Były takie osoby, które lubić się dało, takie, które były obojętne i Sauriel. Grono ludzi opisane słowem "Sauriel" to wszyscy ci, którzy cię wkurwiali samym faktem, że stali obok. Ich zakazane ryje doprowadzały cię do białej gorączki, a kiedy tak pozwalało się im mówić to im dłużej tym gorzej. Czarnowłosy potrafił być wyjątkowo nieprzyjemny, kiedy chciał i kiedy mu się nie chciało również. Do bycia gościem, z którym można pogadać, musiał się starać. Naprawdę STARAĆ. Cynthia należała jednak do pewnego wąskiego grona osób, które Sauriel może nie tyle, że lubił, bo były między nimi dramatycznie wielkie różnice, co na pewno ją szanował. I przede wszystkim - chciała dobrze dla Fergusa i o niego dbała. I mimo tego, że zawsze sam kładł mu pełno pieknych i nierealnych wizji do głowy, cieszył się, że była taka Cynthia - kobieta, która potem ściągała Fergusa na ziemie, bo chciała, żeby jego życie miało realną możliwość... jeśli nawet nie poprawy to stabilizacji. Jak się to skończyło wiemy doskonale. Albo raczej - jak Fergus skończył. Niby dorosły gość, a jednak dzieciak, Piotruś Pan, który ciągle nie dorósł do dorosłości. Brzmi fenomenalnie, zdaję sobie z tego sprawę.

Nie spodziewał się jednak tego, że trafią do knajpy, że się umówią, że otrzyma od Cynthii list. Ostatnimi czasy działo się bardzo wiele niespodziewanych rzeczy. Tak mocno starał się odciąć od dawnych znajomości, a wystarczyły dwa spotkania i nagle wszystko wróciło. Pierdolnęło w niego z całą swoją mocą. Wrócili ludzie, zaczął trafiać na starych znajomych i najgorsze było to, że był już tak stęskniony za towarzystwem, że nawet nie próbował tego zatrzymać. Wręcz chętnie do tego wychodził. Kiedyś tego pożałuje, był więcej niż pewien. A teraz po prostu starał się uważać na to, co dzieje i będzie działo.

Fart, a może nie fart, ciężko stwierdzić. Sauriel był wyjątkowo spokojny tego wieczoru. Kiedy musiało się przetrawić kilkudniowy ból, bo osoby trzecie uznają, że pomocy nie potrzebujesz, to człowiek pokorniał. Czarnowłosy nie był wyjątkiem. Ten spokój niósł ze sobą ponurość i cały pakiet, jaki Czarny Kot ze sobą nosił. Ale różnica między tym, co było w Hogwarcie a tym, co było teraz, była diametralna. Oboje się zmienili. Dorośli, dojrzeli. Nie tylko emocjonalnie - fizycznie. Już nie byli nastolatkami, a chociaż wiek Sauriela przestał płynąć i zatrzymał się na około 21 lat, to nadal - różnica była spora. Jeśli kiedyś Sauriel był szkolnym rebelem, to teraz był po prostu zniszczonym życiem człowiekiem. Albo i nie. Bo już przede wszystkim nie był człowiekiem.

- Czy to narada pod tytułem "Sauriel przestań wciągać Fergusa w kłopoty"? - Sauriel od zawsze miał cichy krok. Koci. Mógłby pewnie przechadzać się po wybiegach dla modeli, gdyby nie to, że tylko krok się tutaj zgadzał. Przyszedł na czas. Dosiadł się bez pardonu i zamiast przyglądać Cynthii - spoglądał na proponowane alkohole wystawione za barem. Choć zazwyczaj pił po prostu whisky. Trwało to moment, kiwnął palcem na kelnera dając znać, by podszedł, kiedy złapał jego spojrzenie i dopiero wtedy spojrzał na Cynthie. Eleganką i piękną jak zimowy poranek. - Tym razem to nie moja sprawka. - Bo kiedyś to było niemal oczywiste - Fergus miał kłopoty? No to wiadomo, z kim je spowodował! Ale z Fergusem na nowo spotkali się całkiem niedawno. I nie widywali wcale przesadnie często. - Wypiękniałaś. - Rzucił komplementem, a czy szczerym czy nieszczerym pozostawiał to do interpretacji kobiety. Ściągnął skórę z ramion, zostając w bluzce - oczywiście wszystko było czarne. Kontrastujące z jego bladą karnacją podkreślającą całkowitą czerń jego oczu.

