Grudzień zdecydowanie był miesiącem, na który Cameron czekał z niecierpliwością przez ostatnie tygodnie spędzone w Hogwarcie. Wprawdzie dalej miał u swego boku znajomych i przyjaciół z roku, jednak nie było to samo, co posiadanie pod ręką Heather i Charliego. Z początku wydawało mu się, że rok szkolny minie szybko, jednak gdy tylko zaczęło robić się chłodniej, a drzewa zaczęły zmieniać kolor swych liście na żółte, czerwony czy brązowe, poczuł, że czas zaczął mu się niemiłosiernie dłużyć. A to wywoływało w nim niemałą frustrację. Wymiana listów i nieliczne spotkania w Hogsmeade nie były w stanie zastąpić niemalże codziennego kontaktu, do jakiego przywykł przez całe lata nauki w szkole.

Z tego właśnie powodu zamierzał odbić sobie brak kontaktu zresztą legendarnego trio podczas przerwy świątecznej, nawet jeśli robił to kosztem pomocy w przygotowaniach do świątecznego obiadu czy kolacji. Dom rodzinny był na szczęście pełny jego uzdolnionego rodzeństwa, więc kto wie, może nawet nie zauważyli zniknięcia najmłodszego dziecka w rodzinie? Szkoda, że Rudą gdzieś wcięło, pomyślał nieco smutny. Nie chciał narzekać, ale łaknął kontaktu z resztą grupy. Dobrze, że chociaż na Charliego nie mógł narzekać, gdyż ten najwidoczniej postanowił zapewnić mu rozrywkę za dwie lub nawet trzy osoby.

— Nie pierdziel. Wiadomo, co byś zrobił — skomentował z uśmiechem na ustach, starając się zrównać tempo chodzenia z drugim chłopakiem. Poczekał, aż ten spojrzy na niego pytająco i dopiero wtedy kontynuował: — Włamałbyś się do opuszczonej cieplarni i tam razem z Heather urządzilibyśmy sobie kółko naukowe. Podawalibyśmy sobie fajkę pokoju, żeby uciszyć to echo, które odbija się w naszych pustych głowach, a potem dokonalibyśmy przełomowego odkrycia naukowego.

O którym zapomnielibyśmy po przebudzeniu z drzemki po paleniu, dorzucił bezgłośnie, starając się nie wywrócić na poślizgnąć na resztkach śniegu z lodem zalegającego na chodniku. Pokręcił sztywno głową i już miał coś dodać, gdy nagle w okolicy rozszedł się czyjś przytłumiony krzyk. Cameron rozejrzał się na prawo i lewo, zakładając, że dźwięk wydobywał się z któregoś z lokali, które mijali, jednak szybko zdał sobie sprawę, że był w błędzie. Słowa Charliego tylko to potwierdziły.

— Mhmm — mruknął potwierdzający, nie odzywając się zgodnie z poleceniem przyjaciela.

Trzymał się nieco z tyłu, jednak przesuwał się stopniowo do przodu, krok za krokiem, żeby przypadkiem nie narobić hałasu i nie ściągnąć na nich niepotrzebnej uwagi. Po chwili dostrzegł w zaułku zamaskowaną postać i aż zamarł, zaciskając nieświadomie ręce w pięści. Nawet do Hogwartu dotarły wieści o manifeście Czarnego Pana oraz działaniach jego zwolenników, które niosły się echem po szkolnych korytarzach, gdy tylko informacje o nich pojawiały się w najnowszym wydaniu Proroka Codziennego. Nagle, widząc jeden z tych ataków na własne oczy, zdał sobie sprawę, jak wielkie bezpieczeństwo zapewniał swoim wychowankom Hogwart na co dzień.

— U-uważaj n-n-na siebie — rzucił przyciszonym tonem. Nie sądził, że podczas niewinnego wypadu do baru, trafią w sam środek czegoś takiego. Rozejrzał się na boki, jakby oczekiwał, że z bocznych budynków ktoś się wychyli i poinformuje zbira, że aurorzy są już w drodze. Tak się jednak nie stało.

