[20.06.72, zmierzch] Spocznij wśród storczyków

Potężny rzut na (nie)ogarnięcie, że coś ugryzło Stasia

Sprout przykucał właśnie i fotografował jakąś roślinkę, może bo coś dojrzał w jej pobliżu, może dlatego, że poniosły go inwencja twórcza i miłość do zielska, i zapomniał na chwilę, że jest na miejscu zbrodni. Kiedy Borgin wycofał się ku niemu, zostawiając za sobą złowieszczo poruszające się tentakule, uniósł głowę i spojrzał na Stanleya nieco rozkojarzonym wzrokiem.
- Co? Bandaż? - powtórzył. - Zraniłeś się o coś? Żeby przypadkiem nie coś zardzewiałego, potem taka się rana się lubi paskudzić - powiedział, po czym podniósł się i zaczął grzebać po kieszeniach. Jego pierwszą myślą nie była gryząca tentakula, a raczej jakiś gwóźdź. Po chwili wydobył płócienną, czystą chusteczkę i na wszelki wypadek potraktował ją jeszcze oczyszczającym zaklęciem. – Nada się? – spytał, wyciągając materiał w stronę Borgina.
Brenna i Stanley mieli na siebie chyba bardzo zły wpływ.
Jego użarła tentakula. Ona najpierw przegapiła narzędzie zbrodni, wciąż spokojnie leżące wśród storczyków. Potem wprawdzie biegając jako wilk pochwyciła kilka zapachów i przebiegła za nimi w tę i z powrotem przez szklarnię, a wreszcie wróciła, zwabiona wrzaskami Stanleya... ale jej synapsy nie załączyły się na tyle by zrozumiała, że pogryzły go tentakule.
Nie.
Nie połączyła faktów.
Zamiast tego słysząc z daleka wrzaski, gdy przybiegła ku mężczyznom, zorientowała się, że Borgin wrócił z powrotem do ciała i Sprouta, uznała, że ten z jakichś powodów wyzywał biednego Brygadzistkę od kurew i parszywców przebrzydłych. Czy dlatego, że ten był półkrwi? Zrobił nie dość dobre zdjęcie? Stanley po prostu miał ochotę sobie kogoś powyzywać – Brenna była w stanie uwierzyć, że miał zły dzień, jeżeli tego nie zrobił – a nie wyżywał się na niej, bo było mu trochę głupio kurwić na kobietę?
Wyłoniła się spomiędzy liści, zmieniając przy okazji z wilczycy z powrotem w kobietę.
– Jakiś problem, chłopcy? – spytała, wodząc uważnym spojrzeniem pomiędzy Stanleyem a Sproutem. Szczególnie dużo uwagi poświęcając minie tego drugiego. Może mu tutaj grożono, na przykład ścięciem i zasuszeniem głowy. Albo szantażowano. – Złapałam jego zapach. Jeżeli to nie mężczyzna o nieco dziwnym guście, to mordercą jest kobieta. Perfumy Potterów – dodała i odruchowo sięgnęła palcami do nosa, który nie był już po wilczemu wrażliwy, ale miała wrażenie, że intensywny zapach cytrusów z letniej linii zapachowej dla pań wciąż drażni jej powonienie. – Biuro Koronera będzie go już wynosić? – dopytała jeszcze Sprouta, dla porządku wskazując ciało. Jakby istniała jakaś szansa, że jednak to nie o trupa zielarza chodzi…
– Eee… tak, oględziny zakończone.

@Stanley Andrew Borgin

Stanley czasami miał wrażenie, że jedyną myślącą istotą w jego najbliższej okolicy współpracowników była, o zgrozo, Brenna. Chcąc, nie chcąc, ta teoria zyskiwała w jego oczach z dnia na dzień coraz więcej, a on sam stawał się jej zagorzałym fanem.