Z ciastkami z kremem było tak, że wszyscy je lubili. Jedni lubili te waniliowe, inne te z makiem, a jeszcze inni przepadali za herbatnikami przekładane cytrynowym... czymś. Wszyscy lubili ciastka. Jakiegoś rodzaju. Aż cisnęło się na usta: a znasz kogoś, kto powie "ej stary, nie lubię kremówek"? No właśnie. Każdy miał swoje "a", byli ci, bo mieli swoje "z". Kwestia preferencji malowała świat nie tylko różnymi kolorami, ale również smakami i zapachami. Oj nie, nie, Sauriel nie był ciastkiem. Prędzej lukrecją. Miał swoich wielbicieli i tych, którzy go nie znosili. Mało było tych, co tolerowali. Tą małością była Cynthia. Czasem po prostu musiałeś tolerować mniejsze zło, żeby nie przylazło to większe, czymkolwiek mistyfikacyjnym i niepewnym teraz nie było. Wiesz, jak to jest? Że lepiej ten diabeł, co znany, niż nieznany? Fergus miał swojego Diabła Stróża, ot co. Niby nie można mówić, że szepce coś dobrego na uszko, ale hej - przynajmniej jak pies obronny odpędzi innego takiego skurwiela, który chciałby płatek uszka Fergusowi ugryźć. Od Cynthi też by odgonił takiego cwaniaczka, bo patrząc zwrotnie - pani Flint była dla niego dobrem koniecznym. Mogli się ścierać gdzieś pośrodku (czyli przy Fergusie) o poglądy, styl życia i to, jak powinno się funkcjonować, ale te starcia były jak walenie głową w ścianę. Byli za bardzo uparci, żeby przejść na tę "drugą stronę". I jednocześnie na tyle inteligentni, żeby mieć poszanowanie do swoich skrajnych poglądów. Chyba tylko ta wrodzona mądrość ratowała ich mały światek przed apokalipsą. Taką ciasteczkowo-lukrecjową.

A przecież i burze miały swoich wielbicieli. To w końcu po niej powietrze było najbardziej czyste, wypełnione zapachem ozonu.

Czerwone paznokcie były jak znak ostrzegawczy kobiety. Kiedy kobieta malowała paznokcie w kolorze czerwieni mogło to oznaczać kilka rzeczy, ale rzeczy te miały wspólną kwintesencję w jego głowie pod słowem "kłopoty". Sauriel uniósł jedną brew patrząc na te pięknie wypiłowane paznokietki i zadbane dłonie. Cynthia zawsze o siebie dbała. Jej delikatna uroda motyla była zaburzona tylko tym, że motyla tego utkano z lodu. Lodowe miał skrzydła, lodowy miał lot, a tam, gdzie przysiadł, zostawiał malowane szronem kwiaty na blacie. Sauriel prawie widział, jak z każdym stuknięciem paznokcia w blat rozchodziły się wokół niej malownicze obrazy. Chyba Fergus miał prawo wierzyć, że jeśli za mocno dotknie jednego z jej skrzydeł to się oparzy. Sauriel bał się tylko tego, że uszkodzi to piękne skrzydło delikatnego stworzenia.

