Iris Priestley

Iris Elsa Priestley

Koncepcja postaci

Iris Ptáčková urodziła się 28 grudnia 1942 roku jako pierworodna Václava Ptáčka, czeskiego czarodzieja czystej krwi, i Fidelii z domu Macmillan. Pierwsze trzy lata spędziła w Czechach, w rodzinnym zamku Pirkštejn, skąd jednak musiała wyjechać razem z matką po przedwczesnej śmierci ojca. Fidelia dość szybko znalazła nowego męża z domu Greengrassów, a wkrótce urodziła się im córka, Violet. Iris wychowywana była po części przez Macmillanów, po części przez Greengrassów, na damę wprost wzorową. Głęboko religijna, ułożona, idealnie dostosowana do zostania w przyszłości matką i żoną. Przynajmniej w teorii. W praktyce Iris z każdym rokiem stawała się dziewuchą coraz bardziej krnąbrną, niezainteresowaną ścieżką, którą wyznaczali jej matka i ojczym. Jej ogromną pasją, od najmłodszych lat, była moda. Szyła sukienki, najpierw dla lalek, potem dla siebie i młodszej siostry. Szybko nauczyła się szydełkować, dziergać na drutach, wyszywać, tkać na krośnie. Poza tym kochała wałęsać się po lasach i wypatrywać w przyrodzie nowych wzorów. Chętnie uczyła się jednak czeskiego, zainteresowana raczej brzmieniem języka niż dziedzictwem ojca.

W Hogwarcie została Gryfonką, odważną w słowie, myśli i artystycznych inspiracjach. Obserwowała bowiem swoje koleżanki z mugolskich rodzin, które, poza mundurkami, nosiły zupełnie inne ubrania niż ona. Dziewczyna dużo szkicowała, czerpała inspiracje ze szkolnych przedmiotów, architektury Hogwartu, herbów, wszystkiego dookoła. Uczyła się zatem dość przeciętnie, choć ze wszystkich przedmiotów najlepiej radziła sobie z transmutacją.

Kiedy skończyła szkołę, rodzice od razu zaczęli szukać jej idealnego męża. Byli kawalerowie zbliżeni jej wiekiem i grubo starsi. Wszyscy czystokrwiści, ale dla Iris skrajnie nieciekawi. Zabawą dla niej stało się znajdowanie subtelnych sposobów, by ich do siebie zrażać. Poza tym zaczęła szyć w domu mody Rosierów, choć miała tam mało miejsca, by realizować własne, bardziej oryginalne pomysły. Coraz bardziej fascynowała ją moda mugolska. Pod materacem łóżka zbierała czasopisma z niemagicznego świata, który widziała jako mityczną niemal sferę wolności wyrażania się.

Jednego dnia zawędrowała do londyńskiego ogrodu zoologicznego, by zainspirować się tamtejszymi zwierzętami. W jednej z klatek ujrzała śnieżnego irbisa, piękne dumne zwierzę, które powinno biegać po zmrożonych stepach, a nie tkwić w zamknięciu. W oczach zwierzęcia ujrzała ona siebie, własne przeżycia, poczucie głębokiego przytłoczenia rzeczywistością, której nie czuła się częścią. Dlatego podjęła dwa kroki: po pierwsze została animagiem, a jej postacią była właśnie śnieżna pantera. Po drugie zaś zaplanowała swój rozwój poza karbami magicznego społeczeństwa. Załatwiła sobie fałszywe mugolskie dokumenty i zapisała się na wieczorowe studia na London College of Arts, w Clapham Trade School. Wymykała się z domu, niby na spotkania z przyjaciółmi. Tak naprawdę zaczęła drugie życie w świecie obcym, często brutalnym, ale jakże fascynującym. Początkowo nie radziła sobie dobrze z obługą wynalazków takich jak chociażby maszyna do szycia, jednak potem, z trudem, udało się jej opanować tę umiejętność. Dziewczyna nigdy nie bała się wyróżniać, a na mugolskiej uczelni dała się poznać jako osoba, która wprawnie mieszała dawne z nowoczesnym i odważnie eksperymentowała. Inni uznawali ją za nieco ekscentryczną i wychowaną na głębokiej prowincji, jeszcze nieobeznanej dobrze z nowoczesnym światem.

Na uczelni poznała stypendystę z biedniejszej rodziny, chłopaka w jej wieku, zafascynowanego modą historyczną. Bruce Priestley, młody i ambitny, podobnie jak ona. Badał dawną modę, doskonale radził sobie z igłą i nicią, ale przede wszystkim był interesujący. Inny niż dżentelmeni, którym Iris była przedstawiana, bardziej autentyczny, szczery i dorównujący jej ciętością języka. Stał się największym grzechem panny Ptáčkovej i wkrótce przyczyną jej upadku w czarodziejskim społeczeństwie. Przede wszystkim jednak był jej wielką miłością. Kilka lat udawało się jej kryć swoje pochodzenie przed Bruce'em, a Bruce'a przed swą rodziną. Nadszedł jednak moment, gdy tajemnica wyszła na jaw. Matka Iris uraczyła się korespondencją dwojga zakochanych, z której łatwo dało się wyczytać, kto do kogo pisze w jakiej intencji.

Iris została postawiona przed ultimatum: albo zostawi ukochanego i wyrzeknie się wszystkiego, co łączyło ją z niemagicznym światem, albo zostanie wydziedziczona i okryta niesławą. Wtedy kobieta wybrała miłość zamiast obowiązku. Wzięła ślub z ukochanym, przez co wykreślono ją z drzewa genealogicznego i linii dziedziczenia w swojej czeskiej rodzinie i u Macmillanów. Przez skandal Iris została również wyrzucona z pracy w domu mody Rosierów.

Za zaoszczędzone pieniądze udało się młodemu małżeństwu kupić stary warsztat krawiecki w Dolinie Godryka. Odnowili go i teraz wspólnie prowadzą warsztat krawiecki, zarówno dla klientów mugolskich, jak i czarodziejów. Rodzinie Iris niespecjalnie się podoba, że mieszka w tej samej wiosce, co oni, ale ona uparcie odmawia wyniesienia się stamtąd. Twierdzi, że jest tam miejsce dla każdego, tak jak chciał Godryk Gryffindor, patron jej domu w Hogwarcie i samej Doliny. Chce być też bliżej młodszej siostry, Violet.