Ostatnie spotkanie z Codym przyniosło wiele pytań. Nie spodziewała się, że dane jej będzie podczas służby prowadzić sprawę zabójstwa kogoś znajomego. Miała gdzieś z tyłu głowy, że będzie kiedyś taka możliwość - nie spodziewała się jednak, że wydarzy się to tak szybko. W końcu pracowała w Brygadzie ledwie kilka miesięcy. Nie do końca jeszcze rozumiała, co przytrafiło się Brandownowi, bo niby umarł, a był wampirem. Co było pierwsze? Ta sprawa była dla niej nadal zagadką. Zapewne przyjdzie jej i Brennie znaleźć odpowiedzi, w końcu na tym polegała ich praca.

Kiedy dostała list, który brzmiał dosyć dramatycznie, w końcu Cody chciał się z nią spotkać nie zamierzała mu odmówić. To, że był wampirem - zupełnie jej nie przeszkadzało, w końcu co może jej zrobić, najwyżej ją ugryzie, prawda?

Pojawiła się więc w parku, nie do końca zdawała sobie sprawę, o czym będą rozmawiać, czy zamierzał opowiedzieć jej więcej o tym, co mu się przytrafiło? Miała wiele pytań, nie do końca też wiedziała, czy wypada je zadać, przecież dla niego to też była dosyć nowa sprawa. Zamierzała zobaczyć po prostu jak się potoczy ta rozmowa, wtedy ewentualnie będzie mogła pytać.

Rozglądała się uważnie, w poszukiwaniu towarzysza dzisiejszego wieczoru, nie tak łatwo było dostrzec go w tłumie, w końcu ich rude czupryny zwracały na siebie uwagę. Odwzajemniła krótki uścisk na przywitanie, następnie zmierzyła go wzrokiem. Zwróciła uwagę na bladość jego skóry, była rzeczywiście jeszcze jaśniejsza niż zapamiętała ją z czasów szkolnych, nie był to więc mit, że wampiry mają jasną cerę. - Cześć, także miło Cię widzieć.- Postanowiła trochę spauzować Cody'ego. Odsunęła się o krok. Tego się nie spodziewała. Najwyraźniej chciał się z nią spotkać żeby porozmawiać o Rookwoodzie, jednak Heath wiedziała, że nie może powiedzieć mu nic. Ze względu na bezpieczeństwo przyjaciela. Im mniej osób wie, co się z nim dzieje - tym lepiej. - Nic nie wiem Cody. - Spoglądała na niego swoimi niebieskimi oczami. Pewna była jedynie tego, że nie powie mu nic na temat Charliego. - Zaginął, śmierciożercy zabili Christy i jego brata, tyle wiem. - Głos miała spokojny, panowała nad tym, co mówi, zdecydowanie nie zamierzała rozwodzić się na tym tematem, żeby przypadkowo nie powiedzieć zbyt wiele.

Zastanawiała się, jak często Cody żywi się ludzką krwią. Czy robi to za każdym razem, gdy ma na to ochotę, czy je kilka razy dziennie, jak zwyczajny człowiek? Czy atakuje wtedy kogokolwiek, nie do końca miała świadomość, jak wygląda zwyczajny dzień wampira. Była tego ogromnie ciekawa, jednak nie zamierzała na dzień dobry zadać takich pytań, Wood miała w sobie odrobinę przyzwoitości, przynajmniej jak na razie. Nie było to jedyne pytanie jakie chciałaby mu zadać, zastanawiało ją też, co robi w dzień, skoro wampiry ponoć nie mogą pojawiać się na słońcu i to chyba też była prawda. Czy wtedy śpi? Czy zajmuje się czymś innym.

- To nie jest żart Cody. - Mówiła spokojnie, ona chyba już oswoiła się z tą informacją, choć na początku zareagowała równie emocjonalnie. Oczywiście, że informacja o tym, co się przytrafiło najbliższym Rookwooda obudziło w niej ogromną agresję, w końcu kto to widział atakować niewinnych ludzi, jednak na całe szczęście jej przyjaciel się wylizał, jakimś cudem, choć wiedziała, że było tym razem naprawdę blisko.

- Atak miał miejsce w ten sam wieczór, co bal u Longbottomów, to było gdzieś koło dwudziestego marca. - Nie pamiętała dokładnej daty, jednak bardzo dobrze wiedziała, co wtedy robiła. Razem z Cameronem spędzali miły wieczór, pili, zabawiali dziennikarzy, wyśmienicie się bawili, kiedy ich najbliższy przyjaciel walczył o życie. Wiedziała, że Lupin ma o to do siebie pretensje, tak samo jak i ona miała. Niestety skąd mogli wiedzieć, że coś jest na rzeczy.

- Nie ma ciała. To jest najważniejsze. - Odparła cicho. - Charliego nie tak łatwo zabić.- Dodała, chociaż wiedziała, że nie może powiedzieć więcej. Nie mogła podzielić się tym, co wiedziała, bo mogło to zaszkodzić Rookwoodowi, a jedyne czego była pewna - to to, że nie chciała narażać go niepotrzebnie na niebezpieczeństwo.

