[maj 1959, Émile & Gabriel] Gaudeamus igitur

maj 1959
Paryż

Hôpital Magique de Paris, od pierwszego roku studiowania, uczył swych przyszłych medyków różnych dziedzin. Na początkowym etapie nie można było wybrać specjalizacji, jakkolwiek by się tego chciało. Student musiał poznać podstawy wszystkich dyscyplin, zobaczyć całe pole zanim znajdzie sobie na nim miejsce. Ci, którzy przyszli do szpitala z pewnym nastawieniem, musieli przecierpieć godziny wykładów skrajnie dla nich nieciekawych, często prowadzonych przez profesorów, którzy nieoczywistości swych dziedzin traktowali jako znane przez każdego i każdą. Inni natomiast prowadzili zajęcia tak przystępnie, że nawet jeśli ktoś nie wiązał z daną dyscypliną przyszłości, słuchał ze szczerym zainteresowaniem. Tak sytuacja wyglądała z Monsieur de la Rochefoucaldem, profesorem od magipsychiatrii.

Dziewiętnastoletni Émile Mulciber, student pilny, ale nastawiony raczej na uzdrowicielstwo ogólne, czekał przed gabinetem wykładowcy, aż przyjdzie jego kolej na konsultację. Z długawymi, delikatnie kręconymi włosami, w uniformie typowym dla Hôpital Magique: białej tunice zapinanej po boku na czarne guziki, sięgającej kołnierzykiem aż po szyję. Obok położył skórzaną torbę, w której trzymał rękawiczki oraz narzędzia takie jak chociażby szkło powiększające, a także kajet obficie zapełniony notatkami.

Mimo, że profesor de la Rochefoucalda był jednym z tych fajniejszych, Émile stresował się konsultacjami. Chciał zrobić na wykładowcy wrażenie studenta elokwentnego, szukającego, przykładającego się do przedmiotu. Zamierzał zaproponować temat pracy zaliczeniowej z Magipsychiatrii: Negatywne skutki czyszczenia pamięci w leczeniu zespołu stresu pourazowego. Ostatni weekend przesiedział w szpitalnej bibliotece, przygotowując jak najlepszą bibliografię, którą wypisał sobie na rolce pergaminu. Trzymał rulon delikatnie, starając się, by go nie pozaginać ani nie poznaczyć wilgocią spoconych ze stresu dłoni.

Co paradoksalne, czuł się trochę jak przed wizytą u lekarza. Siedział na szpitalnym korytarzu pokrytym trupią bielą, wokół, jak to zwykle bywało w Hôpital Magique majaczył zapach ziół i odczynników. Panował tu również kolejny, bardzo lekarski, obyczaj. Do gabinetu zapraszał wykładowca. Wcześniej student musiał się umówić na wizytę konsultację, więc profesor zaprosić go miał po imieniu i nazwisku.

Spoiler

Strój studenta podglądowo (nie jest oczywiście taki oberwany)

Hôpital Magique de Paris, od pierwszego roku nauczania wydawał mu się miejscem przedziwnym. Gdyby ktoś go szczerze zapytał co tu robi, to z rozbrajającą sobie szczerością powiedziałby, że nie ma zasadniczo pojęcia. Wszystko za sprawą obecnego ordynatora magipsychiatrii, człowieka którego poznał lata wcześniej, gdy ten był u początku swojej kariery medycznej. Namówił wtedy lekko zapodzianego w XX wieku wampira do aktualizacji uzdrowicielskiego fachu, mając z oczywistych względów dość okrojone rozeznanie w tym cóż ten wampir robił przed wampirzą odsiadką oraz w trakcie mugolskiej wojny. Teraz jako ordynator, osoba zarządzająca, zaprosił Jean-Baptiste'a de la Rochefoucalda do współpracy.

Miało to stanowisko swoje plusy i minusy. Lubił eksperymentować na pacjentach. Jeszcze bardziej lubił eksperymentować na swoich studentach. Ale te całe zaliczenia i tona biurokracji… to był dopiero jego pierwszy semestr a już był na śmierć zanudzony wijącymi się jak pędraki czarodziejami, od których później miałoby cokolwiek zależeć przeżycie jego pożywienia. Miał poczucie, że nie utrzyma się na tym stanowisku zbyt długo, ale obiecał swojemu dawnemu znajomemu, który - co zabawne - wyglądał teraz na starszego od niego, że da temu szansę.