Gdy tylko Rookwood zaczął machać w powietrzu różdżką, Cameron rzucił się biegiem do blondynki. Na szczęście miał jeszcze na tyle pomyślunku, aby nie biec na linii strzału przyjaciela, co by nie oberwać zaklęciem. Mimo to strużka kolorowego światła, przemknęła obok niego, rozświetlając ulicę i sprawiając, że Lupin zobaczył mroczki przed oczami. Zignorował je jednak i dopadł do dziewczyny.

— D-d-dawaj rękę! — krzyknął do niej rozdygotanym tonem, zaciskając palce na jej przedramieniu, chcąc ją poderwać z ziemi na obie nogi.

Przede wszystkim musieli się wycofać do tyłu i tak też postąpił Cameron. Omiótł szybkim wzrokiem twarz ofiary ataku, a potem zerknął na Śmierciożercę. Flipendo zadziałało bezbłędnie, odrzucając przeciwnika w bok, ale czy to wystarczy? Zaklęcie odpychające było jednym z najbardziej podstawowych czarów, a w starciu z czarnoksiężnikiem tudzież wyznawcą takowego, mogło nie zdać się na zbyt wiele.

— T-t-trzeba spierdalać! T-teleportacja? — zawołał do Charlesa, gdy znaleźli się obok niego. Tylko on znał się na teleportacji łącznej, a w tej chwili chyba tego właśnie potrzebowali, o ile nie zamierzali stoczyć walki z tym radykałem. Gdzie mieliby uciec? Jak najdalej stąd, choćby i prosto do sypialni Rudej.

Poklepał się po kieszeni. Może nie miał najlepszego refleksu i pojedynkowicz z niego był żaden, ale powinien być w stanie wyczarować przynajmniej zaklęcie tarczy. Teraz nie chodziło jednak o uzyskanie statutu lokalnego bohatera, a wyniesienie się stąd, kurwa, jak najszybciej!

— D-dzięki — rzucił w odpowiedzi na komplement ze strony Charlesa. Więcej nie potrafił w tej chwili z siebie wykrzesać. Dobrze, że nie miał wglądu do przemyśleń chłopaka, bo chyba by mu ukręcił ten durny łeb za sam pomysł, aby się poświęcać. Na chuja chyba upadł, żeby w ogóle myśleć o czymś takim.

Zanim rozpłynęli się w powietrzu, zarejestrował fakt, że uratowana przez nich dziewczyna zdołała jeszcze w odwecie zaatakować swojego oprawcę. Chyba wpadli na jakąś wojowniczkę, że w tym stanie zebrała się jeszcze na atak. W sumie to dobrze świadczyło o jej stanie zdrowia. Gdyby była mocniej pokiereszowana, to pewnie nie byłaby w stanie nawet wycelować różdżką w cel.

Kiedy magia translokacyjna wyrwała ich z ośnieżonego londyńskiego zaułka, Lupinowi zakręciło się w głowie i w pierwszej chwili pomyślał, że zaraz zwróci przekąski, którymi zajadał się jeszcze niedawno w barze. W nieoczekiwanym, jak na niego, akcie samokontroli, tak się jednak nie stało, a zamiast tego Cameron zaczął po prostu ciężko wzdychać, rozglądając się nieprzytomnym wzrokiem po pogrążonym w jako takiej ciemności mieszkaniu.

Spojrzał na Rookwooda, pocierając jedną dłonią o drugą, nie odzywając się ani jednym słowem. Poza tym nie zareagował w żaden widoczny sposób na przeprosiny, wodząc bezwiednie wzrokiem po jego twarzy, jakby dalej układał sobie w głowie, co właściwie zaszło. Nagle pokiwał potakująco głową, jakby znaczenie słów przyjaciela dotarło do niego z opóźnieniem. Potem przeniósł wzrok na dziewczynę, bynajmniej nie po to, aby ocenić jej stan, a po to, żeby upewnić się, że faktycznie jest tu z nimi.

Na Merlina, przecież oni właśnie wzięli udziału w jakimś chorym pojedynku ulicznym, pomagając przy okazji ofierze napaści. O takich rzeczach się czyta, kurwa, w Proroku Codziennym albo opowiadaniach z Esów i Floresów, a nie przeżywa na żywo. Cameron zacisnął usta w wąską linię i zacisnął pięści, zdając sobie ze zdziwieniem sprawę z tego, że jego różdżka gdzieś zniknęła. Zlustrował spanikowanym wzrokiem podłogę. Jeszcze tego mu brakowało, żeby jego własność wpadła w ręce jakiegoś zjeba kryminalisty.

