06.03.1972 wieczór w jednym z pubów przy Pokątnej

Dzisiejszy dzień minął Geraldine całkiem sympatycznie. Spędziła trochę czasu w lesie, a później, później dostała mandat za źle zaparkowaną miotłę. Każdy inny zapewne by trochę inaczej zareagował na mandat, ona jednak ucieszyła się, ale tylko dlatego, że został wystawiony nie przez byle kogo. Przez to, że zostawiła miotłę na środku ulicy wpadła na dawnego znajomego z czasów szkolnych, co ogromnie poprawiło jej humor. Szczególnie, że wydawał się być równie zadowolony z jej widoku, co ona. Gerry zrobiło się jakoś tak cieplej na sercu, wróciło do niej wiele wspomnień, a do tego poczuła takie dziwne uczucie, kiedy na niego spoglądała, wcześniej chyba nie zauważała, że ma w sobie tyle uroku. Pod wpływem chwili zaprosiła go na spotkanie? Randkę? Sama nie wiedziała, co to do końca było, jednak cieszyło ją to, że jej nie odmówił.

Yaxley dotarła do domu na miotle. Od razu wskoczyła pod prysznic, aby doprowadzić się do jakiegoś porządku. Umyła nawet włosy, bo trochę zaczęły śmierdzieć wiatrem - jak zawsze, gdy dużo latała na miotle. Czas mijał jej całkiem szybko, zjadła w między czasie coś z wczorajszego obiadu. Była ogromnie podekscytowana tym spotkaniem. Zastanawiała się, jak powinna się ubrać, nie należała jednak do tych kobiet, które miały szafę pełną jakichś eleganckich kiecek. Nie chciała też przesadzić. Postawiła więc na jeansy i koszulę - zieloną, w małe, pomarańczowe kwiatki. Włosy zostawiła rozpuszczone, jeszcze trochę wilgotne. Kiedy wychodziła z domu narzuciła na wierzch jeszcze skórzany, trochę może już zniszczony, wciąż jednak jej ulubiony płaszcz. Sięgał jej niemal do kostek. Tym razem jako środek transportu nie wybrała miotły. Postanowiła się teleportować, było to w końcu szybsze.

Geraldine pojawiła się przy Ministerstwie, gdzie czekała na Thomasa. Pozwoliła sobie zapalić papierosa, przynajmniej miała czym zająć ręce. Uśmiech nie schodził jej z twarzy, naprawdę cieszyła się, że znowu się zobaczą. Nie musiała długo czekać, gdyż mężczyzna pojawił się na zewnątrz tak jak mówił, chwilę po dwudziestej. Gerry przywitała go uśmiechem. - Gotowy na drugie już dzisiaj spotkanie ze mną? - Jeszcze zawsze mógł uciec. Yaxley miała kilka swoich ulubionych knajp w okolicy, sądziła jednak, że Hardwick musi też znać jakieś miejsca, skoro pracował tuż obok. - Masz jakieś ulubione miejsce w okolicy? - Przydeptała jeszcze niedopałek papierosa butem - gotowa do drogi.

Ger nie do końca rozumiała, skąd się jej wziął taki entuzjazm spowodowany tym spotkaniem, do którego miało za chwilę dojść. Może nie warto nad tym rozmyślać? Przynajmniej póki co, zamierzała dać się ponieść, czy coś. Bez zbędnego rozmyślania. Na całe szczęście Theseus nie widział, jak się stroiła przed lustrem. Wybył z ich mieszkania jeszcze przed nią, nadal nie wrócił, musiał więc zajmować się jakimś dłuższym zleceniem. Nie musiała więc się nikomu tłumaczyć, dlaczego uczesała włosy i doprowadziła się do porządku. Geraldine jakoś nie specjalnie lubiła tłumaczyć się przed kimkolwiek, a wiedziała, że kto jak kto, ale Thes zauważyłby to nie do końca dla niej typowe zachowanie. Czasem mimo wszystko dobrze jest mieć tajemnice i nie wiedzieć o sobie wszystkiego.

