Chociażby zauważyła, że kwiaciarka na rogu musiała odpędzić dwa bezdomne koty, które w pogoni za szczurem, wpadły pod jej stragan. Nieco dalej aportujący się czarodziej wpadł na czarownicę z koszem świeżych warzyw i owoców, przez co wybuchła pomiędzy nimi dyskusja. Czarodziejskie życie toczyło się powoli i w swoim tempie, w czym odnajdywała pewien spokój. Dzięki obserwacji mogła powstrzymać natłok myśli.

Upiła ostatni łyk kawy, kiedy na jej ramię wskoczył zaspany smoczognik i plącząc się w jej rozpuszczone włosy, otarł głową o jej polik. Nie powstrzymała uśmiechu, bo i nie miała przed kim. Tutaj, w zaciszu pokoju mogła sobie pozwolić na zwyczajne sobie reakcje, rozwiane włosy i nieprzejmowanie się tym, co pomyślą o niej ludzie.

Lelek czy smoczognik nie przejmowały się tym, jak wygląda lub czy przestrzega zasad czarodziejskiej etykiety. Wróżebnik spał sobie w najlepsze, skulony na oparciu prążkowanego fotela, a Cymbał coraz natarczywiej domagał się pieszczot.

— Nie przesadzasz, drogi przyjacielu? — odgarnęła kosmyk włosów, zza którego smoczognik się jej przyglądał i koniuszkami palców podrapała go po czubku łebka. — Czeka mnie dzisiaj kilka spraw i jeżeli masz zamiar znowu psocić, to cię ze sobą nie wezmę.

Czarne oczka zabłysły bystro, kiedy jaszczurka przekrzywiła głowę, przysłuchując się słowom Reginy. Naprawdę mogłaby przysiąc, że czasem ta bestyjka jest całkiem inteligentna.

Odstawiła filiżankę na parapet i odsunęła się od okna. Może i nie musiała się śpieszyć, ale przed spotkaniem z Castielem chciała dokończyć kilka rzeczy, które zaczęła po nocy. Miała w zwyczaju pracować nocami, co często odbijało się na jej funkcjonowaniu w ciągu dnia.

Około godziny 9.00

Syk, pyk i z kłęby dymu w kominku oberży „Łuska syreny” wyłoniła się postać, która wprawiła właściciela za barem w osłupienie. Olbrzymka otrzepała ramiona z popiołu i rozejrzała się po sali i czarodziejach, którzy taksowali ją spojrzeniami. Niespotykany wzrost i dość masywna sylwetka wprawiły wszystkich w osłupienie, nie tylko barmana.

— Dzień dobry. — przywitała się, podchodząc do baru. — Czy mógłby pan mi wskazać drogę do posiadłości Flintów?

Kilka zdań i uprzejmości później Regina była już w drodze na spotkanie z Castielem. Morska bryza przyjemnie drapała ją w gardło i szczypała policzki. Ciemny wełniany golf okazał się zbawienny, jeżeli chodziło o wiatr, który ciągnął ją za płaszcz i próbował wtargnąć pod niego.

Przywitała Castiela prosty „dzień dobry” i lekkim skinięciem głowy. Zaproszona przestąpiła próg i rozejrzała się po dosyć wąskim korytarzu, na sam koniec zatrzymując spojrzenie na blondynie.

— Kawa tylko, śniadanie jadłam już w Dziurawym Kotle, także nie trzeba.

Ruszyła za mężczyzną, chociaż chętnie zatrzymałaby się przy ciężkiej kotwicy, która (chyba) stanowiła jedynie ozdobę. Ruchome obrazy na ścianach też ją ciekawiły, zwłaszcza że przelewały się w nich morza i oceany, a statki lub łódki walczyły z żywiołem.

Komnata Flinta nie odbiegała wiele od tego, co zobaczyła na korytarzu. Cały wystrój nawiązywał do morza czy też ogólniej do wodnego żywiołu. Castiel zwrócił jej uwagę na siedzącą nieopodal biurka sowę.

— Jak się nazywa? — spytała, podchodząc powoli do zwierzęcia. — Coś konkretnego się jej stało, czy po prostu zaczęła podupadać na zdrowiu?

Na razie jedynie na nią patrzyła, nie wyciągała do niej rąk, ani też nie próbowała jej obudzić. Wolała zebrać wywiad, niż od razu stresować sówkę i szukać jakichś urazów po omacku. Pierwsze, co rzuciło się jej w oczy, to wyłysiałe miejsca na brzuchu i pod brodą, gdzie spod rzadkie puchu widać było jasnoróżową skórę. Szlara, czyli pióra dookoła oczu, które wzmacniały wszelkie dźwięki, były pozlepiane i również przerzedzone.

