odetchnąć. Pozwoliła, żeby to on odezwał się jako pierwszy. Kolejny raz czuł się dobrze w towarzystwie znajomej. Widać nie bez przyczyny utrzymywali ze sobą kontakt również teraz, długie lata po ukończeniu nauki w Hogwarcie.

Znali się nie od wczoraj i Theon doskonale wiedział, na co decyduje się zapraszając ją na kolejkę, dwie, może dziesięć. To wcale nie tak, że zrobił to kompletnie nieświadomy potencjalnego zagrożenia. Prędzej przeciwnie. Potrzebował kogoś, przy kim będzie mógł być cicho, będzie mógł mówić prosto z mostu.

I nie, nie planował się wypłakiwać w rękaw koronerki.

- Całe szczęście, bo mógłbym nie przeżyć tej odmowy. - skomentował, kierując się w stronę  najbliższego skrzyżowania. Niezbyt często poruszał się po mugolskich ulicach, ale nie stanowiło to dla niego większego problemu. Wiedział jak się tutaj odnaleźć. Sama trasa też była mu znana. A do tego niezbyt długa. Wystarczyło kilkanaście minut, żeby znaleźć się przed budynkiem. Ognista Salamandra, jakże odkrywcza nazwa, mieściła się pomiędzy mugolskim second-handem i jakimś sklepem spożywczym. Dla większości przechodniów pozostawała kompletnie niewidoczna. Wśród czarodziejów również nie cieszyła się wielką popularnością. Może gdyby zlokalizowana była w innym miejscu...

- Jak się ma Twoja niechęć do whisky? - zapytał, nawiązując tym samym do jednego z ostatnich wspólnych wyjść, w którego efekcie Lycoris zarzekała się, że więcej po ten diabelski alkohol nie sięgnie. A już na pewno nie taki, który polecałby właśnie Theon. Nieźle się wtedy wstawili. I to pomimo zwiększonej odporności na procenty, z której Yaxley był znany wśród znajomych. Nie często zdarzało się, żeby alkohol aż tak dał mu się we znaki. - Tak się składa, że u Peta jest najlepsza whisky. Jego rodzina posiada niewielką destylarnie gdzieś w pobliżu Cork. - dodał, nie czekając zbyt długo na odpowiedź. Jeśli wszedł jej w słowo, to się tym oczywiście nieszczególnie przejął. Dobre wychowanie, zwracanie uwagi na drugą osobę i cała tona bzdur, które matka wpajała mu od najmłodszych lat... tak, Yaxley również nie był mistrzem taktu. Całkiem możliwe, że z Lycoris byli do siebie bardziej podobni, niż można byłoby stwierdzić na pierwszy rzut oka.

Kiedy wreszcie dotarli na miejsce, sięgnął do klamki, otwierając drzwi i wchodząc do wnętrza lokalu jako pierwszy. Sala była średniej wielkości. Nie nadawała się na przyjęcie liczniejszej klienteli. Meble drewniane, ciemne. W wystroju lokalu dało się zauważyć liczne nawiązania do Irlandii, z której pochodził właściciel. Wcale się z tym nie krył, niczego nie ukrywał.

- Tam, przy oknie. - wskazał towarzyszce stolik znajdujący się nieco na boku. Co prawda dużego ruchu nie było, ale i tak dobrze było załatwić sobie choć odrobinę prywatności.

Inaczej niż to miało miejsce w przypadku Lycoris, dla Theona istniało niewiele osób, których losem mógłby się żywiej przejąć. Chociaż nie mógł narzekać na brak znajomych, bliżej siebie dopuszczał jedynie kilku przyjaciół. Mógłby ich zliczyć na palcach jednej ręki. Byli mu bliżsi niż rodzeństwo, włącznie z siostrą bliźniaczką. Dawno już jego relacje z Geraldine przestały wyglądać tak, jak to miało miejsce w czasach, kiedy pod ich nosami wciąż znajdywało się mleko.

Czy kolejne lata sprawią, iż dzieląca ich przepaść stanie się jeszcze większa?

Oczywiście nie myślał o tym w tym momencie. Skupiony był teraz przede wszystkim na samym sobie. Na sytuacji, w której się znalazł. Wiedział, że miał problem, z którym będzie musiał sobie poradzić. Nie bez powodu pracował w Ministerstwie Magii. Nie bez powodu zatrudniony był w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Miało to duże znaczenie dla interesów, którymi od lat zajmowała się jego rodzina. Odkąd ojciec przeszedł na emeryturę, rzecz jasna zasłużoną, to on miał trzymać rękę na pulsie.

- Również rzygającej dalej niż widzisz? - zapytał, również sadzając swój tyłek na krześle. Nie śpieszył się z wizytą przy barze. Minuta, dwie, nawet dziesięć. Jaka to niby różnica? - Ale nie będę Ci tego wypominać.