— M-m-masz sz-sz-szczęście, C-charlie — wydukał Cameron, już na starcie myląc imię dziewczyny z imieniem najlepszego przyjaciela. Stres robił swoje, nawet jeśli byli względnie bezpieczni. Przykucnął, aby podnieść z dywanu swoją różdżkę, która najwyraźniej wypadła mu z rak po teleportacji. — Z-z-zdawałem w-większość p-przedmiotów z-związanych z-z leczeniem na S-SUMach.

Uśmiechnął się słabo, chociaż wcale nie było mu do śmiechu, toteż gest przypominał raczej grymas. Wątpił, aby to uspokoiło jego pacjentkę. Już chciał zacząć swoje czary, jednak zorientował się, że warunki dookoła raczej nie są ku temu najlepszego. Zanim więc przystąpił do oględzin obrażeń, poprosił Charlesa o zaciągnięcie zasłon i zapalenia jakiegoś światła, żeby wszystko było lepiej widać.

— R-r-raczej d-dam radę t-to wyleczyć. A-albo zaleczyć — odezwał się po jakichś dwóch minutach, a w oczach błysnęły ogniki niezadowolenia, gdy znowu zaczął się jąkać. — J-jednak n-najlepiej będzie, jeśli p-później pójdziesz na b-badania do Munga. Taknawszelkiwypadek. P-p-powinnaś dostać m-mikstury z wyższej p-p-półki.

Przywykł do tego, że jeśli ktoś lądował pod jego opieką, to zazwyczaj chodziło o pobicie z innym uczniem, upadek z miotły lub niechęć przed szkolną pigułą. Udzielanie pomocy komuś, kto został napadnięty przez czarnoksiężnika, to było coś nowego. Mógł zaleczyć rozcięcia na skórze, siniaki czy ślady obić, jednak wolał nie eksperymentować na kimś kompletnie obcym. Nie mówiąc już o braku ewentualnego wsparcia.

— D-daj t-t-też c-coś m-m-mocniejszego — rzucił do Charliego, wypuszczając głośno powietrze z ust, gdy poczuł jego dłoń na ramieniu.

O ile czegoś nie spierdolę, to jeden kieliszek nikomu nie zaszkodzi, pomyślał, biorąc jeszcze kilka głębszych oddechów. Przede wszystkim musiał się uspokoić. Może i na roku uchodził za jednego z bardziej doświadczonych uczniów z dziedziny magimedycyny, ale ekspertem od zaklęć to on nie był. Magia bezróżdżkowa była marzeniem ściętej głowy, a niewerbalna... Cóż, powiedzmy, że tego wolał nie próbować w obecnych okolicznościach. Musiał doprowadzić oddech do porządku.

— Są g-g-gorsi ludzie, niż m-m-my — skomentował po chwili. Puścił mimo uszu wzmiankę o tym, że dziewczyna najwyraźniej kojarzyła ich z Hogwartu. Osobiście nie potrafił w tej chwili dopasować jej twarzy, do żadnego zdarzenia z przeszłości. Chociaż może to kwestia stanu, w jakim była ich koleżanka. Co się zaś tyczyło plotek... To był jej problem, nie ich. — M-mogłaś gorzej trafić. I ch-chyba trafiłaś. Zaatakował C-cię na ulicy, c-czy wywlókł skądś?

Przesuwał kciukiem po rączce różdżki, przysłuchując się ewentualnym tłumaczeniom dziewczyny, starając się uspokoić umysł. Nie chciał pogorszyć sprawy. To miało być spokojne wyjście do baru, zwieńczone wspólnym paleniem lub popijawą, a wyszła z tego jakaś jebana akcja ratunkowa w wykonaniu w dużej mierze nastolatków. Na Merlina, ja pierdolę, przeklął w myślach, przestępując z nogi na nogę.

Chrząknął w końcu znacząco.

— Ekhm. J-jeśli... Jeśli jesteś gotowa, to możemy zaczynać — odezwał się, a jeśli otrzymał odpowiednie przyzwolenie, podszedł do Christie i zaczął machać nad nią różdżką, wypowiadając coraz to bardziej skomplikowane formułki, w jednych chwilach niemalże szepcząc, a w innych podnosząc niespodziewanie głos.

