[Jesień, 22.09.1972] Koniec Lata

Sabrina Malfoy leżała na kanapie swojego wujka, równie elegancko ubrana, co reszta rodziny i bawiła się sznurem pereł, żuła gumę, czytając Czarownicę. Rano pokłóciła się ze swoją matką, tupnęła nogą i wyszła, trzaskając drzwiami, nie przemyślała jednak, że większość jej znajomych Mabon spędza w gronie rodzinnym.

— DeeDee, chodź tutaj! — zawołała starszą kuzynkę, gdy ta pojawiła się w korytarzu prowadzącym do bawialni. Deirdre zdejmowała właśnie wierzchnią część magicznej szaty, odpinając złote zapinki i kontemplując ich kolor przy swojej skórze. Miała wrażenie, że srebro lub platyna bardziej pasowałyby do jej skóry, ale może w następnym życiu, bo jej matka zasadniczo zabraniała jej innego metalu, niż złoto. A co jeżeli ktoś pomyśli, że jesteśmy biedni?

Wygładziła pomarańczową spódnice, obróciła przekręcony pierścionek i wymieniła buty na domowe pantofelki z filcu.

— Nie wiedziałam, że spędzasz z nami święta — stwierdziła, siadając na fotelu na przeciw kuzynki. Sięgnęła do kryształowej misy, w której leżały różnorakie cukierki i wyciągnęła jednego. Jej palce zacisnęły się na brzegach kokardek, a folijka rozwinęła się z szelestem, odsłaniając śliwkową pralinę.

— Ja też nie, szybka zmiana planów. Wujek nie narzekał.

— Ojciec nigdy nie narzeka.

— Fakt. Ej, słuchaj... Jakie są Twoje poglądy na kwestie rodzimości i tradycji?
A. Najlepsze owoce wydaje nasza brytyjska ziemia! B. Nutka cudzoziemca odświeża krew. C. Niech będzie tutejszy, ale i zna nieco świata. A może De? Aby stworzyć silny front musimy szukać wśród tych sobie najbliższych. Właściwym wyborem jest kuzyn z linii wyważenie zbliżonej. Deee. Jak Deirdreeee.

Deirde zmarszczyła brwi, przełykając słodycz, zasłaniając przy tym dłonią usta.

— Odpowiedź A. Co to w ogóle za pytania?

Sabrina odgięła okładkę periodyku i pokazała Deirdre tytuł testu: Z którego Czystokrwistego Rodu będzie pochodził Twój mąż? Magimedyczka wywróciła oczami.

Co za bzdura.

Widząc jej reakcję, Sabrina zrobiła minę zbitego szczeniaczka.

— No proszęęę, mi wyszedł Dolohov, bylibyśmy jeszcze bliżej spokrewnione, ale nie wiem, czy widziałam na jakimś balu jakiegoś fajnego Dolohova.

— Może zostaniesz siódmą żoną...

— Przyznaj się, masz pietra, że ci jakiś Longbottom wyjedzie — wtrąciła się jej, nie dając dokończyć myśli. Zakreśliła piórem odpowiedź na pierwsze pytanie kuzynki i zadała kolejne. — Jaki jest Twój ulubiony kolor? Granat, srebro, heban, zieleń, szkarłat, umbra czy purpura?

— Eeemmm... Nie wiem?

— Często nosisz ubrania z czerwonym, to zaznaczę szkarłatny, co dalej...Który z tych przedmiotów szkolnych lubisz najbardziej? A to wiadomo, Opieka nad Magicznymi Zwierzętami, pół tego testu mogę zrobić za ciebie.

Imię magimedyczki, wykrzyczane z głębi domu przez Ivankę Dolohov-Malfoy sprawiło, że młoda kobieta natychmiast się wyprostowała, a później wstała z miejsca. Nawet jej było przykro, że nie mogła dokończyć testu. Chciała znać odpowiedź, nóż będzie profetyczna, nigdy nie wiadomo. Zamiast tego jednak przeszła korytarzem, minęła jednak bibliotekę i jadalnię i nigdzie nie zauważyła matki. Wtedy ponownie nastąpiło wołanie, dochodzące z... Kuchni? Deirdre nie była pewna czy widziała kiedykolwiek matkę w kuchni. Śniadania nie jadała, a resztę posiłków spożywała w jadalni lub w bawialni, gdy przychodzili goście na popołudniową herbatkę. Uchyliła drzwi i dojrzała jeszcze bardziej zadziwiający widok. Jej matka miała na sobie fartuch kuchenny, a dookoła niej latały zaklęte sprzęty. Czy jej matka... Gotowała? Wtedy też starsza kobieta podała jej drugi fartuch z bardzo niezadowoloną miną.

