[jesień 1972, Mulciber Manor] In dreams, vol. 1

29 X 1972

We śnie Alexander szedł po zaśnieżonych wrzosowiskach. Nie musiał oglądać się za siebie, żeby wiedzieć, że ktoś idzie za nim. Przyzwyczaiła go do tego, że zawsze plątała się gdzieś samopas, na peryferiach jego spojrzenia. Przywykł, że była gdzieś obok... A może po prostu lubił, gdy była obok. A dzisiaj wciąż uparcie kryła się tuż za jego plecami.

– Wstydzisz się? – rzucił żartobliwie w przestrzeń, jego słowa porwane przez zimowy wiatr, zacinający zawsze prosto w twarz, nieważne, w którą stronę by się nie obrócił. Oparł się ręką o samotne drzewo, przesunął palcami po jego chropowatej korze, przymykając oczy. Wybujało pośród nizin, jak gdyby na przekór pędowi wiatru, który przygniatał je ku ziemi. Wiatr wiał z północy, z domeny Boreasza. Oto jego córa, boska Chione, pokryła ziemię śniegiem, a wodę skuła lodem, pomyślał, pochyliwszy się, aby dotknąć palcami zamarzniętej tafli odcinającego się od śnieżnej pokrywy jeziora. Przyłożyć do niej ucho, aby wsłuchać się w pieśń wody tuż pod powierzchnią. We snach nie robiło mu bowiem różnicy, którym uchem słuchał. Alexander wiedział, że śni. Przyjemny był to jednak sen. Nie zmuszał go do krążenia wciąż w kółko i w kółko po korytarzach Mulciber Manor. Do kluczenia pośród regałów Sali Przepowiedni, na półkach których spoczywały szklane kule z zaklętymi w środku wizjami przyszłości.

Woda śpiewała, a może lód śpiewał. Śpiewali oboje o dziejach Chione, która wrzuciła swego syna do wody, a potem pokryła ją lodem, aby na jaw nie wyszedł gwałt, jakiego dopuścił się na jej ciele Posejdon. A potem jeszcze pokryła ziemię śniegiem, "jak zhańbiona kobieta zakrywająca białe swe lico za zasłonką woalu", pisał Homer. Wybieliła świat tak, jak nie potrafiła wybielić własnego sumienia. Biel nie raziła jednak oczu Alexandra. Wpatrywał się w rozciągające się przed nim morze skute lodem, patrzył na pływające po jego powierzchni kry. Patrzył jak Posejdon, bóg wielkich wód, ratuje swe dziecię z opresji. Oto więc syn Chione i Posejdona otrzymał imię "Eumolpos", czyli "pieśń", aby nie zapomniał nigdy pieśni wody, w której miała czekać go śmierć. Aby nie zapomniał pieśni lodu, który go ukształtował i zrodził. W wielu jeszcze innych pieśniach zapisało się imię Eumolposa. Wiele skomponował sam. Był pieśniarzem. Był mistykiem, który zapoczątkował obchody misteriów eleuzyńskich. Był prorokiem.

Eumolpos. Εὔμολπος. Obracał przez chwilę to imię na języku, zanim wystawił go, żeby posmakować wirujących wokół płatków śniegu. Zimnymi były palce, które dotykały wówczas jego rozchylonych lekko ust.

25 IX 1972

Alexander zasnął patrząc w gwiazdy.