Czasem zastanawiała się nawet, co słychać u jej kompanów ze szkolnej drużyny quidditcha. Jakoś tak jednak, nigdy nie uważała, że byliby zadowoleni, gdyby do nich napisała. Erika widywała od czasu do czasu podczas spotkań klubu pojedynków, aczkolwiek nie uczestniczyła w nich jakoś specjalnie regularnie, gdyż często nie było jej w Londynie. Taką już miała pracę, że dosyć trudno jej było utrzymywać relacje. Podróżowała po całym świecie w poszukiwaniu najróżniejszych magicznych stworzeń, nie potrafiła zbyt długo usiedzieć w jednym miejscu. Niby miała kilku bliższych znajomych, jednak nie gościła w ich życiu zbyt często. Pogodziła się z tym, że przegapiła wiele ważnych dla nich wydarzeń, choć zależało jej nawet, aby się pojawić. Praca jej jednak na to nie pozwalała. Zastanawiała się czasem, czy warto. Czy ten tryb życia zawsze będzie jej służył, czy w pewnym momencie nie będzie żałować, że nie umiała się ustatkować. Rodzice nawet zaczęli jej zwracać na to uwagę, mimo, że wydawać by się mogło, że oni powinni zrozumieć, dlaczego żyje właśnie w ten sposób. Może gdyby znalazł się ktoś, na kim faktycznie by jej zależało byłaby skłonna nieco zmienić charakter swojej pracy, kto ją tam wiedział. Jak do tej pory nie poznała nikogo takiego, a może i poznała, tylko nie było jej dane nigdy do końca otworzyć oczu.

Rozmowa, którą wcześniej prowadziła z Thomasem wydawała się być pełna dwuznaczności. Sama Ger złapała się na tym, że nie do końca panowała nad tym, co mówiła. Przestawała przy nim myśleć. Nie miała pojęcia, czy powodem były jego oczy, które wydawały się jej być tak głębokie, że mogła w nich utonąć, czy ten uśmiech, zupełnie niewinny, zachęcający do beztroski. Nie mogła zupełnie się skupić w jego obecności, a najważniejsze było to, że wcale jej to nie przeszkadzało. Pod wpływem chwili postanowiła się z nim spotkać po pracy, chciała zobaczyć, czy faktycznie nadal będzie jej towarzyszyło to dziwne uczucie. Zależało jej na tym, żeby to sprawdzić, w końcu niezbyt często reagowała tak na kogokolwiek.

Ucieszyło ją oczywiście to, że nie miał nic przeciwko spotkaniu. Może Gerry nie była najlepsza w kontaktach międzyludzkich, jednak czuła, że Hardwick ma podobnie. Może to jakaś dziwna intuicja? Kto ją tam wiedział. Byli zbyt starzy, żeby zwlekać, dlatego też Gerry postanowiła zareagować od razu. Skoro już zauważyła, że im się tak lekko rozmawia, to szkoda było nie sprawdzić do czego może ta rozmowa doprowadzić, nawet jeśli miałoby to być coś chwilowego.

Tak właściwie, to prawie wcale się nie zmienił, przynajmniej tak się jej wydawało. Na pewno zmężniał, ale nadal miał w sobie coś z tego beztroskiego chłopca, którego poznała w Hogwarcie. Zastanawiała się w sumie, jak doszło do tego, że był wolny. Wydawało jej się, że raczej będzie skłonny ku temu, żeby założyć rodzinę, miała wrażenie, że pasuje do niego wizja żony u boku, dzieci. Może się myliła, albo po prostu jeszcze nie spotkał panny, która by go zaczarowała. Jak dla niej, to dobrze, w końcu dzięki temu mogła dzisiaj wybrać się z nim na piwo po tym krótkim, acz dosyć emocjonującym spotkaniu. Pamiętała, że był taki moment, podczas nauki w Hogwarcie, że zwracała uwagę na to, że Thomas naprawdę dobrze się prezentuje, a jego żarty wydawały się być zabawne, jednak jakoś nigdy nie myślała, że mogłaby spojrzeć na niego w ten sposób, w który spojrzała dzisiaj. Jej ciało jednak mówiło swoje, czuła jak na niego reaguje, nie zamierzała się oszukiwać, zresztą doszła do takiego etapu w życiu, że nie uważała tego za coś niestosownego.

