[Wiosna 1972, 30 kwietnia] Polana Ognisk - Cisza przed burzą / spotkanie brygadzistów

List od Brenny był dosyć enigmatyczny, poinformowała ją jedynie o tym, że ma pracować w Beltaine, wziąć ze sobą miotłę i być gotowa. Nie, żeby jej się to specjalnie uśmiechało, wiadomo, że to jeden z najprzyjemniejszych sabatów w roku, czas wolny możnaby całkiem dobrze spożytkować, no ale jak mus to mus. Do tego dostała informację na temat tego z kim będzie mieć dyżur. Rookwood, jakiś stary dziad, który pracował tu od lat, chyba wolałaby już pracować jak zawsze z Brenną, albo trafić na jej brata - wydawał się być bardziej rozrywkowy. Zastanawiało ją, czy ten Rookwood, to jakaś rodzina Charles'a, pewnie tak, ciekawe tylko jak bliska. Z tego, co opowiadał jego rodzina była dość specyficzna i mało kto był tak otwarty jak Charlie, nie wróżyło to nic dobrego.

Heather pojawiła się na miejscu chwilę przed południem. Nigdy jeszcze nie brała udziału w takim spotkaniu, także nie do końca wiedziała czego się spodziewać. Przyleciała na miotle - nie mogło być inaczej, czasem docierało do niej, co mówiła Brenna. Zaparkowała miotłę pod jakimś drzewem i zaczęła rozglądać się po okolicy w poszukiwaniu znajomych twarzy, nie kojarzyła wszystkich brygadzistów, znaczy może z widzenia tak, jednak poznała osobiście raczej małą część. Miała nadzieję, że szybko znajdzie Brennę, w końcu to ona była jej partnerką i co tu dużo mówić, naprawdę o nią dbała i potrafiła we wszystko wprowadzić, jej najbardziej ufała.

Zastanawiała się, co będą robić, miejsce w którym miał się odbyć sabat było dosyć duże, mogło to spowodować, że nie będą w stanie upilnować wszędzie porządku. Ciekawiło ją, jak będzie wyglądał jutrzejszy dzień, czy podzielą się na jakies sektory, czy wymyślą coś innego. Heather Wood była gotowa wykonywać wszelkie polecenia, czuła lekką ekscytację w końcu to jej pierwsze Beltaine po stornie stróżów prawa. Nadal nie mogła dostrzec Brenny, co wzbudzało w niej mały dyskomfort, aż dziwne, że panna Wood potrafiła się czuć nieswojo.

Nie mają bladego pojęcia, co się może stać, pomyślał ponuro Erik, przemierzając miarowym krokiem tereny wyznaczone na świętowanie Beltane, zerkając raz po raz na ludzi rozkładającym kolejne stoiska. W drodze ku polanie skinął uprzejmie głową kapłance kowenu, jednak nie podszedł bliżej, aby się przywitać. Mieli tu robotę do wykonania. Widział, że w miejscu zbiórki pojawiło się już parę razy, więc nieco zwolnił. Niedawno wpadła mu w ręce rozpiska składów poszczególnych drużyn, które miały za zadanie patrolować Beltane podczas głównych obchodów.

Miał dosyć ambiwalentne odczucia w tej kwestii. Wymieszanie brygadzistów z aurorami utrudniało wyciek informacji z Ministerstwa Magii, ale z drugiej strony mogło im to nieco utrudnić działanie. Wolałby też miał pod ręką Thomasa, ale nie mógł też narzekać na towarzystwo Patricka. W sumie może im to nawet pomoże? Wypadałoby, żeby nauczyli się grać w jednym zespole i przyzwyczaili do swojej obecności. Podczas ostatniego spotkania wydawali się niezwykle zgodni i jednomyślni, więc może to początek bardzo owocnej współpracy?

— Tommy? Możesz podejść na moment? — rzucił, zatrzymując na moment mężczyznę, gdy ten znalazł się niedaleko niego. Poprowadził go na krótką chwilę na bok do pustego stoiska. — Te nowe patrole trochę pokrzyżowały nam plany, ale powinieneś wiedzieć... Mamy się skupić na ogniskach, przede wszystkim w Beltane. Zapoznaj się z terenem, spróbuj się z nim oswoić, okej? Podczas obchodów może być dosyć... słabo.

Może wyrażał się nieco enigmatycznie, ale wolał zakomunikować Hardwickowi, co jest ich głównym celem podczas rozpoznania terenu. Przynajmniej nieoficjalnie, bo gdyby działali tylko w ramach rozkazów Ministerstwa, to powinni tylko zabezpieczyć teren dla gości. Nie chcąc niepotrzebnie przedłużać, Erik wznowił swój spacer w kierunku polany, mając nadzieję, że nie zaczęto niczego ustalać bez niego.

— Dziękuję, że poczekaliście. Mam nadzieję, że — odezwał się, Erik, jednak urwał nagle, gdy poczuł swego rodzaju wibracje. Wbił wzrok w trawę, po czym zerknął na wszystkich, którzy zdążyli się już zebrać na miejscu. — Faktycznie da się wyczuć tę energię. Huh.

Zerknął przelotnie na Brennę. Cynk, który otrzymali, nabierał na znaczeniu z każdą chwilą.

— Masz trochę racji — przytaknął na sugestię siostry. — Jeśli odetniemy polanę, sami sobie utrudnimy robotę. Dzieciaki i tak się przemkną, a jak zobaczymy zerwaną taśmą, będziemy tracić czas zwykłe wybryki. Jakieś propozycje? Myślę, że moglibyśmy oświetlić nieco linię drzew Może jakieś magiczne lampiony od kowenu lub wyczarowane orby przez organizatorów?

