W przeciwieństwie do swego niezapowiedzianego gościa, młody Longbottom był w wyśmienitym humorze. Po dosyć intensywnym początku miesiąca, jego życia poniekąd zwolniło i powoli układał sobie w głowie plany dotyczące najbliższych dni, a funkcjonowanie w znajomej strukturze biur Brygady Uderzeniowej tylko ułatwiało ten proces. Rutyna, nawet jeśli zbudowana na fundamentach biurokracji, mnóstwa papierów i okazjonalnych wyjść w teren, pomagała wrócić do normalności.

— Dzień dobry — odpowiedział równie pogodnie, nie podnosząc wzroku znad akt, które poprawiał akurat po jednym z młodszych brygadzistów. Skreślił zdecydowanym ruchem nakreślone jak kura pazurem zdanie i napisał je łatwym do rozczytania pismem. Westchnął cicho i odłożył pióro na bok. — Nazywam się Erik Longbottom i piastuję stanowisko detektywa. W czym dziś Panu pomó...

Przerwał, gdy zwrócił się w końcu ku swojemu rozmówcy. Wbił w niego skonfundowane spojrzenie zielonych tęczówek, jakby nie wiedział, skąd ten się tutaj wziął. Zerknął dyskretnie na boki, sądząc, że tuż obok czają się także inni niezapowiedziani goście pod postacią, chociażby młodej małżonki Blacka tudzież Elliotta lub Eden. Tych jednak tutaj nie było, co w ogólnym rozrachunku wydało się Erikowi tym bardziej dziwne. Nie miał bladego pojęcia, co mogłoby tutaj sprowadzić Perseusza.

To znaczy inaczej. Miał parę pomysłów, czemu mężczyzna chciałby z nim parę słów, jednak żadna z tych kwestii nie wiązała się stricte z jego obowiązkami służbowymi. Orientując się, że w gruncie rzeczy zamarł na dłuższą chwilę, zdziwiony wizytą, uniósł się nagle z krzesła, wskazując mu miejsce po drugiej stronie biurka.

— Wybacz, bardzo proszę, usiądź. Prawdę mówiąc, nie spodziewałem się Ciebie. Umawiałeś się wcześniej? — spytał z roztargnieniem, poprawiając poły służbowej szaty. Pragnął wybadać, czemu zawdzięcza tę przyjemność. Dopiero gdy Percy się rozgościł, Erik ponownie usiadł. Poprawił spoczywające na blacie dokumenty, chcąc uniknąć wrażenia nieporządku. — Czy coś... Coś się stało?

Jego wyobraźnia od razu podsunęła mu najbardziej dramatyczne wizje, gdzie ktoś z ich wspólnego kręgu znajomych wylądował w szpitalu lub padł ofiarą jakiegoś przestępstwa, a Perseuszowi przyszła niechlubna rola przekazania tych wieści Longbottomowi. O ile jednak nic się nie zmieniło w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin, to Erik zapewne dowiedziałby się o podobnym wypadku z ust Elliotta. O co więc mogło chodzić?

Mimowolnie powłóczył po twarzy swojego gościa uważnym spojrzeniem, aby to ześlizgnęło się na czubek towarzyszącej mu laski. Zmarszczył lekko brwi. Czy była to ta sama, która została uszkodzona przez zamienioną w bobra Norę? A może zupełnie nowy model? Gdyby nie to, że siedział, jak na szpilkach zapewne dla pewności przeprosiłby za ten incydent, jednak teraz nie wiedział, czy podobny komentarz byłby w ogóle na miejscu.

Zamrugał, wbijając w mężczyznę tępy wzrok. Cóż, takiej odpowiedzi się nie spodziewał. Gdyby chodziło o Elliotta lub kogokolwiek ze znajomych, którzy na co dzień odwiedzali Ministerstwo, to nie wzbudziłoby to w nim żadnych podejrzeń, jednak pan Black... Nie wiedział, czy powinien czuć się zaszczycony tą wizytą, czy zacząć martwić.

— Cóż, to... Dobra wiadomość. Że nie doszło do żadnego wypadku, znaczy się. A więc zamieniam się w słuch — odpowiedział spokojnie.

