Złapał paczkę fajek, którą Fergus mu rzucił, zanim poszedł w pizdu. Jak się z tym czuł? Chyba jak każdy człowiek, który dostał kosza od swojej narzeczonej. Z tym, że Sauriel nie dostał kosza ani od narzeczonej, ani w ogóle kosza... nie dostał. Z kotem podobno trudno być w związku. I mam tu na myśli zarówno zwykłe koty jak i samego Sauriela. Gdyby nie to, że jego gitara została w środku to poszedłby w sumie w pizdu. Mieć swój zły humor gdziekolwiek indziej, tylko nie tutaj. I nie chodziło o to, że był zły na Salema, oj nie. Nie był. Za dobrze rozumiał, że działał instynkt. Ba, Salem się bardzo dobrze zachował! Problem nie tkwił w świecie dookoła i to nie temu światu robił wyrzuty. Problem tkwił w nim samym. Należał do tych ludzi, którzy doskonale zdawali sobie z tego sprawę.

Nie zapalił. Pościskał paczkę, przez co właściwie jej zawartość nadała się już teraz tylko do wyrzucenia. Poszurał zębami o zęby ze złości i starał się stać z boku, żeby nie straszyć gości. Nie chciał ich straszyć, niestety piekłem ludzi ekspresyjnych (wbrew pozorom ekspresyjnych, mimo że Sauriel zazwyczaj chodził z facjatą "mam wyjebane") było to, że kiedy emocje się pojawiały to ich ukrywanie była jak próba ukrycia orki, którą wywaliło morze na plażę. Niby można próbować, ale na co to komu? Kiedy ta pierwsza fala opadła, wszedł z powrotem do wnętrza. Uśmiechnął się do Nory, że niby wszystko okej i skierował po swoją gitarę do tego małego kącika, w którym było miejsce do tego, by klapnąć - i pograć. Albo pośpiewać. Albo dać jakiekolwiek szoł. Ciekawe, czy Nora organizowała tu cokolwiek innego. Życzył jej, żeby tak. Ludzie lubili odrobinę sztuki, albo odrobinę śmiechu. To była wspaniała okazja do tego, żeby skupić się na czymś innym niż to pojebane życie. Kucnął przy gitarze i zaczął ogarniać swoje rzeczy, żeby się na dzisiaj odmeldować.

Międzyludzkie relacje były strasznie skomplikowaną sprawą. Wydaje ci się, że robisz coś dobrze, sprawiasz komuś przyjemność, albo przynajmniej zachowujesz się wobec niego w porządku, a na drugi dzień słyszysz od osoby trzeciej, że niby ją obrażałeś. I nie rozumiesz. Zastanawiasz się, gdzie popełniłeś błąd, a błędy i winy, tak się składało, niemal nigdy nie leżały po jednej ze stron. Była akcja, była prowokacja. Gdyby ludzie chcieli być ze sobą naprawdę sprawiedliwi, kusiliby się na proste rozwiązanie - dialog. Dokładnie takie, jakiego podjął się Salem. A przecież on miał o wiele trudniej od człowieka, bo jak zostało wspomniane - jego naturą jednak rządził instynkt. To on miał dyktować jego niektóre zachowania, chęci i niechęci. To, kogo polubi a to, kogo się będzie bał. Ten instynkt nie kłamał. Nie kłamało jednak też jego mrowiące przeczucie w wibrysach, że Sauriel to wcale nie był taki zły gość. To znaczy - był. Był jeszcze gorszy, niż wszystkim tutaj mogło się wydawać, ale jednocześnie nigdy nie skrzywdziłby ani Fergusa, ani Nory, ani tym bardziej Salema. Błogosławieni ci, którzy dialogu poszukiwali i miast pielęgnować niezrozumienie w swoim sercu i pozwalać mu kwitnąć, postanowili wychodzić mu naprzeciw. Choć nie wiem, czy kotom potrzebne było jakiekolwiek błogosławieństwo. Były przecież kotami, a to oznaczało, że były błogosławione same w sobie.

Podskok byłoby zbyt ambiwalentnym opisem reakcji Sauriela na głos Salema. Nie, nie spodziewał się kota tutaj, tak blisko i jeszcze mówiącego do niego. Skoro podskok był zbyt niejednoznaczny, to drgnięcie? Ale to chyba trochę za mało. Podskok to za dużo. Coś pomiędzy. Wyprostował się i położył dłoń na sercu, jakby co najmniej obawiał się zawału. Ten, na szczęście, wcale mu nie groził. Na moment nawet przymknął powieki, zanim skrzywiony przeniósł wzrok na Salema. Nie dlatego, że był na niego zły, tylko dlatego, że był niezadowolony ze swojej aktualnej reakcji. Tego, że się tak głęboko zamyślił. Z drugiej strony - ludzie mówili że sam chodził jak kot. Ale to, jak chodziły naprawdę koty... stapiały się z cieniami. To było naprawdę niezwykłe, co potrafiły. To i jeszcze wiele, wiele więcej. Skrzywienie szybko zniknęło z jego twarzy, zastąpione przez zwyczajowe zmęczenie i znużenie. Dniem? Nie. Życiem. Sauriel należał do tych ludzi, co mieli kiepski dzień, tydzień, miesiąc... życie. Mieli po prostu kiepskie życie, a mimo to jeszcze funkcjonowali, bo nakręcona korbka pozwalała pozytywce się kręcić. Sauriel wiedział, że ta jego jest na wyczerpaniu. I wypatrywał świtu, w którym przestanie się kręcić.