A co ja takiego niby powiedziałem?, zachodził w głowę, zdziwiony tym, że Charles próbował go poprawić. Nie zamierzał jednak doszukiwać się błędów w tym, co powiedział, więc po prostu pokiwał głową, przystając na wersję przyjaciela. Rysy twarzy jednak mu stężały, gdy dowiedział się, przed jakim zaklęciem go obronił. Prawie walnęło w nich zaklęcie torturującego, a on go nawet... a on go nawet nie rozpoznał.

— C-c-crucio? — wymamrotał, wbijając w Charliego uważne spojrzenie.

Był bardziej świadomy, jakby zdał sobie sprawę z tego, jak mogłaby się skończyć ta przygoda, gdyby szczęście im jednak nie sprzyjało.

— Nie wypominaj sobie tego — odezwał się Cameron. Z początku mówił nieco nieśmiało, jednak wypowiedź Rookwooda utwierdziła go we własnych przekonaniach. Nie widział w postawie blondynki niczego złego. — Próbowałaś znaleźć b-bezpieczne miejsce. To nie tchórzostwo, t-tylko instynkt przetrwania. Na twoim miejscu, bez pomocy, zrobiłbym to samo.

Chociaż mi po prostu brakuje umiejętności, pomyślał, w pełni świadomy braku predyspozycji z konkretnych dziedzin magii. Nie wiedział, co by się skończyło większą tragedią: wystawienie go na arenę Klubu Pojedynków, czy posadzenie na miotle z parą tłuczków czyhających na boisku. Może i potrafił się obronić, ale intensywna walka z kimś doświadczonym? Odpadłby po trzech minutach.

Gdyby miał stanąć oko w oko ze Śmierciożercą, to jego pierwszą reakcją była ucieczka, a nie rzucenie się niebezpieczeństwu naprzeciw. Owszem, przywykł do pakowania się w kłopoty, które mogły skończyć się uszczerbkiem na zdrowiu, ale zazwyczaj dochodziło do tego przez głupotę. A mimo wszystko istniała różnica między machaniem magicznym patykiem przed potencjalnym terrorystą, a wymykaniem się do Zakazanego Lasu lub testowaniu specyfików własnej roboty bez nadzoru szkolnej pielęgniarki.

— Powinno wytrzymać. — Błądził badawczym spojrzeniem po zaleczonych miejscach, nie przejmując się, że intensywność spojrzenia, może sprawić pacjentce dyskomfort. Kierowany instynktem postanowił jednak skorzystać z kilku plastrów i całkiem sporego kawałka bandażu. — O ile, oczywiście, wszystkie zaklęcia nie padną w środku nocy. Wtedy m-może Ci ulecieć trochę krwi.

Podziękował Charliemu za herbatę, jednak dolał sobie jeszcze kilka kropel rumu, a potem usiadł na dywanie. Ta noc zdecydowanie nie zostanie przez niego zapamiętana jako pełna śmiechu i dobrej zabawy, więc mógł równie dobrze uspokoić skołatane nerwy alkoholem. Co zaś tyczyło eliksirów, przejrzał je pobieżnie, starając się odczytać napisy na nalepkach, odkorkowując je, co by sprawdzić ich stan. Jeden był zdecydowanie zbyt mocny, a drugi wyglądał na przeterminowany, toteż pozostał ostatni, który można było podać przed snem.

Cameron odwrócił się w kierunku Rookwooda, jednak szybko się przekonał, że nie jest w stanie jednocześnie słuchać i obserwować mimiki chłopaka towarzyszącej jego wyznaniu. Opuścił więc wzrok w podłogę, udając, że zawzięcie zapoznaje się z etykietą jednego z magicznych specyfików, chociaż tak naprawdę nie był w stanie złączyć poszczególnych słów w jedno logiczne zdanie. Wzrastała w nim frustracja. Czuł się bezsilny wobec doświadczeń przyjaciela. Co więcej, świadomość, jak wygląda obecnie sytuacja w Anglii, sprawiała, że odczuwał niepokój na samą myśl, jak źle będzie, kiedy sam opuści szkolne mury.