Dlatego cierpliwie wysłuchiwał tych skamleń, zapewnień dotrzymania terminu i wywiązania się z zaproponowanej albo narzuconej pracy. Cokolwiek, do prawdy cokolwiek, co mogli niby wiedzieć o psychice ludzkiej, nie mając choćby stu lat doświadczeń z tymi zabawnymi mrówkami, gnanymi głodem, pragnieniem i seksem do przodu?

– Następny! – krzyknął, nie podnosząc się z katedry, na której siedział półdupkiem w lekarskiej szacie zdobnej w barwy oddziału magipsychiatrycznego. Z racji tego, że preferował nocne terminy wizyt, zaraz po zmierzchu wszyscy się pchali by mieć to jak najszybciej odhaczone, więc trochę potraktował ich taśmowo. Ostatni był… och blondasek z pierwszego rzędu, no tego to był ciekaw co wykombinuje. Być może, gdyby Jean lepiej pamiętał czasy własnej nauki, odnalazłby w tym zdeterminowanym spojrzeniu ślady własnej młodości. Teraz jednak Émile jawił mu się jako rumiany pędraczek, który bardzo chciałby mieć dobry stopień. No nic, być może miło go zaskoczy. Nim jednak student wszedł do gabinetu, wampir wychwycił jakąś rubryczkę w dokumentacji, której zadania nie był w stanie zidentyfikować.

Pieprzona biurokracja

Złapał się na zaciśniętej szczęce, choć ponoć wyraz gniewu (tak długo jak nie był podparty zębami zatopionymi w gardzieli impertynenta) dodawał mu uroku.

– Do rzeczy Mulciber. Temat pracy? – zaczął, ciskając teczkę na biurko i wstając od razu, chcąc rozchodzić to poczucie potrzasku, które miał wobec zobowiązań wijących się po nim jak szlufki kaftanu bezpieczeństwa niebezpiecznie poszukujące zakotwiczenia pętającego do reszty możliwość ruchu.

Następny!

Émile wstał z ławeczki niemal natychmiast. Miał tę swoją mentalność grzecznego uczniaka, która przychodziła mu dość naturalnie. Nie rozumiał osób, którym na edukacji wcale nie zależało, a nadal ją podejmowały. Po co właściwie tu jesteś? – miał ochotę pytać niektórych swoich kolegów, którzy obijali się i potem nie zdawali egzaminów. Jednak wiedział, że dobrze wychowany dżentelmen musiał dbać bardziej o swoją postawę, a nie pouczać innych, którzy przecież byli odpowiedzialni za własne życia. Nawet jeśli wydawali się mu skończonymi idiotami.

Głos profesora zabrzmiał ostro. Nie był to jeden z przyjaznych, ciepłych wykładowców, który częstował studentów herbatką na konsultacjach. Nie potrafił jednak rozgryźć, czy de la Rochefoucald był jednym z tych nauczycieli, którzy swoich podopiecznych otaczali szczerą niechęcią i na każdym kroku wykazywali, że chcieliby znajdować się zupełnie gdzie indziej. Émile wiedział, że z takim rozumieniem ludzkiego umysłu, magipsychiatria nie była mu pisana.

Chłopak z duszą na ramieniu przeszedł przez drzwi. Profesor siedział w pozycji dość nonszalanckiej, nieco niewłaściwej jego autorytetowi. Mulciber poczuł, że gardło mu się lekko zacisnęło. Zdecydowanie wolał, gdy wszystkie formułki grzecznościowe zostawały wygłaszane, gdy sytuacja pozostawała komfortowo przewidywalna. Nie wiedział tym samym, czego spodziewać się po profesorze. Szybkiego załatwienia sprawy czy docinków? Postanowił jednak zachowywać się jak zwykle, bardzo poprawnie, co może nie wzbudzało w ludziach zachwytu jego osobą, ale przynajmniej nie przysparzało negatywnych odczuć związanych z obcowaniem z impertynentem.

– Oczywiście, panie profesorze – rzekł, siląc się na spokój. – Chciałbym w mojej pracy opisać zagadnienie czyszczenia pamięci osobom, które cierpią z powodu zespołu stresu pourazowego. Moją tezą będzie, że jest to praktyka bardziej szkodliwa niż pomocna dla takowego pacjenta.

Dłonie zaczęły mu się lekko trząść, więc splótł je za plecami.