- Tak, chyba. Jeżeli ugryzienie można uznać jako zranienie się to tak. O TO - wskazał Sproutowi wolną dłonią ich nikczemnego zbrodniarza, skrytego w czeluściach doniczki - Nie mam zielonego pojęcia. Przekonamy się zaraz... Nie wiem tylko czy tego nie trzeba by wpierw jakoś przemyć czy coś w ten deseń - odparł zgodnie z prawdą, odbierając od niego kawałek prowizorycznego bandaża. Niby miał tam jakiś podstawowy kurs pierwszej pomocy, który polegał na: a) założeniu plasterka lub b) zawołaniu przełożonego aby to on podjął odpowiednią decyzję co do następnych kroków jakie powinni podjąć. To było takie proste i oczywiste.

Sprout nie zrobił jeszcze niczego złego, chociaż w głowie Borgina już się szykował akt oskarżenia w jego kierunku, między innymi o celowe uprzykrzanie życia czy brak próby pomocy rannemu funkcjonariuszowi służb bezpieczeństwa. Zapewne dałoby się jeszcze kilka paragrafów do tego dorzucić na upartego... ale miał szansę. Miał możliwość, aby odkupić swoje winy i po prostu zostać księciem na białym koniu, ratując umęczoną duszę Stanleya - wydając ekspertyzę odnośnie ugryzienia Tentakuli, nie pozbawiając go życia jakby pewnie niektórzy chcieli... Niektórzy o inicjałach BL.

- Tak Brenno. Problem jest w tym, że te przebrzydłe badyle, nazywane przez jakichś chorych ludzi kwiatami, gryzą obywateli - zdradził Longbottom powód tego całego rabanu, a on sam ponownie przyjrzał się swojej ranie. Na pierwszy rzut oka nie wygląda przecież tak źle. Ot, zwykłe ugryzienie, czyż nie? Na pewno się samo zagoi. A już na pewno do wesela - w końcu nie mówiło się tak bez kozery!

- Ja rozumiem, że ugryzienie powinno boleć i w ogóle... Ale... - spojrzał to raz na Brennę, raz na swoją ranę. Poprosić o pomoc? Czy może nie poprosić? zastanawiał się, niejako robiąc małą wyliczankę w tej kwestii - Mogłabyś zerknąć na to...? Rzucić okiem. Każda ocena może być na wagę złota - wytłumaczył się od razu. Stanley chciał, aby to nie brzmiało, że prosi ją o pomoc, a o ekspertyzę. Nie POMOC - bo kto to widział prosić "ją" o pomoc?

Może gdyby losy świata potoczyły się inaczej, a Lord Voldemort sprzedawałby drożdżówki to mogliby sobie koegzystować w tym społeczeństwie z Longbottom. A tak? No cóż, bywało ciężko ale ich piękne, odwzajemniane uśmieszki wszystko rekompensowały.