- Muszę przyznać, że o tym nie pomyślałam. To nieco zmienia postać rzeczy. - Faktycznie nie do końca jej się uśmiechało spędzać ten wieczór wśród autorów i brygadzista, do tego on zapewne czułby się niekomfortowo. - Mam wrażenie, że przy Tobie przestaję myśleć. - Spojrzała na Thomasa i zamilkła na moment. Czy naprawdę powiedziała to na głos? Rzeczywiście było z nią coś nie tak. Wysunęła dłonie głęboko do kieszeni płaszcza, nie odwracała jednak wzroku. Skoro już to powiedziała to musiała liczyć się z konsekwencjami.

- Los jest chyba dzisiaj po naszej stronie, przynajmniej jak na razie, może więc jest to całkiem dobry pomysł. - Powoli ruszyła przed siebie wypatrując odpowiedniego miejsca. Stwierdziła jednak, że warto nieco oddalić się od ministerstwa. - Puddifoot straszyło, ale w czasie Hogwartu nie było zbyt wielu możliwości, na całe szczęście jesteśmy już dorośli i możemy wybrać się tam, gdzie nam się tylko wymarzy.- Szli chwilę przed siebie, kiedy oczom Gerry ukazał się niewielki pub z niewyraźnym szyldem The Tickled Trout, stwierdziła, że to może być miejsce którego szukają. Nie wyglądało na specjalnie często uczęszczane. - Tu wejdziemy. - Powiedziała i wyciągnęła rękę, aby pociągnąć za sobą Thomasa. Weszli do środka.

Gerry właściwie nigdy nie zastanawiała się nad tym, jakie może to wszystko być trudne dla tych, w których żyłach magiczna krew nie płynęła od lat. Nie znali tego świata tak, jak Ci, którzy od pokoleń wiedzieli czym jest magia. W końcu zupełnie znienacka dostawali list z Hogwartu, byli rzuceni na głęboką wodę. Musieli sobie poradzić z poznawaniem nowej rzeczywistości. Na pewno wiele to ich kosztowało, w końcu też nie mogli się podzielić informacjami na temat tego wszystkiego ze swoimi najbliższymi. Byli rozdarci między dwoma światami. Po zakończeniu nauki w Hogwarcie musieli nauczyć się żyć w magicznym świecie. Na pewno było to trudne, szczególnie bez wsparcia rodziny.

Thomas wyglądał jej na osobę, która świetnie sobie z tym wszystkim poradziła. Został w końcu brygadzistą, znalazł swoje miejsce w tym świecie u chyba całkiem nieźle mu to wszystko wychodziło. Ucieszyło ją ogromnie, że przynajmniej na pierwszy rzut oka wydawał się być szczęśliwy. Yaxley miała świadomość, że tacy jak on nie mieli aktualnie lekko. Wiedziała, jak wygląda sytuacja w świecie magii. Sama widziała do czego potrafią doprowadzić wyznawcy Voldemorta. Nie mieli skrupułów, chcieli pozabijać wszystkich, którzy nie pasowali do ich wizji czystokrwistego świata. Nie potrafiła tego zrozumieć, jej zdaniem każdy miał prawo do życia, przecież mugolacy nie mieli wpływu na to, że magia się w nich obudziła. Niczym nie zawinili.

Gerry nigdy nie kierowała się tymi uprzedzeniami. Już w Hogwarcie poznała uczniów różnego pochodzenia, wszystkich traktowała na równi. Najważniejsze było to, w jaki sposób się zachowywali, a nie jaka krew płynęła w ich żyłach. Na całe szczęście, jakimś cudem trafiła do Gryffindoru, a nie jak reszta jej rodziny do Slytherinu, w którym miała by ciężko patrząc na to, jak pochodziła do sprawy. Tiara bardzo dobrze wiedziała, co robi - tego Gerry była pewna. Przynajmniej nie musiała przez te siedem lat nauki wysłuchiwać farmazonów, chociaż jej brat i tak suszył jej głowę. To samo działo się na wakacjach, gdy przyjeżdżała do domu. Jej rodzina uważała się za jedną z lepszych, choć Ger nie podzielała ich poglądów, grzecznie przytakiwała, aby kiedy wdawać się w niepotrzebne dyskusje. Z czasem mogli zobaczyć, jakie ma podejście, w końcu zaczęła się pojawiać w domu rodzinnym z Theseusem u boku. Ile się nasłuchała, że to nieodpowiedni człowiek, nie zraziło jej to jednak. Nadal robiła swoje, z czasem jakby przestali to komentować, bo wiedzieli, że nie zmienią jej podejścia do przyjaciela.