Zawsze lubił śnić o gwiazdach. Odkrywać nowe konstelacje na niebie, które zupełnie różniło się od tego, które widział na jawie. Na jawie nie miało przez nim tajemnic, ale w snach... Mógł mieć mapy nieba wdrukowane w pamięć, ale tylko w snach mógł dotknąć gwiezdnego pyłu. Dał zaklętą mapę Helloise, chcąc podzielić się z nią tym sentymentem. Niech poczuje jak to jest, pomyślał. Niech wie, że z dystansu można się poczuć jeszcze bliższym ziemi. Zrozumieć wspólną genealogię materii wszelakiej. Komety tańczyły dookoła Alexandra, zaplatając swe warkocze wokół jego szyi. Rozplatał je na przekór, chcąc zanurzyć palce we włosach Helloise jak w zwiewnych mgławicach, których prądowi poddawał się bez sprzeciwu. Chciał przecież tańczyć razem z nią. Pływał w gwiezdnych strumieniach, pozwalając ponieść się hen daleko w stronę galaktyk odległych od Drogi Mlecznej o lata świetlne. Uwielbiał, że tylko w kosmosie określenie upływu czasu mogło służyć do opisania pokonanego dystansu. Tak oto czas stawał się przestrzenią. Wiele było poezji w prawach fizyki. Alexander widział metafory w równaniach matematycznych, a rozprawy naukowe traktował na równi z traktatami filozoficznymi. Gdy spoglądał w niebo, rozumiał najpełniej, że przyszłość jest odbiciem przeszłości. W końcu do jego oczu docierało światło sprzed tysięcy lat. Nie da się zmienić przyszłości, mówił czasem. Ale znów, determinizm był uproszczeniem. Niczym więcej jak aberracją na soczewce percepcji, a daru trzeciego oka nie wolno było traktować jak zepsutej lunety. Obserwacja nie oznaczała bierności. Sam akt patrzenia zmieniał równowagę układu, w którym obowiązywała zasada nieoznaczności. Patrzeć znaczyło uczestniczyć. Nie istniał więc stan pozbawiony interferencji, każda obserwacja była bowiem eksperymentem. Wszystko zależało od tego, kto patrzył, jak patrzył, na co patrzył... Tak jak pewność zastępowało prawdopodobieństwo, tak wola nie była iluzją wynikającą z niewiedzy, lecz fluktuacją stanów kwantowych. Instrumentarium nigdy nie było wadliwym, powtarzał sobie. Nawet najmniejsza początkowa niepewność pomiarowa, fizycznie niezbywalna, rosła wykładniczo, z czasem czyniąc popełnioną prognozę niemal bezsensowną. Nie mógł więc przewidzieć wszystkiego. Nie mógł... Nie mógł. Po prostu nie mógł.

Ale przecież obiecałeś mi gwiazdkę z nieba, zażądała we śnie Lorien, kapryśnie odwracając od niego głowę, obiecałeś, Alex! Obiecałeś! Alexander uśmiechnął się do niej, ale gdy złapał ją za rękę, żeby przyciągnąć ją do siebie, pocieszyć, pokazać jej, w którą stronę powinna patrzeć, żeby dostrzec tę najjaśniejszą gwiazdę na niebie. Pokazał jej psią gwiazdę. Pokazał jej Syriusza, który nie należał do północnego nieba, lecz wciąż był widocznym. Zimą leżał nisko nad południowym horyzontem, jak pies, który łasi się do stóp swojego pana.
– A może nie chcesz najjaśniejszej, tylko największą? – spytał cicho Alexander, pokazując na Betelgezę. Czerwonego nadolbrzyma położonego w Orionie, którego zmienną naturę obserwować dało się gołym okiem. Patrzyli oboje jak puchnie i zapada się, wytracając materię w postaci wiatru gwiazdowego. Patrzyli jak powoli umiera.
– Betelgeza jest już u schyłku swego życia – wyszeptał czule nad uchem Lorien. – Może umrzeć za tysiąc lat, może za sto. A może umrzeć choćby i jutro. A gdy umrze, wybuchnie jako supernowa. – Odgarnął ciemne włosy z jej twarzy. – Tak oto odpadnie Orionowi jego prawica. Tak potężna, że mogłaby pomieścić w sobie tysiąc naszych słońc. Tak... Krucha. Wiesz, że Orion był bratem Polifema? Tego samego, któremu wyłupił oko Odyseusz. Można żyć bez oka, ale bez ręki? – Alexander pokręcił delikatnie głową. – A jednak gdy Betelgeza wybuchnie, wyrzuci z siebie materię, która zasili obłoki międzygwiezdne. Skondensuje się w nowe gwiazdy, stanie się częścią nowych planet. Nasi przodkowie wiedzieli już przed wiekami, że wszystko co żyje, musi umrzeć. Ale przecież nic nie umiera tak naprawdę.

Gdy jednak spojrzał w gwiazdy, zrozumiał, że sen zdążył się zmienić. Odwrócił się, żeby zatrzymać odchodzącą Lorien, ale teraz to Scarlett złapała jego rękę, prosząc o kawałek nieba. "Tylko kawałeczek", powiedziała, chociaż nie przemawiała swoim głosem, a głosem Scylli, która prosiła go podczas Spalonej Nocy o kroplę krwi. Tylko kropelkę. Alexander westchnął, jak gdyby z rozżaleniem. Wiedział jak opisać równaniem trajektorię ruchu planet, ale język małych dziewczynek wciąż był mu obcym. Obudził się, przypominając sobie, że obiecał Scarlett, że poćwiczy z nią dzisiaj rzucanie nici.