@Brenna Longbottom

Jeżeli Brenna miała być jedyną myślącą istotą w okolicy, to byli skazani na zagładę. Bo owszem, myślała sporo, czasem nawet aż za dużo, ale niekoniecznie w każdym wypadku były to myśli rozsądne, w dodatku zdarzało się jej całkiem to myślenie wyłączać.
Sprout pobladł lekko, gdy Stanley poinformował go, że nie doszło do żadnego skaleczenia, zranienia się o gwóźdź czy ostre narzędzie. Sam będąc… no, może nie zielarzem, ale po prostu synem zielarki, który w Hogwarcie z zielarstwa uzyskał W, nie wpadł w pierwszej chwili, że większość ludzi jednak niekoniecznie rozpoznaje od razu wredne, gryzące roślinki.
– Tentakula? Ugryzła cię tentakula? Obwiąż to szybko, tylko powyżej ugryzienia! – powiedział, wpychając mu w zdrową dłoń chusteczkę.
Brenna tymczasem podeszła bliżej, nie dowierzając do końca własnym uszom.
Tentakula użarła Borgina?
To było prawie jak wcześniejsza gwiazdka.
Nie pozwoliła sobie jednak na uśmiech. Zamiast tego pochyliła się lekko nad ręką, którą Sprout kazał obwiązać – pewnie po to, by trucizna się nie rozprzestrzeniła – rzecz jasna tej nie dotykając. Gdyby dotknęła Borgina, potem ona musiałaby zedrzeć sobie ręce aż do krwi myjąc je, a on musiałby napaść na jakiś sklep z papierosami, bo pewnie nie starczyłoby mu z pensji na kupienie tylu paczek, ile by potrzebował.
– Zaczęło zielenieć – oceniła, wewnętrznie rozdarta pomiędzy chęcią zapewnienia, że zajmą się tym później i piękną wizją Stanleya, który pod wpływem tej trucizny padnie martwy gdzieś w storczykach, a pomiędzy odruchem nakazującym jednak w takiej sytuacji działać. Nie wspominając już o tym, że jeżeli Brygadzista im umrze tutaj na służbie, to wszyscy inni dostaną ochrzan. Ona dostanie zaś ochrzan podwójny, tak dodatkowo od Caspiana ze względu na więzy powinowactwa, żeby przypadkiem nie pomyślała sobie, że może liczyć na taryfę ulgową. – Sprout, jak bardzo trująca jest ta trucizna?
Nie znała się na tym, ale zieloność sugerowała jakąś truciznę. Pytanie, czy była to trucizna z gatunku „poboli i przestanie” (ale niech najpierw go boli, tak potężnie, dobrze?) czy „zaraz padnie martwy, trzeba będzie sprzątnąć trupa”.
– Nie jestem pewien, jaki to gatunek, nie znam się na nich aż tak, ale… no… w wypadku tentakuli zaleca się natychmiastowe zażycie antidotum. Inaczej z ręką nie będzie dobrze.
Może nie zdążą?
Taka zdradziecka myśl zagościła gdzieś w głowie Brenny... Jeżeli nie zdążą to przecież nie jej wina, prawda?
– Pan Evans ma szafkę pełną eliksirów, są poopisywane, chłopcy sprawdzali, czy nic stamtąd nie znikło. Skoro je hoduje, pewnie ma antidotum. Nie powinniśmy ich niby ruszać, ale to stan wyższej konieczności – powiedziała z pewną rezygnacją, bo o tej porze większość aptek była zamknięta, musieliby więc albo w te pędy gnać do Munga – a po otruciu tentakulą teleportacja mogła nie wyjść, poza tym musiałaby iść z nim, a wtedy spędziliby razem tak dużo czasu – albo zabrać coś z szafki zielarza. Ostatecznie w sytuacji, gdy narażone było życie (albo ręka), przepisy pozwalały na pewne rzeczy, niedopuszczalne w innych sytuacjach.

@Stanley Andrew Borgin

Co było takiego dziwnego w zostaniu ugryzionym przez tentakulę. Wszyscy robili z tego co najmniej aferę, a przecież nie mogło być tak źle. No bo niby dlaczego ugryzienie przez jakąś roślinę, miałoby być gorsze od ugryzienia przez psa?

- Mhmmm... - odparł na ekspertyzę Sprouta, podwijając rękaw koszuli aby móc zastosować się do otrzymanej instrukcji. Nie mając pojęcia jak szybko może działać trucizna czy cokolwiek to, co mogło zostać mu wstrzyknięte, obwiązał rękę na wysokości połowy przedramienia, pomagając sobie zębami. Z tego wszystkie narodziła się w jego głowie pewna myśl - czy rośliny mogły mieć wściekliznę?

Słowa Brenny nie napawały zbyt wielką nadzieją na przyszłość - Ziele... nieć? - przeraził się i nawet tego nie ukrywał. Bo o ile inny kolor dłoni mógłby mu, aż tak nie przeszkadzać, to trucizna była już uprzykrzająca w dłuższych rozrachunku i zapewne nawet śmiertelna - Trucizna... - powtórzył po Longbottom, zaczynając chyba rozumieć jak duży ma w tym momencie problem. Już nawet nie chodziło o to aby uprzykrzać Brennie życie, wszak Stanley był gotów na wszelkiej maści współpracę w tej chwili.