Regina zatrzymała się niespełna dwa metry od sówki i pochyliła się tak, by oczyma znaleźć się na jej wysokości. Dopiero wtedy, zbudzona przez hałas, otworzyła jedno oko, a zaraz potem drugie, bo na raz zauważyła, że ktoś obcy się jej przygląda.

— Cholera? — spojrzała na Castiela rozbawiona i z powrotem na sowę. — Miło mi cię poznać Cholero.

Źrenice sówki nieco się rozszerzyły, kiedy usłyszała swoje imię z ust obcej persony. Regina przyglądała się jej do momentu, aż Castiel nie postawił na biurku filiżanki kawy i odnalezionej książeczki.

Podziękowała mu i nim napiła się kawy, otworzyła zeszycik, by przejrzeć, co też działo się w historii leczenia pupilki. Wyszło, że jak dotąd była zdrowa, okazjonalnie sprawdzana przez jakichś magizoologów bardziej w ramach rutynowych badań, niż przez problemy.
Miodowe oczy na chwilę oderwały się od czytania i wychwyciły moment, w którym sowa trąciła palce Castiela dziobem. Bardzo delikatnie, wręcz pieszczotliwie, co sprawiło, że Regina uśmiechnęła się pod nosem.

— Z tego, co widzę, ma swoje lata. Jest z tobą już długo. Rozumiem, że w przeszłości nie miała problemów z apetytem i też nie męczyła się jakoś nagle?

Odłożyła książeczkę z powrotem na biurko i powolnym ruchem wyciągnęła rękę do zwierzaka. Kiedy tylko sówka się poruszyła, Regina zastygła, dając jej tyle czasu, ile ta potrzebowała.

— To jak, mogę cię zbadać? — wymruczała pod nosem, podejmując przerwaną czynność.

Nie zraziła się kilkoma uszczypnięciami, jakimi obdarowała ją Cholera. Wyglądało to na bardziej manifest, że może, niż że chce zrobić krzywdę.

— Tak myślałam. — rzuciła do siebie.

Bardzo delikatnie schwyciła sowę za nogi i przewróciła na grzbiet, kryjąc jej głowę pod swoim swetrem. Cholera była ewidentnie ospała, bo nie oponowała przed podniesieniem, ani później przed dotykiem Reginy, która chciała sprawdzić, czy na jej ciele nie występują jakieś niepokojące zmiany.

Rozłożyła jedno skrzydło, później drugie, sprawdziła zakres ruchu nóg, chwytność szponów i nim Cholera zdążyła się zdenerwować, z powrotem siedziała na swojej żerdzi, mierząc Reginę nieprzychylnym spojrzeniem.

— Nie wiem Castielu, nie wyczułam nic niepokojącego. Skrzydła mają normalny zakres ruchu, to samo z nogami. Zobaczmy jak z apetytem.

Sięgnęła do kieszeni płaszcza i wyciągnęła stamtąd kartonowe pudełko z dziurami. Otworzyła je i wyciągnęła stamtąd małą martwą mysz, którą następnie wyciągnęła w stronę sówki.

— Ona po prostu ma już swoje lata i nic z tym nie zrobimy. Wiem, że trudno jest się z tym pogodzić.

Regina brzmiała trochę smutno, bo dobrze wiedziała, że zaakceptowanie, że najbliższa nam istota się starzeje, jest czymś trudnym. Sama miała z tym problem, czy to w rezerwatach, w których pracowała, czy ogólniej, kiedy pod jej opiekę trafiały różne stworzenia. Małe, duże, młode i starsze. Przedwczesna śmierć zawsze bolała, ale odejście tych, do których się przyzwyczaiło… To bolało nawet bardziej.

Nie odzywała się dłuższą chwilę, bo i nie wiedziała, czy Castiel ma coś jeszcze do dodania. Poza tym zwracał się do sowy, ewidentnie przybity tym, co Regina mu powiedziała. Odchrząknęła, czując się  jak posłaniec śmierci i pochyliła głowę, próbując się opanować. Trzy oddechy i spojrzała z powrotem na Castiela, siląc się na pokrzepiający uśmiech, który nie do końca był udany.

— Sowia emerytura to dobrze powiedziane, nie skazuj jej też przedwcześnie na śmierć, ale… Jej czas się zbliża i na to nawet magia nic nie poradzi.