Nie mógł zaprzeczyć, kamień spadł mu z serca, gdy okazało się, że nikomu z ich najbliższych nie groziło bezpośrednie niebezpieczeństwie. Gdyby tak było, to dostałbyś wyjca albo patronusa. Lub właśnie był w drodze na miejsce, upomniał się, przeklinając lukę w swoich poprzednich domysłach. Obecność Perseusza w Ministerstwie stawała się coraz większą zagadką, wraz z każdym zamienionym słowem.

Na czole Erika zagościła pojedyncza zmarszczka między brwiami, gdy ich rozmowa zeszła na temat krzyżówki, którą otrzymał kawałek czasu temu. Jaki związek miałaby mieć zabawna łamigłówka z wizytą przedstawiciela jednego z najbardziej poważanych rodów czystej krwi w kwaterach Brygady Uderzeniowej? Zaczął poprawiać się na krześle, starając się zawczasu znaleźć odpowiedź na to pytanie, jednak zanim cokolwiek zdołał wydedukować, podano mu pierwszą wskazówkę. I sprawiło to, że aż zamarł w połowie ruchu, wbijając spojrzenie w Perseusza.

— Rozumiem — zaczął niepewnie, wracając myślami do tamtego listu. Zaklęcie niewybaczalne. To nie wróżyło dobrze. Gdyby nie to, że chwilę wcześniej został zapewniony, że nic nie groziło ich wspólnym znajomym, to pewnie oblałby go zimny pot. Dzięki niech będą Merlinowi. — Czyli mamy do czynienia z kimś poszkodo...

Przerwał, a przez jego twarz przemknął cień irytacji, gdy przerwała mu wiązanka przekleństw wycelowana w filiżankę po kawie. Longbottom obrzucił współpracownika pełnym dezaprobaty spojrzeniem, jednak szybko wrócił zatroskany wzrokiem do Blacka. Cóż, to zdecydowanie nie były wizyta towarzyska. Gdyby tak było, to chyba padłby z wrażenia. Dosłownie.

— Tak — odparł sucho, podnosząc się z miejsca i przywołując do siebie swój płaszcz. Po chwili był gotowy do ewentualnego udania w drogę, jeśli zajdzie ku temu potrzeba. — Życzysz sobie nieco prywatności, czy będziemy potrzebować dodatkowego towarzystwa?

Nie miał pojęcia, z czym się tutaj mierzyli, więc wolał wybadać tę kwestię. Jeśli różdżki miały pójść w ruch, to lepiej by było, gdyby powiadomił o tej sprawie kogoś jeszcze. Kogoś zaufanego, pokroju Brenny lub Thomasa. Ostateczną decyzję pozostawił jednak swojego gościowi, w duchu licząc, że jego osąd będzie odpowiednio dobrany do wagi sytuacji.

Nawet gdyby na tym etapie Longbottom wiedział już, jaka konkretnie sprawa sprowadziła tu Perseusza, prawdopodobnie nie zdziwiłoby go, że zależy mu na zachowaniu dyskrecji. Nawet będąc funkcjonariuszem magicznych sił bezpieczeństwa, trudno byłoby mu rozwiać wątpliwości krytyków działań Ministerstwa Magii, czy osób, które miały niewielkie zaufania do oficjalnych struktur. W tych czasach każdy dzień zdawał się przynosić coraz więcej dowodów na to, że pewne organy czarodziejskiego rządu nie mogą uchodzić za zbyt wydolne. Co więcej, lekarze, którzy mieli dbać o to, aby te pozostały w zdrowiu, zdawali się nie zauważać różnicy lub też nie chcieli jej zauważyć.

Zanim ponownie zabrał głos, spojrzał w kierunku wskazanym przez swojego gościa. Przez chwilę lustrował wzrokiem poszczególne biurka i już niemalże uwierzył, że ruch Blacka był przypadkowy, gdy jego spojrzenie skrzyżowało się ze wzrokiem jasnowłosej kobiety. Patrzyła na nich, jakby stanowili największą atrakcję w biurze. Nie miała ciekawszych rzeczy w raporcie? Ktoś tu jest bardzo popularny, pomyślał w kontekście Blacka. Tak, coraz bardziej rozumiał, dlaczego chciał rozmawiać konkretnie z nim.