- Dobra, antidotum, rozumiem - pokiwał na zgodę, rozglądając się automatycznie w poszukiwaniu jakichś fiolek, butelek, czegokolwiek co mogłoby być takim specyfikiem. W przypadku Borgina, prawa dłoń była na wagę złota, zważając na fakt bycia praworęcznym, a jakakolwiek amputacja czy coś w ten deseń, nie miało prawa bytu.

- Jak najbardziej. Zgadzam się z Brenną w 130 procentach - rzekł i czym prędzej ruszył w kierunku szafek, pozwalając sobie spojrzeć na dłoń. Jest zielona czy nie jest zielona? bił się z własnymi myślami - No rzeczywiście... - rzucił pod nosem, przyglądając się jej pod różnymi kątami. Palce jakby zaczęły trochę się przebarwiać i w zasadzie to zewnętrzna część również. Kurwa, nie jest dobrze

Dopadł do jednej z szafek i zaczął je wertować pod kątem medykamentu. Wszystkie etykiety wydawało się zlewać w nijaką całość. Stanley nigdzie nie był w stanie dostrzec niczego z napisem "tentakula" czy "antidotum" - No musi tu gdzieś być... - rzekł trochę panicznym głosem. Teraz pojawiało się pytanie - czy Borgin w ogóle wybrał odpowiednią szafkę do poszukiwania takiego lekarstwa? Brenna wspomniała, że taka gdzieś tutaj się znajduje ale nie powiedziała przecież która to mogłaby być... ale ten fakt chyba był mało ważny dla niego, zwłaszcza kiedy usłyszał jedno - "pewnie ma antidotum".

Jak zwykle niezawodny rzut Stanleya
@Brenna Longbottom

- Trucizna - powtórzyła Brenna, chociaż w duchu pomyślała: karma. Po prostu karma.  Nie kłamali, ta jednak wracała. Nawet jeśli Stanley nie był śmierciożercą, był Borginem, popierał czystość krwi i prawdopodobnie kiedyś groził Dorze. Zasługiwał i na to ugryzienie, i na zieloną rękę i na otrucie. Prawdopodobnie nawet na to, by paść martwym w tej szklarni.
To ostatnie uznała za całkiem prawdopodobne, kiedy obwieścił, że się z nią zgadza. Żadna chusteczka nie pomogła, trucizna jak nic już dotarła do głowy.
Przy tym, co Brenna sobie myślała, można było się kłócić, czy to, że nie uświadomiła Stanleya, że ruszył do szafki że środkami do pielęgnacji roślin i tym podobnymi, było okrucieństwem. Może tak, bo pozwoliła mu szukać wśród tych wszystkich nawozów, fiolek z eliksirami powiększającymi i odżywczymi. Może nie, bo po sekundzie intensywnej walki sama że sobą (czy ma pewno Caspianowi będzie tak brak Borgina? I może na ręku miał taki ładny znak i nie byłoby jednak problemu, jakby umarł?) sama wymaszerowała ze szklarni, kierując się do pobliskiego domku. Gdzie sprawdzano kuchnię oraz szafkę na eliksiry.
Mogła mu powiedzieć, że chłopcy przeszukiwali przecież dom, a im dostała się szklarnia, więc to tam są mikstury. Ale wtedy musiałaby spędzić z nim sześćdziesiąt sekund więcej, poza tym ta sadystyczna część natury, o której istnienie chyba nawet się nie podejrzewała, bardzo się cieszyła, że on w tej szafce szukał, i szukał, i szukał, niczym sensu istnienia...
Na całe szczęście, fiolki były poopisywane. Inaczej zapewne nigdy nie znalazłaby właściwej. To znaczy na szczęście dla Stanleya, nieszczęście Brenny, bo gdyby nigdy nie znalazła właściwej, a on by umarł albo ręką by mu uschła, to byłaby jego strata, jej zysk. Wróciła z nią jakieś pięć minut później. Myślała sobie ze smutkiem, że chyba za mocno uległa gryfońskiej propagandzie pomagania każdemu w potrzebie i bycia szlachetnym, przez co nabawiła się jakiegoś paskudnego kompleksu bohatera, bo mimo chęci potknięcia się przypadkiem na progu i potłuczenia fiolki, jakoś tego nie zrobiła...
- Gdzie jest Sprout? - spytała, rozglądając się za mężczyzną, który znikł gdzieś pośród roślin. Być może właśnie znalazł narzędzie zbrodni, które ona tak haniebnie przeoczyła... - To chyba będzie ta, ale nie mam pojęcia, ile tego trzeba wypić - powiedziała, unosząc fiolkę i spoglądając na nią z namysłem. Czy przedawkowanie odtrutki też mogło zabić? Bo jak tak, to już lepiej dla niej, żeby umarł od trucizny, bo odtrutkę podałaby mu ona, więc to jak nic byłaby jej wina... Apolla, który badał wejście, nawet nie pytała, chłopak miał o ziołach i eliksirach jeszcze mniejszą wiedzę niż ona, a wszak jej własna zatrzymała się na poziomie przeciętnego absolwenta Hogwartu. Bezpieczniej byłoby zapytać Sprouta, może on miał większe pojęcie...