Owszem jego pozycja już na czas rozmowy była diablo swobodna. Zamiast siedzieć za biurkiem, aby ex catedra wygłaszać swoje mądrości, półdupkiem przysiadł na biurku, a przez to, że wskazał Emilowi krzesło przed sobą, żeby mógł spokojnie usiąść na czas konsultacji, siłą rzeczy patrzył nań z góry. Jak sęp na małego niewinnego, nieopierzonego pisklaka.

Prychnął rozbawiony na "pana profesora" bo tak na prawdę nigdy nie zależało mu na jakiejkolwiek akademickiej karierze, ale chyba rzeczywiście ta banda bufonów kazała się tak tytułować całej gromadce tych, którzy chcieli bufonami dopiero zostać. Kiedy zaś padł w całości temat pracy zaśmiał się już całkiem dosłownie wspierając się na jednej ręce, gdy aż głowę odchylił do tyłu, zupełnie jakby Mulciber opowiedział mu najświeższą, najbardziej tłustą i absurdalną plotkę z akademii.

– To by była doskonała praca. W całości do śmieci z miejsca chłopcze, nie wiedziałem, że chcesz oblać ten semestr i to akurat u mnie! – głowa powróciła do "normalnego" stanu, gdyby tylko nie była tak swobodnie przechylona, gdy rozbawiony wykładowca obserwował dalej swoją ofiarę, nieprzerwanie się uśmiechając i eksponując pakiet wampirzego uzębienia. Ciężko mu nie było myśleć o tym jak banalne do zaliczenia byłoby dla początkującego studencika przejście jego przedmiotu. Palce zastukały kilkukrotnie o blat, choć nie było to w żadnej mierze zaproszenie, nawet jeśli oczyma wyobraźni dokonywał przyspieszonej analizy możliwości smakowych. Młodziutki, śliczniutki, kto wie może jeszcze dziewiczy, choć w tym kraju dziewice kończyły się najprawdopodobniej szybciej niż profiterolki latem. Mulciber… czy nie było to angielskie nazwisko? Jedyna wada, łatwa do zapomnienia na ten krótki moment, gdy dostałby wkład młodzika w swoje "zaliczenie" przedmiotu.
– Czyścić trzeba i czyścić się powinno. Trzeba to robić skutecznie, z wprawą i nade wszystko precyzją. Ale o tym z tego co pamiętam kazano mówić mi już z ludźmi, którzy robią magipsychiatryczną specjalizację, czyli… zakładam, nie z Tobą petit poussin. – Sięgnął po odrobinę merytoryki, nim głęboko wciągnął powietrze tracąc z pozoru dość gwałtownie zainteresowanie cała rozmową. – Do zmiany. Przyjdź następnym razem z innym tematem – warknął w ten sam sposób, jak rozpoczęła się ich rozmowa, siedząc wciąż na stole sięgnął po dokumenty i udawał że je przegląda. Był to oczywisty blamaż, ale czego nienawidził to uzdrowicieli, którzy się wahali. Zakładał, że lepiej odsiewać ziarno od plew możliwie prędko. Lekarz powinien umieć walczyć o pacjenta. Jakim lekarzem być może w przyszłości okaże się Mulciber? Młodzik mógł o tym nie wiedzieć, ale prawdziwy sąd na jego temat odbywał się w głowie de la Rochefoucauld'a właśnie teraz. Oczywiście, jego racjonalność i profesjonalizm mógł być banalnie zagłuszony krwią. Cóż mógł jednak poradzić, że ktoś podjął decyzję o zatrudnieniu go w pełni świadomy jego natury i płynnej diety właściwej tejże?

Émile mógłby w tej sytuacji wyjść z łzami w oczach. Mógłby zacząć się korzyć, na szybko wymyślić inny temat pracy i wydukać, że zrobi coś mało odkrywczego, byle tylko zaliczyć przedmiot u tego świra. Mógłby zamknąć się w sobie, mógłby zaproponować swoją krew, bo wampir na pewno by się skusił na napicie się młodej, świeżej zdrowej posoki. Nie zrobił żadnej z tych rzeczy, gdyż – wbrew przekonaniom de la Rochefoucalda – nie był ofiarą. Wzrok wampira mierzył chłopaka z góry, kiedy ten miał usiąść na krześle. Śmiech, marna sztuczka, by wzbudzić u innej osoby niepewność. By okazać jej pogardę. Mulciber wychowywał się we francuskiej socjecie, a takie triki znał zanim nauczył się chodzić.