— Postaramy się więc zrobić wszystko, aby nie stała się ona bardziej dręcząca, niż już jest — powiedział przyciszonym głosem, przysłuchując się z uwagą kolejnym słowom mężczyzny. — Nierozsądnie byłoby podejmować działania zbyt gwałtowne, nie znając całej historii, prawda? Szkopuł zawsze tkwi w szczegółach.

Skinął głową. Cóż, mógł poświęcić tej sprawie nieco dodatkowej uwagi na własną rękę. Skoro zgłoszenie Perseusza było niepewne, to wypadałoby zadbać o to, aby pozbyć się jak największej ilości niewiadomych, zanim podejmą oficjalne lub przynajmniej poważne działania. Na wieść o dowodach, jego oczy zamigotały, podkreślając złotawe obwódki wokół źrenic. Czyżby chodziło o dokumenty? Musiało chodzić o dokumenty, raczej ciężko by było nosić ze sobą różdżkę kogoś odpowiedzialnego za rzucanie tego rodzaju klątw. Wypuścił powoli powietrze z ust. Nie było sensu teoretyzować, gdy rozwiązanie było na wyciągnięcie ręki i było mu oferowane na srebrnej tacy. Wbił na moment wzrok w biurko.

— Tak bez licytacji? Skandalista z Pana, Panie Black — mruknął pod nosem Erik. Nie potrafił powstrzymać się przed tym komentarzem. Uniósł lekko kąciki ust, jednak uśmiech szybko przygasł, gdy Erik zdał sobie sprawę z powagi sytuacji.— Z pokorą przyjmę ten zaszczyt. W ostatnim czasie ludzie lubią przekazywać możliwość zjedzenia ze mną posiłku na sprzedaż, więc myślę, że będzie to miła odmiana. W każdym razie możemy wyjść już teraz.

Ewidentnie chodziło o to, aby omówić tak bliską Perseuszowi sprawę poza murami Ministerstwa Magii, a Erik nie chciał niepotrzebnie przeciągać rozmowy w biurze, z której na dobrą sprawę i tak mało co mógł wyciągnąć. Jeśli miał pomóc, zaangażować Brygadę lub przynajmniej dopomóc radą, to musiał poznać więcej faktów, a te nie będą mu zdradzone, jeśli będą tutaj siedzieć, obserwowani mimochodem przez resztę pracowników. Machnął różdżkę, przywołując swój płaszcz z wieszaka, aby po chwili wsunąć ręce do jego rękawów i poprawić kołnierz.

— A więc mówiłeś, że gdzie jest ta restauracja? — spytał nieco głośniej, gdy zebrali się w stronę wyjścia.

Po drodze, przy recepcji, minęli rudowłosą kobietę, która wcześniej przywitała Blacka. Erik wykorzystał tę okazję, aby poinformować ją, aby przekazała przy okazji Thomasowi oraz Brennie, że wychodzi na wcześniejszy obiad z przyjacielem. Skoro rozmowa w restauracji miała być nie-do-końca-oficjalna, to dobrze byłoby zadbać o to, aby nikt w pracy nie zadawał zbędnych pytań. Określenie Perseusza przyjacielem było może trochę na wyrost, ale raczej mało kogo by to zdziwiło. Bądź co bądź, wywodzili się z rodzin czystej krwi, więc fakt, że się znali, nie powinien wywoływać jakichś ogromnych sensacji.

Szedł nieco wolniej niż zazwyczaj, jednak dalej starał się utrzymać względnie naturalne tempo chodu z uwagi na laskę Perseusza. Musiał przyznać, że bez względu na okoliczności, które zmusiły go do poruszania się przy jej pomocy, mężczyzna nosił się z klasą, a to zdecydowanie podkreślało jego aparycję. Uśmiechnął się słabo, kiedy zbliżyli się do wyjścia z gmachu Ministerstwa Magii.

— Miałeś dobry pomysł — odezwał się w końcu, z zadowoleniem witając światło dzienne, kiedy znaleźli się na zewnątrz. — W lokalu na pewno będzie mniej ciekawskich oczu.