- Zostawiłem gitarę. - Wyjaśnił usłużnie, zamykając futerał jednym ruchem. I na widok gwałtownej reakcji kota - zwolnił. Spowolnił swoje ruchy, jakby ktoś nacisnął przycisk do wolnego odtwarzania przynajmniej o pół raza. Obrócił się przodem do kota, oparł plecami o ścianę - nie wstawał. Usiadł na podłodze z jedną zgiętą nogą w kolanie. I nie patrzył prosto na Salema. Nie dlatego, że nie chciał spoglądać mu prosto ślepia, a raczej z przyzwyczajenia do tego, że koty najlepiej się czuły, kiedy nie były wystawione na bezpośrednią obserwację. To je ośmielało. Przynajmniej sam tak to sobie tłumaczył, bo może działało to trochę inaczej. Tak czy siak - z jego doświadczeń wynikało, że ignorowanie kota to najlepszy sposób na to, żeby zapewnić mu komfort. - Czego dokładnie? Że nie mam krwi? - A możesz czegoś jeszcze innego. Nie znał Salema. Nie wiedział, jakie ma doświadczenia. Może doskonale sobie zdawał sprawę z tego, co ma przed oczami. Albo może raczej - kogo?

Nie odpowiedział od razu. Spoglądał na jedną z roślinek ustawioną na półce i na okno, za którym czasami niewyraźne sylwetki ludzi mijały przybytek.

- Jestem wampirem, Salemie. Słyszałeś o wampirach? To takie komary, tylko ciężej je ubić.

To było bardzo smutne, kiedy tak małe stworzenia jak koty myślały, że syk mógł przepędzić większe od nich zagrożenie. Ale to raczej nie była mysl. To był instynkt. Dla kota jego domena było wszystkim. Tutaj zaczynało się jego życie i tu je zamierzał zakończyć, wypędzony tylko przez silniejsze od siebie stworzenie. A niektóre walczyły nawet do ostatniego tchu i tak, jak zamierzały, tak wzięły i zakończyły ostatni oddech na swoim kawałku trawy. Sauriel to rozumiał. Twoje terytorium było miejscem, gdzie dyktowałeś warunki. Twierdza-nie-twierdza. Nie musiała być niczym obudowana, wystarczyło, że obudowywałeś ją zapachem. Trzeba było o tę ziemię dbać, sprawdzać codziennie jej granice, dbać o rośliny i upewniać się, że dąb jest ciągle tak samo zdrowy, a żeby nikt inny prócz ciebie na niego nie wchodził ostrzyło się na korze pazury. No i oczywiście był to sygnał: nie wchodzić. Moje miejsce. To był teren polowań. Tylko silna potrzeba potrafiła wygnać kota poza ten teren, a nawet poza nim mogło to być ledwie... dodawanie ustawionej i zapamiętanej drogi do całości? Koty potrafiły przejść dziesiątki kilometrów wracając do swojego domu, jeśli je wywieźć. Ale potrafiły też opuścić swój dom, kiedy nie czuły, że są chciane. Kiedy widziały, że to, co dają człowiekowi, który z nimi to miejsce dzieli, nie wystarcza. Niewdzięcznicy i okrutnicy, którzy nie potrafili docenić wspaniałych towarzyszów i istot, jakimi były te czworonogi nie zasługiwały na ich obecność. To było proste. Tyle energii i troski było wkładane w to, żeby ich teren był bezpieczny. Pozbawiony innych drapieżników. Kot potrafił walczyć nawet z wielkim wilczurem o prawo do swojego terytorium i rzucić się do gardła orłowi, który za bardzo sobie pozwalał zabierając jego zwierzynę. Albo po prostu to, co uważał za swoich towarzyszy. Tylko ignoranci i niewdzięcznicy nie rozumieli, jak oddane i niezwykłe były to stworzenia. A jednak Sauriela nie nazwano Czarno Kotem ze względu na jego dobre cechy. Nie. Nazwano go tak, bo przynosił nieszczęście.