Dlatego zrezygnował z siedzenia. Zmierzył wykładowcę poważnym spojrzeniem. Był nawet nieco wyższy od profesora, który nonszalancko siedział na biurku. Kolejny wyraz braku szacunku. Wyższości. Émile wbrew rozsądkowi poczuł się w takiej sytuacji pewniej, niż gdyby zachowanie wykładowcy było w pełni taktowne.

– Z całym szacunkiem, panie profesorze, ale temat przeze mnie wybrany jest w pełni zgodny z sylabusem i tematyką zajęć. Przyniosłem panu listę lektur, po które sięgnąłem przy kwerendzie. Każda to recenzowane pismo naukowe lub książka szanowanego badacza. Wybrałem je ze względu na to, że chciałbym jak najwięcej dowiedzieć się w dziedzinie magipsychiatrii, nawet jeśli nie robię specjalizacji w tej dziedzinie. – Położył przed nauczycielem kartkę. – Nie zamierzam zmieniać tematu tylko dlatego, że pan się nie zgadza z moją tezą. Środowisko akademickie w swych ideałach ma wolnomyślicielstwo, a jeśli panu ten ideał nie jest bliski i zamierza pan „oblać” mnie jedynie z tego powodu, będę zmuszony pójść do dziekana i tę sprawę zgłosić. A także to, że używa pan wobec mnie stwierdzeń, które wykraczają poza akademicki savoir vivre. Proszę więc, by pamiętał pan, jaką funkcję pełni pan i jaką pełnię ja – rzekł tonem niecierpiącym sprzeciwu, kogoś, kto najlepiej wiedział, jak być powinno. Przemówił głosem lekarza.

W sumie nawet rozbawiło go to stwierdzenie, takie wyświechtane i do bólu przewidywalne: "Z całym szacunkiem" zwykle oznaczało, że ciąg dalszy wypowiedzi temu szacunkowi będzie przeczyć. Gabriel oparł się o ścianę spod zmrużonych oczu obserwując podlotka uważającego, że pozjadał wszelkie rozumy, a walka o swoje jest rzeczywiście słuszną strategią w życiu w którym wszystko zależy od układów, na które czystokrwisty goguś nie ma aż takiego wpływu. Możliwe, że Émile Mulciber wychował się we francuskiej socjecie, była to jednak rozkoszna piaskownica w porównaniu z Francją XVII i XVIII wieku, gdzie straconym można było być za źle wykonany taniec.

Trudno było mieć szacunek do istoty, która nie miała pojęcia o otaczającym go świecie i prawach, które nim rządziły, ale zasłaniała się z całkiem sporą dozą zabawnej bezczelności, że na tyle odrosła od ziemi, aby mieć prawo tak się zachowywać.

Czy pan Mulciber szczekałby tak samo, gdyby wiedział, że swoje dalsze życie zawdzięcza li tylko dawnej przyjaźni Gabriela z dziekanem? Zabijanie studantów… to dopiero byłaby sprawa, którą warto zawracać głowę dziekana.

– Widać że odzywają się w Tobie anglosaskie korzenie, skoro wycierasz sobie twarz odgórnym kanonem, zamiast uruchomić myślenie. Zasłanianie się procedurą nie uczyni z Ciebie lepszego lekarza, a już absolutnie nie przekona mnie do zasadności Twojej pracy. – Mówił swobodnie, oglądając sobie paznokcie i tak w tym momencie poświęcając mu zbyt wiele uwagi niż ten pędrak na to zasługiwał. – A z racji faktu, że pełnię funkcję jaką pełnię, a pan drogi panie pełni funkcję jaką pełni radzę dostosować się do zasad które są zapisane. Te zaś mówią, że wykładowca musi zaaprobować temat semestralnej pracy. A ja go… – zawiesił się na moment w poszukiwaniu własnego sformułowania – …nie aprobuje – na twarzy pojawił się szeroki wampirzy uśmiech, a spojrzenie zimnych i martwych oczu spoczęło na mało dyplomatycznym czarodzieju. – Jeśli potrzebujesz zaś wyjaśnienia, oczywiście mogę Ci je podać mój drogi, w końcu jestem Twoim nauczycielem. – Podniósł się z zajmowanej pozycji, powoli, bardzo giętko z gracją kota szykującego się do skoku. Jego uśmiech nie znikał, zupełnie jakby mężczyzna zapomniał o tym, że pół minuty temu pomny na przyjaźń z przełożonym zdecydował nie krzywdzić studenta. – Jestem zdecydowanie zwolennikiem empiryzmu i praktyki, nic tak nie robi dobrze adeptowi sztuki uzdrawiania niż trzymanie flaków z rozdartego zaklęciem brzucha, słyszenie krzyku miażdżonego kołem człowieka, błagań i zawodzeń tych, na których oczach umierali bliscy. – Właściwie Émile nie mógł nawet patrzeć na niego z góry, obaj byli bardzo wysocy, łatwe to było do zweryfikowania gdy stali tak blisko siebie – Najlepsze co można ofiarować ludziom doświadczającym tak wielki ból to zapomnienie. A żaden z tych pseudonaukowców nigdy, przenigdy nie mógłby się pochwalić polową pracą, w czasach gdy magowie walczyli ze sobą w o wiele mniej subtelny sposób. – Niemalże wysyczał mu prosto w twarz, bijąc od niego trupim chłodem istoty, która od dawna powinna znajdować się w grobie.