- Zostaw te sprawę, nie mieszaj się w to, bo i Tobie może przytrafić się coś złego.- Zamierzała jakoś odciągnąć jego myśli od tego tematu, wiedziała, że nie będzie łatwo. Zresztą sama należała do osób, które poruszyłyby niebo i ziemię, żeby znaleźć przyjaciół. - Sam zresztą zostałeś zabity, czy jakoś tak, bo niby jednak żyjesz. - Nie było sensu ryzykować, że stanie się to po raz kolejny.

Heather powoli zaczynała się przyzwyczajać do tego, że jej bliscy są w niebezpieczeństwie. Nie dało się nie zauważyć, że trwała wojna - która stawała się coraz bardziej jawna. Ataki dotykały coraz większą ilość osób, zresztą i sklep jej rodziców został jednym z celi. Miała świadomość, że może to spotkać każdego, kto w jakikolwiek sposób się naraził, czy po prostu urodził nie w takiej rodzinie, w której im odpowiada.

- Nie wydaje Ci się, ale też po prostu działają już coraz bardziej jawnie. Ataki są coraz częstsze, chcą nas przestraszyć, może pokazać, że jest ich coraz więcej? - Dzieliła się w głos swoimi przemyśleniami. To było pewne, że w pewnym momencie konflikt eskaluje na wielką skalę, szczególnie, że do Voldemorta zaczęli dołączać naśladowcy. Niewiele brakowało, żeby wojna była oficjalna, zastanawiała się, czy dojdzie do takiego momentu.

- Tak, Charlie to nie jest pierwsza lepsza osoba, on zawsze się jakoś wyliże.- Zresztą tak jak i Heather. Wiele razy pakowali się razem w kłopoty i za każdym razem wychodzili z nich w miarę w jednym kawałku, jak czegoś brakowało to Cameron dokleił i wszystko działało. Tak też miało być i tym razem.

Wood przyglądała się uważnie Brandonowi. Jego zdenerwowanie było zrozumiałe, starała się jakoś w miarę bezproblemowo wyjść z tej całej rozmowy, wiedziała, że nie może powiedzieć za dużo, zdawała sobie też sprawę, że niebezpieczne będzie jego zainteresowanie i poszukiwania, bo może to również przynieść niepotrzebne kłopoty. Odetchnęła głęboko, musiała jakoś to wszystko zatrzymać. - Nie mów mi o wartościach Brenny. Nie porównuj mnie do niej. Charlie jest jedną z najbliższych mi osób, nie mieszaj się w to, bo jeszcze przez Ciebie znowu zaatakują, rozumiesz? - Oparła sobie ręce na biodrach, mówiła pewnym głosem, widać było, że zaczyna się denerwować.

- Jest bezpieczny, to tyle, nic więcej nie powinno Cię interesować, nie mieszaj się w to, nie szukaj go.- Postanowiła chociaż w ten sposób dac mu do zrozumienia, że wie, co się dzieje z przyjacielem. Nic więcej nie powie, bo będzie mogło to sprowadzić na niego niepotrzebne ryzyko, a tego zdecydowanie nie chciała. - Jeśli będzie się chciał z Tobą skontaktować, to to zrobi.- Najwyraźniej jak na razie nie odczuwał takiej potrzeby, co zresztą było zrozumiałe, im mniej osób wiedziało, co się z nim dzieje - tym lepiej.

Heath pogodziła się już z tym, w jakich czasach przyszło im żyć. Przegadała temat z przyjaciółmi, wytłumaczyła im, że nie zamierza być bierna. Zbyt wiele zła spotykało niewinnych, aby stała z boku. Zamierzała się zaangażować, aktywnie brać udział w walce z nieprzyjacielem. Może nie do końca wiedziała jeszcze od czego zacząć, ale nie bała się tego, że ktoś się dowie, jakie ma poglądy. Zresztą i tak wszyscy wiedzieli, jednym z celów ataków był przecież sklep jej rodziców, gdzie zginęła Pani Smith - przekochana staruszka, która pracowała tam od wieków. Oni nie mieli sumienia, zabijali, aby zabić, nie liczyli się z niczym, chcieli tylko przestraszyć zwykłych zjadaczy chleba, żeby mieć większe poparcie. W Heather nie tak łatwo było wzbudzić strach, nie bała się konfrontacji, bo właściwie, co mogło się jej stać, mogła umrzeć? Kiedyś i tak zejdzie z tego świata. Nie bała się śmierci.