— Musisz zrobić placki, bo nie zdążę nakryć stołu — wyjaśniła, pokazując córce przygotowane składniki i lewitującą książkę kucharską, otwartą na tradycyjnych potrawach na Mabon.

— Dlaczego nie robi tego Traszka? — zapytała, niewprawnie zakładając ubranie ochronne na odświętne. Miała na myśli ich rodzinną Skrzatkę, która zajmowała się gotowaniem, sprzątaniem domu i ogrodem.

— Szzz... Nie tak głośno, żeby Sabrina nie słyszała. Ojciec sprzedał Traszkę po swojej ostatniej... Inwestycji.

Deirdre parzyła na matkę, jakby ta jej oznajmiła, że przenieśli się w czasie do starożytnej Galicji, a ona zamierza wziąć drugi ślub z mugolakiem. To co mówiła, było absolutnie niedorzeczne.

Matka poklepała córkę lekko po policzku, aby otrząsnąć ją z zaskoczenia. Nie chodziło o to, że Traszka miała jakieś większe miejsce w sercu kobiety, traktowała ją jako narzędzie, które mówi, lecz o symbol. Skrzaty domowe były symbolem statusu, który właśnie jej rodzina straciła. Zacisnęła zęby i za mocno zacisnęła tasiemkę w pasie, czując ból w okolicy pępka.

— Biorę się do pracy — oznajmiła sucho, z marsem na twarzy i zaczęła czytać przepis. Nie różniło się to w niczym od tworzenia eliksirów. Należało przeanalizować przepis, w całości, a później śledzić instrukcję. Co mogło pójść nie tak?

Odmierzała mąkę, roztarła kawałki pieczonej dyni na miazgę, rozbiła jajko, dodała proszku do pieczenia, wymieszała wszystko za pomocą zaklęcia i przygotowała żeliwną patelnie. Smażenie, najtrudniejsze.

Rzemiosło ◉◉○○○: Robienie tradycyjnej potrawy magicznej.

Rzut N 1d100 - 69
Sukces!

Placki nie spaliły się. Jedzenie przypominało jedzenie. Nie miało może dekoracji ani polotu, ale zostało wykonane poprawnie. Deirdre była za to wdzięczna Matce, bo obawiała się, co powiedziałaby matka lub jak miałaby wytłumaczyć Sabrinie, że nie, nie ma jej ulubionych placków, bo nie mają służby. Spoglądając na przygotowane potrawy, wyłożone na odświętne półmiski, dreszcz przeszedł jej przez kark. Pod tym względem i ona i Ivanka były zgodne. Nikt nie mógł wiedzieć.

Ruchem różdżki uniosła talerze w powietrze i pozwoliła pofrunąć im do jadalni. Sama złożyła fartuch w kostkę, położyła na kredensie i sprawdziła w odbiciu witryny, czy nie ma żadnych śladów mąki. Stuknęła palcami trzy razy o futrynę i wyszła z pomieszczenia.

Jadalnia należała do najbardziej eleganckich pomieszczeń w domu rodziców Deirdre. Kryształowy żyrandol zwisał w samym centrum, przyciągając wzrok migotliwym światłem, a ciężkie, dębowe meble nadawały powagi. Dwa wielkie okna zostały przystrojone złotymi zasłonami i jesiennymi wieńcami, a na ogromnym, rozpalonym kominku, w którym dało się upiec całego prosiaka, leżała mabonowa girlanda. Długi stół został zakryty śnieżnobiałym obrusem sięgającym podłogi, zastawa z porcelany została idealnej ułożona razem ze srebrami. Kandelabry rzucały miękkie światło na wiszące obrazy olejne i jedwabną, zieloną tapete. Ivanka musiała wrzucić jakieś zioła do ognia, bo przyjemny zapach rozchodził się po całym pomieszczeniu, maskując mieszające się aromaty jedzenia.

— Ależ jestem głodna! — oznajmiła Sabrina, wchodząc do jadalni zaraz za ojcem Deirdre, który zasiadł u szczytu stołu. Odmówili wspólnie modlitwę do Matki o pomyślność i opiekę i zajęli się jedzeniem. Nie minęła dłuższa chwilą, gdy ciszę przerwały rozmowy. Deirdre milczała, zmęczona dyżurem, jednym uchem rejestrując pytania matki do kuzynki o plany zawodowe oraz matrymonialne.

— Widziałam anons tego młodego sędziego z Crouchów w Czarownicy. Jak mu tam..?*

— Richard? — podrzucił Isidor, krojąc swoją kaczkę. Jego żona podkręciła głową.

