Wood postanowiła wybrać się na krótką wycieczkę krajoznawczą. Miała dzisiaj wolne, nie musiała pracować, postanowiła więc skorzystać z odpowiednich warunków atmosferycznych. Dużo latała, aby utrzymać formę. Zastanawiała się, czy będzie jej dane jeszcze wrócić do zawodowej gry w quidditcha, nie zamierzała pozwolić sobie na zasiedzenie, musiała dbać o formę. Zresztą jako brygadzistka również powinna być wysportowana. Było to dla niej bardzo istotne, uważała, że sprawne ciało będzie jej w stanie zapewnić bezpieczeństwo. Przywiązywała wagę do tego, żeby trenować. Latanie na miotle było jej ulubionym sposobem na utrzymanie formy, od dziecka bowiem w ten sposób spędzała niemalże każdą wolną chwilę.

Usiadła więc na swoją miotłę, wzbiła się w powietrze i leciała. Ubrana była w lekką, krótką kurtkę, spodnie jeansowe i bordowy sweter. Włosy zaplotła w dwa warkocze, aby nie wchodziły jej do oczu podczas lotu. Nie znosiła, kiedy rude, długie włosy latały na wietrze i przeszkadzały jej w locie. Jako szukająca musiała być bardzo spostrzegawcza, dlatego też zawsze wiązała swoje rude kudły, aby nie przeszkadzały jej w locie. Prostszą opcją było zapewne obcięcie włosów, ale lubiła dobrze wyglądać. Miała wrażenie, że te długie włosy dodają jej nieco dziewczęcości przy tej dosyć chłopięcej figurze, która spowodowana była latami treningu. Wood wbrew pozorom nie była chłopczycą. Lubiła dobrze wyglądać podczas bali, przyjęć i innych takich, jednak z racji na to, że dużo czasu spędzała na miotle często nosiła się na sportowo.

Zbliżyła się do jeziora, postanowiła lecieć przy samej tafli. Zawsze to trochę więcej adrenaliny. Frunęła tak blisko wody, że stopami zdarzało jej się o nią zahaczać. Krople wody padały jej na twarz, co było całkiem przyjemne. Nie przeszkadzało jej to wcale. Przy tym słońcu, którego ciepło muskało jej po twarzy takie ochłodzenie było wręcz kojące.

Wtedy tuż przed sobą dostrzegła sylwetkę, która po chwili zniknęła w głębi jeziora. Nie miała pojęcia co to było. Nie zamierzała jednak tego ignorować, może ktoś potrzebował pomocy? Woda była jej bliska, może nie do końca panowała nad klątwą, która ją prześladowała, jednak sam żywioł wzbudzał w niej pozytywne emocje. Wydawał się być przeciwieństwem jej ognistego temperamentu.

Zaparkowała na brzegu, zeskoczyła zgrabnie z miotły. Nie zastanawiała się ani chwili, tylko szybkim krokiem ruszyła w kierunku jeziora. Zdjęła z siebie kurtkę i wbiegła do wody. Zbliżenie z wodą nie było szczególnie miłym doświadczeniem, zacisnęła jednak zęby i płynęła przed siebie, aby znaleźć postać, która chwilę wcześniej mignęła jej w jeziorze. Nie było to specjalnie przyjemne uczucie, ale istotne było dla niej to, żeby dopłynąć do osoby, która potrzebowała pomocy. Liczyło się tylko to, a Wood, gdy się uparła to nie ma zmiłuj. Nie zamierzała przestawać, musiało jej się udać.

Wood płynęła przed siebie, tak szybko, jak tylko potrafiła. Wiedziała, że czas ma w tym wszystkim ogromne znaczenie. Wystarczyła sekunda pojawienia się zbyt późno, a osoba która potrzebowała pomocy mogła utonąć. Nie zamierzała na to pozwolić. Nikt nie zginie na jej warcie. Może była średnim pływakiem, w tej chwili jednak można było uznać, jakby na nią spojrzeć z boku, że reprezentuje światowy poziom. Adrenalina robiła swoje. Dopłynęła do miejsca, w którym wydawało jej się, że jeszcze chwilę temu była nad wodą, nie czekała zbyt długo, tylko zanurkowała.

