Dzień zapowiadał się na całkiem przyjemny. Pogoda była znośna, choć ostatnie tygodnie czuć było zmianę klimatu. Długo wyczekiwana wiosna zawitała w końcu do Londynu i uraczyła nas promieniami słońca.

Iris długo wybierała się do biblioteki, która znajdowała się w Alei horyzontalnej, ale zawsze miała jakieś wymówki. A to zbyt długo pracowała albo spotkanie z macochą się przedłużyło, albo jeszcze coś innego. W końcu zawzięła się i wygramoliła z łóżka, które miało dziwne przyciąganie. Jedyny plus jest taki, że nie musiała jakoś daleko iść, a co najważniejsze, używać teleportacji, która nie zawsze szła po jej myśli. Jak tylko skończyła swoje rozmyślania, poszła przygotować sobie ciepłą kąpiel. W trakcie nalewania się wody, ciemnowłosa podeszła do dość sporej szafy, z której wyciągnęła czarną, gorsetową sukienkę z długimi rękawami, czarną bieliznę i czarne pończochy. Wszystko ułożyła na wcześniej pościelonym łóżku.

Po rozluźniającej kąpieli, doprowadziła swoje włosy do jako takiego stanu. Nawet troszkę się wymalowała! Choć była naturalnie ładna — tak mówiła jej zmarła matka. Ojciec niestety miał inne zdanie na ten temat. Ale czego można było spodziewać się po Robercie Mulciber? Właśnie tego. Oschłości, która biła od niego za każdym razem, jak patrzył na Iris. Wszyscy dobrze wiedzą, że wolałby syna, a nie córkę, która na każdym kroku próbowała udowodnić ojcu, że nie nosi jego nazwiska bez powodu. Na szczęście ostatnio ją olśniło i robiła mu tylko na złość. Zbuntowała się po prawie dwudziestu dwóch latach.

Trzy alejki od jej kamienicy, znajdowała się biblioteka Maeve. Stanęła przed drzwiami, niepewna tego, czy chce wejść do środka. Niestety musiała przeczytać najnowsze książki dotyczące hipnoterapii. Musi być na bieżąco, gdyż tego wymagała jej praca i dalsza przyszłość. Złapała klamkę i otworzyła drzwi, przez które można było poczuć powiew świeżego powietrza.