[08.09.72] Do M

08/09/72
Rejwach

Życie jest jak pudełko czekoladek. Gdy jesz ostatnią czekoladkę, pudełko trzeba wyrzucić do śmieci. W Rejwachu nie segregowali odpadów. Wszystkie trafiały do jednego pojemnika. Obierki po krewetkach znajdowały swe miejsce koło prochów i innych odpadów materii organicznej. Zenek już widywał takie zrzuty, co to bywały w apartamentowcach. Pociągało się za gigantyczną wajchę, i ze ściany wysuwało się metalowe pudło. Do pudła wrzucało się śmieci. Śmieci spadały z budynku na dół, zazwyczaj piwnicy. Precz im z oczu.

Zenek pociągnął za metalową klamkę. Klamka była zimna, choć z zewnątrz szalało. Powietrze gorzało. Buchnęło gorzałą, kiedy otworzył drzwi prowadzące do Rejwachu. Buch uderzył go po mordzie. Nos go zapiekł. Ciepło brązów i pomarańczy nabierało konturów drewna, chociaż świece to oni już dawno zgasili. Drżącą ręką domknął drzwi. Już po tej drugiej, właściwej stronie.

Dziwne. Przez cały ten czas dygotał z zimna. Nie było mu zimno. Nie do tej pory. Temperatura, adrenalina, te sprawy. W zetknięciu z rejwachowym powietrzem ramiona pokryły mu się cierpką skórką. Wychłodziło go to, biegnięcie do Rejwachu. Widział przed sobą parę. Wydało mu się. Para dobijała się oknami do jednego miejsca, co na Nokturnie ostało. Jak w sarkofagu. Tarasowała im drzwi, to się już nie wybierali na spacerek. Ogień się dobijał, a uszy Zenka wypełniły się watą. Wokół przytłumione słowa. Ratowali kogoś, nawet podchodzili do Zenka. Ktoś mu włożył w dłonie kubek. Glazura była niedomyta. I gdy tak stał i patrzał, to wstrząsał konturami napoju, a napój uderzał o ścianki. Spienił się jak płyn do płukania zębów. Zenek go wypił, smakował jak zdrowie, ten się tylko dowie, kto je stracił.

Miło było nawilżyć gardło. Wszyscy wokół mieli wielkie plany. A Zenek stał. Każdemu przydzielono jakieś zadanie. Krew na koszulce Zenka przylegała do jego ciała.
— To ja ten, w kiblu pójdę gasić. — odchrząknął i udał się do kibla, zataczając się po drodze. Sprzęt działał.
Umył ręce. Gdy dotykał nosa, był w miarę prosty. Nie dało się go złamać. Zenka czy nosa?

Barierka pomagała dostać się na górę. Kluczył po schodach w górę jak pijany człowiek. Pod palcami zimno. Zmurszała tkanina tłumiła kroki, wypełniając uszy kolejną warstwą waty. Chrupało, gdy się wspinał. Coś mu kapało, ale krew z nosa to już dawno zaschła na koszulce. To czemu kapało? Świat się kotłował, i łamał. Obijał się bokiem o barierkę. Co parę kroków przystawał i mrużył oczy, bo musiał poczekać, aż mu się w głowie unormuje. Palcem podłubał w uchu. Wata tylko głębiej weszła. Wyjął palec. A, a to z oczu kapało. Bo polizał to, co ściekło.

Gdzieś w kieszeni spodni miał kluczyk do pokoju. Chociaż oczy kapały, poklepywał się po spodniach, i istotnie go znalazł. Ociepliło go ciało. Gdy wkładał plastyczny metal w dziurkę zamka, to się okazało, że drzwi były już uchylone. Ktoś otworzył. A widzisz, bo by pchał na siłę, tak go oczy piekły. Łydki paliły go od biegania. Przekroczył stopami próg swojego pokoju, i padł na łóżku.

Pomyślał, że przytuli się twarzą do granatowej pościeli, oprze oczy na poduszce i pozwoli poszewce wchłonąć całe słone. Będzie miał na poduszce wtedy takie dwie mokre plamy jak z okładki książki Wielki Gatsby. Oczy człowieka, który widział wszystko. Zepsucie warstw społeczeństwa z East Endu… Ah, jak mu było dobrze. Dobrze tak było się rozłożyć. Ręce miał gdzie położyć. Ciałem zajmował niemal całe łóżko. Czubki kapci szurały po pościeli, aż w końcu machnął stopami i spadły na podłogę. Poduszka miękko przyjęła jego policzki. Wsunął ramiona pod poduszkę, i było mu wygodnie.

Zimną pościel ogrzewał ciałem, a materac przyjmował wszystkie obolałe punkty ciała. Pozostawała mu kąpiel, ale wolał sobie zrobić dzień dziecka. Przeturlał się po pościeli, nim trafił pod nią. Pod kołdrę. Nosem uderzył o poduszkę. Niewiele czuł tym nosem, był jakby zdrętwiały. I tak go tępo zapulsowało. A jak przytykał ucho do poduszki, to trafiał tam, gdzie było mokro. Przesunął ją sobie i pociągnął powietrza. Postanowił nos trzymać trochę wyżej, niż poduszka. Zasypiał na boku.

Rozciągnął kończyny. Zimna kołdra otuliła go aż pod brodę. Gdy wreszcie znalazł tę znakomitą pozycję ciała, gwarantującą jak najdalsze rozprostowanie zbolałych od biegu kończyn, mógł wejść także do snu. Ścięło go.