trochę mniej potężny rzut

@Stanley Andrew Borgin

Sytuacja robiła się coraz bardziej napięta z sekundy na sekundę, a jeżeli nie sytuacja, to na pewno ręką Stanleya, który chciał chyba w tej sposób zablokować przepływ trucizny. Prawdę mówiąc to nie wiedział czy to w ogóle ma prawo zadziałać... bo chyba miało?

Na pewno nie pomagało to w przeszukiwaniu kolejnych szafek i półek. To musiała być odgórnie zaplanowana akcja przez siły zła albo współpra... nie. Brenny tu przecież wcześniej nie było, prawda? A może jednak była?

W tym momencie, umysł Borgina, działał trochę po omacku i wszystko co nie było w zasięgu wzroku, po prostu nie istniało. Właśnie przez to fakt, że odtrutka może znajdować się w domu, a nie szklarni, był bardzo odległym pomysłem. A może trucizna, po prostu zaczęła już działać? I nie było szans na ratunek?

Stanley nie był w stanie dostrzec ani remedium na swój problem, ani tego, że Longbottom zdążyła opuścić pracownie ich trupa, pójść do domu, znaleźć to co powinni i wrócić... A na sam koniec jeszcze zostać niezauważoną - prawdziwa sztuczka-magiczka. To by właśnie wyjaśniało zdziwienie Borgina na słowa Brenny. Po kiego licha nam Sprout, jak potrzebujemy leków dziwił się w myślach ale usłyszał kluczowe słowo "to chyba to"... I to wystarczyło.

Podniósł się i czym prędzej ruszył w jej kierunku. Mógł wypić całą i był gotów na takie poświęcenie. Może zyskałby wtedy dodatkową odporność? Coś jak ze szczepionkami? Bo chyba nie mogło mu to zaszkodzić, prawda?

- Za dużo chyba nie zaszkodzi... - rzekł do niej podchodząc - Całe wypiję na swoją odpowiedzialność jeżeli go nie znajdziemy - dodał, rozglądając się za Sproutem. Podobnie jednak jak wcześniej, starał się go wypatrzeć w szklarni i może kawałek przed. Domek jak i cała reszta posesji nie wchodziła w rachubę - nie mógł przecież tam być. Tylko czy go nie było tutaj jeszcze chwilę temu? Gdzie on mógł się podziać?

