20 czerwca 1971
Nastał czas ciemności - Robert & Wilhelm

Starannie zaplanowana wizyta w Puddlemere, zajęła więcej czasu niż początkowo zakładał. Następnie jeszcze zdanie raportu, krótka rozmowa z Chesterem. Ostatecznie zamknięcie sprawy. W rodzinnej posiadłości, o ile mianem tym można określić należącą do Mulciberów kamienice, pojawił się dopiero około południa. Zarwana nocka pozostawiła na nim dość wyraźne ślady. Zmęczenie było widoczne. Zanim ruszył w kierunku salonu, znajdującego się tam barku, pozbył się wierzchniego okrycia i butów. Rozpiął też górne guziki koszuli. Zamierzał zrobić sobie drinka, a następnie udać się do łóżka.

Odespać.

Nie spodziewał się przy tym obecności Wilhelma.

Od śmierci Jonathana minęło 5 dni. Zapłacił za swoją zdradę. Ucierpieli też na tym jego bliscy. Robert niewiele na ten temat myślał. Dawno już nauczył się pewne sprawy od siebie odsuwać. Wychodziło mu to nawet całkiem nieźle.

W pierwszej chwili nawet krewniaka nie zauważył. Większy salon był co prawda połączony z biblioteką, ale w dalszym ciągu możliwe było znalezienie tutaj dla siebie cichszego kąta. Bardziej ustronnego miejsca. Idealnie nadającego się do tego, żeby skupić się na lekturze. Mulciber sam niejednokrotnie z tego faktu korzystał, zaszywając się w jednym z bardziej odległych kątów. Teraz jednak nie miał takiego zamiaru.

Podszedł do barku. Sięgnął po szklankę, chwycił butelkę whisky. Dobrej. Sprawdzonej. Trzymając obydwie te rzeczy w ręku, odwrócił się w kierunku stolika, znajdujących się przy nich dwóch, wygodnych foteli. Kanapy. Meble wyraźnie z jednego kompletu, choć trochę już nadgryzione upływającym czasem.

Odkręcił. Napełnił szklankę do połowy. Więcej nie było potrzeba.

Spojrzał w kierunku okna i właśnie w tym momencie jego uwagę przyciągnęła osoba, której nie do końca się spodziewał. Jednocześnie takiej opcji jednak nie wykluczał.

Wyglądało na to, że spać pójdzie jednak nieco później.

- Książka Shafiqa jest całkiem ciekawa, ma jednak ten jeden mankament, że na chwilę obecną zawiera dość... przestarzałe informacje. - zatrzymał się w odległości kilku kroków od chłopaka, bez trudu rozpoznając książkę, po którą ten zdecydował się sięgnąć. Starożytna magia i praktyki współcześnie zakazane. Swego czasu wielokrotnie do niej zaglądał. Na marginesie znajdywały się odręczne uwagi. Niektóre fragmenty zostały starannie zakreślone. Kilka stron zagiętych nie bez powodu. Niby Robert dbał o to, co znajdywało się w bibliotece, ale nie miał zarazem oporów przed tym, żeby aktywnie ze swojego zbioru korzystać. I to było widoczne. - Aczkolwiek muszę przyznać, że to dość ciekawy wybór lektury. - pochwała możliwa do wychwycenia, choć w ślad za nią nie szły żadne sygnały. Nie zmienił się wyraz twarzy, postawa ciała. Jedyną wskazówką był ton głosu. Dobrane przez Mulcibera słowa. Zaraz po tym nastąpiła krótka przerwa. Pozwolił sobie upić dwa łyki alkoholu. - Mam nadzieję, że nie czekałeś tu zbyt długo. Takie sprawy zawsze zabierają sporo czasu. Mogą zaoferować drinka, brandy, whisky, jakieś wino też się znajdzie.

Gestem wskazał na znajdujący się kawałek dalej stolik, fotele, kominek, w którym o tej porze roku nie było potrzeby rozpalać ognia. W budynku i bez tego było wystarczająco ciepło. Nie czekając na Wilhelma, sam skierował się na powrót w stronę tych mebli. Zajął jedno z miejsc.

Zakładał taką możliwość, ale zarazem nie był pewien tego czy Wilhelm zdecyduje się po tym wszystkim kolejny raz nawiązać z nim kontakt. Zwłaszcza w tak krótkim czasie. Zabezpieczył się jednak na wypadek takiego rozwoju wydarzeń, wydając odpowiednie instrukcje skrztce domowej należącej od lat do rodziny Mulciberów. Sam nie mógł sobie pozwolić na to, żeby czekać. Miał sporo spraw, którymi należało się zająć bez zbędnej zwłoki.

Miały zdecydowanie wyższy priorytet.