Yaxley również wydawało się, że minął moment, może kilka miesięcy od kiedy ostatnio widziała Thomasa. Kiedy rozmawiali zupełnie nie czuła upływu lat, co wydawało jej się dosyć nietypowe. W końcu nie z każdym potrafiła rozmawiać w ten sposób, bez dystansu, który miała w zwyczaju trzymać. Było zupełnie inaczej. Może dopiero teraz sobie uświadomiła, że kiedyś też było dokładnie tak samo. Mieli wiele wspólnych zainteresowań, spędzali razem dużo czasu, coś im z tego pozostało. Los najwyraźniej chciał, aby spotkali się ponownie. Tym razem jednak z dala od wszystkich znajomych, którzy ciągle im towarzyszyli. Może tak było lepiej? Mogli na spokojnie porozmawiać, zrozumieć to wszystko, bo coś zdecydowanie się działo. Rzadko kiedy Geraldine czuła się, jakby uderzył w nią piorun, a to zdarzyło się dzisiaj, dziwne uczucie, które pojawiło się znienacka spowodowane tym, że spotkała przyjaciela z dawnych lat.

Ger tak naprawdę nigdy nie szukała. Dobrze jej było samej, czasem na moment próbowała z kimś być, jednak uważała, że to nie jest dla niej. Wymagania, które stawiali jej kandydaci nieco ją zniechęcały. Mało kto potrafił zrozumieć więź, jaka łączyła ją z Theseusem i zaakceptować to, że spędza z nim tyle czasu. Ona nie była w stanie zrezygnować z przyjaciela, nie wyobrażała sobie swojego życia bez niego u boku. Jakoś tak wyszło więc, że nadal była sama, choć rodzina nie do końca jej w to wierzyła i próbowała wmówić sobie, że Gerry trwa z Fletcherem w relacji romantycznej.

Yaxley czasem była aż za bardzo szczera. Nie panowała nad tym zupełnie, przez co jej policzki oblegały się rumieńcami. Docierało do niej co mówiła, dopiero gdy słyszała to wszystko. Próbowała z tym walczyć, dawno temu, jednak nic z tego nie wyszło, stwierdziła więc, że to nie ma najmniejszego sensu w jej przypadku. - Zupełnie nad tym nie panuję, ale dobrze wiedzieć, że nie tylko ja mam takie problemy. To całkiem budujące. - Upewniło ją to jedynie w tym, że sobie tego nie wymyśliła, że coś dziwnego między nimi wisiało, skoro on reagował na nią podobnie. Może i dobrze, że była taka bezpośrednia, wiedziała dzięki temu na czym stoi. To, że byli w stosunku do siebie szczerzy bardzo ułatwiało tę sytuację, świadczyło też o zdaniem Ger o pewnej dojrzałości, której mogło im brakować w czasie nauki w Hogwarcie.

- Wiesz, że czasem zdarza mi się wracać do Trzech mioteł, wzbudzają wiele dobrych wspomnień.- Wracała do tego miejsca tylko i wyłącznie z sentymentu, lubiła czasem obserwować dzieciaki z Hogwartu, które dopiero zaczynały swoje dorosłe życie. - Pamiętam tą ognistą, byłam jedną z osób, które wypiły najwięcej, nie było to szczególnie przyjemne doświadczenie, szczególnie, że spędziłam prawie całą noc w łazience. - Nie zraziła się wtedy jednak do alkoholu, nie tak łatwo było ją zrazić. Nauczyła się z czasem jednak pić nieco odpowiedzialniej, przede wszystkim wtedy, gdy spoczywała alkohol z mężczyznami. Zauważyła, że wtedy stawali się bardziej rozmowni, co często ułatwiało jej pracę.