- Apollo nie widziałeś gdzieś Sprouta? - zapytał innego funkcjonariusza, licząc że może on będzie miał odrobinę więcej szczęścia z tym momencie. Kiedy on zdążył opuścić szklarnie? Też poszedł szukać remedium? Ale skoro Brenna wróciła, czemu nie wrócił i on?

Najgorsze w tym wszystkim było chyba to, że ta sprawa nie byłaby zapewne, aż tak ciężka, gdyby nie to całe pogryzienie.

- Daj Brenna, ja to wypije całe - stwierdził, wyciągając dłoń w jej kierunku. Stanley nie widział nadziei w odnalezienie go, a miał wrażenie, że trucizna to już w pełni przejęła kontrolę nad jego ciałem skoro nawet nie miał żadnego problemu, aby odezwać się do Longbottom i co gorsza, nie ciągnęło go na papierosa po tych słowach.

popisowy numer
@Brenna Longbottom

- Nie jestem pewna - przyznała Brenna z pewnym wahaniem, spoglądając na fiolkę, to na Stanleya. Czy przedawkowanie antidotum na pewno nie mogło zaszkodzić...? Jej umiejętność przyrządzania eliksirów stała mniej więcej na poziomie przeciętnego absolwenta Hogwartu, zwyczajnie nie miała cierpliwości do tkwienia nad kociołkiem, skoro mogła odpowiednie mikstury po prostu kupić. Kojarzyła mgliście jakąś lekcję o przedawkowaniach i możliwych skutkach, ale czy to obejmowało także odtrutki? I czy ewentualne efekty uboczne powinny ją obchodzić, skoro szło o Stanleya Borgina? Czy jeśli ten zacznie nagle wymiotować gdzieś w storczyki, powinna się tym przejmować, czy raczej znaleźć Sprouta, zabrać mu aparat i zrobić zdjęcia, by potem pokazać je na kolejnym zebraniu Zakonu Feniksa, ku uciesze wszystkich zgromadzonych? (Ach, omal nie uśmiechnęła się na tę piękną wizję!) Apollo w końcu był w pobliżu i słyszał: ten chciał wypić zawartość na własną odpowiedzialność!!!
- Przecież nie mógł wyparować. Sprout?! Sprout, jesteś tutaj?! - zawołała głośno, wiedziona tym paskudnym, longbottomowym odruchem. Ale podała Stanleyowi fiolkę, w duchu pełna nadziei, że faktycznie wypije całą zawartość, nie czekając na pojawienie się Brygadzisty. I że naprawdę potem przynajmniej rozboli go brzuch. Może nawet tak mocno, że będzie musiał wziąć chorobowe?
Jakieś sześćdziesiąt sekund po tym, jak Brenna zaczęła nawoływać, Sprout wychynął spomiędzy roślin.
– Znalazłem szpadel ogrodowy! – oznajmił bardzo dumny z siebie, a kiedy i Apollo, i Brenna spojrzeli na niego z odrobiną niezrozumienia, jakby nie do końca pojmowali, co jest szokującego w znalezieniu szpadla w szklarni, szybko uzupełnił. – Leży pomiędzy kwiatami, musieliście go przegapić i jest pokryty krwią! Zrobiłem zdjęcia, trzeba go zabezpieczyć, mamy narzędzie zbrodni! I ja je znalazłem, ja, rozumiecie? – dodał, wypinając pierś do przodu. Brenna zrobiła krok do przodu, a potem zatrzymała się w pół ruchu, jakby niepewna, czy biec oglądać znalezisko Sprouta, czy raczej zostać, by nie przegapić momentu, w którym Stanleya uderzyłyby ewentualne skutki uboczne. Ewentualnie, w którym jad jednak go powali, musiała przecież to zobaczyć i dołączyć do kolekcji najpiękniejszych wspomnień, idealnych do przywoływania patronusa…

@Stanley Andrew Borgin

No jak Brenna mogłaby nie być tego pewna? Zawsze była pewna wszystkiego i przede wszystkim zawsze wszędzie była... i nagle kiedy była potrzeba żeby ona była pewna to nie była pewna? No coś tutaj ewidentnie nie grało. Nie łączyło się w spójną całość - tak jak ta cała, z góry ukartowana, wyprawa do szklarni.