— Nie, Richard to brat zmarłego Roberta Mulcibera.

— Robert Crouch! Tak, Robert.

— A on nie był żonaty? — zapytała Deirdre. Jej talerz był niemal pusty, poza plackami z dyni oraz surówką. Nie jadała mięsa i usiadła blisko kominka, aby czuć zapach palonego drewna i girlandy, a nie trupów na stole.

— Chyba jakiś czas temu zmarła mu żona, napisane jest, że sam wychowuje córkę. Same plusy, nie musiałabyś rodzić mu dzieci.

— On chyba jest pro-mugolski — powiedziała cicho uzdrowicielka, tonem w jakim mówi się brzydkie rzeczy przy dzieciach, tak aby nie zrozumiały. — Nie przeszkadza mi wdowiec ani dziecko, ale jego poglądy już tak.

— Mogłabyś sprowadzić to na ścieżkę jasności na nowo i uratować duszyczkę jego córki — zasugerowała Ivanka zachęcającym tonem. Osobiście uważała, że mąż to głowa, którą rusza żona.

Deirdre zrobiła dziwną minę. Robert Crouch był przyjemny dla oka, z tego co pamiętała, był też czystej krwi, ale oprócz jego poglądów obawiała się też tak publicznej pozycji, jak żona sędziego. Ciągłe zaglądanie do ich życia, pytanie o opinię na różne tematy czy przygotowywanie spotkań dla dygnitarzy Ministerstwa Magii? Aż się wzdrygnęła.

— Absolutnie nie. Znajdźcie mi kogoś innego.

— To może jednak ten teścik, co? — zasugerowała Sabrina, poruszając góra-dół brwiami w sugestywny sposób. Z połów spódnicy wyciągnęła złożony egzemplarz piśmidła, które czytała wcześniej na kanapie, jakby tylko czekała, aby złowić kuzynkę na haczyk. Prawdopodobnie tak było.

Rozłożyła wydanie Czarownicy i je rozprostowała nasadą dłoni. Odchrzaknęła.

— Wybierz kartę! Dziesiątka Mieczy, Rycerz Mieczy, Dziesiątka Denarów, Piątka Mieczy, Rycerz Buław, Siódemka Denarów, Dziewiątka Buław.

— Yyy... A...hmm... Co to znaczy?

— Nie wiem, wybieraj.

— Miecze są chyba od inteligencji, a denary od pieniędzy? — wtrąciła się najstarsza z kobiet, a reszta wzruszyła ramionami. Nie mieli pojęcia, co oznaczały ten karty.

— Niech będzie... Dziesiątka Denarów. Pieniądza są przydatne.

Sabrina zakreśliła żwawo odpowiedź i podała kolejne pytania. Wybierz odpowiedź najbliższą Twoim poglądom na moralność. Źródłem moralności winno być poprawnie skonstruowane prawo. Bez właściwego prawa nie zaprowadzimy porządku. Które najlepiej Cię opisuje? Kujonka. Czego szukasz w swoim przyszłym mężu? Statusu społecznego. Jaką ścieżką kariery powinien podążać idealny mąż? Rodzinny biznes.

— Ale z ciebie nudziara — westchnęła kuzynka, zaczynając liczyć punkty, aby sprawdzić wynik w arkuszu. Ivanka nastawiła uszu, jakby miał zapaść wyrok sądu, Deirdre patrzyła pusto w swój talerz, myśląc o swojej przyszłości jako żony. Tylko Isidor zdawał się nie być zainteresowany rozmową na temat mariażu córki, a nakładaniem sobie kolejnej porcji pieczonego.

— Fiu, fiu. Może nie taka z ciebie nudziara. Rowle. Co, zamierzasz ujeżdżać smoka?

Deirdre, która właśnie piła wino, niemal się zakrztusiła na tę oczywistą implikację, powiedzianą nie tylko przy świątecznym stole, ale bardzo głośno przy rodzicach Deirdre. Czuła, jak czerwień wspina jej się po szyi i po policzkach.

— Na Merlina! Mam rację! — Sabrina miała szok wymalowany na twarzy. — Podobają ci się te ich dziwaczne cosie na skórze! Wow.

— Miałam okazję leczyć jednego z Rowle'ów... Wydało mi się to... Wydało mi się to całkiem atrakcyjne — z głową spuszczoną w dół, mówiła coraz ciężej, aż z impetem wstała, niemal przewracając krzesło. — Dziękuję za posiłek, wracam do Desmonda wsypać się. Mam jutro dyżur od rana. Wesołego Mabon.

Drzwi zamknęły się za nią nieco głośniej, niż wypadało.

Koniec sesji

*Ogłoszenie ze słupów