Zmierzając w kierunku stolika i foteli, słuchał tego, co na temat Shafiqa i jego książki miał do powiedzenia William. Sam miał okazję tego człowieka poznać. Kilkukrotnie z nim rozmawiał. Być może dlatego nie był aż tak łaskawy w swojej ocenie. Badacz nie zrobił na nim najlepszego wrażenia. Przede wszystkim w kontekście zawodowym. Robert co prawda posiadał mocno ograniczoną wiedzę w tym zakresie, od czasów szkolnych się tym niewiele zajmował, ale nadal był w stanie to i owo zaobserwować.

- Ograniczmy się tutaj do tego, że dostępne są na rynku książki, których autorzy znacznie lepiej zajmują się tą problematyką. W swoim zbiorze posiadam chociażby serię Parkinsona, dotyczącą run i zagadnień z nimi powiązanych. Zebrała naprawdę dobre recenzje. - polecił. Nawet przyjemnie było z kimś tego typu tematy poruszyć. Odkąd zmuszony został zrezygnować z pracy w ministerstwie, okazji było tyle co kot napłakał. Oczywiście chętniej skupiłby się na innej dziedzinie nauki, ale wybrzydzać nie zamierzał. - Gdybyś był tym zainteresowany - gestem wskazał na pobliskie regały. Ciężko było mieć wątpliwości odnośnie tego, co ten ruch oznaczał. Wilhelm mógł korzystać. Przynajmniej na ten moment.

Kiwnął głową, słysząc że ten nie czekał na jego powrót zbyt długo. W zasadzie i tak nie miało to znaczenia. Obydwoje starali się zachowywać w odpowiedni sposób. Sprawiać pozory. Okoliczności były inne niż przy pierwszym spotkaniu.

Zajął miejsce, sięgnął po różdżkę. Przy pomocy zaklęcia, przywołał kolejno butelkę czerwonego wina oraz lampkę.

- Mam nadzieje, że czerwone będzie odpowiednie. - nie pytał, oznajmił. Innego i tak nie posiadał, nie był to rodzaj alkoholu, za którym jakoś szczególnie przepadał. W zasadzie to uważał je za jakieś takie... kobiece?

A kobiece rzeczy, wiadoma sprawa, nie były tymi, po które Robert wyciągał rączki.

Kiwnął głową, słysząc o chęci przedyskutowania dalszego planu działania. Nie śpieszył się z zadawaniem pytań; z dzieleniem się tym, co siedziało w jego głowie. Upił łyk alkoholu, zaraz po nim również kolejny. Nie odstawił szklanki, którą trzymał na wysokości własnej klatki piersiowej.

- Nie zajęło Ci to zbyt dużo czasu. Dobrze. Od czego chciałbyś zacząć?

Mulciber doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że na temat starożytnych run posiadał wiedzę mocno podstawową, nie do końca aktualną. Od dawna chciał nad tym przysiąść, zawsze jednak brakowało mu czasu. Inne sprawy okazywały się ważniejsze. Otrzymywały wyższy priorytet. Pewne kwestie należało więc odłożyć na później. Raz. Drugi. Trzeci. Aż wreszcie pasującym określeniem okazywało się dla nich ad ad calendas Graecas.

Tak zwane święte nigdy.

- Dobrze orientujesz się w temacie? - ni to pytanie, ni stwierdzenie faktu. Dał Wilhelmowi czas na udzielenie odpowiedzi. Potwierdzenie lub zaprzeczenie, choć nie można powiedzieć, aby tego faktycznie potrzebował. Wnioski wyciągnęły się same. Pomoc nie była potrzebna. - Kiedyś interesowałem się tym trochę bardziej. - kontynuował po chwili namysłu. - Byłem mniej więcej... w Twoim wieku. Później jednak skupiłem się już na zupełnie innych kwestiach, przede wszystkim związanych z pracą w Departamencie Tajemnic. Najdłużej byłem zatrudniony w Komnacie Badań Sekretów Mózgu. To zupełnie inna dziedzina.

Trochę jakby się tłumaczył. A przy tym też zwracał uwagę na tematykę, w której się znacznie lepiej odnajdywał. Specjalizował. Zajmował się również po odejściu z Ministerstwa Magii, choć już na własny rachunek, poświęcając pracy naukowej znacznie mniej czasu. Zwłaszcza po śmierci ojca, kiedy zmuszony był przejąć jego obowiązki. Nie mógł sobie pozwolić na to, żeby w inny sposób podejść do tematu.

- Nie mniej na pewno zwrócę się do Ciebie, jeśli kiedyś będę miał możliwość się tym zająć. Na poważnie. Dobrze jest móc skorzystać z fachowej pomocy. - zakończył temat, składając przy okazji obietnice? Rzucając ostrzeżeniem? A może tak po prostu... komplementując wiedzę krewnego?

Mulciber nie obawiał się odrobinę mocniejszego alkoholu. Nie uważał, żeby ten rzeczywiście mógł mu uderzyć do głowy. Do tego trzeba było znacznie większych ilości procentów w stosunku do tego, co miał w zwyczaju wypijać. Nigdy nie pozwalał sobie na nazbyt duże ilości, a już na pewno - nie wypijał ich w zbyt krótkim czasie. Zdawał sobie sprawę z tego, że szkocką najlepiej było sączyć. Powoli. Nieśpiesznie.

