[24-25 X 72] Sen o równości

W szarej sieni świadomość oczekiwała na powrót ze świata jawy. Świadomość miała ciało. Ciało spoczywało w łóżku.

Szare ściany otaczały łóżko ze wszystkich stron. Równie szare deski pokrywały podłogę. Szara zasłona przysłaniała okno, z którego padał widok na szare pola. Każdy mebel w środku był szary. W jednolitym odcieniu szarości. Biblioteczkę wypełniały szare księgi. Nawet tekstylia były szare. Szary obrus przykrywał szarą szafkę nocną. Szara pościel, chociaż miękka jak na jawie, nie koiła oka kolorem. Na głowę czekały szare poduszki. Na stopy czekał szary dywanik.

By do tej głowy wejść, zdecydowanie należało pożegnać się z kolorami.

Pory dnia zlewały się w jedną. Dzień czy noc, wszystko było szare. Trudno było powiedzieć, jaka była godzina — pomieszczenie rozświetlały promienie światła o jednolitym, szarym odcieniu. Ślepa kura by tu oszalała.

Indywidualne przedmioty wyróżniały się jedynie konturami. Ledwo, ledwo. Jedna poduszka zlewała się w drugą. Dywan zatapiał się w podłodze. Książki na półkach biblioteczki obleczone były w identyczne grube okładki. Te same okładki, te same tytuły. Niemożliwym było ich odczytanie. Każda litera wyglądała tak samo. A gdy człowiek miał już absolutnie dość i chciał uciec z tego koszmaru, i zaglądał za okno. Za oknem była jedna wielka szara plama.

Równość absolutna.

Gdy Zenek znalazł się w tamtym śnie, udało mu się znaleźć jeden zacieniony kąt. Tak, w pomieszczeniu o jednym tonie szarości znalazł miejsce, gdzie było trochę ciemniej! Najciemniej pod latarnią. Podsunął sobie nawet szary stołek, coby nie kucać nad szarą podłogą. Należała mu się jakaś wygoda nawet w odmętach czyjejś świadomości.

Zenek nie do końca lubił to robić. Nie lubił odwiedzać ludzkich koszmarów. Ale musiał. Czasem sen mu kazał. Jak to kazał, Zenku, czyż nie masz jakiejś własnej wolnej woli? Możnaby zapytać. Otóż, nie. Nie miał. Nie wobec snu.

W szarym łóżku leżała dziewczyna. Jej szara skóra spoczywała na szarym prześcieradle, okryta przed zimnem szarą kołdrą. Zenek upewnił się, że okno z firaną było zamknięte. Nie chciał, żeby się przebudziła do przeciągu. Szare włosy rozlewały się na szarej poduszce. Spała, niczego nieświadoma. Jej ciało musiało ją tutaj przyprowadzić. Nie wiedział, jaka na zewnątrz była godzina.
Gdy się poruszała, jej kontury stawały się ciemniejsze od reszty pokoju. Dzięki temu wiedział, że żyje. A zatem nie mógł jej zostawić. Nie wypadało. W końcu to nie był jego sen.
Założył nogę na nogę, a bardziej kostkę na własne kolano, odchylił się na stołku i oparł o ścianę. Ręce złożył przy klatce i czekał.

…
I czekał.
…

Dziewczyna poruszała się coraz niespokojniej. Zerknął na własny przegub, ale przecież nigdy nie nosił zegarka. No więc w końcu Kozioł przechylił się do przodu i wstał. Szare deski skrzypiały. Skrzyp, skrzyp, z każdym krokiem. Dotarł na skraj łóżka.
Z kieszeni wyciągnął solniczkę. Śmieszne, bo sól w środku była biała. No to Zenek przechylił tę solniczkę i jej trochę sypnął soli w twarz i we włosy. Znudziło mu się czekać po prostu.

