Patrick westchnął przeciągle. Jedynym, czego w tej chwili był pewien, to tego, że miał straszliwego pecha. Naprawdę straszliwego, skoro zamiast aportować się bezpiecznie koło domu dziadków, aportował się na bagnach. We mgle już nawet nie próbował znaleźć właściwej drogi. Po prostu szedł, licząc na to, że nie kręcił się bezowocnie w kółko. Szukał miejsca, w którym magia zacznie wreszcie działać i będzie mógł się znowu aportować (jak miał nadzieję, tym razem bezpiecznie).
Całe szczęście, że nie był tchórzem, bo gdyby był, zacząłby panikować już dawno, w chwili, w której zobaczył po raz pierwszy zielonkawą maź oblepiającą obumarłe gałęzie i poczuł unoszący się w powietrzu nieprzyjemny zapach. A histerii, histerii dostałby krótko później, gdy jeden z jego butów wbił się w rozmokłą ziemię trochę bardziej, dobitnie pokazując, że ziemia pozostawała tu mokra, bagnista a w pobliżu mogły być nawet jakieś grzęzawiska. Całe szczęście także, że jego wyobraźnia nie działała na podwyższonych obrotach a w każdym wynurzającym się z mgły konturze drzewa, kamienia, krzaka nie widział nic poza drzewem, kamieniem, krzakiem. Poza tym, zajęty był myśleniem o tym, jak wytłumaczy swoje spóźnienie czekającym na niego dziadkom. Nie chciał ich niepokoić opowieścią o błędnej aportacji i plątaniu się bez ładu i składu po bagnach.
Steward znowu westchnął przeciągle. Gdyby był paranoikiem, uznałby, że głaz, który mijał, wyglądał tak, jakby oglądał go już po raz piąty. A to źle wróżyło w kwestii dojścia dokądkolwiek. Ale nie był paranokiem, a wszystkie głazy były jego zdaniem w jakiś sposób do siebie podobne. Mimo to nie powstrzymał się przed zaklęciem pod nosem.
I jakoś tak niedługo później dostrzegł i dom, i poruszające się światło. W pierwszej chwili, poczuł nawet przypływ endorfin. Ucieszyła go myśl, że dostrzega we mgle kogoś poruszającego się ze światłem, bo to by oznaczało, że całkiem niedaleko od niego magia znowu działała. Ale przypływ endorfin nie trwał długo. Był na jakichś mglistych bagniskach. Prędzej zobaczyłby tu zwodnika, który próbował skupić na sobie jego uwagę niż żywego człowieka. Gdyby jeszcze miał magię… Patrick może i próbowałby iść w jego kierunku, ale bez niej był niemalże bezradny, bo siła jego pięści byłaby w stanie powalić żywego człowieka, ale nie na wiele się zdawała w starciu z demonem.
Takie mniej więcej miał myśli, gdy kierował się w stronę drewnianego domu. Liczył, że być może, w jego wnętrzu, znajdzie coś, co pomoże mu w wydostaniu się z tego przeklętego miejsca (albo przynajmniej w zrozumieniu, gdzie był i jak mógł się stąd wydostać).
Szedł ostrożnie. Nie śpieszył się. Patrzył pod nogi. Już raz zdarzyło mu się skręcić kostkę podczas Ostary. Wolał by podobny wypadek nie przydarzył mu się w takim miejscu. Tu nawet nie wiedziałby, jak wezwać pomoc.

Patrick zamrugał. Starał się nie myśleć o świetle, które przed kilkoma chwilami dostrzegł we mgle. W żadnej (a już na pewno nie w tej, w której się właśnie znajdował) sytuacji nie chciałby stanąć oko w oko ze Zwodnikiem. Ale była też przecież ta niewielka, drobna nuta prawdopodobieństwa, że we mgle naprawdę krążył człowiek niosący w ręku latarnię. Ta mała, malutka nutka prawdopodobieństwa, budziła w Stewardzie cichą nadzieję, że przez cały ten czas podążał w dobrym kierunku a to oznaczało, że po zbadaniu drewnianej chaty, będzie mógł (musiał) pójść w tamtą stronę i już niedługo będzie mógł się aportować z tego przeklętego miejsca.