Dzięki temu być może zmniejszą szansę na kompletne zaskoczenie, jeśli dojdzie tu do jakiegoś incydentu. Poza tym, pracownicy Ministerstwa będą mieli prostsze zadanie, jeśli w świetle będą widzieć, kto się akurat wymyka do lasu lub z niego wychodzi. Nie zapewni im to pełnej kontroli nad okolicą, ale biorąc pod uwagę okoliczności, nawet mała przewaga miała znaczenie.

Odkryj wiadomość pozafabularną

TLDR:

Erik wita się z kapłanką kowenu,
Erik zatrzymuje na chwilę Thomasa, aby przekazać mu nieoficjalne instrukcje na co powinien zwrócić uwagę podczas zabezpieczenia terenu oraz podczas samego Beltane,
Erik komentuje silną energię magiczną na polanie,
Erik przyznaje Brennie rację w kwestii nie blokowania wszystkich dróg ucieczki, prosi innych zebranych o sugestie, a sam proponuje dokładniejsze oświetlenie linii drzew

Patrick westchnął. Wiedział, że ten dzień (noc właściwie) musiał nadejść, a jednak jego nadejście przywitał raczej z cichym zrezygnowaniem niż specjalnym wybuchem radości. Jak większa część członków Zakonu Feniksa, spodziewał się ataku Śmierciożerców podczas Beltaine. Ale zmierzając na miejsce zbiórki pojął, że i bez popleczników Lorda Voldemorta podczas święta mogło się wiele wydarzyć. Podczas każdego święta aurorzy i brygadziści musieli być w dodatkowej gotowości. A to miejsce emanowało zaklętą w nim mocą. Idąc, rozglądał się uważnie dookoła, choć tak naprawdę chyba jeszcze nie wiedział, czego właściwie szukał.
Przywitał się krótko z kapłanką Kowenu, bardziej po to by oddać jej należne honory i w razie późniejszych problemów, skorzystać z jej pomocy, niż wiedziony grzecznością, a potem zbliżył się do reszty. Zasadniczo przez to, że jako jeden z niewielu tu obecnych, nie mieszkał w domu Longbottomów, pojawił się na miejscu, gdy większość już była.
Przystanął nieopodal zebranych. Przywitał się ze stojącymi i niezajętymi rozmową. Chwilę obserwował Brennę rozmawiającą z Heather, a potem przeniósł wzrok na Erika i Thomasa. Cóż, przynajmniej miał pewność, że rodzeństwo Longbottomów wywiązywało się ze swoich ustaleń. Podniósł wzrok na Mavelle, gdy ta zdecydowała się zabrać głos.
- Te przejścia w ogóle trzeba poszerzyć. Wydaje mi się, że jeszcze jest czas na przesunięcie straganów. Panika, ucieczka i tratowanie to jedno, ale jeśli pozostaną zbyt blisko siebie a ktoś przypadkiem zaprószy tu ogień… - wykonał gest rękoma, który miał wskazywać na to, że te miejsca mogą zamienić się w dodatkowe, gigantyczne ognisko, które pochłonie dodatkowe ofiary.

Heath nie do końca wiedziała, czego powinna się spodziewać. List, który otrzymała od Brenny nie był specjalnie wylewny. Na całe szczęście partnerka dostrzegła ją na polanie i do niej podeszła. Wood przywitała ją uśmiechem, naprawdę cieszyła się, że nie jest tutaj sama, w końcu była chyba najświeższym narybkiem wśród brygadzistów.

- Hejka Stara.- Powitała Brennę z entuzjazmem. Widać było, że jest pełna energii i gotowa do działania, w końcu to jej pierwszy raz, kiedy przyszło jej ochraniać takie wielkie wydarzenie, dla Heath było to nowe wyzwanie, a ona je bardzo lubiła. Zobaczyła, że kobieta nachyla się w jej stronę, stanęła więc na palcach, aby ułatwić jej podzielenie się informacjami. - Super, chętnie pójdę na Nokturn, może znajdziemy tam jeszcze coś ciekawego, w końcu to jedno z tych miejsc, gdzie przestępcy kręcą się po ulicach!- Myśl o możliwości aresztowania kilku osób ponownie wzbudziła w niej ekscytacje, może ta robota nie będzie wcale taka nudna! - Jasne, obserwować ogniska, czy mogę robić to z góry?- W końcu sama Longbottom wspomniała w liście, żeby wzięła ze sobą miotłę, dużo lepiej czuła się w powietrzu, mogła też mieć większe pole widzenia. - Jakby coś poszło nie tak z ogniem, to pamiętasz o mojej przypadłości?- Miała świadomość, że Brenna jest bardzo szczegółowa i nie mogłaby tego zapomnieć. - Myślę, że nie wszyscy o tym wiedzą, może lepiej też póki co im nie mówić?- Wolałaby nie być wytykana palcami jako ta przeklęta. Jeśli zaś przyjdzie taka potrzeba to skorzysta ze swojego daru, o ile jej się uda, wolała nie mówić o tym głośno, że nie do końca nad tym panuje.

Stała z boku, póki co wolała się nie wtrącać, słuchała co mają do powiedzenia Ci bardziej doświadczeni. - Czy czerwone sygnały świetlne mogą nie zostać pomylone z płomieniami? Ogniska podczas sabatu są wysokie, będzie ciemno, wydaje mi się, że może to spowodować zamieszanie.- Dodała od siebie po tym, co powiedział Chester.. - Zgadzam się też z kolegą, wydaje mi się, że z powietrza można mieć na oku cały teren sabatu.- Uśmiechnęła się do Thomasa, bo uważała, że jego pomysł był dobry.