Przeniosła wzrok na Cholerę, która pod wpływem pieszczot młodego Flinta, zamknęła oczy i zapadła w lekką drzemkę. Regina obserwowała ją chwilę i wreszcie podjęła:

— Przede wszystkim powinna mieć spokój i stały dostęp do jedzenia, tylko nieżywego. Poza tym zastanawiam się, ponieważ spotkałam się, że niektórzy zoomedycy przepisują magicznym stworzeniom rozcieńczony wywar wiggenowy, ale nie wiem, czy to nie za dużo dla Cholery.

Sięgnęła do kieszeni płaszcza, skąd tym razem wyciągnęła notatnik i pióro wieczne, po czym zaczęła coś na szybko zapisywać.

— W aptece lub u kogoś, kto zna się na eliksirach, mógłbyś zamówić wywar z soku chrobotka, wody miodowej, sproszkowanej kory z drzewa wiggenowego i dosłownie szczypta rogu jednorożca. Nie potrafię rozpisać dokładnej ilości składników, ale ktoś, kto na co dzień waży eliksiry, powinien coś takiego zrobić bez problemu. Potem mógłbyś na przykład wymoczyć w tym martwe myszy.

Ostatnie dwa skrobnięcia stalówki o papier i na chwilę zastygła, upewniając się, że zapisała wszystko to, co mówiła. Wyrwała kartkę i podała ją Castielowi.

— Dobrą wiadomością jest, że nie jest chora, ani też nie cierpi. To po prostu starość, coś, czego nikt z nas nie uniknie.

Uśmiechnęła się najpierw do mężczyzny, a później do sowy.

— Zresztą ma bardzo dobrze u ciebie, prawda? — i ponownie zwróciła się do Castiela. — Jeżeli poszukujesz sów, to oczywiście możesz wybrać się do centrum Eeylopa na Pokątnej, ale też mogę odezwać się do zaprzyjaźnionego hodowcy, jeżeli poszukujesz wytrzymalszej sowy lub kilku.

Nie chciała się narzucać z tym, by już teraz zakupił nowego posłańca, ale też chciała się upewnić, że Cholera z dniem dzisiejszym przejdzie na emeryturę, a nie za dzień lub dwa.

— Nie wyprzedzajmy faktów. — powiedziała, kiedy na chwilę zamilkł.

Na wspomnienie o myszach uśmiechnęła się pod nosem. Dopiero kiedy Castiel to powiedział, zdała sobie sprawę, jak niedorzecznie to może brzmieć i wyglądać, gdy przyjdzie mu ten specjał przygotowywać.

— Zawsze przychodzi ten pierwszy raz. — rzuciła, chcąc nieco rozluźnić atmosferę i może nawet rozgonić pochmurne myśli Castiela.

Wzięła filiżankę kawy i usiadła na sofie, którą jej wskazał. Cóż, Regina na większości „zwykłych” mebli wyglądała dosyć komicznie, bo i mało który wyrobnik przewidywał, że będzie ich używał ktoś wielkości małego trolla.

Przez twarz Olbrzymki przebiegł cień, bo i poczuła, jak lewe biodro przeszywa promień bólu. Ciśnienie się zmienia, przemknęło jej przez myśl i by ukryć słabość, upiła łyk kawy. To nie był dobry moment na odzywające się stare urazy.

— Czy ja wiem, twoje osiągnięcie z lunaballami zdziwiłoby wielu magizoologów. Poza tym patrząc na to, jaką troską darzysz Cholerę, to kwestia dobrania odpowiedniego stworzenia do ciebie.

Spojrzała na wspomnianą sowę, zastanawiając się nad paroma kwestiami. Jedną z nich była odpowiedź na pytanie, jaki gatunek Castiel powinien wybrać oraz by była dostępna „do ręki”.

— Jednymi z bardziej wytrzymałych są puchacze, więc proponowałabym ci, byś zakupił dwa takie osobniki. Jeżeli jednak zależy ci bardziej na szybkości, choć wtedy odradzam wysyłanie jej na dalekie dystanse, to sowa jarzębata byłaby dobrym wyborem.

Regina nie musiała nic z siebie krzesać, ale nie przez zdolności prowadzenia rozmów o niczym. W tym momencie mówiła o tym, czym się interesowała i gdyby Castiel na to pozwolił, mogłaby go zagadać na śmierć. Co może nie było tak głupim pomysłem, patrząc na ilość zmartwień, które ostatnio miał?

— Ile oczekuję? — uniosła brew i zaraz też uśmiechnęła się zakłopotana. — Oczekuję, że przede wszystkim zapewnisz Cholerze spokój i te lekarstwa, które ci zapisałam. Co do galeonów, to nie oczekiwałam od ciebie więcej, niż trzech galeonów.