Ale póki co, coraz wyraźniej widział malujący się przed nim dom. Ktoś kiedyś musiał w nim mieszkać i Patrickowi przeszło przez głowę, że chętnie poznałby historię człowieka, który wybrał akurat tak odludne miejsce do życia. Ale też może za jego czasów wcale takie nie było, albo też on oceniał je inaczej, doceniając introwertyczną naturę tego miejsca.
Steward podszedł do drzwi. Przesunął ręką po framudze, poznając jej zmienną fakturę. Teraz, kiedy znalazł się przy samym wejściu, dotarło do niego jak nieuprzejmie postępował. Właśnie wkraczał do świata cudzej własności, nawet jeśli właściciel już dawno się stąd wyprowadził lub umarł. Ale jakby na przekór tym myślom, nacisnął na klamkę i pociągnął za nią. Najpierw lekko, jakby sprawdzając opór, który drzwi mogły próbować stawiać przy otwarciu, potem mocniej byle je naprawdę otworzyć, uchylić jeszcze bardziej, na tyle by wsunąć się do środka.
Świat w środku, choć zniszczony zębem czasu i tak wydawał się dużo ciekawszy niż mgła, błoto, zielona maź i zwodnik (nie zwodnik?) grasujący na zewnątrz. Patrick przesunął wzrokiem po meblach, na dłużej zahaczając spojrzeniem o stół, notatki (korciło go by je sprawdzić, nawet jeśli był więcej niż pewien, że już raczej niewiele dało się z nich wyczytać), wreszcie wyłaniające się łóżko.
Zamarł, dostrzegając leżącą na nim kobiecą sylwetkę.
Najpierw w jego głowie pojawiła się pomyśl, że musiał się bardzo, bardzo pomylić. Właścicielka rozpadającego się, starego domku na bagnach wcale stąd nie odeszła. A przynajmniej nie zrobiła tego fizycznie. Dopiero potem pomyślał, że leżąca nie musiała wcale być tu właścicielką. Może była tylko kolejną zbłąkaną duszą w tym miejscu i postanowiła tu odpocząć? Może nawet na zawsze?
Na grzeczności było już w zasadzie za późno, ale nie przeszkodziło mu to w podniesieniu ręki i zastukaniu we framugę drzwi. Raz. Drugi. Trzeci. Czwarty. Wszystko po to, by obudzić ją ze snu.
- Czy można? – zapytał, odsuwając w myślach ten moment, w którym musiałby podejść do leżącej i sprawdzić, czy w ogóle żyła a teraz tylko mocno spała.
Ale jeśli nie zareagowała nijak, ostrożnie zbliżył się do łóżka by sprawdzić co z nią.

Kolejne stuknięcie. Jeszcze głośniejsze niż pozostałe. Takie, które mogłoby obudzić kogoś, kto naprawdę spał bardzo głęboko, nawet jeśli Steward już wiedział (albo też wiedział od początku, prawie od samiutkiego początku), że leżąca na łóżku nie spała. Nie dało się spać tak głębokim snem. Ona nie żyła.
Uniósł rękę by odseparować, choćby częściowo, nos od nieprzyjemnego zapachu, który zaczął do niego docierać. Pewnie przez zimno, ciało nie zaczęło rozkładać się tak szybko, by najpierw napuchnąć jak nadmuchana żaba, potem zapaść się w sobie i smrodem toczącego się rozkładu przeganiać wszystko, co mogłoby zechcieć tu zajrzeć.
Zmarszczył czoło, rozpoznając zmarłą.
Zapatrzył się na jej twarz, ale nie po to by próbować wyczytać z niej jakieś dodatkowe informacje, które mogłyby powiedzieć mu dlaczego zmarła. Odpowiedź na to pytanie wydawała się Patrickowi w tym momencie całkiem oczywista. Najpewniej Hannah Johnson również błędnie się aportowała. A potem błądziła po bagnach tak długo aż skręciła kostkę, dostrzegła drewniany dom i postanowiła tu przycupnąć by odpocząć. Może w nadziei, że jego mieszkaniec jednak tu wróci. Ale on nie wrócił a ona tu umarła.