Sól osiadła na jej włosach niczym przedwczesny szron. Kilka kryształków zatrzymało się na rzęsach, inne rozsypały po policzkach i szarej pościeli, gdzie wyglądały niemal rażąco biało na tle całej tej bezbarwności. Zelena zmarszczyła nos, lecz nie otworzyła od razu oczu. Najpierw przeciągnęła się leniwie, wsuwając ręce pod poduszkę, jak gdyby próbowała przeciągnąć razem ze sobą całe łóżko. Łóżko odpowiedziało przeciągłym skrzypnięciem, choć deski pod nim milczały.
- Śnieg spadł wyjątkowo szybko w tym roku - wymamrotała. Dopiero wtedy rozchyliła powieki. Zenek stał nad nią z solniczką. Nie było w tym przecież niczego niezwykłego. - Lubisz śnieg? - zapytała. Podniosła dłoń do włosów i zebrała z nich odrobinę soli na opuszek palca. Przyjrzała się kryształkom bardzo uważnie, jak gdyby spodziewała się znaleźć pomiędzy nimi odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zadała, po czym wsunęła palec do ust.
Zamyśliła się.
- W Holandii padał ładniejszy - orzekła wreszcie. - Ale tamten nie mieścił się w solniczce.
Był to poważny problem logistyczny. Usiadła, a pościel spłynęła z jej ramion. Spływała zresztą odrobinę za długo. Materiał ciągnął się ku podłodze, chociaż kołdra już dawno powinna się skończyć, aż wreszcie jej koniec wsunął się pod łóżko. Zelena nachyliła się, żeby sprawdzić, dokąd prowadzi, ale pod łóżkiem nie było podłogi.
Było okno. Za oknem rosło drzewo. Do góry korzeniami. Na jednej z gałęzi siedziały trzy szare wrony i wszystkie miały tę samą głowę, którą kolejno przekazywały sobie z dzioba do dzioba.
Wyprostowała się. Najwyraźniej wszystko było w porządku. Strzepnęła sól z ramienia. Kryształki zamiast opaść, zawisły przed nią. Jeden po drugim, równiutko, jak gwiazdy układające się w konstelację. Przez chwilę przypominały strzałkę wskazującą drzwi. Potem imbryk. Potem kozę. W końcu wszystkie rozsypały się jednocześnie.
Zelena spojrzała na Zenka.
- Chyba próbowały coś powiedzieć - stwierdziła. - Ale jedna z nich kłamała.
Która? nie miała pojęcia. Zsunęła stopy z łóżka. Dywan odsunął się. Zelena zmarszczyła brwi i spróbowała ponownie. Dywan ponownie umknął spod jej stóp, tym razem o dobre pół metra. Za trzecim razem przydepnęła jego róg, zanim zdążył uciec.
- Nie zaczynaj - przestrzegła go cicho. Dywan znieruchomiał. Dziewczyna wstała. Dopiero wtedy zauważyła, że jedna z jej stóp była bosa, podczas gdy na drugiej miała but. Nie pamiętała, żeby go zakładała, ale but najwyraźniej pamiętał za nią. Był szary, oczywiście. Wszystko było szare. Nawet ona. Nie przeszkadzało jej to.
Podeszła do biblioteczki i przesunęła palcem po grzbietach książek. Wszystkie nosiły ten sam tytuł, choć za każdym razem, gdy próbowała go przeczytać, litery zamieniały się miejscami. Otworzyła pierwszą. Na wszystkich stronach widniał jeden wyraz. RÓWNO. Litery uchyliły się i wyjrzało zza nich oko. Zelena zatrzasnęła książkę.
- Nieładnie podglądać.
Oko zdążyło jeszcze mrugnąć. Odłożyła książkę na półkę i wtedy coś tyknęło. Obejrzała się. Nic.
Tik.
Spojrzała na Zenka. A potem na własny nadgarstek. Nie miała zegarka. Mimo to wskazówki przesuwały się po jej skórze. Zelena pobladła, po czym gwałtownie poderwała głowę.
- Jesteśmy spóźnieni.
Skoro byli spóźnieni, należało się spieszyć. Chwyciła Zenka za rękaw z nagłością człowieka, który właśnie przypomniał sobie o najważniejszym spotkaniu swojego życia.
- Bardzo spóźnieni. Właściwie to chyba byliśmy spóźnieni już wczoraj.
Ruszyła do drzwi, ciągnąc go za sobą, lecz klamka znajdowała się teraz po drugiej stronie. Nie drzwi. Pokoju.
- Złapiesz ją? Przydałaby się pułapka na myszy - podniosła brew, rozważając dostępne opcje.

Biały śnieg nie miał prawa istnieć w szarej rzeczywistości. Opadał na skórę Zeleny, na włosy i twarz, ale w zetknięciu z szarością roztapiał się natychmiast. Szarych strużek wody nie było już widać, jak spływały. Czy Zelena w szarym łożu się wyspała?
— Nawet lubię — schował solniczkę z powrotem w kieszeni. Łóżko skrzypiało, a kiedy Zelena przesuwała rękami po pościeli, śnieg skrzypiał także. Właściwie to Zenek nie był pewny, czy niewidzialny śnieg nie utworzył śniegowego łóżka, ale nie. To było niemożliwe. Zelena nie drżała. Kiedy wsunęła palec do ust, Zenek także nie drżał. Wykwitł mu na twarzy uśmiech.
— Pamiętam holenderski śnieg. — szkoda tylko, że z Zeleny snu. Miał nadzieję, że tego ostatniego nie usłyszała.
Ciekawe, czy coś z tego palca poczuła na języku. Czy śnieg był słodki, czy słony. Pewnie słony. Siła sugestii potrafiła zmienić smak każdej potrawy. Ale też nie każdy to czuł.