Odchylił się na krześle - na tyle na ile pozwalał mu wzrost i meble - sięgając po kartkę zawierającą informacje o niektórych dostępnych w pubie alkoholach i drinkach. Pełnoprawnego menu tutaj nie było. Kto je zresztą potrzebował.

- Zaryzykujemy z Ognistą Salamandrą? - zapytał, pokazując na znajdujący się na ulotce drink, częściowo w kolorze czerwonym. Specjalność lokalu, której nie miał jeszcze okazji spróbować. Słyszał jedynie, że jest piekielnie mocny, a coś takiego na dobry początek dnia z całą pewnością by mu nie zaszkodziło.

Czy cokolwiek mogłoby mu teraz bardziej zaszkodzić?

Czekając na odpowiedź Lycoris, zerknął jeszcze na to, co znajdywało się na odwrotnej stronie. Tutaj jednak wszystko zdawało się bardziej typowe, nic nie wzbudzało większego zainteresowania. Podobne pozycje wyczytać można było w menu dostępnym w większości pubów. Wiadomo, tych czarodziejskich. Chyba niekoniecznie na to miał teraz ochotę.

Wreszcie odłożył ulotkę na wcześniejsze miejsce.

- Więc? Co dla Ciebie? - raz jeszcze zapytał, podnosząc wreszcie tyłek, będąc gotowym podejść do baru i zamówić dla nich pierwszą kolejkę. Zamierzał nawet za nią zapłacić, taki był z niego niedzielny dżentelmen. Nic tylko docenić, Theon nie zawsze zaprzątał sobie tym głowę.

Nietypowy sposób bycia, nigdy go nie odstraszał. Nie zniechęcał. Wręcz przeciwnie. Ciągnęło go do Lycoris niczym ćmę do ognia. Jakimś dziwnym trafem Theon zawsze czuł się przy niej swobodnie. To w jaki sposób kobieta funkcjonowała, było niczym powiew świeżego powietrza. Powietrza, którym człowiek chce oddychać możliwie najczęściej. Również teraz była była opcją, na którą zdecydował się świadomie.

Przynajmniej w jakiejś części świadomie.

- To bolało! - poskarżył się, choć takie kopnięcie boleć zwyczajnie nie mogło. - Jeszcze jedno takie kopnięcie i będziesz musiała mnie zanieść do Munga.

Postarał się nawet udawać, że faktycznie boli. Aktor był z niego jednak na tyle kiepski, że nabrać mógłby się jedynie ślepiec bądź skończony idiota. Ewentualnie osoba łącząca obydwie te rzeczy. Gdzieś tam na świecie musiał się ktoś taki znajdywać.

Kiwnął głową, kiedy zgodziła się zaryzykować ze specjalnością lokalu. Podniósł swoje cztery litery, skierował się w stronę baru. Na miejscu zamówił drinki i przez chwilę rozmawiał ze stojącym za barem mężczyzną. Dało się zauważyć, że obydwaj panowie dobrze się ze sobą znali. Wcale się z tym faktem nie kryli. Kiedy Theon wrócił na miejsce, poza dwoma drinkami miał też pojemnik z paluszkami. Na nic więcej nie miał ochoty, a i Lycoris nie prosiła o żadną konkretną przekąskę.

- Tak bez toastu? - zakpił, zajmując miejsce i zaraz idąc w jej ślady. Alkohol rzeczywiście był mocny. Palił. Smak miał specyficzny, wyczuwalny dopiero po krótkiej chwili. Theon nie był jednak aż takim specjalistą, żeby określić co konkretnie mogło się na niego składać. Poza tym jakie to miało znaczenie? Grunt, że dawało porządnego kopa. To mogli stwierdzić już teraz. - Miałbym pozbawić wszystkich takiego widoku? - zapytał, mając przy okazji pewien problem z wyobrażeniem sobie Lycoris tańczącej na stole. Czy ona w ogóle potrafiła tańczyć? Może powinien to sprawdzić? Albo może lepiej bez takich. - Spokojnie, przecież wiesz, że muszę dbać o Twój PR. Jeśli odkryją Twoją pijacką naturę, staniesz się za bardzo rozchwytywana, żeby mieć czas dla starego znajomego. Logan by mi tego nie wybaczył.

Gestem dał znać młodej kelnerce, żeby przygotowała dla nich jeszcze dwa drinki. Nie zaszkodzą. Nie uważał, żeby pytanie Lycoris o zdanie było tutaj konieczne. I tak wszystko szło na jego rachunek. Poza tym przy nim nie musiała się obawiać, że procenty za bardzo dadzą jej się we znaki. Cokolwiek Theon gadał, nie pozwoliłby jej zrobić czegoś skrajnie głupiego.

Za wyjątkiem sytuacji, w której zrobiliby to razem.