- Gdybyś się tak nie wpatrywała w jego tyłek to może kręciłyby się przed nim, nie dookoła niego. - Wyciągnął jeden kącik ust w górę, podnosząc spojrzenie z dłoni Cynthii na jej twarzyczkę. Miała urodę niepasującą do jej charakteru - przynajmniej taka była perspektywa Sauriela. Spoglądał na nią i widział motyla - a czego ludzie spodziewają się po motylach? Że wystarczy je dotknąć a te nie będą w stanie dalej się wznieść. Tymczasem szanse na to, żeby ktoś wyrwał skrzydła Cynthii były jak szanse na to, że Polska wygra Mistrzostwa Piłki Nożnej. - Przecież my się nawet nie lubimy, ledwo tolerujemy. - Rzucił lakonicznie i lekko machnął dłonią w leniwy sposób. Jakby mówił "daj spokój". Choć ewidentnie podzielił jej poczucie humoru w tym miejscu co do powodów ich spotkań. I tutaj też nie mówił całkiem serio, bo gdyby rzeczywiście ledwo "tolerował" Cynthie to by się nie pokwapił na to spotkanie. - A Fergus to taki dzieciak, że bez mamy i taty zaczyna się gubić. I jak widać na załączonym obrazku - robić sobie krzywdę. - Uśmiechnął się paskudnie, wręcz arogancko.

Rozsiadł się całkowicie swobodnie, obdarzając Cynthię wręcz powłóczystym spojrzeniem. Spoglądanie na nią było przyjemne. Była jak obraz, osadzona w ramach własnego ubrania cieszyła swoją obecnością. Wcześniej tego nie widział, albo przynajmniej nie w ten sposób. Ale może to naprawdę kwestia upływu lat? Sauriel pod tym kątem zmienił się o wiele mniej. Ale jego lata na zmianę zostały ucięte, czy raczej - zatrzymane. Przez śmierć. Zarzucił rękę za wezgłowie swojego siedziska i założył nogę na nogę. Po pytaniu Cynthii dotyczącego szczegółów tego wypadku jego uśmiech rozszeerzał się, poszeeerzał, powiększaał... aż w końcu czarnowłosy wybuchnął śmiechem.

- Ahahaha, oj tak! Ahaha... wiem! Phahaha! - To nie był wymuszony śmiech, Rookwood naprawdę prawie tu płakał z rozbawienia. - Dorwało go jakieś przeklęte badziestwo, wyssało jego krew i trafił do szpitala... ahahaha! Debil... - Ostatnie dodał już na resztkach śmiechu i pokręcił sam do siebie głową. - Ooo, żałuję że mnie przy tym nie było. Punktowałbym to starcie. 5 punktów dla Fergusa, ale 10 punktów dla stransmutowanego wampirka. - Niby ktoś mógłby go przyganić, że nie ma z czego się śmiać, ale cóż - to był Sauriel. Przecież nic się nie stało, koniec końców, więc nad czym tu się spuszczać? Empatia była czymś, czego mu ubyło w całych hektolitrach przez te lata.

- Nie wiedziałem, że jesteś wielbicielką szkockiej. - Skomentował, kiedy kelner przyniósł mu jego szklankę z bursztynowym trunkiem z odrobiną miodu i cytryny. - Jakoś mnie to nie dziwi.

Dzięki wszelkim bogom czytanie w myślach było zdolnością, którą posiadało bardzo niewielu. Umiejętnościom, która wymagała bardzo dużego wysiłku, by ją posiąść, odrobiny talentu, żeby proces przyśpieszyć i cierpliwości, żeby na pewno się jej nauczyć. No i byli też ci, którzy do swojego umysłu dostać się nie pozwalali za żadne koszty tego świata. Ale to wymagało równie wielkiego wkładu wysiłku w to. Ani Cynthia nie była legilimentką, ani Sauriel oklumentem, a ich umysły były błogo bezpieczne i uzależnione tylko od tego, co ich mimika pokaże w danym momencie. Kiedy jakaś świńska myśl przepływałaby pod czarną czupryną objawiłoby się to jak nic zaraz sprośnym uśmiechem. Na szczęście były w nich tylko łakocie. Łakocie, których Sauriel już za bardzo nie jadał, bo miał blokadę umysłową. Smakowało, jasne, może nawet bardziej niż kiedyś. Ale zaraz wszystko wyrzygał i tyle z tego było. Nie, Cynthi jeść nie zamierzał i nie, jej by nie wyrzygał. Bo mimo tego, że łakociem była, to dla organizmu wampira całkowicie... inaczej strawnym od słodkiego ciasteczka.