- Cody, czasem lepiej jest stać z boku.- Szczególnie, że to zaangażowanie mogło zaszkodzić innym. Wiedziała, że to nic przyjemnego zostać odsuniętym od sprawy, jednak chodziło o większe dobro, musiał jakoś sobie z tym poradzić. - Rozumiem, ale czy chcesz się zaangażować w to wszystko? Czy chodzi Ci tylko o odnalezienie Charliego? - Wolała się upewnić, że dobrze rozumie jego intencje. Sama Heather wiedziała, że coś się dzieje, że ludzie się organizują, aby stawiać czoło popleniczkom Voldemorta, nie wiedziała kto i co dokładnie się dzieje, ale docierały do niej różne informacje. Zresztą Brenna nawet wspomniała jej o tym, że ma się szykować na Beltane i chodziło tu nie tylko o służbę. Wierzyła w to, że jej zaangażowanie zostanie docenione i ktoś jej powie więcej o tym, co się dzieje.

- Jest bezpieczny. - Powtórzyła cicho bardzo spokojnym tonem. Wolała, żeby się tego dowiedział, w końcu mógłby narobić sporego bałaganu, gdyby zaczął szukać Rookwooda, mogłoby to im zaszkodzić, a tego zdecydowanie nie potrzebowali. - Nie masz mi za co dziękować, tylko obiecaj, że nie będziesz go szukał, bo to może zaszkodzić.- Wolała mieć pewność, że zdusiła te jego chęci poszukiwań ich wspólnego znajomego. Musiała usłyszeć obietnicę.

Na całe szczęście Cody zmienił temat na trochę wygodniejszy, chociaż właściwie, czy tak do końca? Dlaczego zmieniła ścieżkę kariery, bo ją posadzili na ławce, a ona nie znosiła siedzieć bezczynnie. Miała spokornieć, jednak nie do końca jej się podobał ten pomysł. - Była to dosyć spontaniczna decyzja, wiesz, radziłam sobie w szkole z tymi wszystkimi przedmiotami... a w quidditchu mieli problem z moim temperamentem, chcieli, żebym siedziała na ławce, męczyło mnie to, więc odeszłam.- Tak w skrócie, wolała nie wspominać, że bardzo brakuje jej grania, bo pokazałoby to, że podjęła złą decyzję. - Skoro już tak gawędzimy, jak w ogóle doszło do tego, że zostałeś wampirem, i czy najpierw umarłeś, czy najpierw zostałeś przemieniony? - Zadała wreszcie pytanie, które siedziało w jej głowie od momentu ich ostatniego spotkania.

Heath skończyła się już cierpliwość. Wiedziała, że nadszedł ten moment, w którym zaangażuje się w to wszystko dużo bardziej intensywnie. Nie zamierzała biernie patrzeć, jak ludziom wokół niej dzieje się krzywda, a miała świadomość, że posiadała odpowiednie umiejętności do walki. Zresztą od zawsze wdawała się w bójki, załatwiała problemy swoją siłą fizyczną, ale nie tylko, dbała o to, aby magiczne umiejętności związane z pojedynkami odpowiednio rozwijać. Było to dla niej ważne.

- Możemy ćwiczyć razem, jeśli będziesz miał ochotę.- Sama uważała, że warto pielęgnować umiejętności, zależało jej na tym, żeby pozostać w formie, w końcu wróg czaił się za rogiem. - nie jestem może niewiadomo jakim specjalistą, ale coś tam umiem. - Nie przyjęli by jej do brygady, gdyby nie potrafiła się bronić.

- Cieszy mnie ta decyzja, może mu wspomnę o tym, że o niego pytałeś, jeśli nadarzy się taka okazja.- Wtedy Charlie sam będzie mógł zdecydować, czy chce nawiązać kontakt z Codym. Właściwie, to Heath chyba powinna mu powiedzieć o tym, że ich wspólny znajomy nie jest już człowiekiem, ale o tym będzie myśleć później, jak już spotka Juliena.

Uśmiechnęła się do rudzielca i zajeła miejsce obok niego na ławce. Faktycznie w ten sposób będą się mniej rzucać w oczy niż będac w ciągłym ruchu, który mógł sugerować zdenerwowanie. - Wkurzyłam się i powiedziałam, że odchodzę. Spontaniczna decyzja. Może oddaliłam się od sportu, ale przynajmniej też nie nudzę się w pracy, to zawsze jakiś plus.- Wood należała do osób, które nie znosiły stagnacji, w jej życiu musiało się wiele dziać, potrzebowała bodźców, na całe szczęście jako brygadzistka miała ich pod dostatkiem.- Może kiedyś wrócę do sportu, nadal trenuję, bo nie chcę wypaść z formy.- Jednak jeszcze nie do końca wiedziała, co zrobić. Była młoda, miała czas, żeby ewentualnie wrócić do starej branży.

- Czyli ktoś Cię przemienił, jak zacząłeś umierać? - Wolała usłyszeć jasną odpowiedź, najłatwiej przychodziły jej zdecydowanie proste komunikaty. - Wiesz, zawsze mogło być gorzej i mogłeś umrzeć, umrzeć, tak na zawsze.- Wood starała się szukać pozytywów w tym, jak to wszystko się potoczyło. - Pewnie to nie jest proste, w sumie jakbyś narodził się na nowo, bo musisz zmienić całe swoje życie.- Skomentowała jeszcze.