Powietrze w pokoju ciężko spływało na tyły płuc. Klatka Zenka unosiła się spokojnie. Pokój dychał, animowany przez wyobraźnię Zeleny. Co w sumie… Zenek już stał w gotowości. Jak jej zaczynały zwoje działać, wolał twardo wcisnąć pięty w pozycji dwunożnej. Nie miał czego wstrzymywać.
Pierwszy ruch. Zelena poruszyła się na łóżku. Zgubiła pościel. No to już nie wróci, aż snu nie skończy. Drugi ruch. Trzeci. Im więcej się ruszała, tym lepiej ją dostrzegał na tle szarych ścian. Więc dobrze. Niech Zelena się rusza. Jej jasne włosy również były nieco jaśniejsze niż reszta; widział, jak się poruszają, kiedy przechylała głowę. On sam także przejął trochę ciemniejszego cienia. Zastanawiało go, czy to nie będzie później problemem. Wyciągnął przed siebie lekko rękę, jakby przesuwał śnieg w powietrzu. Kryształki w końcu pospadały.
— Tak sądzisz? — zapytał cicho, co w sumie było zupełnie bezcelowe, bo Zelena robiła, co chciała. Odpowiadać też nie musiała. Ale może jego głos zapisze jej się w pamięci nad ranem.

Pozwolił jej rozejrzeć się po pokoju. Nie przeszkadzał jej zbytnio. Bujał się jedynie na piętach, do tyłu i z powrotem, podłoga przez to nieco skrzypiała. Co też było odstępstwem od normy, jaką stanowiła całkowita cisza. Zbliżył się dopiero, gdy Zelena drgnęła. Coś ją spłoszyło. Tik. Sen się upominał.
— Ale może byś zdjęła tego buta? — zatopił ręce jeszcze głębiej w kieszeniach marynarki, gdy Zelena go pociągnęła do przodu. Co jak co, ale kiedy Zenek nie chciał iść, to się potrafił zaprzeć w podłodze niby to byk napierający kopytami w przeciwną stronę. Uparty kozioł. Takie zwierzątka też mieli za oknem. Nie tym razem, jednak. To było też w jego interesie, by wreszcie opuścić sień dzielącą ich od przestrzeni snu.
Drzwi ich zatrzymały, ale nie miały w zwyczaju robić tego na długo. Sen czegoś od nich oczekiwał.
— Poczekaj — taś, Zelena, bo Zenek cię tak z pokoju nie puści. I sam też nie wyjdzie.
Stanął przed Zeleną. Uniósł dłonie, po czym opuścił je… na głowie Zeleny. Od czubka ku końcom i znowu ku nasadom, zaczął otrzepywać włosy, tak jak trzepie się poduszkę. Tap, tap, tap. Lekkie podmuchy powietrza. Powoli zszedł z nich jasny odcień. Potem Zenek strzepnął ciemny cień z własnego płaszcza. I już, git. Drugi but gdzieś zniknął w międzyczasie.
W snach bose stopy nie miały znaczenia. Właściwie to często ludzie pojawiali się właśnie tak, jak do snu szli. No a do snu chodziło się boso. Albo w skarpetach. Jeden pies. Jeśli nie wyśnili sobie bólu, to nagie podeszwy nie mogły ich zranić.

Dopiero, gdy dopełnił formalności, zaginiona klamka zaczynała zbliżać się do nich, w powietrzu, aczkolwiek niechętnie. Zenek wyciągnął po nią rękaw płaszcza i dopiero wtedy przyfrunęła. — No i już. — mruczał. Przymocował do drzwi, nacisnął. Drzwi puściły.
Drzwi wypuściły ich na nagą ziemię. A może to była trawa. Nie było sposobu powiedzieć, czy ktokolwiek wydeptał już ścieżkę przed nimi. Równie dobrze mogło tam nie być człowieka. Ale ludzie bardzo wyraźnie pracowali. Kontury rozmywały się w powietrzu, daleko na polach. Poruszali ledwo widocznymi na tle nieba narzędziami. Takimi co to nawet ich Zenek nie potrafił ponazywać, bo kurna rolnikiem nie był, ale egzystowały one w wyobraźni każdego człowieka od zarania dziejów. Taczki na kołach, odróżniające się zadrami, wykonane z drewna. Koło toczyło się po polu i wykonywało pracę. Coś zmieniało na polu, bo grudy ziemi rozsuwały się przed rolnikami. Nie mieli czego sypać.
Stali za daleko, by ocenić kontury ich rysów. Zenek miał jednak przeczucie, że gdy zbliży się do któregoś z nich, na licu zobaczy rysy Zeleny. Nie identyczne… Nawet jej twarz nie była tutaj wyraźna. Ale na tyle rozpoznawalne, by wiedzieć, że sen nie mógł wyprodukować społeczeństwa innego od Zeleny, innego od Zenka nawet… gdyby tylko nie był intruzem. No myślał już o tym, że wyjdą z tego problemy.
— Nie widzę Diany — wymsknęła mu się jedna z tych namolnych myśli. Przecież Diana mogła teraz mieć zupełnie inne zajęcie. Słońce prażyło ich z wysoka, jedyny jasny punkt na szczycie nieba.