Otworzyła oczy pod wodą, co wcale nie było zbyt przyjemne. Na początku zaczęły ją piec, powoli jednak przyzwyczajała się do tego, że jest w głębi. Z początku wszystko było rozmazane, z czasem zaczęła widzieć lepiej. Musiała się pospieszyć, bo nie potrafiła wstrzymać zbyt długo powietrza pod wodą. Może powinna była potraktować się jakimś zaklęciem? To byłoby rozsądniejsze, a w tym wypadku pozostawało jej liczyć na naturalną pojemność jej płuc. Rozglądała się uważnie, nurkowała coraz głębiej. Wreszcie zauważyła sylwetkę. Nie zastanawiała się zbyt długo, tylko podpłynęła bliżej. Nie czekała na reakcję osobnika, po prostu złapała go za rękę i zaczęła płynąć ku powierzchni. Płynięcie w górę nie było takie proste, szczególnie z obciążeniem w postaci dorosłego człowieka. Wood się jednak nie poddawała, z całych sił płynęła w górę. Powoli zaczynało brakować jej powietrza - była to ogromna motywacja do tego, aby się pospieszyć.

Miała sporo siły, była w końcu bardzo wysportowana, miała nadzieję, że uda jej się go wyciągnąć. Jeśli próbował jej się wyrwać, to robiła wszystko, co w jej mocy, aby mu w tym przeszkodzić.

Kiedy dopłynęła do powierzchni nerwowo się wynurzyła, zaczynało jej brakować powietrza, wcześniej jednak wypchnęła na wierzch jak się okazało mężczyznę. Sama wzięła głęboki oddech i próbowała się utrzymać na wodzie. Dopiero kiedy znaleźli się nad wodą zauważyła, że wygląda znajomo.

- Castiel, do jasnej cholery, co Ty tutaj robisz.- Powiedziała może nieco zbyt głośno. Widać było, że jest zdenerwowana. Bała się bowiem, że osoba znajdująca się pod wodą utonie. Na szczęście tak się nie stało. - Dlaczego miałam wrażenie, że chcesz się utopić?- Wolałaby już być na brzegu, niezbyt komfortowo się gawędziło w tej zimnej wodzie.

Na całe szczęście mężczyzna nie protestował. Udało się jej go więc wyciągnąć nad taflę wody bez jakichś dodatkowych komplikacji. Była zadowolona, w końcu może akurat uratowała komuś życie, nie miała pojęcia, jakie był intencje mężczyzny. Zaczęło ją to trochę bardziej zastanawiać w momencie, w którym doszło do niej, że go zna, że to Castiel, którego jej rodzice zatrudnili, aby pomógł jej radzić sobie z klątwą. Castiel, który wydawał jej się zawsze być ostoją spokoju, do tego posiadał taką ogromną wiedzę, nie sądziła, że mógłby chcieć targnąć się na swoje życie, przynajmniej na tyle ile go znała. Wydawał się być taki ułożony... Jak widać, pozory mogą mylić.

- Tak to ja, pewnie się nie spodziewałeś, że spotkasz tu mnie...- Ona nie miała żadnych uprzedzeń do zbiorników wodnych, może do końca nie panowała nad swoją klątwą, jednak lubiła pływać, może nie w kwietniu, w końcu woda nie należała jeszcze do najprzyjemniejszych, jednak latem nie miała z tym najmniejszego problemu.