A może to właśnie Sprout był głównym podejrzanym, a nie Brenna? Może to właśnie on był tym, którego powinien winić za zło dnia codziennego? Stanley, aż się wzdrygł na taką myśl, że w ogóle mógł przestać podejrzewać o to Longbottom - zupełnie jakby nie był sobą. Zatracił się w tej sprawie z trucizną czy zapomniał jak wielkim uśmiechem pała do swojej koleżanki z brygady.

Widząc jak Brenna podłapuje niemal płaczliwe nawoływanie Sprouta, odebrał od niego fiolkę i był już naprawdę gotów ją wypić. Odkorkować i spożyć, niczym jakiegoś taniego jabola bo przecież pensja brygadzisty nie pozwalała na spożywanie jakichś zawrotnie drogich trunków. Może nie będzie tak źle? zastanawiał się, przyglądając się cieczy, która znajdowała się w środku buteleczki. Korciło zaryzykować, zważając na fakt, że dłoń wyglądała coraz to gorzej.

Ale na całe szczęście wyłonił się ich zagubiony fanatyk szpadli. Ja Cię zaraz zakopię między tymi kwiatami... odgrażał się w myślach, ruszając w kierunku tego tłoka. Borgin był święcie przekonany, że może nie jest najostrzejszym narzędziem w tej szklarni ale w porównaniu do Sprouta to wypadał co najmniej nieźle - Gratuluję Sprout.. A teraz się skup. Widziszi to? - zapytał, wskazując mu antidotum, które dzierżył w swoich dłoniach - Ile tego trzeba zażyć po tym jak upierdoli Cię ta doniczkowa jaszczurka z zębami? Całe? Pół? Są jakieś efekty uboczne wypicia całego? Ile to się będzie leczyło? Czy to znika w ułamku sekundy? - bombardował go pytaniami, licząc uzyskania odpowiedzi na te czy inne rzeczy. Większość z nich była oczywiście nie ważna i nic nie wnosząca do sprawy, wszak najważniejszą informacją było jedynie to, ile należy tego spożyć, aby wszystko było w porządku.

W tym momencie, Stanleya, naprawdę korciła opcja wzięcia tego szpadla i przejechania nim po głowie drugiego brygadzisty, który urządzał sobie tutaj jakieś poszukiwana kiedy to on jest na skraju śmierci... lub gorączki... ale to też jest śmiertelną chorobą.