Tak naprawdę, to nie miała pojęcia dlaczego pozwoliła go sobie złapać za nadgarstek, nie chciała go zgubić? Choć nie szli wcale w tłumie, wydawało jej się, że dzięki temu szybciej znajdą się w środku. - Ostrzegam tylko, że jest naprawdę ciężki, w kieszeniach noszę połowę swojego mieszkania. - Wolała go uprzedzić. Zdjęła więc płaszcz i przekazała go mężczyźnie wcześniej wyciągnęła jednak z kieszeni paczkę papierosów i zapalniczkę. Sama zaś zaczęła się rozglądać za odpowiednim miejscem. W jej oczy rzucił się stolik w głębi, przy ścianie z dala od reszty. Takie ustronne miejsce wydawało się jej być odpowiednie. Ruszyła więc w jego kierunku, aby nikt przypadkiem nie zajął go przed nimi. Usiadła na krześle, papierosy położyła na stole, żeby mieć je obok siebie. Łokcie oparła na stole i poparła dłońmi twarz, przyglądała się Thomasowi uważnie. - Zdążyłam już zapomnieć o tym mandacie. - W końcu wydarzyło się tak wiele, że to przewinienie z źle zaparkowaną wydawało się wydarzyć wieki temu. - Ale niech Ci będzie, Ty stawiasz, przynajmniej na razie, później zobaczymy i tak piwo wydaje się być odpowiednie na początek.- Nie zamierzała dzisiaj szybko wrócić do domu, tego była pewna.

Gerry była ciekawa. Zastanawiała się jak to jest nie wiedzieć i dowiedzieć się nagle, nie potrafiła sobie wyobrazić, że tak po prostu cały świat, który zna okazuje się być tylko częścią wszystkiego. Zdawała sobie sprawę, że może to być trudne dla tych osób, dlatego też próbowała im pomóc. W Hogwarcie zawsze stawała w ich obronie, dlatego, że wydawało jej się, że i tak dużo na nich spadło, musiała im pomóc radzić sobie z czystokrwistymi, którzy nie mieli oporów pokazywać im, że to nie jest ich świat.

Może i ona była wychowywana w magicznej rodzinie, jednak to, co było jej wpajane przez lata nieco różniło się z tym, w jaki sposób się zachowywała. Na pewno szkoła miała na to wpływ i ludzie z którymi przebywała. Czasem też nie do końca potrafiła się dogadać z członkami swojego rodu, właśnie ze względu na to, że jej poglądy różniły się od tych ich. Nie bała się mówić o tym na głos, twierdzili, że kiedyś zrozumie, zmądrzeje, jednak na przestrzeni lat nic się nie zmieniło. Wydawać by się mogło, że coraz bardziej odstaje i nie pasuje. Czasem nie było to takie proste, bo mimo tych różnic rodzina była dla niej ważna. Nie potrafiłaby się od nich odciąć tak po prostu. Czuła, że moment kiedy przyjdzie jej to zrobić zbliża się wielkimi krokami. Konflikt czarodziejów stawał się coraz bardziej jawny i prędzej, czy później każdy będzie musiał wybrać stronę po której stanie. Miała świadomość, że nie podąży ślepo za przekonaniami rodziny, przez co stanie się ich wrogiem.

Nie zerwała kontaktów z rodziną, spotykała się z nimi od czasu do czasu, póki mogła, wiedziała, że niedługo może nie być mile widziana. Szczególnie, że nie kryła się ze swoimi przekonywaniami. Wszyscy wiedzieli, że Geraldine ma w gronie swoich najbliższych osoby półkrwi, czy mugolaków. Miała jedynie nadzieję, że nikomu z jej najbliższych nie stanie się krzywda, na pewno by ją to zabolało, w końcu jaka by nie była to jednak rodzina.

Ten dzień był jednak inny od wszystkich. Zupełnie przestała zastanawiać się nad tym, co ją ostatnio dręczyło. Jej myśli kierowały się ku mężczyźnie, który miał spędzić z nią ten wieczór. Nie był już chłopcem, zdecydowanie i wystawił jej dzisiaj mandat, nie spodziewałaby się takiego obrotu sprawy, w końcu w Hogwarcie wydawał się jej być nawet bardziej lekkomyślny niż ona, a teraz pilnował by wszyscy stosowali się do zasad. Całkiem zabawny obrót sytuacji.