Jeden sekret. Sprawa jednego zaginięcia właśnie została rozwiązana. Powinien się cieszyć, że w tę konkretną nie byli zaangażowani śmierciożercy, ale jakoś nie mógł. Myśl, że ktoś umierał samotnie, powoli tracąc zmysły, cierpiąc z bólu i z braku wody, była przygnębiająca. Takie rozłożone w czasie bezsensowne konanie, które nie miało żadnego sensu.
Patrick odwrócił głowę. Cóż, skoro Hannah przeleżała tu już jakiś czas, mogła poleżeć jeszcze trochę. Steward nie zamierzał jej teraz próbować przenosić. Nadal w pierwszej kolejności zależało mu na wydostaniu się z tych pozbawionych działającej magii bagien. Potem mógł przekazać informacje o ciele dalej, by zajęli się nim odpowiedni ludzie. Kto wie, może w ich towarzystwie nawet tu wróci?
Steward poruszył ramionami, jakby chciał zrzucić z siebie nieprzyjemne uczucie cudzej obecności. Najpierw wcale go nie powiązał z wiszącym na ścianie obrazem. Raczej pomyślał, że to być może jakieś wspomnienia Hannah, cienie jej dawnej obecności krążą po tym miejscu. A on nie miał szans na to by je dostrzec. Od takich rzeczy była Brenna Longbottom i jej niezrównany talent do widmowidzenia. Podszedł do biurka, zainteresował się mapami, trochę licząc na to, że pokażą mu, gdzie konkretnie się znajdował i gdzie powinien się kierować, żeby opuścić bagna (a potem, znowu okażą się przydatne, bo poinformują go, gdzie trzeba będzie wrócić po ciało). Dopiero po przyjrzeniu się im, odwrócił się w stronę obrazu.
Zapatrzył się na portret ciemnookiego mężczyzny.
- Widziałem – rzucił w jego stronę. Założył ręce na piersiach. Zastanawiał się, dlaczego ktoś pozostawił w tym wnętrzu magiczny obraz. I czy istniał drugi taki sam, który pozwalałby namalowanemu na podróżowanie między nimi. A jeśli tak, czemu ten nie zdecydował się pomóc Hannah Johnson.

Patrick zmrużył oczy, skupiając główną uwagę od razu na czerwonym krzyżyku. To nie był ani czas, ani miejsce, a jednak zaczął się zastanawiać nad tym, co musiał oznaczać. W myślach obiecywał sobie nawet, że sprawdzi. I ruiny, i oznaczenie miejsca. Najwyżej zrobi z siebie durnia, ale robienie z siebie durnia specjalnie nie przeszkadzało Patrickowi. Gorzej, jeśli durnia robił z niego ktoś inny.
Ale najpierw musiał znaleźć sposób by dostać się do jakiegoś miejsca, gdzie zadziałałaby magia. Mógłby się wtedy aportować. Najpierw do dziadków (priorytety, zgłosić im że żyje, nic się z nim złego nie stało, ale jest pilna sprawa, którą musi się zająć), potem do Ministerstwa Magii, uruchomić całą machinę związaną z przetransportowaniem ciała Hannah, zawiadomieniem jej rodziny i tak dalej.
Mniej więcej o tym myślał, gdy spoglądał na portret ciemnowłosego mężczyzny.
- Zastanawiam się, czemu ktoś cię tu pozostawił – odpowiedział, dla kontrastu posyłając portretowi przyjazne spojrzenie. Dużo przyjaźniejsze niż uczucia, które w tym momencie kłębiły się w jego umyśle. Te były raczej z kategorii tych: morowych. Nie dał rady również się uśmiechnąć. – Masz jakąś alternatywną podobiznę gdzieś indziej, gdzie możesz się przemieszczać? – zainteresował się, choć trochę wątpił w taką możliwość.
Gdyby rzeczywiście tak było, mężczyzna na portrecie pewnie zaalarmowałby kogoś, że w ruinach drewnianego domku na bagnach właśnie kona jakaś młoda kobieta. A przynajmniej Steward postąpiłby w ten sposób na jego miejscu. Chyba, że ktoś celowo pozostawił go tutaj by czegoś strzegł.