— J-j-ja nie... — urwał, gdyż zanim zdążył w pełni rozwinąć myśl, wtrąciła się Christie. Jego brwi podskoczyły do góry, jednak, zamiast dać upust swojemu niezadowoleniu, zasznurował usta i zamoczył w kubku rumu z dodatkiem herbaty.

Niezła z niej obserwatorka, pomyślał z lekkim podziwem, przyglądając się uważniej blondynce. Próbował wytężyć szare komórki, jednak twarz i imię dziewczyny mu się z nikim nie kojarzyły. Może gdyby znał nazwisko, to byłby w stanie powiedzieć więcej, chociaż i tego nie był pewny. Skoro dwójka czarodziejów jej nie znała, a ona najwidoczniej kojarzyła Charliego, to plotki krążące na ich temat musiały być dosyć... konkretne.

— Hej, k-każdy ma prawo do wypowiedzi. — Rozłożył bezradnie ręce. — P-poza tym, gdyby za bardzo się rozkręcił — kontynuował, zerkając kątem oka na Charliego, aby złapać z nim na moment kontakt wzrokowy, a potem wrócić do dziewczyny — to znam parę sposobów na to, żeby go skutecznie uciszyć. Zabrakłoby mu tchu.

Odmawiając dalszego rozwinięcia tej kwestii, Cameron poprawił się na dywanie i zaczął z lekkim uśmieszkiem siorbać napitek, jakby nie rzucił właśnie bardzo dwuznacznej sugestii. Czy był to jego sposób na poradzenie sobie z wydarzeniami, które miały miejsce tego wieczora? A może komentarz wynikał z tego, że jego filtr społeczny objawiał się w przypadkowych momentach? Tym razem, na przykład, nie objawił się w ogóle.

— Odważna jesteś, Kirstie — mruknął w odpowiedzi na rozmowę o Brygadzie Uderzeniowej, nie przyklaskując zbytnio temu postanowieniu. Sam by się na nie raczej nie zdecydował. Co miałby robić w Brygadzie? Mógłby co najwyżej służyć za medyka polowego, lecząc ludzi, gdy latałyby wokół niego zaklęcia, mieszając się w feerię barw. — Już bym wolał wylądować na dyżurze w szpitalu.

— Ekhm. — Poprawił dłonią włosy, chociaż w gruncie rzeczy nie było takiej potrzeby. Ba, wręcz pogorszył tylko sytuacje, gdyż te mu się dodatkowo zmierzwiły. — Postaram się stanąć na wysokości zadania.

Wybałuszył oczy na propozycję przyjaciela skierowaną do ich gościa, jednak, zamiast ją skomentować, ponownie zamoczył usta w rozgrzewającym napitku. Nawet jak na standardy Charlesa były to stosunkowo śmiałe słowa, biorąc pod uwagę okoliczności. Czego jednak można było po nim oczekiwać? Życie bez filtra społecznego było trudne, więc chłopak raczej nie ograniczyłby się do opuszczenia wzroku i zaczerwienienia się, jak nastolatka przyłapana przez bibliotekarkę na potajemnym czytaniu erotyków w szkolnej bibliotece. Raczej zacząłby czytać jeszcze na głos, pomyślał, kręcąc powoli głową.

Zanim oferta zdążyła dobrze wybrzmieć w pokoju, Charlie oberwał do blondynki, a Cameron aż podskoczył. Tego się nie spodziewał. Naprawdę sądził, że Christie co najwyżej skwituje to jakimś wymijającym tekstem pokroju „Nie, raczej nie” lub „Tym razem sobie daruje” wykorzystywanych do spławiania namolnych gości. Z drugiej strony była w obcym miejscu, z ludźmi, których znała co najwyżej z widzenia i właśnie złożono jej dwuznaczną propozycję, gdy ledwie uszła z życiem.

— Za wcześnie — skwitował przyciszonym głosem w dwóch słowach, czując na sobie skonfundowany wzrok.

Wolał oszczędzić przyjacielowi szczegółowych wyjaśnień odnośnie do tego, czemu nie powinno się rzucać takimi pomysłami w stosunku do poszkodowanych osób. Czy zrobiłby tak, gdyby był w pracy i właśnie kończył wymazywać komuś pamięć? No, właśnie raczej... Na Merlina, może faktycznie by spróbował, uświadomił sobie, nie wiedząc do końca czy bezpośredniość absolwenta Hogwartu objawia się też w sytuacjach służbowych.

