[30 czerwca 1972] Jeździec bez głowy

Biedne biurko, czym one zawiniło? Czyżby Harper Moody nie radziła sobie z emocjami? Jeżeli tak, może przydałaby się jej jakaś terapia albo inne przymusowe wakacje? Nie mogła przecież działać na najwyższych obrotach przez ten czas... znaczy mogła ale groziło to drastycznym spadkiem ilości sklejki w Ministerialnym majątku.

Dobrze jednak, że Moody nie zabijała wzorkiem, ani nie była też jak te mityczne zwierzęta, co zamieniały w kamień. Z drugiej zaś strony, byłoby to na pewno ciekawe zjawisko - unikatowe w całej skali ostatnich dokonań Ministerstwa.

Gdyby była odrobinę bardziej miła albo w jakimś stopniu by mu zależało na zdrowiu Harper, mógłby się zmartwić o jej stan uzębienia po dzisiejszej rozmowie. Dźwięk, który z siebie wydała, nie należał do najprzyjemniejszych. Z tego wszystkiego, aż przeszedł mu dreszcz po plecach.

- A bo to raz zdarzyło mi się zebrać od ludzi pocztę czy inne dokumenty, aby wszyscy nie musieli chodzić...? - odparł, przyglądając się zniszczeniom na biurku przełożonej Aurorów - Nie ukrywam, że mogło tak być. Przypomnę tylko, że pyta pani o rzeczy sprzed prawie dwóch miesięcy, co było bardzo dawno. Nie jestem w stanie przypomnieć sobie wszystkiego co miało miejsce w tamtych dniach - stwierdził, powracając wzrokiem do Harper. Ponownie spoglądał na jej twarz, unosząc lekko brew. Ktoś się tutaj bardzo rozsierdził...

Westchnął bo tylko tyle mu zostało. Stanley nie zamierzał mówić nic od siebie, a jedynie odpowiadać na otrzymane pytania. Z wielką chęcią by stąd wyszedł, ale musiał czekać na pozwolenie, które mógł otrzymać de facto tylko od niej.

- Czy jest jeszcze coś w czym mogę Pani pomóc? - zaryzykował pytaniem. Odpowiedział na jej pytania tak dokładnie jak tylko (nie)potrafił. Dał z siebie tyle ile tylko mógł, a raczej tyle ile chciał albo tyle ile uważał za słuszne.

@Rowena Ravenclaw

Tym, co wyrwało się z ust Harper, nie było pełne irytacji westchnienie, lecz warczenie przywodzące na myśl wygłodniałego psa zamkniętego w klatce. Jej dłonie jeszcze mocniej zacisnęły się na krawędziach biurka, aż brat na środku został wybrzuszony, tylko po to, by po chwili pęknąć na pół. W powietrzu zawirowały drzazgi, zaś wszystkie przedmioty, jakie kobieta trzymała na biurko, spadły na ziemię z łoskotem.

— DOSYĆ — zawyła, a jej twarz na moment - krótką zaledwie chwilę mierzoną w kilku przyśpieszonych uderzeniach serca - zamieniła się w wilczy pysk. Minęło dobre kilkadziesiąt sekund, które mogły wydać się wiecznością, zanim Moody doszła do siebie. Odsunęła się gwałtownie od zniszczonego biurka, jakby to było najbardziej obmierzłą rzeczą na świecie, choć nienawiść w jej oczach ani na moment nie przygasła.

— Wynoś się — wychrypiała.

@Stanley Andrew Borgin

Uniżona pani, z Merlina łaski wybrana nam szefowa Biura Aurorów, poskromicielka Ministerialnych biurek, najłaskawsza dama... zrobiła ze Stanleya wolnego człowieka. Prawie jakby mu dała skarpetkę, a zrobiła coś więcej. Dużo więcej - pozwoliła mu odejść, a wręcz kazała mu się wynosić. Kim był Borgin, aby jej się przeciwstawić, zwłaszcza kiedy tego szczerze pragnął? Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem... pomyślał, ale nie odważył się powiedzieć tego na głos. Wiedział czym to się może skończyć - utratą zębów, a nadal pamiętał do czego ta zołza była zdolna z kastetem. Czystą pięścią musiała bić równie mocno.

Słysząc jej słowa, Stanley wstał. Poprawił swój mundur. Odchrząknął - Do widzenia - pożegnał się kulturalnie ze swoją niedoszłą szefową. W mgnieniu oka odwróciła się na pięcie i czym prędzej opuścił gniazdo żmii. Musiał zrobić to na tyle szybko, aby się jeszcze przypadkiem nie rozmyśliła.

Kiedy tylko opuścił gabinet Moody, skierował się na papierosa. Musiał ochłonąć. Przemyśleć wiele rzeczy - całe swoje dotychczasowe życie.

Musiał zrobić też coś więcej - opuścić budynek Ministerstwa po raz ostatni w życiu. Wypowiedzenie umowy uznał za rzecz mało konieczną w zaistniałej sytuacji. Raz go stąd wypuścili - drugi raz tego nie zrobią, a już na pewno, kiedy poznają pewne fakty i szczegóły. Nie mógł tyle ryzykować. Nie mógł więcej pojawić się w Ministerstwie. Dla Stanleya to był jasny znak - zaczynają węszyć... jak prawdziwe psy.

W ten oto sposób, 30 czerwca, był ostatnim dniem służby Stanleya Andrew Borgina w stopniu brygadzisty. Piękne lata musiały odejść w zapomnienie. W tej sytuacji, jedno cisnęło się na usta - Nokturnie witaj!

Koniec sesji