11/12 X 1972

Przez chwilę myślał, że jest w Grecji. Przez chwilę. Wiedział, że szybował na kruczych skrzydłach nad powierzchnią Morza Śródziemnego. Nawet gdy się już obudził, czuł bowiem na zeschniętych wargach wspomnienie słonego smaku jego fal, powracających w gwałtownym przyboju. Nie do niego należały jednak skrzydła, z piórami nasiąkłymi wodą. Nie do niego należały oczy kruka, przypominające wyłowione z dna bursztyny.

"Nic nie należy do ciebie", powiedziała mu nie tak dawno Lorien. W jego śnie mówiła po włosku, śmiejąc się smutno, gdy nie rozumiał.

Nigdy nie rozumiał.

Alexander usiadł na łóżku, próbując uspokoić oddech. Nasłuchiwał przez dłuższą chwilę odgłosów pogrążonego w śnie domostwa. Znał przecież wszystkie odgłosy Mulciber Manor. Wszyscy już spali. Przez chwilę zastanawiał się, czy za ścianą obok nie śpi też może Lorien, ale przypomniał sobie, że przecież nie wróci tej nocy. Ani następnej. Nie, Lorien latała na swych skrzydłach gdzie jej się żywnie podobało. Z nikim nie musiała się nimi przecież dzielić.

Drżącą ręką sięgnął po leżące przy łóżku czarne lusterko z wypolerowanego na błysk obsydianu. Wykonano je ze szkła wulkanicznego, którego bloki wykładały również ściany Departamentu Tajemnic. Lusterko leżało jak zawsze wierzchem do dołu. Obrócił je między palcami, zastanawiając się, czy tylko wyobraża sobie bijący od niego żar – wspomnienie gniewu wulkanów, których erupcja rozrywała niegdyś ziemię i niebo – czy ogrzał je może własnym ciałem: skała stęskniona była bowiem ciepła. Łatwiej było Alexandrowi znieść własne odbicie w jego przydymionej tafli, aniżeli w prawdziwym lustrze, wbudowanym w drzwi mosiężnej szafy, stojącej naprzeciw łóżka. Musiał wiedzieć, czy już się wybudził ze swego proroczego snu. Musiał wiedzieć, czy już się wybudził, czy wciąż jeszcze śni.

Ostrożnie przesunął lusterko, tak, aby obejrzeć swoje oczy.

Wciąż były niebieskie. Niebieskie, nie złote, uspokoił się, z ciężkim westchnieniem opadając z powrotem na poduszki. To już wolał, kiedy mu je tak po prostu wydziobywała. Odłożył lusterko na bok, tym razem wierzchem do góry. Nieważne, kto patrzył. Być może nie chciał być sam, nawet jeżeli potrzebował być sam. Zwlókł się jednak z łóżka, przecierając zmęczone oczy.

Wiedział, że dziś już nie zaśnie.

Zasiadł za zawalonym książkami biurkiem, aby skreślić wreszcie list do Peregrinusa, który zaczynał i porzucał już kilkanaście razy co najmniej, zawahawszy się, gdy wzrok jego padł na leżącą na szczycie stosu lektur Eneidę Wergiliusza. Włochy, przypomniał sobie, nie Grecja. A więc Eneasz, nie Odyseusz? Eneasz, kolejny tułaczy mąż walczący pod Troją. Eneasz, który osiedlił się w Italii, bo tę właśnie krainę przeznaczył mu Jowisz we władanie. Z jakiegoś powodu Alexander Mulciber i Mildred Moody patrzyli przecież w stronę italskiego wybrzeża. Z jakiegoś powodu Peregrinus Trelawney również patrzył. Co takiego zmusiło ich, aby wszyscy naraz zwrócili spojrzenia w tym właśnie kierunku?

Alexander otworzył Eneidę, automatycznie wertując kartki do miejsca, w którym pamiętał, że Eneasz spotyka Sybillę, kapłankę Apollona. "O! już koniec morskich trwóg, lecz cięższe na lądzie czekają", przeczytał. A potem pokręcił głową, i sięgnął po pióro.

Koniec sesji