- Twoja strata. - Odparł z leniwym uniesieniem ramion i smooth uśmiechem na twarzy, który coś miał sugerować. Ale co pozostawało już interpretacją drugiej strony. Wspominałam jednak o świńskich myślach, prawda? I o tym, że to może mieć swoje odbicie w mimice? No to właściwie można sobie dopowiedzieć tutaj resztę. Znów bogom można dziękować za to, że mimo tego, że Sauriel rzadko się w język gryzł, to czasami jednak to robił. A czasami wybierał z premedytacją opcję przemilczenia, żeby na resztę zadziałała bogata wyobraźnia drugiej strony. Ludzki mózg miał w końcu w zwyczaju dokańczać sobie zdania i uzupełniać informacje. - Uuu, to już jesteśmy my. - Przechylił głowę na bok i postukał palcem w szklanicę. Zadzwoniło głośniej, bo jeden z jego pierścionków obił się o szkło. Ciągnął ten żarcik, bo jego osobiście bawił, a całkiem spodobało mu się to podłapanie. W formie zaprzeczenia. No przecież, spróbowałaby przecież nie zaprzeczyć to wtedy mógłby zgrywać obrażonego. I bawiłby się równie dobrze. Czasem jednak dobrze wiedzieć, że nie wszyscy są przeciwko tobie.

- Przestań. - O, nawet mu się skończyło śmieszkowanie i wesołość, kiedy Cynthia wspomniała o różdżkach i ojcu Ollivandera. - To właśnie przez to robi te wszystkie pierdolone badziewia i pakuje się w kłopoty. Jest nieszczęśliwy i dobrze o tym wiesz. - Fergus... Fergus wzbudzał w Saurielu taki szereg różnych emocji, że próba poustawiania ich w kolejeczce skończyłaby się jak próba nakłonienia Polaków, żeby stali grzecznie przed Bramą Nieba i nie rozkładali jej na części pierwsze, żeby sprzedać w Piekle na złom.

Uśmiechnął się krzywo na słowa, że za mało rozmawiają, żeby więcej o niej wiedział. I nie dlatego, że się z tym nie zgadzał. Zgadzał. Po prostu nie do końca chciał z kimkolwiek wchodzić w relację, gdzie "bliżej by się poznawali". Oprócz Fergusa czarnowłosy w zasadzie zawsze był samotnikiem. A przynajmniej z nikim nie trzymał się tak blisko jak z tamtą pchłą, co ciągle pakuje się w jakieś kłopoty i nigdy mu za wiele.

- Poprawka: zostałem zaręczony, nie zaręczyłem się. - Czy to była różnica? Ano tak. Duża. Skąd znała Victorię? Nie ważne. Chwyciło go to pytanie na zbyt krótko, żeby się przy nim zatrzymać. - Moje zimne serce należy tylko do mojej gitary. - Nie było nawet inaczej w Hogwarcie. Czarnowłosy był charyzmatyczny i miał ten urok bad boya, a jak wiadomo - każdy potwór ma swojego amatora. Ale w życiu Sauriela nie było wielkich miłości i związków. Romansy i flirty? Tak. Ale nic trwałego, nic łączącego. - O? Jestem złośliwy. Mogę po tych słowach chcieć zrobić ci na przekór. - I też złośliwie i perfidnie się uśmiechnał. - Nie ma czego. - Czy lubił Tori? Jasne. Naprawdę ją lubił. Czy chciał ją jako narzeczoną? Nie. Bo nie chciał nikogo jako żony czy narzeczonej. Nie dość, że nie było czego gratulować, to uważał, że było czego współczuć. Ale ta gorycz nie była w jego głosie słyszalna. I to nie współczuć jemu, żeby nie było nieporozumień. Współczuć Tori.