— T-tak — potwierdził wyjaśnienia odnośnie do magii leczniczej. — Efekty magii powinny się utrzymać, ale gdybyś się obudziła i zauważyła, że coś jest nie tak, to nas obudź. Lepiej będzie cię dostarczyć do Munga niż leczyć domowymi miksturami po terminie.

Odprowadził Christie zatroskanym spojrzeniem do drzwi, a gdy te zamknęły się za nią z cichym kliknięciem, przechylił głowę w dół, wbijając spojrzenie w ozdobny dywan na podłodze. Ledwo zarejestrował to, że Charlie znalazł się obok niego; usiadł na tyle blisko, że ich ramiona się stykały. Dopiero teraz, gdy byli sami, a uratowana dziewczyna znalazła się chwilowo poza zasięgiem jego wzroku, w innym pokoju – który równie dobrze mógł być teraz dla Camerona drugim końcem świata – presja towarzysząca mu od momentu, gdy zajrzeli do londyńskiej uliczki wiedzeni ciekawością, zaczęła się tak naprawdę ulatniać.

Poruszył parę razy głową, jakby chciał odpędzić od siebie jakąś myśl, pozwalając, aby kręcone włosy opadły mu na czoło, a kilka kosmyków połaskotało go po brwiach. Wypuścił głośno powietrze z ust. Jego ramiona uniosły się sztywno, gdy odetchnął głęboko, a potem zwrócił się ku swemu towarzyszowi niedoli. Co by nie mówić, udało mu się zachować zimną krew, co jednocześnie wzbudziło podziw Lupina, ale też lekkie zmartwienie. Czy podczas stosunkowo krótkiego okresu pracy w Ministerstwie zdążył zobaczyć już tak wiele złego? Zasępił się, gdy tylko ta myśl rozgościła się w jego świadomości.

— Obiecaj, że n-nie zrobisz n-nic g-g-głupiego — wydusił z siebie z uporem graniczącą z tak nietypową w wydaniu Lupina determinacją. Zerknął na Rookwooda kątem oka, jednak szybko odwrócił wzrok, jakby dla własnego spokoju ducha nie chciał sprawdzać, co się czaiło w jego spojrzeniu. — N-nie daj się w-w-wciągnąć w n-nic p-pojebanego. A jeśli j-już musisz t-to zób t-t-to z Heather. — Czy klątwa żywiołów Rudej zapewniała im dodatkową ochronę? Nieświadomie zaczął skubać frędzle dywanu na jego krawędzi. — J-ja... Nie chce się zastanawiać cały semestr, czy nie znajdę Twojego nekrologu w gazecie.

Mówił z troski. Uderzyło go, że Christie niemal natychmiast po tym, jak została napadnięta na ulicy, pomyślała o rzuceniu się w objęcia niebezpieczeństwa. Nie chciał, żeby Charlie wpadł na podobny pomysł kierowany rycerskim instynktem rozbudzonym wydarzeniami tej nocy. Niezliczoną razy wpakowali się razem w Hogwarcie kłopoty przez to, że inspirowali się innymi lub sobą nawzajem w swoich wybrykach. Teraz stawka była jednak większa od dwutygodniowego szlabanu. Przynajmniej poczekaj na mnie, pomyślał, pozostawiając jednak ten komentarz w sferze własnych myśli. Zmełł w ustach przekleństwo. Gdyby ukończył szkołę wraz z Heather, byłby cały czas na miejscu, gotów pomóc, gotów być na każde zawołanie, a tak... Tak miał tkwić za murami tej cholernej szkoły przez kolejne pół roku. Wkurwiało go to.

Westchnął ciężko, a następnie podniósł niepewny wzrok na twarz przyjaciela, aż jego uwagę przykuło zaczerwienienie pozostawione po sobie przez Kirsti. Wciąż było widać odcisk jej palców na pobladłej skórze chłopaka. Musiała się nieźle wkurzyć o tę jakże hojną propozycję. W sumie było to całkiem zrozumiałe. Cameron przekrzywił czubek głowy, co by lepiej widzieć, po czym zmienił pozycję, w której siedział, nachylając się ku Charliemu. Dotknął lekko palcem jego szczęki, dając tym samym znać, co by przesunął policzek pod światło.