W taki też sposób podchodził również i w tym momencie do zawartości szklanki, która znajdywała się w jego dłoni. W grę wchodził jeden, niewielki łyk. Nic więcej.

- Zastanawiałem się nad tym czy będziesz chciał się w tej sprawie zwrócić do mnie. - nie zwlekał, nie owijał w bawełnę, nie bawił się w kotka i myszkę. Skoro chłopak wszystko przedstawił, Robert zamierzał podejść do tego w sposób jak najbardziej rzeczowy. Odstawił szklankę na stół. - Mówiłem już wcześniej, że nie zapominam o ludziach, którzy okazali się dla mnie przydatni. - nawiązał do słów, które padły przy ich poprzednim spotkaniu. - Zawsze oczekuje jednak czegoś w zamian. Współpracy. Zadawania jak najmniejszej liczby pytań. Dyskrecji... bycia przydatnym. Uważasz, że będziesz przydatnym i samo pieczętowanie tutaj wystarczy? - przechylił głowę lekko na prawo, czekając na odpowiedź.

Podobało mu się to, w jaki sposób Wilhelm podszedł do zadanego pytania. Z pewną dozą skromności, pokory, bez nadmiernej pychy. Nie było tutaj w dodatku zbędnego pośpiechu. Od wypowiedzi biła ostrożność, ale też - nie była to ostrożność przesadzona. Raczej taka, którą Mulciber powiązałby z posiadaniem zdrowego rozsądku.

- Rozumiem. - ograniczył się tylko do tego jednego. Na ten moment nie zamierzał drążyć, zakładając że z biegiem czasu pewne karty zostaną odkryte. Z reguły tak to właśnie bywa. Wystarczy tylko przebywać w pobliżu osób, o których chce się uzyskać dodatkowe informacje.

Z przebywaniem w pobliżu Wilhelma nie powinno być problemu. Zwłaszcza, że to właśnie on wykonał pierwszy krok, zbliżając się do Roberta.

Wysłuchał na spokojnie tego, co jeszcze chłopak miał do powiedzenia na temat wszystkiego czym się zajmował. Miało to dla niego znaczenie. Nie zamierzał już zaraz, za chwilę, wyrzucać tych informacji z wnętrza własnej głowy. Mogły się przydać. W bliższej lub dalszej przyszłości. Teraz jednak pozwolił sobie na tym zakończyć ten konkretny temat. Dokładnie tak jak zdecydował ledwie chwilę wcześniej.

Na ich dwójkę czekały wszak ważniejsze kwestie.

I kiedy wreszcie zajęli się tymi kwestiami, dało się zauważyć pewną zmianę, jeśli mowa o postawie Roberta. Ciało było nieco sztywniejsze, sam Mulciber bardziej odległy niż jeszcze chwilę wcześniej. Tak jakby doszło do pewnych zmian, nastąpiło przełączenie pomiędzy trybami, w których mężczyzna działał.

Być może to właśnie z tego względu nie dało się zaobserwować w nim żadnej większej zmiany, kiedy w trakcie rozmowy padło imię Czarnego Pana. A także idąca w ślad za nim deklaracja o chęci dołączenia do grona popierających go osób.

- Jonathan nigdy nie był specjalistą od tego rodzaju zaklęć. - przyznał chłopakowi racje odnośnie tego, że tego rodzaju czary z reguły nie do końca wychodziły jego ojcu. Robert, który był w tym aspekcie zdecydowanie bardziej biegły, nie raz i nie dwa miał okazję zaobserwować pewne niedociągnięcia. Wolał jednak zachować to dla samego siebie. Nie ujawniać się z tą wiedzą. Dobrze jest znać słabe strony innych. Wiadomo wtedy, gdzie powinien zostać wymierzony ewentualny cios. - Ale mniejsza o to. Ponoć nie powinno się mówić źle o zmarłych. - pozwolił sobie ponownie sięgnąć po szklankę z alkoholem. Uniósł, przyłożył do ust, pochylił. Upił łyk i następny. Nie śpieszył się z tym ani trochę. - Dlaczego uważasz, że przyjście w tym przypadku do mnie, to dobry pomysł? Nie obawiałeś się wykonać tego kroku? - zainteresował się. Nawet szczerze. Dzieciak nie wyglądał jak inni, którzy zdecydowali się wkroczyć na ścieżkę wyznaczoną przez Czarnego Pana. Zaangażowanie go w działania, wiązało się z pewnymi wątpliwościami. Jednocześnie nie sposób było zaprzeczyć, że posiadał umiejętności całkiem przydatne. Głowę też miał na karku. Zdawało się nie brakować mu inteligencji.

Co powinien zrobić z tym fantem? Nie był do końca pewien.