Krew młodzieńca pulsowała w skroniach, objawiając się małą żyłką na jego czole. Zaciskał szczękę z wściekłości, podobnie pięści. Nie był zły jedynie na profesora, choć to głównie on, jego pełen wyższości uśmiech i ton mędrca straszliwie go wkurzały. Chodziło również o te wszystkie opinie o de la Rochefoucaldzie. Studenci opowiadali o tym, jaki był wspaniały, jak nowoczesne podejście miał do nauczania. Mimo tych wszystkich lat na karku! A i był wampirem. To dodało mu do fajności pięćset punktów. A co było w tym wspaniałego? Że dał się kiedyś ugryźć jak ostatnia ofiara losu? Mało to imponujące. Émile zresztą, jako podlotek, nie uznawał czyjegoś autorytetu jedynie na podstawie wieku. Szczególnie jak ten ktoś był dupkiem.

Wysłuchał jednak wampira, choć w uszach mu szumiało. Powołanie się na anglosaskie korzenie, gadanie o wycieraniu sobie czymś twarzy, powoływanie się na ponoć doświadczenie polowe – wszystko to było formą prowokacji. Pułapką, w którą chłopak nie zamierzał wpaść. Nie opuszczał też gardy, w przypadku patrzenia sobie w oczy, chodziło o to, by nie odwrócić wzroku. Nawet jeśli trupi chłód profesora budził w Émile'u pierwotny instynkt ucieczki.

– Profesorze, proszę wybaczyć, ale pańska teza wydaje mi się niezgodna z literaturą, z którą się zapoznałem. Profesor Cotillard badał osoby, które doznały traumy po wojnie z Grindelwaldem, a także po drugiej wojnie światowej i jasno wykazał, że czyszczenie pamięci wywołało skutki niepożądane, takie jak ataki paniki, brak kontroli nad czarami, niewyjaśnione poczucie ciągłego niepokoju i powiązane z tym stany lękowe. Nie chcę licytować się, która wojna była gorsza, od której, ponieważ wydaje mi się, że takie porównania nie są na miejscu. Może powinienem napisać list do profesora Cotillarda? Że podważa pan jego badania? – Całą swą energię chłopak włożył w to, by głos mu się nie załamał. Jednak w tej chwili naszła go okropna myśl. Był na przegranej pozycji. Z góry. Jako student, jako ktoś niedoświadczony. Wampir miał już ugruntowaną karierę, a Émile… mógł zaprzepaścić wszystko. To był wniosek, który rozdzierał duszę. Dlatego chłopak nagle się zmniejszył. Nie fizycznie, choć mógłby. Coś w nim po prostu przygasło. Zrezygnował z beznadziejnej walki. Rozsądny ruch, choć jak bolesny… – Przepraszam. Mogę sformułować inny temat. Czy może być Wpływ klątwy maledictusa na psychikę pacjentki? Czy taki temat będzie w porządku?

Émile wcześniej czuł niechęć, owszem. Były osoby, za którymi najzwyczajniej nie przepadał. Ale tu uczucie było wzmożone, mocniejsze. Przepełniało jego całe ciało. Trochę jak zakochanie, ale na lustrzanym krańcu spektrum. Nienawiść. To była nienawiść, która nagle uderzyła go tak silnie, że poczuł nawet wyrzuty sumienia. Być może to było chwilowe. W końcu silne emocje zwykle mijały. Najbardziej ubodła go ta niesprawiedliwość. Wiedział, że w tym wypadku nie liczyło się, kto ma rację. Chodziło o status. Niczym w szachach, gdzie Émile był zaledwie pionem, a de la Rochefoucald hetmanem.