To nie były dobre czasy do uzewnętrzniania się. To były dobre czasy, by udawać dobrego synka i dobrą córeczkę, ale Sauriel nigdy nie miał takiej ambicji. Niósł ze sobą skandal, był skandalem i zdobyte za dzieciństwa blizny nauczyły go odrobiny pokory, ale nie na tyle, żeby złamać go całkowicie. Tylko na tyle, żeby nie chciało mu się już walczyć. Więc kiedy padło pytanie, Sauriel tylko kpiąco się uśmiechnął.

- Ay, jestem koneserem pośladków. - Kpił sobie z tego, przelewał swój cynizm, bo nigdy nie był szczególnie kochliwy, a teraz to już w ogóle. Kiedy hormony już nie mogły być odpowiedzialne za jakiekolwiek akcje i nie mogły aplikować pożądania. Pozostawała miłość platoniczna, a ta zaś była trudna do osiągnięcia nawet przez najmądrzejszych filozofów. Sauriel nie zaliczął się ani do najmądrzejszych, ani tym bardziej filozofów. I choć lubił, kiedy inni myśleli, że on nie myśli wcale, to tak - przetrawiał całkiem sporo w swojej głowie. Posiadanie jednak własnych filozofii życia filozofem cię nie czyniło. Tak samo jak myślenie. Za niektóre odpowiedzi można było zapłacić słono, ale Sauriel teraz nie był za bardzo przejęty tym, czy Cynthia poczuje oburzenie, czy może obrzydzenie, albo żadne z powyższych. Za to był ciekaw reakcji. Nie ważna była dawka emocji w reakcji przekazanych, a sam fakt, czy wystąpi. A jeśli tak, to w jakim natężeniu? W jakiej formie? Jak słusznie Cynthia ujęła - nie znali się. Ale każde spotkanie dążyło do tego, żeby poznawali się bardziej. Nawet jeśli nie omawiali prywatnych spraw, a ich rozmowy kręciły się na obsmarowywaniu obgadywanego tyłka Fergusa.

- Ależ dziękuję za oświeconą myśl. - Sarknął z rozbawieniem. Nie, człowiek nie może wybrać, gdzie się urodzi, a zazwyczaj nawet nie może wybrać, gdzie umrze. Narodziny jak i śmierć przychodziły niespodziewanie. Zabierały ci część życia i ustawiały ci drogę. Mogłeś tylko szarpać się na bruku wyłożonym w środku miasta, ale nie zmieni to tego, że w mieście jesteś. Możesz zejść na boczną uliczkę, ale nie wyniesie cię to z Londynu. Cała taka spirala spierdolenia, która dawała człowiekowi ułudne poczucie wyboru i wolnej woli. Nic bardziej mylnego. Może i nie trzeba od razu wierzyć w przeznaczenie, ale nie da się zaprzeczyć temu, że pewne rzeczy były już zapisane. Inaczej wróżbici nie mieliby pracy, a Departament Tajemnic byłby do luftu. Tymczasem obie instytucje istniały i miały się kwitnąco. - Nie jestem już niańką Fergusa. Nie mam ochoty się zastanawiać, kto, o co i po co woła. - Powiedział leniwie i tak samo też leniwie się wyciągnął na swoim miejscu. Czy szczęście samo nie przychodziło? Na pewno. Trzeba było mu pomóc, albo przynajmniej nauczyć się kooperować, żeby nie przeszkadzać.

- Masz bardzo pozytywne podejście do mojego rzekomego poczucia obowiązku. - Co go trochę dziwiło i nie rozumiał, skąd to zdanie o nim, że w ogóle poczucie obowiązku ma. Może od Fergusa? Sauriel lubił uchodzić za słownego człowieka. To jest - gadał dużo pierdół, ale gdy chodziło o dotrzymywanie słowa i obietnic to starał się z całych sił to robić. Poważnie podchodził do długów i spłacał je, tak samo jak oczekiwał, że druga strona je spłaci. - Lubię Tori. I to tyle. Więc spokojna twoja piękna buźka, Królowo Lodu. Jest ze mną bezpieczna. - Bo chociaż Sauriel miał bardzo dużo złych cech, to ludzi, których lubił, bronił własną piersią. Tak było w Hogwarcie i tak samo było dziś. A że pierś Sauriela nie była taka malutka, a parę w łapie miał jak niemało kto, to i było czym bronić. - Sugeruję ci tutaj skończyć temat, bo mnie drażni i wkurwia. - Dopóki faktycznie nie był rozdrażniony, a Sauriel i jego chimeryczność nastroi (iście kociej) były legandarne.

