Najdroższa Ave,

Nie wiem, czy Ci wspominałam, ale na tegorocznym Beltane będę miała swoje stoisko. Przygotowałam na tę okazję specjalne ciastka, pączki i inne słodkości. Mam nadzieję, że wpadniesz na chwilę (oczywiście, jeśli nie zamierzasz spędzać sabatu z jakimś młodzieńcem - zapomnij wtedy o mnie).
Stęskniłam się za Tobą!

A.,

kiedy pierwszy raz przyszedł do mnie Twój list, wydawało mi się, że to pomyłka. Przy każdym kolejnym dotarło do mnie, że może rzeczywiście mogą być przeznaczone dla mnie, choć nie mam pojęcia, dlaczego? Czy to Twój sposób na znalezienie rozmówcy? Czy tylko czysty przypadek? Muszę jednak przyznać, że Twoja sowa jest dość uroczym stworzeniem i wyjątkowo mocno lubi chrupki.

W całej tej gamie emocji muszę zwrócić szczególną uwagę na Twoje ostatnie listy. Przykro mi, że spotkało Cię coś tak okrutnego, że chciałabyś odejść. Nie jestem najlepszym wyborem, jeśli chodzi o pocieszanie, a twierdzenie, że będzie lepiej wydaje się dość sztampowe. Wszystko wokół może Ci się wydawać przerażające, zwłaszcza gdy Twój tata trafił do szpitala (mam nadzieję, że wszystko z nim w porządku), a grupa idiotów w równie kretyńskich maskach panoszy się wokół, atakując zwykłych ludzi. Bo, szczerze mówiąc, nie zdziwię się, jeśli to oni stali za tym atakiem.

Jesteś młoda, pisałaś o dwudziestych piątych urodzinach, więc jeszcze wiele przed Tobą. Masz prawo mieć lepsze i gorsze dni. Pytałaś, czemu najwięcej listów jest smutnych, więc podejrzewam, że masz ich więcej, niż te, które mi przesłałaś. Pewnie dlatego, że najczęściej właśnie to chce się przelewać na papier. Kiedy się cieszysz, odkładasz to na później, być może w ogóle tego nie zapisujesz. Rozpacz skłania do przemyśleń i przez to próbujesz znaleźć jej ujście. Przypomnij sobie te radośniejsze chwile, kiedy czułaś się piękna wyłącznie dlatego, że ktoś speszył się na Twój widok. Przypomnij sobie nawet te momenty, gdy się złościsz, bo to pokazuje, że nie jesteś bezsilna.

To chyba najmądrzejszy list, jaki kiedykolwiek został przeze mnie napisany. Jeśli potrzebujesz porozmawiać, jestem tu dla Ciebie, ale nie podejmuj pochopnych decyzji.

Trzymaj się,

A.,

jeśli to, że nazywam siebie Światem jakkolwiek zaburza Twoją wizję tego wszystkiego, mogę przestać. Zdawało mi się jednak, że skoro tak adresujesz swoje listy, mogę tego użyć, byś wiedziała, dlaczego do Ciebie piszę. Nie musisz mnie przepraszać, zwłaszcza że najwyraźniej to zwykły przypadek.
Uspokaja mnie to, że list na temat śmierci nie jest aktualny i cieszy, że byłaś na tyle silna, by poradzić sobie ze wszystkimi przeciwnościami. Głupio mi jednak, że przez nieuwagę Twojej sowy posiadam części Twojego pamiętnika. Odeślę je. Nadal mam je obok siebie, nie wiedząc dotąd, jaki był cel tych wiadomości.
Nie czuj się podle, a tym bardziej mnie nie przepraszaj. Nie gniewaj się też na sowę. Forma listów mogła ją zmylić, choć muszę przyznać, że jest dość pomysłowa.

Wciąż nie wiem, jak się podpisywać, dlatego...

Trzymaj się,

Droga A.,

skąd wiesz, że nie jestem ucieleśnieniem świata? Albo myślą, która przelewa się na papier, byś mogła poznać moje zdanie? Zatem pozostanę Światem, tak samo nieświadomym tego, kim jesteś Ty. Jedyny fakt, jaki znam na Twój temat, to wiek. Gdyby to było mi obce, mogłabyś być tą staruszką, która przechadza się po parku w Dolinie Godryka, barmanką gdzieś na Nokturnie albo nawet kapłanką przygotowującą się do poprowadzenia sabatu z okazji Beltane. Twoje miejsce pracy może być już dawno nieaktualne, tak jak i chęć śmierci, która była Ci tak bliska przed laty. Wciąż cieszę się, że jednak minęło i zdołałaś sobie poradzić.
Myślę, że nawet jeśli świat ma setki trosk, znalazłby w sobie pokłady życzliwości, by zająć się każdą z nich z osobna. W mojej głowie świat nie jest jednostajny, ma mnóstwo wersji i nie istnieje w żadnej czasoprzestrzeni, więc miałby dostatecznie wiele chwil, by poświęcić się każdemu, kto by tego potrzebował. Nie wiem, czy rozumiesz, co mam na myśli. Pewnie psuję Twoją wizję, a jeśli tak, to szczerze przepraszam.
Sowa nie wygląda na szaloną, jedynie na zdeterminowaną do tego, by wciąż spełniać swoją rolę. Zdołaliśmy się jednak zaprzyjaźnić i wiem już, jakie przysmaki lubi najbardziej, więc rzeczywiście jest u mnie częstym gościem - nawet jeśli nie przynosi żadnego listu. Nie wiem, jak daleką musi przebywać do mnie drogę, ale nie martw się. Opiekuję się nią, gdy tylko do mnie trafia. Zaprzyjaźniła się z moją własną sową, choć ta początkowo wykazywała się niemałą zazdrością.

Czy świat może mieć swoje własne troski? Dziękuję Ci jednak za Twoje słowa. Obawiam się jednak, że jeśli zacznę opowiadać Ci o swoich, zniknie ta otoczka tajemniczości. Dowiesz się czegoś o mnie, co sprawi, że przestanę być Światem, a zacznę po prostu sobą.

Trzymaj się,

Avelino,

Możesz na mnie liczyć w tej kwestii. Dopilnuję aby włos nie spadł Ci z głowy. Ostatnio gdzie nie spluniesz, tam Śmierciożercy. Nic dziwnego, patrząc na to co się dzieje. Napisz mi tylko, gdzie mam dotrzeć i na kiedy.

Tak. Podają tam paskudne piwo w brudnej szklance i piją je nie mniej paskudne typy, więc będę czekać na Twoje przybycie przed wejściem do pubu.

Avelino,

Nie będę tego owijał w bawełnę – wszystko wskazuje na to, że mój przyjaciel zaginął. Podobnie, jak Twoi rodzice i Ty, wierzył w moją niewinność. Zamierzam udać się jeszcze do jednego miejsca, w którym mogę go zastać. Czy byłabyś skłonna iść tam ze mną? Może być niebezpiecznie, jednak dołożę wszelkich starań aby nie spadł Ci włos z głowy i każę Ci się teleportować lub schować. Wolałbym uniknąć angażowania Ciebie w bezpośrednią walkę.

Zaproszenie