[3.08.197] Dwukierunkowe lusterka | Cain & The Edge

- Heej... Jesteś? - Nastąpiła chwila przerwy w oczekiwaniu na odzew. - Przepraszam, że tyle się nie odzywałem... Już jestem, jestem... Wróciłem do domu.

Cisza trwała bardzo, bardzo długo. Dłużej niż zwykle, ale wreszcie dało się usłyszeć ciche Cain?, a chwilę po tym głośny atak kaszlu palacza.

- Kurwa, nie odpowiedziałem od razu bo myślałem, że mi się to śni. - Wyglądał na cholernie zaspanego. Leżał sam, z kurtką wciśniętą pod głowę. - Cholernie za tobą tęsknię.

- Nie podoba mi się twój kaszel... - Cain sam miał mrukliwy, głębszy głos, niemalże jakby zamierzał zaraz pracować w radiu i rzucić całe to aurorowanie. - Widziałem wiadomości na lodówce. Są słodkie, ale proszę, nie rób mi tego więcej... teraz muszę wymienić lodówkę, bo patrzę na nią i widzę tylko, że się martwisz... - A nie chciał go martwić. - Nie chciałem cię obudzić, ale pomyślałem, że będziesz chciał wiedzieć, że już wyszedłem... Chcesz przyjść?

Nie wyglądał na zadowolonego, kiedy Cain narzekał na to, że nie pasuje mu widzenie jego zmartwienia. Przecież to bardzo dobrze, niech je sobie wyryje w mózgu permanentnie i pisze mu gdzie jest.

- Wyszedłeś? - Próbował być skupiony, ale ziewnął, a później odkaszlnął raz jeszcze. - Eh? Na jasne, że chcę. A która w ogóle jest g-godzina? Ciągle mamy próby, ja... Nie będę mógł przyjść na długo.

Przez chwilę spoglądał na coś za lusterkiem.
- 11: 32:14. - Wymruczał. - To przyjdź chociaż na chwilę...

Pociągnął nosem i podniósł się z pościeli stękając.

- Zaraz będę. - I tak nikt nie spodziewał się zobaczyć go tutaj przed czternastą.