@Brenna Longbottom

Brenna nie była aż takim ignorantem, gdy szło o zioła i eliksiry, jak Stanley, bo jakoś egzaminy zdawała sama, a co nieco dowiedziała się, pomagając Dorze przy jej grządkach… niestety jej wiedza zdecydowanie nie była w tym zakresie wystarczająca, aby mogła z czystym sumieniem powiedzieć „tak, tak, pij”.
To znaczy komukolwiek poza Stanleyem Borginem, ale tutaj też nie była pewna jednej rzeczy, mianowicie czy bardziej chce, żeby nie wypił i ręka mu uschła, czy żeby wypił i poszedł wymiotować pod krzakiem.
Sprout spłoszył się nieco, kiedy nagle spoczęły na nim natarczywe spojrzenia i Stanleya, i Brenny. Aż cofnął się o krok. Ostatecznie przecież nawet jeśli znał się trochę na ziołach i OWUTem zaliczył na W, to nie był uzdrowicielem ani mistrzem eliksirów. Pracowałby wtedy w Mungu, nie Brygadzie. Spocił się nieco, świadom tego, jak duża odpowiedzialność na nim spoczywa, ale przecież nie miał na kogo jej zrzucić…
– Eeee… jak użarła moją ciotkę, to przyjęła dwie łyżeczki czegoś podobnego – powiedział w końcu z wahaniem. – Możesz na wszelki wypadek wziąć trzy, bo jesteś większy, ale nie piłbym więcej, tylko poobserwował, czy z ręką wszystko w porządku.
– To może niech Stanley weźmie te trzy łyżeczki, ty poobserwuj mu rękę i potem, jak już upewnicie się, że nie odpada, pan Borgin wróci do domu z racji na obrażenia doznane w czasie służby, a ja i Apollo… obejrzymy szpadel ogrodowy – zaproponowała Brenna z kamiennym wyrazem twarzy, chociaż w duchy wzdychała z rozczarowania. Nie będzie uschniętej dłoni! Jaka szkoda, pasowałaby do tych słynnych główek Borginów. Nie będzie wymiotowania w krzaczkach – a Sprout był tutaj z aparatem, na wyciągnięcie ręki… Ale przynajmniej ta rana na ręku wyglądała tak, jakby bolała jak jasny szlag, więc nie dało się tego dnia zupełnie spisać na straty.
Może powinna postawić sobie taką jadowitą tentakulę na biurku.
– Jakieś inne pomysły? – spytała, wodząc spojrzeniem pomiędzy mężczyznami. Bo może Stanley koniecznie będzie chciał sam obejrzeć ten szpadel, ani myślała protestować, istniała szansa, że przez przypadek wejdzie w zagon z chińską, kąsającą kapustą, Brenna bardzo, bardzo chętnie by to zobaczyła!

@Stanley Andrew Borgin

Sprout w końcu zaczął być przydatny. W końcu zaczął dawać jakieś fakty, które mogły pomóc ich sprawie. Jednak leki miały chyba to do siebie, że było potrzebne odpowiednie dawkowanie, zależne od wieku czy wagi danej osoby? No chyba, że Stanley już coś mylił albo leki na bezsenność robiły mu z głowy jedną, wielką sieczkę.

- Pasuje mi taki układ. Trzy łyżeczki na start, a później zobaczymy co się stanie - pokiwał głową na zgodę bo rzeczywiście mógł być większy od ciotki Sporuta... No chyba, że ona była potężna kobietą, czego nie negował bo w sumie nie wiedział - nie posiadał takich informacji i nie bardzo chciał o to pytać.

No ta trucizna to chyba też się Brennie udzieliła. W tej chwili to nawet nie był pewien o co jej dokładnie chodzi. Od kiedy to oni byli na "Pan/Pani", a nie na "nienawidzę Cię"? Stan Borgina można było określić jednym zdaniem - chłop w szoku. I w tym momencie nie wynikał on z faktu, że ugryzła go Tentakula z zaskoczenia, chociaż jak można to nazywać zaskoczeniem kiedy wszyscy wokół Cię przed tym przestrzegali? Jak widać można, a co więcej - niektórzy są nie obliczalni albo nawet jak duże dzieci. Jeżeli im czegoś zabronisz to tym bardziej będą chcieli to zrobić.

- Nie, nie. To będzie słuszne rozwiązanie - zgodził się z Brenną, a następnie poczuł jak zaczęło mu chyba podchodzić w gardle. Czyżby jego stan się lekko polepszył, że organizm zaczął reagować w normalny sposób na współpracę z nią? - Pójdę i wezmę lekarstwo, a następnie zgodnie z poleceniem, udam się do domu - uśmiechnął się w kierunku swojej przełożonej w tej chwili. Dobrze, że nie musiał tego mówić na głos bo chyba musieliby go tam wynieść po tych słowach.

Nie czekając na nic więcej, ruszył w kierunku domostwa ich ofiary, aby pożyczyć na krótką chwilę łyżeczkę, co by móc zażyć remedium na swoją dolegliwość. Lepiej było to szybko wypić, niż czekać bo to nadal było dużym zagrożeniem. Pewnie jeszcze moment, kilka chwil, a zacząłby przepraszać Brennę za wszystko złe co zrobił w życiu... A na to nie było przecież możliwości.

@Brenna Longbottom