- Nie chciałbyś się stąd wydostać? – zapytał po chwili. – Poza tym, że panuje tu trochę… grobowa atmosfera… – nieśmieszny żart, Patrick wiedział, że to bardzo nieśmieszny żart. – Ile temu domowi zostało czasu? Rok? Dwa? Przy dobrych wiatrach pięć? A potem się zawali. Szkoda by było, żebyś tu tak niszczał.
Podczas swoich słów, auror obrócił się w lewo i w prawo, jeszcze raz omiatając wzrokiem całe to domostwo. To nie była najsubtelniejsza dyplomacja, wiedział o tym, ale był trochę zdesperowany. Miał trupa w domu, zwodnika za oknem i zielonego pojęcia, gdzie się znajdował. Potrzebował informacji. Jeśli miałby za nie zabrać stąd stary obraz, to gotów był zabrać stąd stary obraz. Mógłby go nawet potem zanieść do oprawiacza by ten sprawił mu nową ramę i powiesić na ścianie w swojej kawalerce. To wszystko nie wydawało mu się wielką ceną za ratunek.

Patrick zapatrzył się na mężczyznę na obrazie. Miły czy nie, mógł być przydatny. I może nawet wierny, jeśli będzie brał pod uwagę, że Steward uratował jego istnienie. Póki co, oczywiście, to były tylko takie luźne myśli przelatujące mu przez głowę. Jeszcze nie wiedział ani co powinien zrobić z obrazem, ani czy cokolwiek należało z nim zrobić. Nie, nie planował wyrzucać go do jeziora, ale gdyby okazał się wyjątkowo męczący, auror pewnie zdobyłby się na sprawienie mu nowej ramy i zamknięcie w jakimś suchym składziku na miotły…
- Niektórzy tak mówią – zgodził się z obrazem, po raz kolejny ignorując nieprzyjemne tony w głosie namalowanego mężczyzny. Może rzeczywiście bywał spryciarzem, choć tym razem subtelność dyplomacji, na którą się właśnie zdobywał była raczej mocno wątpliwej jakości. Odwrócił się do biurka by sprzątnąć stamtąd jedną z map – akurat tę, na której dostrzegł ruiny i namalowany czerwony krzyżyk. Nie wiedział, czy cokolwiek z tej mapy da się jeszcze odczytać, ani jaki skarb mogła skrywać (a przez słowo skarb rozumiał wiele różnych, bardzo różnych rzeczy, niekoniecznie nawet przesadnie wartościowych). – Masz moje słowo – przyrzekł.
Późniejsza droga miała się okazać dla Patricka dużo trudniejsza niż przypuszczał. A jednak było w niej coś pokrzepiającego. Wreszcie wydawało mu się, że wiedział, gdzie idzie. Miał obok siebie również – choć marudzącego i niespecjalnie przyjaznego, ale przewodnika. I nawet jeśli nie powinien mu ufać, Steward zakładał, że na swój sposób obydwaj się szachowali i obydwu łączył ten sam wspólny cel: wydostać się z cholernego bagna.
Kiedy magia wreszcie wróciła, Patrick aportował się z obrazem w okolicach domu dziadków. Wiedział jak musiał się w tym momencie prezentować. I wiedział, że gdy pojawi się w drzwiach, zaczną mu zadawać mnóstwo pytań. Od tych najbardziej oczywistych, jak: „Na Merlina! Patrick! Co ci się, do licha, stało?!” przez „Spóźniłeś się dwie godziny! Czy wiesz, że się o ciebie baliśmy?!” na: „Czemu niesiesz ze sobą jakiś stary obraz?” skończywszy.
- Nie pytajcie – powiedział do nich na powitanie, uprzedzając wszystkie pytania, które mogły paść. – Wrócę i wszystko wam opowiem. Poznajcie Nicolausa de Viggena, właśnie pomógł biurze aurorów w rozwiązaniu sprawy zaginięcia Hannah Johnson – przedstawił ciemnowłosego mężczyznę na obrazie. – A teraz koniecznie muszę się aportować do Ministerstwa Magii.