Skinął głową, starając się nie oblać rumieńcem. W przeciwieństwie do komplementów, które zwykł przyjmować od przypadkowych ludzi lub ludzi z prasy, zasłyszane właśnie słowa odnosiły się do jego umiejętności zawodowych. Był dumny z obejmowanego stanowisko i tego, jak dotarł na obecny stołek, więc mile to połechtało jego ego. Odwzajemnił uśmiech mężczyzny, zanim ruszyli w drogę, której celem była restauracja.

— Pewnie nie gorzej, niż kilka innych zdarzeń, w których brałem udział w ostatnim czasie. — Szczątkowy półuśmiech zagościł na jego ustach. Skoro bal charytatywny koniec końców udało się obrócić na jego korzyść, pomimo fali incydentów, które miały miejsce podczas jego trwania, to jak dużą szkodę mógłby narobić mu krótki wypad z Perseuszem? — A tak nawiasem mówiąc, to nie tylko Prorok wchodzi w grę. Czarownica pewnie też z chęcią powitałaby nas na okładce.

Był ciekawy tego, jak przebiegnie ich spotkanie i do czego doprowadzi. Oczywiście, przede wszystkim głowę zaprzątała mu kwestia prawdopodobnego wykorzystania zaklęcia niewybaczalnego, jednak przeszło mu przez myśl, że mogła to być dobra okazja, do lepszego poznania bliskich Elliotta. A bliżej niż Black już raczej nie mógł trafić, o ile wykluczyć z tego grona tak bliskie sercu blondyna siostry z naciskiem na bliźniaczkę Eden. Podejście do życia Longbottomów znacznie różniło się od przedstawicieli innych rodów czystej krwi, jednak Erik wychodził z założenia, że nikogo nie można tak po prostu skreślić. Kto wie, może wyciągnie z tego obiadu więcej, niż tylko pełny żołądek i nowe wezwanie?

Pogoda ducha Blacka nieco uspokoiła Longbottoma. Najwyraźniej miał już nakreślony jako taki plan, a to nastrajało detektywa pozytywnie. Przynajmniej nie będą się teraz kręcić po mieście przez godzinę, szukając ustronnego miejsca na prywatną konwersację. Mimo to, na jego czole pojawiła się zmarszczka, gdy Perseus ciągnął go za sobą coraz głębiej w labirynt wąskich uliczek Londynu. Tym bardziej się zdziwił, gdy zatrzymali się przy jednym z budynków mieszkalnych. Erik zerknął przez ramię, jednak nikogo tam nie dostrzegł, toteż wrócił spojrzeniem do towarzysza.

— Chcesz powiedzieć, że masz tu jakieś ukryte mieszkanie? — rzucił bez większego namysłu, gdyż było to pierwsze, co wpadło mu do głowy. Jego domysły szybko zostały zrewidowane, gdy mężczyzna zaczął coś szeptać do drzwi, a po chwili znaleźli się już w korytarzu wypełnionym posągami. — Chyba jednak nie. Zapomnij, że cokolwiek mówiłem.

Pozwolił poprowadzić się w głąb tego tajemniczego lokalu, lustrując wzrokiem misternie wykonaną tapetę. Z tyłu głowy momentalnie pojawiła się u niego myśl, że ktoś jego pokroju nie powinien tu być. I nie wiązało się to ze statutem krwi, czy popularnością w pewnych kręgach, a raczej pełnioną funkcją. Miał dziwne wrażenie, że gdyby natknął się tutaj na kogoś znajomego, to żadne z nich nie wiedziałoby co powiedzieć, aby wyjaśnić swoją wizytę. Nie myśl o tym za dużo, bo się wykończysz, zwrócił sobie uwagę, zasiadając po drugiej stronie stołu. To tylko restauracja. Ekskluzywna, bardzo dobrze wystrojona, ale dalej restauracja.

— Szczodrze. A Ty czego planujesz spróbować? — odparł zdawkowo, przeglądając leniwie menu. Starał się skupić wzrok na stronach z coraz to bardziej wymyślnymi potrawami. Nie uszło jego uwadze, że ceny wzrastały wraz z tym, im więcej obcobrzmiących słów pojawiało się w karcie dań. — Może coś polecisz?