- Taka ucieczka się nie sprawdzi, to działa tylko na chwilę.- Rzekła do niego starając się utrzymać w jednym miejscu. - Chyba do reszty zwariowałeś, jak mogło Ci przyjść coś takiego na myśl?- Podniosła głos, nie podobało jej się, że w ogóle mógł dopuścić do siebie coś takiego, zastanawiać się nad śmiercią? Samobójstwem, no chyba do reszty zwariował. Pierwszy raz widziała go w takim dziwnym stanie. - Chodźmy na ląd, nieprzyjemnie tu jest, a wydaje mi się, że mamy do pogadania.- Nie dało się nie zauważyć, że Heath nie przyjmie odmowy. Ruszyła w stronę brzegu, usta miała już sine i powoli zaczynała się trząść z zimna, musiała jak najszybciej wydostać się na ląd. Nie zamierzała się rozchorować przez tą nie do końca zaplanowaną kąpiel.

Wood dopłynęła do brzegu po czym wyszła z jeziora. Sięgnęła po swoją różdżkę, aby rzucić na siebie zaklęcie osuszające, nie wyobrażała sobie stać na tym zimnie mokra, machnęła różdżką i rzuciła na siebie zaklęcie. Udało jej się osuszyć. - Jestem w stanie, jak widać, jednak zastanawia mnie coś innego, to nie o mnie będziemy dzisiaj rozmawiać.- Jej przypadłość nie była tego dnia najistotniejsza. - Co się z Tobą dzieje?- Chyba najłatwiej jest zapytać wprost.

Heather właściwie nawet przez moment nie przeszło przez myśl to, że Castiel mógłby nie chcieć, żeby ona się tu pojawiła. W ogóle nie spoglądała na to z tej strony. Wood uznała, że skoro już tu trafiła, wyciągnęła go z wody, to teraz był skazany na jej towarzystwo. Tyle wygrał!

- Może i pomaga Ci od rana, jednak jak długo zamierzasz tu siedzieć? Do ustanej śmierci?- Heath uważała, że nie warto jest chować się przed problemami, tylko należy stawić im czoła. Nie do końca więc rozumiała sposób, który wybrał Flint. - No, zwariowałeś, w ogóle jak możesz myśleć o samobójstwie.- Nie do końca wiedziała, czy zdaje sobie sprawę, że trochę groźnie to wszystko zabrzmiało. Heath wydawało się, że chce się targnąć na swoje życie, nie do końca potrafiła to ignorować. Kto normalny chciałby się utopić? Zresztą nawet kiedy pojawiały się problemy, nie była to pierwsza możliwa droga, aby je rozwiązać.

Ciekawiło ją, co skłoniło Casa do takich myśli, coś powaznego musiało się wydarzyć. Na całe szczęście nie oponował, tylko popłynął za nią na ląd. Nie musiała się powtarzać, jak zawsze wszystko szło po jej myśli, przynajmniej jak na razie. Zdecydowanie przyjemniej będzie się jej z nim rozmawiało na brzegu, na lądzie, a nie w tej zimnej wodzie. W przeciwieństwie do Castiela, który był przygotowany na to, że będzie pływał, nawet zabrał ze sobą do tego ubranie, ona zupełnie się tego nie spodziewała, więc musiała wleźć do wody w swoich normalnych ciuchach.

Upiła łyk herbaty, którą zaoferował jej castiel. Przyjemne ciepło zaczęło rozchodzić się po jej ciele. Powoli zaczynała zapominać o tym, jak zimno było jej jeszcze chwilę temu. Jedyne, co pozostawało mokre, to jej rude kudły. Spoglądała na niego, kiedy zaczął mówić o tym, co go tutaj sprowadziło. Nie przerwywała mu, czekała aż skończy mówić. - Rozumiem, nawarstwiło się to wszystko, jak widzę, co spowodowało, że stwierdziłeś, że najlepszą opcją będzie siedzenie w jeziorze?- Ucieczka, była to droga którą wybierało wiele osób. - Nie myślałeś o tym, żeby powoli, małymi krokami, pojedynczo stawiać czoła tych porblemom, ja wiem, że to nie jest łatwe, ale nie musisz wszystkiego robić od razu.- Zdawała sobie sprawę, że czasem przychodził taki moment, że czuło się ogromną beznadziejność i miało ochotę rzucić wszystko w pizdu, jednak do niczego dobrego to nie prowadziło. - Nie znam się na sprawach sercowych, ale zawieszenie w pracy daje Ci możliwość i czas do nadrabiania interakcji społecznych, trzeba szukać pozytywów.- Starała się optymistycznie spojrzeć na te problemy. - Niby tak, robię to, co koi ból, ale siedzenie pod wodą jest trochę niezbepieczne, możesz utonąć.