— Ironia losu — skomentował niemrawo, wypowiadając powoli kolejne słowa, starając się powstrzymać nawrót jąkania. — Niby ją uratowałeś, a wystarczyło jedno zdanie i skończyłeś prawie tak samo, jak ten gość z ulicy. — Wyolbrzymiał i łatwo było to wyłapać. Oberwanie paroma mocnymi zaklęciami, a dostanie z plaskacza, miało spore różnice. — Dobrze, że przynajmniej jest teraz bezpieczna. Przechyl trochę w prawo. — Zmrużył oczy, przyglądając się tej jakże nietypowej pamiątce. W spojrzeniu czaiło się skupienie, typowe dla chwil, gdy pod jego opiekę trafiał pacjent. Zajmowanie się kimś potrafiło odpędzić masę wątpliwości. — Masz szczęście, obędzie się nawet bez okładów. Dalej będziesz lokalnym bożyszczem.

Roześmiał się cicho, poklepując go lekko po policzku, po czym przesunął niezobowiązująco wzdłuż klatki piersiowej Charliego, jakby poprawiał jego koszulę. Po wieczorze spędzonym w barze i jeszcze tym szalonym pojedynku nie wyglądała, jakby dopiero co wyszła spod deski do prasowania.

— Możesz sobie dopisać nowy dobry uczynek do listy. Uratowanie komuś życia to nie byle co... Chyba nie masz tylu gorzkich żali, jak myślałeś — Stuknął paznokciem o jeden z wyżej położonych guzików od koszuli, a na jego ustach wykwitł ociężały uśmiech.

— L-lepiej, żeby tak było, Charlie — zastrzegł, chociaż znacznie się rozchmurzył, gdy dostał to zapewnienie. Nawet jeśli było one bardziej podszyte troską o niego niż szczerą chęcią trzymania się z dala od problemów trawiących w ostatnim czasie świat czarodziejów. — W przeciwnym razie rzucę Hogwart, wytropię cię i sprawię, że pożałujesz. W więcej niż jeden sposób. A znam parę sposobów na to, żeby zmusić cię do powiedzenia „przepraszam”.

Jego słowa zawisły między nimi, a gdy Cameron zdał sobie sprawę, że można było go zrozumieć dwojako, w jego ciemnobrązowych oczach zagościły iskierki paniki. Nie to miał na myśli. To znaczy, mógł mieć to na myśli, gdyż posunąłby się do tego typu działań, gdyby go zmuszono, ale wcale nie miał tego na myśli w głównym przekazie i... Uciekł na bok wzrokiem. Cóż, groźby w jego wykonaniu rzadko kiedy wywoływały strach, więc może ten sposób akurat na Charliego zadziała?

Skinął potakująco głową. Dziewczyna z całą pewnością znalazła się w nietypowej sytuacji. Samo to, że została zaatakowana, było zapewne dla niej sporym szokiem, nie mówiąc już o tym, że jeszcze jacyś przypadkowi ludzie udzielili jej wsparcia i zabrali do bezpiecznego schronienia. Przez głowę musiało jej przelatywać setki myśli i pewnie nie wszystkie były pozytywne. To był w końcu magiczny Londyn i nigdy nie było wiadomo, na kogo się trafi. Zmarszczył lekko brwi. Dalej nie dawało mu spokoju to, że Christie ewidentnie ich kojarzyła, ale oni jej ani trochę. Czy naprawdę aż tak się wyróżnili, kiedy jeszcze w pełnym składzie bujali się po szkolnych korytarzach?

— Mówisz, że zasłużyłem na nagrodę? — spytał niewinnie, chociaż po głosie słychać było, że łaknął podobnego uznania. Przesunął nieco głowę, co by ułatwić przyjacielowi dostęp do swojej czupryny, którą wydawał się obecnie aż tak zainteresowany. Westchnął cicho, poprawiając kołnierzyk przy koszuli Rookwooda, aby potem zacząć się bawić najwyższym zapiętym guzikiem: — Rozczarowałbym się samym sobą, gdyby zaklęcie nie dotrwały do rana.