Zabawna sprawa - akurat Królowa Lodu, Pani Zimy, co opuściła swe włości i może szuka swego Kaia, by zabrać go do lodowego pałacu, nie oceniała. A jeśli oceniała to robiła to z taką klasą i w ciszy płatków śniegu, że nie dotykało to tych, którzy przed nią stali. Sauriel cenił takich ludzi. Tych, którzy wiedzieli, kiedy ocenę zachować dla siebie, a kiedy można (a nawet powinno się) chlasnąć nią komuś w twarz. Nie wiedział za to, na ile to wszystko funkcjonowało w prawidłach zachowań tej damy przy obcych, a na ile przy osobach bliskich. Ci "bliscy", mistyczna grupa osób, które mają zarezerwowane specjalne traktowanie, zarówno te lepsze jak i gorsze. Czy wobec nich była bardziej bezpośrednia? Na pewno. Wyobrażałeś sobie, że potrafi cisnąć Fergusowi prosto w twarz schemat jego beznadziejnych i dziecinnych zachowań. A czy potrafiła też pochwalić jego dobre strony? Te łagodne? Sauriel wpatrywał się kiedyś w Fergusa jak w obrazek, ale łatwo było to przeoczyć w ciemnościach jego oczu, przy wszystkich tych krzywych czy jak zauważyła Cynthia - ironicznych uśmiechach. Fergus ze swoją kreatywnością i wiecznym syndromem Piotrusia Pana trafiał tam, gdzie powinien... Czy widziała jego piękno? Dostrzegałeś odbicie przeszłości w jej chłodnych, jasnych oczach. Lustro jej duszy było tym, które przynosiło zatajone zakamarki twojego własnego "ja" i prezentowało ci je prosto w ryj. Nie robiła tego nawet w dosadny i ostry sposób, nie. To się działo po prostu, gdzieś przed tobą, ale bez huku i gwałtu. Jak płatki opadające na kraniec nosa, których melancholijne wirowanie w powietrzu rzucało czar na duszę.

- Aaa... skoro tak, muszę przestać udawać takiego miłego.. - Nie lubiłeś, kiedy ludzie cokolwiek od ciebie oczekiwali. Dlatego ogólnie - nie opłacało się być zbyt miłym. A nawet jeśli Sauriel miły był przez chwilę to potem czuł się zobowiązany do tego, żeby przypomnieć towarzystwu wszem i wobec, że jednak jest z niego skurwysyn. Niekoniecznie w chwili tej samej, nie koniecznie przy tym samym spotkaniu. - A ty jesteś? - Uniósł brew, to była zaczepka. Z jednym z tych paskudnych uśmieszków, które większość normalnych ludzi uznałaby za obraźliwe. A ona uznawała?

- Rumień się. Do twarzy ci z rumieńcem. - Uniósł szklankę w geście uhonorowania tych słów. Było kilka rzeczy, za które zawsze warto było wypić - piękne kobiety się do tego zaliczały. Oczywiście jeśli pominąć tylko słowo-klucz "rzeczy". - Mam już twojego Fergusa i Victorię. Niedługo zatrudnisz mnie jako bodyguarda twoich bliskich. - Zakpił trochę z tego, że cieszy się z tego, że może powierzyć Victorię w jego dłonie, ale rozbawiło go to w ten pozytywny sposób. Bo to było całkiem zabawne - że jej dwójka bardzo dobrych przyjaciół była związana akurat z nim. Ten świat był mały. Zbyt mały.

- Ay. Wszystko w porządku. - Odparł lakonicznie z enigmatycznym uśmiechem. - Na tyle, na ile może być u mnie dobrze.