Dzisiaj spotkali się bez świadków. W przeciwieństwie do tych lat, kiedy dzielili dormitorium. Wtedy Yaxley przejmowała się tym, co mówili na jej temat, nie podobało jej się to, że wystarczyła krótka rozmowa, którą ktoś przyuważył i pojawiały się plotki. Teraz było zupełnie inaczej, informacje o tym spotkaniu nie powinny dojść do nikogo. Nie, żeby jej przeszkadzało, gdyby było inaczej, w końcu ta młodziutka, nieśmiała dziewczyna została w Hogwarcie. Gerry aktualnie nie bała się już mówić o tym, co czuje, nie uważała, że powinna milczeć, na przestrzeni lat nauczyła się sięgać po to, czego chciała.

Dzisiaj poczuła, że coś się dzieje. To uczucie zaatakowało ją znienacka, miała wrażenie, że zapoczątkowało się już dawno, jednak wtedy nie była tego świadoma. Postanowiła więc tak po prostu wyjść wieczorem w jego towarzystwie. Zobaczyć, co z tego wyjdzie, w końcu nie wiadomo, czy jeszcze raz pojawiłaby się taka szansa, a najlepiej było reagować, kiedy przychodziła taka szansa.

- Tak, wtedy wszystkie wbrew pozorom byłyśmy naprawdę zgrane. Można było liczyć na nie w tej kwestii.- Jakoś zawsze łatwiej było się do siebie zbliżyć w przypadku wspólnej niedoli. - Miałeś szczęście, że byłeś w stanie spać, ja miewałam takie momenty, że cały świat wirował i nie byłam w stanie zmrużyć oka.- Początki upijania się wcale nie bywały lekkie, sporo się musiała nauczyć, aby dojść do wprawy. - Oj tam głupi, młodość rządzi się swoimi prawami. Mieliśmy sporo szczęścia, że nikt się nie dowiedział o tych wybrykach i udało nam się bez problemu skończyć szkołę.- W końcu gdyby ktoś coś chlapnął nieodpowiednim osobom, wszyscy mieliby przesrane.

Miała świadomość, że może trochę przesadziła z informacją na temat wagi swojego płaszcza, aczkolwiek w kieszeniach znajdował się między innymi sztylet, który miała zawsze przy sobie, różdżka i inne rzeczy pierwszej potrzeby, uśmiechnęła się kiedy zobaczyła jak Thomas teatralnie ugina się, kiedy wziął go do ręki. - Ostrzegałam! - Żeby nie było.

- Do końca życia?- Lustrowała go uważnie wzrokiem. - Nie jestem pamiętliwa, no i mam wrażenie, że ten mandat to wcale nie taka duża zapłata, w końcu udało mi się Cię wyciągnąć na piwo.- Może okoliczności, w których przyszło im na siebie trafić nie były do końca przyjemne, jednak przynajmniej pojawiła się okazja. - Zawsze mógł mi go wystawić jakiś starszy komisarz, który lata młodości ma już dawno za sobą, w takim przypadku jednak myślę, że niejedna mogłaby mi pozazdrościć mandatu.- Mrugnęła do niego uśmiechając się przy tym od ucha do ucha.

- Oczywiście, nigdzie się nie wybieram, będę grzecznie czekać.- Odprowadziła go wzrokiem, kiedy się oddalał. Nie musiała długo czekać, aby pojawił się przy stoliku ponownie z dwoma kuflami piwa. Nie czekała specjalnie długo na to, aby upić pierwszy łyk. - Nie ma to, jak zimne piwo.-

- Jedną z zalet mojej pracy jest to, że mogę ją wykonywać kiedy mam ochotę. Tak szczerze, to nie mogłam się za bardzo skupić.- Nie umknęło jej uwadze to, że Thomas wspomniał o tym, że czekał na ich spotkanie. Uśmiechnęła się więc jeszcze bardziej szeroko. - Trochę podróżuje, jednak mieszkam w Londynie, przynajmniej oficjalnie, trochę mnie ostatnio męczyło bycie ciągle w drodze, staram się więc szukać zleceń bliżej domu. Do tego wszystkiego ta cała sytuacja, sam wiesz jak jest, zrobiło się dosyć niebezpiecznie, pewnie to odczuwacie?- Była ciekawa jak to wygląda z jego strony, w końcu pracował jako brygadzista. Na pewno mieli więcej roboty, teraz kiedy śmierciożercy panoszyli się po ulicach. Upiła kolejny łyk piwa, sięgnęła też lewą ręką po paczkę fajek, wyciągnęła jednego papierosa i go odpaliła, zaciągnęła się dymem. - Naprawdę dobrze Cię widzieć.- Powiedziała jeszcze, jakoś odczuła taką potrzebę.