Pokręcił głową na wzmiankę o bliznach. Naprawdę sądził, że była mu potrzebna? Już teraz młody amnezjator wyglądał tak dobrze, że przyciągał uwagę na ulicy, czy w licznych lokalach. Czy parę dodatkowych szram by to zmieniło? Mimochodem myśli Lupina zaczęła błądzić wokół tego, jaka skaza mogłaby „ubogacić” aparycję Charlesa. Może rozcięcie na brwi dodałoby mu nieco charakteru?

— Nieprawda, to po prostu światło tak pada — skomentował wymijająco komplement na temat swojego wyglądu. — Ale masz rację. Kiedy Ruda latała na tej swojej miotełce, cały czas chodziła poobijana, a i tak miała branie, więc może coś w tym jest. Tyle że... Ty? Bad boyem? — Prychnął pod nosem, chociaż uśmiech goszczący na jego ustach nigdzie się nie wybierał. — Bliżej Ci do kochasia z sąsiedztwa o złotym sercu. I cholernie brudnych myślach. Zwłaszcza — Podniósł wzrok, a ten spoczął na tęczówkach przyjaciela. — w takich momentach.

Kusiciel od siedmiu boleści, przeklął w myślach, zupełnie jakby dwuznaczne gesty chłopaka sprawiały mu więcej bolączek niż przyjemności. Nie ulegało wątpliwości, że lgnęli do siebie i to pomimo niezbyt sprzyjających okoliczności. A Cameron nie miał w sobie wystarczająco siły woli, aby pozwolić tym ostatnim strzępkom rozsądku, które się w nim uchowały, zatrzymać to, póki jeszcze była ku temu możliwość. Pod wpływem dotyku delikatnych palców Charliego przemykających pod materiałem grubego swetra, dostał gęsiej skórki.

— Ciężko się skupić, gdy tak robisz. To nie jest fair — skomentował z pretensją, jakby był tutaj jedynie niewinną ofiarą.

Nie drgnął, nawet gdy Charlie nachylił się nad jego uchem, szepcząc o rzeczach, które sprawiły, że jego policzki oblały się czerwienią. Nie były mu obce tego typu odzywki w wykonaniu przyjaciela, jednak te nawet nie były aż tak sprośne. Wręcz przeciwnie. Jak na kogoś tak bezpośredniego w swoim sposobie bycia, zaskoczył go subtelnością i wyczuciem. Czyżby chcieć faktycznie znaczyło móc? Cóż, w przypadku Rookwooda nie byłby zbytnio zaskoczony, gdyby ta dewiza stała się mu bliższa niż rodowe motto. Poza tym, jeśli po spartaczeniu sprawy z Kristy, testował wody, czy inne podejście zdaje egzamin... To na razie szło mu śpiewająco.

— T-t-to — zaczął, aż wydał z siebie zawiedziony jęk. Już na tym etapie ciało go zdradziło i się poddało. Mózg, a właściwie ostatnie dwie szare komórki starające się zasilać to dziadostwo, jeszcze walczył o zachowanie jasności myślenia, ale w tym towarzystwie przegrana zdawała się nieuchronna. Odchylił się lekko, co by lepiej widzieć Charlesa. — To obietnica, czy groźba? Bo o ile chodzi o to pierwsze, cholernie się dzisiaj u mnie zadłużasz, a jeśli o drugie, to podobno — Uniósł lekko brwi— czyny mówią więcej niż słowa. Do odważnych świat należy, b-bohaterze.

Uśmiechnął się półgębkiem. Może nie powinien go prowokować. Może powinien mu przypomnieć, że tuż za ścianą spała lub nasłuchiwała praktycznie nieznana im dziewczyna, która mogła w każdej chwili wrócić. Może powinni dopić doprawiony herbatą alkohol i pozwolić, aby Morfeusz zabrał ich do swojej odległej krainy z dala od świata, gdzie Śmierciożercy czyhali na nie-wiadomo-komu ducha winnym ludziom. Może... Spuścił wzrok na koszulę Charlesa, orientując się, że guzik, który do tej pory jedynie obracał między palcami, został rozpięty. Nie wiadomo kiedy i nie wiadomo przez kogo. Magia, czysta magia, pomyślał, zagryzając lekko kącik ust.