Zerknął na swego rozmówcę, przesuwając wzrok ponad jego ramieniem, próbując uważniej przyjrzeć się głównej sali. Był tutaj pierwszy raz w życiu, toteż nic dziwnego, że jego spojrzenie naturalnie lgnęło do co bardziej wyróżniających się elementów wystroju. Unosiła się tu swego rodzaju mgiełka tajemnicy. Lokal, nawet jak na standardy czarodziejów, został ponadprzeciętnie dobrze zamaskowany, a wnętrze tylko podkreślało, że nie było to miejsce, które każdemu przypadłoby do gustu.

Było tu kameralnie, ale nie w ten sam sposób, jak w barach czy pubach w okolicy Pokątnej, czy Horyzontalnej, do których można było wejść z ulicy. Tam charakter miejsca nierzadko wynikał z tego, że było tam po prostu przytulnie, jednak w tym miejscu... Podejrzliwość. Erik nie potrafił oprzeć się wrażenie, że urok tego przybytku leżał przede wszystkim w jego funkcjonalności, niż w tym, że estetycznie wpasowywał się w gusta lwiej części klienteli. Nachmurzył się nieco, starając się nie myśleć o tym, co Brygada Uderzeniowa lub Aurorzy mogliby tu wyniuchać. Wziął głęboki oddech. Wyciszenie.

— Te ziemniaki brzmią... ciekawie — skomentował z niemrawym uśmiechem. — Chociaż scha'bowy po parysku też brzmi egzotycznie — dodał, akcentując nazwę kotleta w najgorszy sposób, jaki tylko się dało. — Dosyć tematycznie, czyż nie? W końcu nie sprowadziły tutaj zwyczajne kwestie.

Na pewno nie było to najbardziej zręczne porównanie pod słońcem, jednak trybiki w głowie Erika i tak zdawały się ciężko pracować, aby wyprodukować odpowiedni komentarz. Skupienie. Znał Perseusza przede wszystkim przez pryzmat jego relacji z Malfoyami, toteż korciło go, aby sprawdzić, czy mężczyzna podziela fascynację swego przyjaciela gierkami słownymi. Bądź co bądź, dał mu całkiem dobry materiał na początek.

— Muszę przyznać, że przyciągamy tu mniej uwagi niż w biurze — dorzucił. — Mam nadzieję, że faktycznie czujesz się tutaj bardziej... komfortowo.

Uniósł brwi w zdziwieniu. Nawet w prywatnej rozmowie nie określiłby Perseusa podrzędnym lekarzem. Z jego perspektywy, przynajmniej jeśli chodzi o karierę, radził sobie całkiem nieźle. Pracował w Lecznicy Dusz, a ta mimo wszystko była dosyć ważną placówką w społeczeństwie czarodziejów. Wprawdzie być może uznana by była za bardziej prestiżową, gdyby zlokalizowano ją w centrum Londynu, jednak nie można było odmówić, że Dolina Godryka również miała swoje plusy. Brak typowego miastowego zgiełku, bliskość natury, a nawet lekka izolacja od problemów Londynu; co by nie mówić były to całkiem dobre warunki dla pacjentów. Nie widział powodu, dla którego mężczyzna miałby określać się w ten sposób.

— Przychodzi mi na myśl kilka ciekawych wytłumaczeń. — Uśmiechnął się zagadkowo. — Zmęczony wieloletnią służbą i użeraniem się z lokalną prasą detektyw Brygady Uderzeniowej postanowił zasięgnąć specjalistycznej porady. Po dokładnym przyjrzeniu się swoim opcjom Erik Longbottom postanowił oddać się w ręce Perseusza Blacka, renomowanego magipsychiatry, znanego z tego, że potrafi poradzić sobie nawet z najtrudniejszymi przypadkami. Do omówienia warunków terapii doszło w jednej z prestiżowych restauracji, gdzie niestety nasi korespondenci nie mieli wstępu.