Gerry wydawało się właśnie, że każdy czarodziej, który zaczynał swoją przygodę w świecie magii zupełnie niespodziewanie, potrzebował przewodnika. W końcu nie mieli zielonego pojęcia, jak wygląda takie życie. Wszystko było dla nich zupełnie nowe, to tak jakby ona trafiła do mugolskiego świata i musiała się tam odnaleźć. Wiedziała, że nie byłoby to wcale takie proste. Hogwart był jednak miejscem, gdzie każdy dostawał pomoc, wielu dzieciaków wyciągało rękę do tych osób, które były w tym zupełnie nowe, a i ona należała właśnie do nich. Uważała, że warto pomagać, szczególnie osobom bezbronnym, jej zdaniem niewiedza mimo wszystko czyniła ich na początku łatwymi celami, a Ger uważała, że słabszych należy bronić. Dlatego tak się angażowała w te konflikty. Wiedziała, że jest na tyle silna, że była w stanie poradzić sobie z oprawcami. Miała powód, aby wdawać się w bójki, zdarzyło jej się nawet kilka razy skończyć z podbitym okiem, ale zupełnie jej to nie przeszkadzało, była gotowa bronić swoich ideałów.

To ich łączyło, bo choć Ger pochodziła z magicznej rodziny, to też była czarną owcą. Musiała się z tym pogodzić, że przez poglądy, które wyznawała patrzyli na nią z dystansem, nie traktowali jej jak innych członków rodziny, może trochę ograniczali informacje, które do niej docierały, chociaż miała swoje sposoby. Może z braćmi nie było tak łatwo, jednak ojciec czasem się zapominał i mówił trochę więcej. Miała świadomość, że mogą się bać, iż Gerry gdzieś komuś coś chlapnie, bo będzie chciała pomóc, ale niekoniecznie im. Nie ukrywała nigdy jednak tego, w jaki sposób patrzy na świat, przygotowała ich na to, że nie będzie spełniać ich oczekiwań, choć nadal próbowali ingerować w jej życie. Mieli takie zrywy, kiedy trochę za bardzo zaczynali się interesować tym gdzie i z kim można ją spotkać.

Ona nie utrzymywała kontaktu praktycznie z nikim. Theseus był jedyną stałą w jej życiu, która znalazła się tam jeszcze w czasie nauki w Hogwarcie. Zdarzało jej się spotykać z Erikiem, dzięki temu, że należeli do klubu pojedynków, ale z nikim poza nimi nie nawiązała bliższych relacji. Wolała się trzymać z daleka, w końcu i tak rzadko kiedy miała czas, aby pielęgnować znajomości, a były one jak kwiaty bez wody, usychały zazwyczaj z powodu braku zainteresowania. - Każdy zaliczał bójki, ja najgorzej wspominam tę, w której pobiłam się z Theonem, wiesz jak to jest z rodzeństwem, wcale nie tak łatwo było nad rozdzielić. Dostałam wtedy wyjca od rodziców, przy całej sali, bo odbiłam mu twarz, zresztą sama skończyłam z rozcięta wargą, ale warto było. - Mieli dosyć ogniste temperamenty, a Geraldine zupełnie nie panowała nad swoimi czynami, także zazwyczaj próbowała przekazać bratu siłą, co myśli. Z wiekiem nauczyła się nieco inaczej podchodzić do dyskusji, nie wypadało przecież, żeby nadal rzucała się na niego korzystając z argumentu jakim jest siła i pięści.

- W ogóle, jeśli to on zaczął, to nie wiem dlaczego dostałeś szlaban, w końcu się tylko broniłeś, ale nie ma co szukać w Filchu choć trochę rozsądku, nigdy nim nie grzeszył. - Jej samej udało się kilka razy uciec przed gniewem woźnego, zupełnie niezauważenie, choć była bliska poniesienia konsekwencji chociażby za rozbitą umywalkę w damskiej toalecie, kiedy trochę za bardzo pokłóciła się że ścigającą z ślizgońskiej drużyny. Miło było powspominać ten beztroski czas, dawno nie wracała do tego co było i żyła raczej teraźniejszością. Dobrze jej zrobiło takie oderwanie się od rzeczywistości.