Gdyby miał lepszy nastrój, a miał prawdziwie chujowy, nawet podłapałby te słowa o Fergusie i szukaniu odpowiedniego partnera, rozwinąłby je w żart. Ułożył odpowiednio, jak koci język układał starannie każdy pojedynczy włosek. Bo świat musiał być ułożony, ten koci. Dążył do ładu, utartych rytuałów i bezpieczeństwa. Innymi słowy chyba wszystkiego, czego czarnowłosy nikomu nie mógł zapewnić. Ale w swoim zaciszu też swoje rytuały miał. Na szczęście, dzięki bogom, nie miał tego zwyczaju żeby regularnie lizać się po łokciu z głupiego nawyku sprawdzania, czy na pewno jest czysty. Sauriel nie był kandydatem na niczyjego męża - a jednak miał narzeczoną. Niechcianą zupełnie - ale miał. Wampiryzmu też nie chciał, ale tak to już było w jego rodzinie, że nie pytali cię o zdanie. Po prostu działali. Dlatego nie było żadnego żartu i na żaden się nie zbierało, a czarnowłosy jedynie wydał z siebie dźwięk przypominający westchnienie. Bo kiedy nie oddychasz to co najwyżej możesz imitować odruchy ludzkie, żeby spróbować sobie ulżyć od zbieranego napięcia.

- Nie oczekuję, że zachowasz spokój. Zadajesz mi pytania, więc na nie odpowiadam. Bycie wampirem w tym kraju to nie zbrodnia. Przynajmniej według prawa. - Zacisnął palce w pięść, napiął mięśnie ręki, ale zaraz je rozluźnił. Samą ręką nie poruszył, więc Salem mógł być spokojny. Tak, to był jego teren. Teren Salema. O zgrozo, jakie to by było komiczne - walczyć z kotem o terytorium. KOTEM. Sauriel naprawdę nie miał pojęcia, gdzie kończy a gdzie zaczyna się kocie pojęcie świata Salema. Gdzie tam był "człowiek" a gdzie "kot". Gadający kot, myślący po ludzku, był fenomenem, ale ewidentnie było wiele zagadnień dla niego kłócących się z jego instynktem. Ba - sam się teraz z nim kłócił. Sprzeciwiał mu się, bo chciał zrozumieć. To było tak boleśnie ludzkie, że Sauriel nawet się krzywo uśmiechnął do siebie na tę myśl. Gdyby Salem chciał być niespokojny to by był - a nie sadzał tu teraz tyłek, żeby zaspokoić swoją ciekawość i zrozumieć te sprzeczne odczucia, jakie się w nim budowały.

Ale ten uśmiech bardzo szybko zniknął. Tak, wiedział, jak wygląda umieranie. Bardzo, bardzo boleśnie. Ale Sauriel przestał bać się śmierci. Zaczynał do niej wręcz dążyć. Może nie aktywnie, ale jeśli istniało ostatnie ziarenko nadziei w jego świecie to było ona tak mętne, że było to właściwie odliczanie dni do tego, by zobaczyć słońce. Sauriel o tym marzył. Śnił o tym.

Śnił o dniu, w którym naprawdę umrze.

Ta rozmowa prowadzona w półcieniach kawiarenki, gdzieś między zapachem alkoholu i śmiechów, w kołysance cicho stukających szklanic, była tak intymna i głęboko poruszająca jego struny emocji, że prawie zapomniał, jak to wszystko kurewsko bolało. I choć jak zostało powiedziane oddychać nie musiał - właśnie się dusił. I nie potrafił z siebie wydobyć słowa. Oparł potylicę o ścianę za sobą, spojrzał w sufit podkrążonymi ze zmęczenia oczami. Były tylko krótkie chwile, kiedy wyglądał lepiej, ale to chyba było oczywiste, kiedy one następowały. Och, jak to bolało. Jak strasznie boli. Nie chciał tego czuć i użalać się nad sobą samym i swoim spierdolonym losem. Nie chciał słyszeć takich słów i nie chciał szukać powodów. Nie było powodów. Był złym, bardziej złym "człowiekiem" niż sobie Salem był w stanie to wyobrazić. I prawda była taka, że dla wszystkich było lepiej, żeby tutaj nie przychodził. Sauriel złapał za futerał i podniósł się z ziemi.

- Nie ma takich powodów. Niepotrzebnie w ogóle... przychodziłem. Pozdrów ode mnie Norę i przekaż, że nie wrócę. I powiedz jej. To nie jest dla mnie wielka tajemnica. - Nie spoglądał na Salema, kiedy mówił te słowa. Jakie to było okropnie irracjonalne, że ze wszystkich stworzeń przyszedł do niego kot. Kot. I to właśnie kot powiedział: boli cię to. Bolało. Tak strasznie, że trzymał teraz swoje dłonie, żeby nie drżały. I trzymał całego siebie, żeby się nie rozpaść. Kiedy teraz szedł w kierunku drzwi czuł się tak, jakby kroczył po otchłani. Jakby był pijany. Tak, pijany. Można upić się bólem..? Nie, to raczej po prostu delirium. Za mało alkoholu - tak. Tego zawsze było zbyt mało...