Heath jak zawsze mówiła na głos wszystkie myśli, które tylko pojawiały się w jej głowie. Ten obrazek, który zobaczyła jeszcze chwilę temu nie wyglądał jej na coś normalnego, miała wrażenie, że Castiel igra z losem. Co by się stało, jakby zabrakło mu tam powietrze, dalej siedziałby pod wodą, czy wypłynął. Tak naprawdę to nie potrafiła póki co stwierdzić, którą wersję by wybrał. Nie jej niby było oceniać, jednak, co by się wydarzyło gdyby się tutaj nie pojawiła. Może jutro doszłyby do niej informacje o tym, że się utopił? Wolała nie rozmyślać specjalnie na ten temat.

- W końcu tonięcie może Ci dodać trochę adrenaliny, co? Spowodować, że znowu coś poczujesz.- Miała wrażenie, że szuka dodatkowych bodźców, które mają go przywrócić do życia. Nie do końca akceptowała ten sposób, który sobie wybrał i mówiła o tym głośno. - Każdy z nas popełnia błędy, przecież nie jesteśmy w stanie się przed tym obronić. Na nich się uczymy, dzięki czemu stajemy się mądrzejszy, choć w mojej opinii rodzimy się jako głupcy i też w ten sposób umieramy.- W końcu zawsze pojawiały się jakieś sytuacje, w których znowu dawało się dupy. Tak już został stworzony świat.

- Daj temu czas, to wszystko się ułoży. - Przynajmniej ona podchodziła do życia właśnie w ten sposób, z każdego gówna można było wyjść, w końcu wszyscy o tym zapomną. - Nie wszyscy będą Cię osądzać, są ludzie jak ja, którzy mają to wszystko w nosie. - Rozumiała, że czuł, że teraz na lądzie nie ma dla niego miejsca, starała się więc wyjaśnić, że wcale tak nie jest. - Wolisz zdziczeć pod wodą, uciekać przed problemami? To nie jest wyjście. - Nie rozumiała takiego podejścia, może też dlatego, że ona zawsze brała wszystko na klatę i próbowała od razu reagować.

- Ej, weź tak nie ględź. Nie poznaje Cię, zachowujesz się, jak stary dziad, któremu ma się nie przydarzyć w życiu nic dobrego. CASTIEL, jesteś młody, całe życie przed Tobą, weź zepnij dupę i spróbuj jakoś to wszystko poukładać. - Widać było, że dosyć emocjonalnie podchodzi do tej rozmowy. Heather nie znosiła, kiedy ludzie zaczynali marudzić, zamiast działać.

- Nie stawiaj naprzeciw wyrzutów, tylko spróbuj wszystko naprawić, rozmawiaj, mówię Ci, że to jest lepsze rozwiązanie. Każdemu może się przydarzyć błąd, mniejszy, czy większy, lepiej to po prostu wyjaśnić. - Trudno jej też było bardziej mówić o tym wszystkim, skoro tak naprawdę nie miała pojęcia, co zrobił Flint, mogła rzucać tylko ogólnikowymi sugestiami.

- Za co Ty mnie w ogóle przepraszasz, to ja Ci przerwałam tę medytację podwodną. - Miała wrażenie, że faktycznie jest mocno przybity, nie do końca jej się to podobało, nie wiedziała też w jaki sposób mogłaby mu pomóc.