Sporo by zapłacił, aby ujrzeć niezadowolenie malujące się na twarzach dziennikarzy i fotografów, gdy Ci zorientowaliby się, że za nic w świecie nie uda im się dostać do środka, a ich materiał będzie musiał zostać okrojony do krótkiego tekstu, raportującym o spotkaniu dwóch czarodziejów z wyższych sfer. Żadnych twardych dowodów, ruchomych zdjęć, tylko domysły, które szybko rozpłynęłyby się w nicość w głowach czytelników po skończeniu lektury. Zawahanie w głosie Blacka umknęło uwadze Erika, głównie przez to, że był pod zbyt dużym wrażeniem tego, że znaleźli się w ukrytym lokalu.

— W tych czasach warto mieć takie miejsce — przyznał zgodnie, rozsiadając się wygodniej, sztywnym gestem zarzucając rękę na oparcie loży. — Nawet jeśli nie po to, aby mieć gdzie się ukryć na wypadek problemów, to po to, aby po prostu odpocząć od tego wszystkiego. — Nie sprecyzował, do czego konkretnie się odnosił, ale czy była taka potrzeba? Każdy człowiek nosił swój własny krzyż i rzadko kiedy był on dopasowany do ich możliwości. Czasami trzeba było się zatrzymać i złapać oddech, przed kontynuowaniem drogi w górę. — Zawsze to dodatkowy komfort.

Znalezienie miejsca tylko dla siebie było czymś, co przyświecało Erikowi od dłuższego czasu, jednak nie szukał czegoś na miarę oddzielnego mieszkania czy całej kamienicy skrytej przez oczami postronnych. Dobrze mu się żyło zresztą familii w Dolinie Godryka i na razie nie planował tego zmieniać. Jednak łódka... Łódka to co innego, a ostatnimi czasy pewne decyzje w tej sprawie zdawały się coraz bardziej klarować. Kto wie, może nawet dojdą do skutku, o ile wszystko pójdzie zgodnie z planem? Rozmarzył się na moment, jednak szybko wrócił do rzeczywistości, gdy Perseusz kontynuował ich rozmowę.

— Dobry pomysł, a jeśli dzięki temu ucieszymy kucharza, to wręcz wyśmienity — stwierdził, przystając na zamówienie menu degustacyjnego. Nie miał powodu, aby się spierać. Wprawdzie mógł wyjść okazji naprzeciw i samemu coś wybrać, jednak obawa przed wybraniem czegoś, co będzie nie tylko drogie, ale też mało smaczne, nieco go paraliżowała. A zestaw mniejszych przekąsek wydawał się bardziej logiczny. Przynajmniej nie będą się czuć ociężali po powrocie z lunchu do swoich obowiązków. — To niełatwy styl życia, aczkolwiek godny podziwu. Zaufaj mi, zachowanie pozytywnego myślenia w większości sfer życia, też nie należy do prostych. — Wybałuszył lekko oczy, jakby w jego umyśle otworzyły się drzwi, z których łypały na niego spode łba wszystkie błędy, które przy niefortunnych okolicznościach mogłyby ewoluować w wielkie porażki. W jego aurze na krótką chwilę zabłysły szarawe prześwity symbolizujące wątpliwości, aby następnie zostać wchłonięte przez dominującą zieleń.

Zamrugał parokrotnie, strącony z pantałyku tym komentarzem. Przełknął głośno ślinę, zastanawiając się przez chwilę, co właściwie mógłby na to odpowiedzieć. Oddanie takiego samego komplementu wydawało mu się nadzwyczaj sztuczne, chociaż w gruncie rzeczy sam nie wiedział, czemu Perseusz postanowił podzielić się z nim swoją opinią. Czy miało to związek ze sprawą, którą chciał zgłosić?

— Niektórzy powiedzieliby, że moja dobroć błądzi niebezpiecznie blisko granicy beztroskiej naiwności. Mam dosyć dużą wiarę w ludzi i ich... możliwości, jeśli chodzi o rozwój wewnętrzny — skomentował z krzywym uśmiechem.

Bywał nieufny w stosunku do tych, których znał krótko, jednak ta łatka potrafiła bardzo szybko zniknąć na poczet zaufania lub usprawiedliwiania działań innych. Widział w swojej pracy zbyt wielu ludzi, którzy zostali popchnięci poza granicę swoich możliwości i wiedział, że nie w każdym przypadku wszystko było czarno-białe. Niedługo później dopadł do nich kelner, a Erik i Percy złożyli swoje zamówienie.