Yaxley miała świadomość, że nie wszystkim odpowiadała jej bezpośredniość, w końcu zawsze mówiła to, co myśli. Mogło to nieco peszyć towarzyszy, uważała jednak, że ułatwiało to komunikację, nie udawała, nie wprowadzała domysłów, wszystko, co mówiła było szczere. - Gdybym chciała się Ciebie pozbyć... - Zamyśliła się chwilę spoglądając na Thomasa. - - to już dawno bym to zrobiła. Nie byłoby mnie tutaj.- Tego była pewna, nie marnowała czasu na spotkania, które miały nic nie znaczyć. - Możesz być pewien, że nie zamierzam uciekać, mam nadzieję, że Ty również zechcesz zostać, choć na chwilę. - Sprawdzić, czy warto, czy rzeczywiście ten dziwny ciężar, który czuła na żołądku, kiedy na niego spoglądała to coś więcej, uczucie które znała tylko z opowieści.

- Erik to nie mój typ, jest zbyt idealny. - Powiedziała dość szybko, przeniosła spojrzenie na Thomasa i zaczęła się tłumaczyć. - Nie to, że Ty nie jesteś idealny, bo dla mnie jesteś, ale Erik, sam wiesz, o nim piszą w gazetach, myślę, że wiele dziewcząt by chciało, żeby na nie spojrzał. Mnie to nie kręci. Zdecydowanie bardziej odpowiada mi to, że od czasu do czasu sprawdzi, czy nie wypadłam z obiegu i jestem w stanie sobie poradzić w walce. - Przede wszystkim na tym polegały ich spotkania, dzięki temu mogła zauważyć, gdzie ma braki i nad czym powinna popracować. - Erik nie jest w moim guście.- Czuła, że chce, żeby Thomas o tym wiedział.

- Nie mogę się doczekać, aż zrobi się cieplej. Będzie można położyć się gdzieś na trawie, zabrać ze sobą trochę piwa i leżeć, z dala od tego zgiełku. Masz rację, piwo w knajpie nie smakuje tak wspaniałe. - Zgodziła się z nim bez wahania, zdecydowanie brakowało jej lata, nie mogła się doczekać kiedy nadejdzie.

Wpatrywała się w niego uważnie, zauważyła zmianę nastroju spowodowaną pytaniem, które zadała. Może powinna odpuścić, w końcu udało im się na chwilę wyrwać od tego, co działo się na zewnątrz, z drugiej strony nie mogli ignorować tego wszystkiego i udawać, że jest normalnie. - Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak musi być Ci ciężko.- Jej dłoń, która znajdowała się na stole, ta wolna, bez papierosa skierowała się w kierunku jego dłoni, chciała go dotknąć, ścisnąć jego dłoń tak po prostu, okazać swoje wsparcie. Zdawała sobie sprawę, że to nic przyjemnego, co chwilę odwracać się za siebie, aby mieć pewność, że nikt nie chce Cie zabić. - Nie wiem, czy w takiej sytuacji nie wolałabym nudy, jeśli mam być szczera. Musisz na siebie uważać Thomas, szkoda by było, gdyby coś złego Ci się przytrafiło, szczególnie teraz, kiedy Cię spotkałam po latach.- Zdarzyło jej się już zastanawiać nad tym, czy jej znajomi z Hogwartu są bezpieczni, szczególnie, że co chwile dochodziły do niej informacje, o kolejnych atakach popleczników Voldemorta.

- Brawura nadal jest moją cechą rozpoznawczą, aczkolwiek będę grzeczna! Nie zamierzam dać się zakuć w kajdanki, przynajmniej jak na razie.- Zaśmiała się cicho, musiała pamiętać o tym, że Thomas jest brygadzistą, bo jeszcze złamie przy nim prawo i co wtedy? Będą mieli konflikt interesów. - Jeśli jednak będziesz miał chęć przymknąć oko, to możemy razem, jak za starych czasów trochę zaszaleć, wystarczy tylko słowo. - Nie zatraciła w sobie tej lekkości bytu, nadal wcale nie tak trudno było ją namówić do dobrej zabawy.